Κατασκευή μικρών χαρταετών από την ομάδα των μικρών μας καλλιτεχνών στο κέντρο νεότητας με την εμπνευσμένη καθοδήγηση της κυρίας Αγγελικής Μπουγιατιώτη (22/2/2020)

Προηγούμενο
Επόμενο
Shadow
Slider

Continue reading

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ – 23 Φεβρουαρίου 2020 (Ματθ. 25, 31-46)

«Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον». Παράδεισος και Κόλαση. Δυο έννοιες παρεξηγημένες. Ίσως στις μέρες μας, αδελφοί μου, θεωρηθεί κάποιος αφελής όταν λέγει ότι πιστεύει στην αιώνια ζωή. Και όμως ο θεόπνευστος λόγος του Ευαγγελίου που ακούσαμε σήμερα, Κυριακή της Απόκρεω, ο αληθινός Λόγος του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, ορίζει αυτές της δυο καταστάσεις (του Παραδείσου και της Κολάσεως) με το να βγάζει τα όρια, τους όρους και τις προϋποθέσεις προκειμένου να βιώσουμε τη χριστιανική αγάπη.

Μας προτρέπει σήμερα ο Χριστός, αδελφοί μου, να κάνουμε μια ηρωική έξοδο. Να αποδράσουμε από τα στενά όρια του ατομισμού και της αυτάρκειάς μας, για να συναντήσουμε τον «πλησίον»μας και να βρούμε τελικά στο πρόσωπο του αδελφού μας τον ίδιο το Θεό, κατά το πατερικό ρητό «είδες τον αδελφόν σου, είδες Κύριον τον Θεόν σου». Γιατί όμως να βλέπουμε στον αδελφό μας τον ίδιο το Θεό; Αν ο αδελφός μας δεν πληροί τις προϋποθέσεις, γιατι να αξίζει την αγάπη μας; Επειδή όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως είμαστε πλασμένοι «κατ΄ εικόνα Θεού». Έχουμε λάβει από της δημιουργίας μας την δυνατότητα της αθανασίας και της αναμαρτησίας. Μας προίκησε ο Θεός με το νοερό και το αυτεξούσιο, όπως λέγουν οι μεγάλοι Θεολόγοι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Με τα προσόντα αυτά που λάβαμε ως δωρεά από το Θεό, μπορούμε να αναπτυχθούμε και να τελειοποιηθούμε, βαδίζοντας προς το «καθ΄ ομοίωσιν». Η παρακοή όμως, άλλαξε την πορεία μας. Αυτονομηθήκαμε από την πηγή της ζωής. Θελήσαμε να φτάσουμε τον Θεό χωρίς τον Θεό. Δεν έπαψε όμως ποτέ ο μεγάλος Πατέρας και Δημιουργός μας να μας αγαπά!

Κατά τον ευαγγελιστή Ιωάννη «Ο Θεός αγάπη εστί». Η αγάπη δεν είναι απλώς και μόνον μια από τις αρετές του Θεού. Ο Θεός είναι όλος αγάπη. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός έδωσε καινούρια εντολή στους μαθητές του πριν από το Εκούσιο Πάθος Του: «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν , ίνα αγαπάτε αλλήλους». «Σας δίνω νέα εντολή να αγαπάτε ο ένας τον άλλο, όπως εγώ σας αγάπησα, έτσι και εσείς να αγαπάσθε μεταξύ σας. Από αυτό θα σας ξεχωρίζουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, εάν έχετε αγάπη μεταξύ σας». Να λοιπόν, με ποιό κριτήριο θα αποδώσει δικαιοσύνη κατά την Δευτέρα Παρουσία Του ο Κύριος.

Οι έξι μορφές αγάπης, όπως μας τις παρουσίασε σήμερα ο Χριστός δια του Ευαγγελιστού Ματθαίου, συμπυκνώνονται στις έξι βασικές βιολογικές ανάγκες του ανθρώπου: την πείνα , την δίψα, την ακούσια ξενιτεία, την γυμνότητα, την ασθένεια και την δέσμευση της ατομικής ελευθερίας. Ας προσθέσουμε και μια ακόμη, όχι εξ ιδίας πρωτοβουλίας, αλλά πάλι από το στόμα του Χριστού στην επί του Όρους ομιλία Του : «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών». Αυτή είναι η πεμπτουσία της αγάπης. Αυτό είναι το κήρυγμα που κανείς δεν ετόλμησε και ούτε θα τολμήσει να εκφωνήσει μέχρι της συντελείας του αιώνος, πλήν του Κυρίου μας: Αγάπη ακόμη και στους εχθρούς. Αυτήν που ο κόσμος θεωρεί παραλογισμό, ενώ για τους πιστούς είναι δρόμος αγιασμού. Υπέρλογη, ελεύθερη και αδέσμευτη από τα στοιχεία του κόσμου τούτου, αγάπη. Η αγάπη αυτή που ευαγγελίζεται ο Χριστός είναι απείρως ανώτερη και ουσιαστικότερη από την «κοινωνική» αγάπη, εν πολλοίς υποκριτική και ιδιοτελής. Η κατά το κοινώς νοούμενον «αγάπη», είναι ένας κώδικας αξιοπρεπούς συμπεριφοράς και συμβίωσης στις οικογένειες και στις κοινωνίες μας. Όταν προσπαθούμε να κρατάμε απλά τις ισορροπίες στις διαπροσωπικές μας σχέσεις αποδίδοντες «τα ίσα», όταν συμβιβαζόμαστε σε όλα τα επίπεδα, κρύβοντας τα πραγματικά μας αισθήματα για τον πλησίον μας και στη θέση τους βάζουμε μια συμβατική μορφή επικοινωνίας, σκοπός της οποίας είναι η ιδιοτέλεια και η φαινομενική αρμονία, ενώ πάθη διάφορα φυλάσσονται –άχρι καιρού- καλά κρυμμένα μέσα μας. Δυστυχώς ακόμη και εμείς οι χριστιανοί, έτσι έχουμε μάθει να ζούμε για να επιβιώσουμε στη «ζούγκλα» , όπως λέμε, της σημερινής κοινωνίας. Και κοιτάμε με την άκρη του ματιού μας όποιον διαφέρει από μας, όποιον έχει θέσει άλλους, υψηλότερους και πνευματικότερους στόχους και σημαντικότερες προτεραιότητες. Αυτό συμβαίνει γιατί μας διαφεύγει μια σπoυδαιότατη διάσταση της αγάπης, η θυσία. Συνήθως θυσιάζουμε πολλά πράγματα, χρήματα, τα χρόνια της ζωής μας αρκετές φορές, για αξίες χωρίς αντίκρισμα. Αισθανόμαστε άδειοι και κουρασμένοι, υποτιμημένοι και ανικανοποίητοι, γιατί δεν πήραμε από τους άλλους αυτό που περιμέναμε, δε βρήκαμε την ανταπόκριση των τόσων κόπων μας. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν θυσιάσαμε το ένα και σημαντικό : τον εγωισμό μας. Αν το κάναμε, θα λαμβάναμε πλούσια τη Χάρη από το Χριστό μας, που την δίνει μόνο στους ταπεινούς. Δόξα τω Θεώ, έχουμε αναρίθμητα υποδείγματα αγίων που έζησαν την αγάπη του Χριστού και μπόρεσαν απλόχερα να την μεταδώσουν και στους άλλους. Ο Όσιος Παϊσιος ο Αγιορείτης μας δίνει πρακτικές συμβουλές για την βίωση αυτής της θυσιαστικής αγάπης. « Όταν ένας έχει και δίνει ελεημοσύνη, δεν μπορείς να καταλάβεις αν έχει αγάπη ή όχι. Γιατί μπορεί να δίνει όχι από αγάπη, αλλά για να ξεφορτωθεί κάποια πράγματα. Όταν στερείται και δίνει, τότε φαίνεται η αγάπη του. Πιστεύω, ας υποθέσουμε, ότι έχω αγάπη. Ο Θεός για να δοκιμάσει την αγάπη μου, μου στέλνει ένα φτωχό. Αν έχω για παράδειγμα δυο ρολόγια, ένα καλό και ένα χαλασμένο και δώσω το χαλασμένο στον φτωχό, σημαίνει ότι η αγάπη μου είναι δεύτερης ποιότητας. Αν έχω πραγματική αγάπη θα δώσω το καλό. Αν δίνεις το παλιό ρολόι, ζει ο παλαιός άνθρωπος μέσα σου. Αν δίνεις το καινούριο, είσαι αναγεννημένος άνθρωπος. Το χειρότερο είναι να κρατάς και τα δύο και να μη δίνεις κανένα. Όταν θέλω να κάνω ελεημοσύνη και δεν έχω, τότε κάνω ελεημοσύνη με αίμα. Ο άλλος που έχει και δίνει υλική βοήθεια, νιώθει χαρά, ενώ αυτός που δεν έχει να δώσει, προσεύχεται καρδιακά να βοηθήσει ο Θεός τον πτωχό και ταπεινωμένος λέει: «Δεν έκανα ελεημοσύνη». Αυτό θα πει κάνω ελεημοσύνη με αίμα. Η καλή διάθεση είναι το παν». Οι συμβουλές αυτές του αγίου γέροντος, μας δείχνουν ότι ο Παράδεισος βιώνεται από αυτή ακόμη τη ζωή και η κόλαση επίσης. Παράδεισος είναι να αγαπάμε Θεό και ανθρώπους χωρίς όρια και προϋποθέσεις, χωρίς ιδιοτέλεια. Κόλαση είναι η αποξένωση από τη αγάπη. Η οικοδόμηση του τοίχους της αδιαφορίας, του μίσους και του εγωισμού.

Αγαπητοί μου αδελφοί! Σήμερα η μητέρα μας Εκκλησία, καλεί όλους εμάς τα πιστά παιδιά της που τόσο αγαπά, να απέχουμε από το κρέας και να μπούμε στην τελική ευθεία για την Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Μας προτρέπει να αγωνιστούμε φιλότιμα για να κάνουμε πράξη την αγάπη του Θεού στον κόσμο. Η σταδιακή αποχή από τις τροφές θα μας βοηθήσει να αποκτήσουμε την εγκράτεια και να ασκήσουμε συστηματικότερα τις αρετές. Ό,τι κι αν κάνουμε όμως, αν το κάνουμε μόνο για τον εαυτό μας και δεν έχουμε αγάπη προς όλους «εις ουδέν οφελούμεθα».

Η εποχή μας έχει χαρακτηριστεί ως η εποχή των χριστιανών. Είναι ανάγκη και μοναδική ευκαιρία συνάμα, να στείλουμε ένα πανανθρώπινο μήνυμα, στον πονεμένο και κουρασμένο μας κόσμο. Ένα μήνυμα αγάπης και θυσίας. Η αγάπη και η επιστροφή στο Θεό

– ας το πιστέψουμε και ας το προσπαθήσουμε- μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, να τον μεταμορφώσουν και να τον εισάγουν στην τροχιά της αιωνιότητας, στον Παράδεισο, στην Βασιλεία του Τριαδικού Θεού της Αγάπης! Αμήν!

π. Χ.Κ

24η σύναξη Νέων

Σας καλούμε στην σύναξη μας την Κυριακή 23/2/2020 στις 6 μ.μ. στην αίθουσα του Ναού ( μετά τον εσπερινό για την εορτή της πρώτης και δεύτερης εύρεσης της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου που θα αρχίσει στις 5 μ.μ. στο Ναό)

με θέμα : «Διαδύκτιο και πνευματική ζωή» , το οποίο θα μας παρουσιάσει η προγραμματίστρια η/υ και δημιουργός της ιστοσελίδας της ενορίας μας δεσποινίς Αικατερίνα Κ. Δρακοπούλου.
Σας περιμένουμε !

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΕΥΣΠΛΑΧΝΟΥ ΠΑΤΕΡΑ (TOY AΣΩTOY) – 16 Φεβρουαρίου 2020 (Λκ.15, 11-32)

Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα –αγαπητοί αδελφοί- ακούσαμε την παραβολή του Ασώτου υιού. Έχει ειπωθεί, ότι κι αν ακόμη χανόταν ολόκληρη η Καινή Διαθήκη και διασώζονταν μόνο η παραβολή αυτή, θα μπορούσε να κατευθύνει τον άνθρωπο στον προορισμό του προς την σωτηρία.

Ο Κύριος μέσα από αυτή την ιστορία προβάλει εικόνες από την καθημερινή ζωή. Κάποιος άνθρωπος είχε δυο γιους. Ο νεώτερος γιος ζήτησε το μερίδιο της περιουσίας που του αναλογούσε και απεχώρησε από το σπίτι σε μακρινή χώρα. Ήθελε να μείνει ανεξάρτητος, να «ζήσει τη ζωή του», να χαρεί, να διασκεδάσει. Ο πατέρας χωρίς να του αντισταθεί του έδωσε το μέρος της περιουσίας που του αναλογούσε, δηλαδή σύμφωνα με τα τότε έθιμα το 1/3. Τα 2/3 τα έπαιρνε ο γιος που θα έμενε με τους γονείς. Το Ευαγγέλιο αναφέρει ότι ο γιος αυτός αφού έφυγε μακρυά, έζησε ασώτως. Κατασπατάλησε όλο το μερίδιό του και κατάντησε να βόσκει γουρούνια και να τρώει από την τροφή τους. Όμως δεν απελπίστηκε, δεν το έβαλε κάτω. Θυμήθηκε τις ωραίες στιγμές του σπιτιού του, την αγάπη και την καλοσύνη του πατέρα του και αποφάσισε μετανοιωμένος να γυρίσει πίσω και να ζητήσει συγγνώμη. Και πράγματι, επέστρεψε πέφτοντας μετανοιωμένος στην ανοιγμένη πατρική αγκαλιά. Ο πατέρας δεν χάνει την ευκαιρία, στήνει γλέντι και ετοιμάζει επίσημο τραπέζι. Τον ντύνει με καινούργια ρούχα. Του φορά δακτυλίδι. Και σφάζει το καλύτερο μοσχάρι για τη γιορτή. Γυρίζοντας όμως από τα χωράφια ο μεγαλύτερος γιος και αντικρίζοντας την γιορτή, απορεί. Πώς έφτασε ο πατέρας του να χαίρετε γι’ αυτόν που κατασπατάλησε την περιουσία και γύρισε πίσω απένταρος; Και του παραπονιέται. Ο πατέρας τον παρακαλεί να συμμετέχει κι αυτός στην χαρά του, αφού ο αδελφός του ήταν νεκρός και αναστήθηκε, και ήταν χαμένος και βρέθηκε.

Η παραβολή αυτή, μας διδάσκει ότι το δεύτερο σκαλοπάτι της πνευματικής μας πορείας μέσα στο Τριώδιο είναι η μετάνοια. Την προηγούμενη Κυριακή ακούσαμε για την αληθινή προσευχή. Σήμερα τονίζεται η πορεία μας για αληθινή μετάνοια, αποτέλεσμα της οποίας είναι η καθαρή εξομολόγηση.

Ακούγοντας την ιστορία αυτή διαπιστώνουμε, ότι ο Χριστός που είναι ο Πατέρας της παραβολής αναγνωρίζει τις αδυναμίες μας. Κατανοεί την ανθρώπινη φύση μας. Συμπάσχει μαζί μας στις δυσκολίες. Και το κυριότερο, μας δέχεται πίσω όταν επιστρέφουμε μετανοιωμένοι. Δέχεται δηλαδή την εξομολόγησή μας. Αφού η εξομολόγηση είναι το μυστήριο της μετανοίας. Το οποίο επιτελεί ο ίδιος ο Χριστός, δια των ιερέων, λέγοντάς μας ξεκάθαρα׃ «Εάν συγχωρείτε τα παραπτώματα και τις αδυναμίες των ανθρώπων, τότε και ο Θεός θα συγχωρήσει τα δικά σας παραπτώματα και τις δικές σας αδυναμίες. Αν όμως δεν συγχωρείτε, τότε ούτε ο Θεός θα σας συγχωρέσει».

Ας δούμε όμως πώς κάνουμε σωστή εξομολόγηση;

Στο ερώτημα αυτό μας απαντά ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Λέγει, λοιπόν,

ότι για να γίνεται η εξομολόγηση σωστά, θα πρέπει όταν καταφεύγουμε στο πετραχήλι του

ιερέα να ακολουθούμε τέσσερα προσεκτικά «βήματα». Μόνον τότε η εξομολόγησή μας θα είναι αληθινή.

1ο βήμα: Να συγχωρούμε τους εχθρούς.

Δεν υπάρχει πραγματική μετάνοια όταν έχουμε εχθρούς. Στις συναναστροφές μας με τους ανθρώπους, ανταλλάσσουμε κουβέντες και αισθανόμαστε τόση πίκρα, ώστε να φτάνουμε στο σημείο και να δηλώνουμε για κάποιον, ότι «δεν τον θέλουμε ούτε στο θάνατό μας», «θα πεθάνω –λέμε- αλλά σ’ αυτόν δεν θα μιλήσω με τόση πίκρα που με πότισε». Οι κουβέντες αυτές δείχνουν μίσος, εμπάθεια, αγανάκτηση. Ο Χριστός ζητάει αγάπη ακόμη και στους εχθρούς. Αυτό θέλει!!! Γιατί όπως μας λέγει, «με το να αγαπάμε μόνο αυτούς που μας αγαπούν, δεν έχουμε κανένα όφελος, γιατί και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν».

2ο βήμα: Να μην κρύβουμε τα αμαρτήματά μας.

Συνηθίζουμε όταν εξομολογούμαστε να επαναλαμβάνουμε τις φράσεις: «Δεν έχω τίποτε, αφού δεν σκότωσα κανέναν, δεν έχω κλέψει ποτέ». Όμως αμαρτία δεν είναι μόνο ο φόνος και η κλεψιά. Αμαρτάνουμε και με τα λόγια μας, πληγώνοντας τους άλλους. Και με τις σκέψεις μας, σκεπτόμενοι πονηρά για τους γύρω μας. Και με τις πράξεις μας οι οποίες έχουν άσχημο αντίκτυπο στους διπλανούς μας. Γι’ αυτό καθαρή εξομολόγηση είναι να μετανιώνουμε και να ομολογούμε τις πράξεις και τα λόγια και τις σκέψεις.

3ο βήμα: Να μιλούμε στην εξομολόγηση μόνο για τον εαυτό μας.

Συνήθως εξομολογούμενοι δικαιολογούμε τον εαυτό μας και κατηγορούμε μόνο τους άλλους. Είναι πολύ κακή συνήθεια και δείγμα όχι ειλικρινούς μετάνοιας. Στο πετραχήλι του ιερέα ζητάμε την συγχώρηση για τα δικά μας σφάλματα. Τα σφάλματα των άλλων δεν αφορούν εμάς. Δεν είναι δική μας ευθύνη. Γι’ αυτό κι εδώ χρειάζεται πολλή προσοχή. Και τέλος

4ο βήμα: Να προσπαθούμε να μην πέφτουμε ξανά στην αμαρτία.

Η εξομολόγηση είναι μια πορεία που χρειάζεται προσπάθεια. Βαδίζουμε προς τον Θεό – Πατέρα μας. Στην πορεία μας αυτή πέφτουμε, αμαρτάνουμε δηλαδή. Και πρέπει να ξανασηκωθούμε. Ο αγώνας μας έχει αξία όταν δεν απελπιζόμαστε πέφτοντας, αλλά όταν σηκωνόμαστε και συνεχίζουμε, όπως ο άσωτος της παραβολής. Να προσπαθούμε δηλαδή την Χάρη την οποία λάβαμε από το μυστήριο να τη διατηρούμε. Μετατρέποντας τις κακίες μας σε πράξεις αγαθές προς τον συνάνθρωπο. Μόνο τότε θα έχει αξία η μετάνοιά μας.

Αδελφοί μου,

Το μυστήριο της ιεράς εξομολογήσεως είναι μια ευεργεσία του Θεού στη ζωή μας. Μας βοηθά να επιστρέφουμε ξανά και ξανά στο σπίτι του Πατέρα μας. Στη πορεία μας προς τη σωτηρία. Γι’ αυτό πρέπει να αγαπήσουμε την εξομολόγηση και να την επιδιώκουμε, αφού μέσω αυτής μας συγχωρεί ο ίδιος ο Θεός. Αμήν!

23η Σύναξη Νέων

 

Την Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου 2020 στο  στην αίθουσα του μητροπολιτικού ναού Τιμίου Προδρόμου Κρανιδίου,  η βιβλιοθηκονόμος κυρία Δήμητρα Αξαρλή θα μιλήσει στις συνάξεις νέων της ενορίας με θέμα : « Το βιβλίο στη ζωή μας. Ό,τι  διαβάζουμε – είμαστε» . Σας περιμένουμε!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ – 9 Φεβρουαρίου 2020 (Λκ. 18, 10-14)

Η Εκκλησία μας –αγαπητοί αδελφοί- σήμερα μας εισάγει στο Τριώδιο, σε μια κατεξοχήν πνευματική περίοδο προετοιμασίας μας για το Πάσχα. Το Τριώδιο αρχίζει από την Κυριακή αυτή (δηλαδή του Τελώνου και Φαρισαίου) και τελειώνει το Μέγα Σάββατο. Οι ακολουθίες της περιόδου οι οποίες είναι πολλές και πλούσιες σε περιεχόμενο, περιέχονται σε ένα ιδιαίτερο λειτουργικό βιβλίο που χρησιμοποιείται στις καθημερινές ακολουθίες στον ναό, το οποίο και αυτό ονομάζεται «Τριώδιο».

Ο λειτουργικός, ο υμνολογικός και ο λατρευτικός πλούτος, μας κατανύσουν και μας καλούν να αφήσουμε την ράθυμες και αμαρτωλές συνήθειές μας και να αγωνιστούμε τον «καλόν αγώνα» της ταπείνωσης, της εγκράτειας, της νηστείας, της προσευχής και της μετάνοιας, που κάνουν την ψυχή μας πιο δεκτική και πιο θερμή στην τήρηση του θελήματος του Θεού.

Η προσπάθεια όμως αυτή γίνεται σταδιακά. Κάθε Κυριακή του Τριωδίου αποτελεί και ένα σκαλοπάτι ανάβασής μας, σ’ αυτή την πνευματική σκάλα των αρετών. Αυτό είναι το Πάσχα που έχει βάλει προορισμό του για τους πιστούς το Τριώδιο. Η διάβαση από τη ζωή της αμαρτίας στη ζωή της Χάριτος.

Σήμερα, το ευαγγελικό ανάγνωσμα φέρνει στη μνήμη μας την παραβολή του Κυρίου η οποία μας ομιλεί για την προσευχή που έκαμαν ένας εκπρόσωπος του Νόμου του Θεού, ο Φαρισαίος και ένας φοροεισπράκτορας υπάλληλος του κράτους, ο Τελώνης. Ο πρώτος έλεγε: «Θεέ μου σ’ ευχαριστώ που δεν είμαι σαν τους άλλους τους ανθρώπους, κλέφτης, άδικος, μοιχός σαν αυτό τον Τελώνη. Εγώ νηστεύω –έλεγε- δύο φορές την εβδομάδα και δίνω στο Ναό το δέκατο απ’ όλα τα εισοδήματά μου». Από την άλλη ο Τελώνης στεκόταν πολύ πίσω και δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να σηκώσει από την συναίσθηση της αμαρτωλότητός του. Χτυπούσε το στήθος του και έλεγε: «Θεέ μου σπλαχνίσουμε τον αμαρτωλό».

Στο τέλος ο Χριστός, μας διαβεβαιώνει ότι του Φαρισαίου η προσευχή δεν έγινε δεκτή από τον Θεό εξαιτίας της υπερηφανείας του. Του Τελώνη εισακούστηκε εξαιτίας της συντριβής και της συναίσθησης της αμαρτωλότητος που έδειξε.

Δηλαδή εδώ ο Κύριος παρουσιάζει τους υποκριτές ως παραδείγματα κακώς προσευχομένων ανθρώπων. Αυτών δηλαδή που προσεύχονται για τον έπαινο των ανθρώπων. Όμως ο ίδιος ο Κύριος μας δίδαξε πώς να προσευχόμαστε λέγοντας: «σύ δέ ὅταν προσεύχη, εἴσελθε εἰς τό ταμιεῖον σου, καί κλείσας τήν θύραν σου πρόσευξαι τῶ πατρί σου τῶ ἐν τῶ κρυπτῶ, καί ὁ πατήρ σου ὁ ἐν τῶ κρυπτῶ ἀποδώσει σοι ἐν τῶ φανερῶ» (Ματθ. 6.6). Η προσευχή δηλαδή δεν είναι υπόθεση επίδειξης, αλλά γίνεται μακρυά από τα βλέματα των ανθρώπων, κρυφά, με ταπείνωση. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμηνεύοντας το «ταμιεῖον» μιλούν για την καρδιά του ανθρώπου που είναι το κέντρο της προσευχής. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να κινηθούν τα χείλη, να χρησιμοποιηθούν βιβλία, να επιστρατευθούν τα μάτια και η γλώσσα, χρειάζεται να ανυψωθεί ο νους και η καρδιά προς τον Θεό.

Εμείς όμως –αδελφοί μου- πώς προσευχόμαστε;

Μήπως η προσευχή μας γίνεται μόνο για επίδειξη; Μήπως έχει καταντήσει μια συνήθεια που επαναλαμβάνεται, χωρίς όμως να μας αγγίζει εσωτερικά και χωρίς να μας κατευθύνει στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους;

Η προσευχή και όλη η ζωή μας στην Εκκλησία δεν είναι ένα καθήκον που τηρούμε πιεζόμενοι από υποχρέωση. Είναι η ζωή μας. Δεν είναι η εξωτερική προβολή και ο έπαινός μας, αλλά η ταπείνωσή μας. Η επίκληση του ονόματος του Χριστού, η σύντομη αυτή προσευχή, το «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλεησόν με τόν ἁμαρτωλόν», μας βοηθά να θερμάνουμε την καρδιά μας και να συγκεντρώσουμε τον νου μας χωρίς βαττολογίες και προσχήματα. Να αισθανθούμε την αδυναμία μας και την αμαρτωλότητά μας ενώπιον του Θεού. Γιατί όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος׃ «Μόνο με την επίκληση του ονόματος του Χριστού αντικρούονται οι πειρασμοί που μας προκαλεί ο εχθρός μας ο διάβολος». Και συνεχίζει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος: «Όταν επικαλείσαι το όνομα του Ιησού, μαστιγώνεις τους εχθρούς σου, δηλαδή τους δαίμονες».

Αληθινή προσευχή είναι η ταπεινή επίκληση του ονόματος του Χριστού. Και ταπεινός άνθρωπος είναι αυτός που προσπαθεί να γνωρίσει τον εαυτό του και τη μηδαμινότητά του. Αυτός που θεωρεί τον εαυτό του χειρότερο από τους άλλους. Αυτός που μισεί κάθε έπαινο και ανθρώπινη δόξα. Πρώτο παράδειγμα ταπείνωσης ο ίδιος ο Χριστός, ο οποίος μας λέει׃ «Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πράος εἰμί καί ταπεινός τῆ καρδία….». (Ματθ. 11,29) Διδακτικό παράδειγμα, ο Τελώνης του σημερινού Ευαγγελίου.

Αδελφοί μου,

Ας προσευχηθούμε ταπεινά, αφού όπως είπε και ο Κύριος׃ «Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτόν ταπεινωθήσεται καί πᾶς ὁ ταπεινῶν ἑαυτόν ὑψωθήσεται» (Λουκ.14,11). Αμήν!

ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΗΣ , 2 Φεβρουαρiου 2020 (Λκ. 2, 22-40)

Σαράντα μέρες, μετὰ τὴ γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στὴ Βηθλεέμ, ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία, ἀκολουθώντας τὴ θρησκευτικὴ συνήθεια τῆς ἐποχῆς, “ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς Ἱεροσόλυμα παράστησαι τῷ Κυρίῳ, καθὼς γέγραπται ἐν νόμῳ Κυρίου…” (Λουκ. 2, 22-23). Τὸ εὐαγγέλιο συνεχίζει: Σ’ αυτόν, λοιπόν, είχε αποκαλυφθεί από το Άγιο Πνεύμα ότι δε θα πεθάνει πριν δει τον Xριστό του Kυρίου. Έτσι, με την καθοδήγηση του Πνεύματος, ήρθε στο ναό, και μόλις οι γονείς έφεραν μέσα το παιδάκι, τον Iησού, για να κάνουν γι’ αυτόν ό,τι συνηθίζεται σύμφωνα με το νόμο, το πήρε στην αγκαλιά του και δοξολόγησε το Θεό και είπε: «Tώρα πια αξιώνεις το δούλο σου, Kύριε, να πεθάνει ειρηνικά, σύμφωνα με την υπόσχεσή σου. Γιατί τα μάτια μου είδαν το μέσο της σωτηρίας σου που ετοίμασες κατάντικρυ όλων των λαών. Φως που θ’ αποτελέσει αποκάλυψη για τα έθνη και δόξα για το λαό σου τον Iσραήλ». Kι απορούσαν ο Iωσήφ και η μητέρα του παιδιού γι’ αυτά που λέγονταν γι’ αυτό. Aκόμα, ο Συμεών τους ευλόγησε και είπε στη Mαριάμ, τη μητέρα του παιδιού: “Nα! Aυτός είναι προορισμένος να γίνει η αιτία για την πτώση ή την ανόρθωση πολλών στο Iσραήλ και σημείο αντιλεγόμενο. Mάλιστα, ακόμα και τη δική σου προσωπικά την ψυχή ρομφαία θα τη διαπεράσει, έτσι που ν’ αποκαλυφτούν οι διαλογισμοί πολλών καρδιών”.

Ας προσπαθήσουμε αδελφοί μου να προσεγγίσουμε το μήνυμα της σημερινής Δεσποτικής και Θεομητορικής Εορτής της Υπαπαντής μέσα από τους θεολογικούς λόγους του μακαριστού Ρώσσου θεολόγου π. Αλεξάνδρου Σμέμαν.

Πόσο ἐκπληκτικὴ καὶ ὄμορφη εἶναι ἡ εἰκόνα, ὁ πρεσβύτερος νὰ κρατᾶ στὴν ἀγκαλιὰ του τὸ βρέφος, καὶ πόσο παράξενα τὰ λόγια του: “ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου…”. Συλλογιζόμενοι αὐτά τὰ λόγια ἀρχίζουμε νὰ ἐκτιμοῦμε τὸ βάθος αὐτοῦ τοῦ γεγονότος καὶ τὴ σχέση πού ἔχει μέ μᾶς, μὲ μένα, μὲ τὴν πίστη μας. Ὑπάρχει στὸν κόσμο κάτι πιὸ χαρούμενο ἀπὸ μιὰ συνάντηση, μιὰ “ὑπαπαντὴ” μὲ κάποιον πού ἀγαπᾶς; Εἶναι ἀλήθεια πώς τὸ νὰ ζεῖς σημαίνει νὰ περιμένεις, νὰ ἀποβλέπεις σὲ μιὰ συνάντηση. Δὲν εἶναι ἄραγε ἡ ὑπερβατικὴ καὶ ὄμορφη προσδοκία τοῦ Συμεὼν τὸ σύμβολό της; Δὲν εἶναι ἡ πολύχρονη ζωὴ του σύμβολο τῆς προσδοκίας, αὐτὸς ὁ “πρεσβύτης” πού περνᾶ ὁλόκληρη τὴ ζωὴ του περιμένοντας τὸ φῶς πού φωτίζει τοὺς πάντες καὶ τὴ χαρὰ πού πληρώνει τὰ πάντα; Πόσο δὲ ἀπροσδόκητο, πόσο ἄρρητα ὄμορφο εἶναι τὸ ὅτι τὸ πολυαναμενόμενο φῶς καὶ ἡ χαρὰ ἔρχεται στὸν πρεσβύτη Συμεὼν μὲ ἕνα παιδί!

Φαντασθεῖτε τὰ τρεμάμενα χέρια τοῦ γέροντα Συμεὼν καθὼς παίρνει στὴν ἀγκαλιὰ του τὸ σαρανταήμερο βρέφος τόσο τρυφερὰ καὶ προσεκτικά, ἀτενίζοντας τὸ μικρὸ πλάσμα, καὶ πλημμυρίζοντας ἀπὸ δοξολογία: “νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου”. Ὁ Συμεὼν περίμενε. Περίμενε σὲ ὁλόκληρη τὴ ζωή του, καὶ εἶναι βέβαιο πώς στοχαζόταν, προσευχόταν καὶ βάθαινε καθὼς περίμενε ἔτσι, ὥστε στὸ τέλος ὁλόκληρη ἡ ζωή του νὰ εἶναι μιὰ συνεχὴς “Παραμονὴ” τῆς χαρούμενης συνάντησης.

Δὲν εἶναι καιρὸς νὰ ἀναρωτηθοῦμε τί περιμένουμε; Τί ἐπιμένει ἡ καρδιά μας νὰ μᾶς ὑπενθυμίζει συνεχῶς; Μεταμορφώνεται βαθμιαία ἡ ζωή μας σὲ μιὰ ἀναμονή, καθὼς περιμένουμε νὰ συναντηθοῦμε μὲ τὰ οὐσιώδη; αὐτά εἶναι τὰ ἐρωτήματα πού θέτει ἡ Ὑπαπαντή. Ἐδῶ, σ’ αὐτή τὴ γιορτὴ ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀποκαλύπτεται ὡς ἀνυπέρβλητη ὀμορφιὰ μιᾶς ὥριμης ψυχῆς, πού ἔχει ἀπελευθερωθεῖ, βαθύνει καὶ καθαριστεῖ ἀπὸ καθετί τὸ μικρόψυχο, τὸ ἀνόητο καὶ τυχαῖο. Ἀκόμη καὶ τὰ γηρατειὰ καὶ ὁ θάνατος, ἡ γήινη μοίρα πού ὅλοι μας μοιραζόμαστε, παρουσιάζονται ἐδῶ τόσο ἁπλά καὶ πειστικὰ ὡς ἀνάπτυξη καὶ ἄνοδος πρὸς ἐκείνη τὴ στιγμή, ὅταν μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά, στὴν πληρότητα τῆς εὐχαριστίας, θὰ πῶ: “νῦν ἀπολύεις”. Εἶδα τὸ φῶς πού διαπερνᾶ τὸν κόσμο. Εἶδα τὸ “Παιδίον”, πού φέρνει στὸν κόσμο τόση θεϊκὴ ἀγάπη, καὶ πού παραδίνεται σὲ μένα. Τίποτε δὲν προκαλεῖ φόβο, τίποτε δὲν εἶναι ἄγνωστο, ὅλα τώρα εἶναι εἰρήνη, εὐχαριστία, ἀγάπη.

Αὐτά φέρνει ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου. Ἑορτάζει τὴ συνάντηση τῆς ψυχῆς μὲ τὴν Ἀγάπη, τὴ συνάντηση μ’ Αὐτὸν πού μοῦ ἔδωσε τὴ ζωή, καὶ πού μοῦ ἔδωσε τὸ κουράγιο νὰ τὴ μεταμορφώσω σὲ ἀναμονή συνάντησης μαζι Του.

Αγαπητοί αδελφοί,

Σήμερα θυμόμαστε τὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου, τὴ συνάντησή Του μὲ τὸ πρῶτο πρόσωπο, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ Μητέρα Του, τὸ ὁποῖο μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Τὸν εἶχε διαισθανθεῖ ὡς Θεό. Ἡ τραγωδία τῆς ἀποστέρησης τοῦ Θεοῦ τὴν ὁποία βρίσκουμε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο ἔχει τελειώσει· ὁ Κύριος εἶναι μαζὶ μὲ τὸ λαό Του· ἡ πληρότητα τῆς Θεότητας κατοικεῖ πάνω στὴ γῆ αὐτή.

Ἐνῷ όμως ὁ Ἅγιος Συμεὼν διακήρυττε τὴ λύτρωση τοῦ κόσμου ἀπὸ τὴ μακραίωνη ἀποξένωσή του ἀπὸ τὸν Θεὸ ἔδινε ταυτόχρονα καὶ στὴ Θεομήτορα τὴ φοβερὴ προειδοποίηση ὅτι μιὰ ρομφαία θὰ διαπερνοῦσε καὶ τὴ δική της τὴν καρδιά, ὅτι ἡ θυσία ποὺ ἀναστελλόταν γιὰ τὴ στιγμὴ ἐκείνη θὰ φανερωνόταν κάποια μέρα σὰν θεϊκὴ βουλὴ. Η Σταύρωση και ο θάνατος του Κυρίου θα ακολουθούσαν μετά από μερικά χρόνια (Λκ. 2. 34, 35).

Ἐμεῖς λοιπὸν ποὺ ἔχουμε πεθάνει μὲ τὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐγερθεῖ μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ὁδηγούμαστε στὸ ναὸ ὅπως εἶχε ὁδηγηθεῖ κι Ἐκεῖνος, αἰώνιοι καὶ ἐν τούτοις ὑποκείμενοι στὴν τραγωδία τοῦ χρόνου, ζωντανοὶ ἀλλὰ προορισμένοι γιὰ τὸ θάνατο, όπως διακυρύττουμε με την Βάπτισή μας. Μὲ παρόμοιο τρόπο ὕστερα ἀπὸ τὴ συνανάστασή μας μαζί Του ὁ Χριστὸς μᾶς ἀποστέλλει –ὅπως προηγουμένως ὁ Πατέρας εἶχε στείλει Ἐκεῖνον– στὴ σφαίρα τῆς ἁμαρτίας γιὰ νὰ σηκώσουμε στὰ σώματα, τὶς ψυχὲς καὶ ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή μας τὸ σταυρὸ τοῦ κόσμου προσμένοντας την παντοτινή Υπαπαντή μαζί του και να πούμε το δικό μας «Νυν απολύεις» εν καθαρά καρδία και με ελπίδα ζωής αιωνίου. Αμην!

Προγραμμα ιερων ακολουθιων μηνος Φεβρουαριου 2020

Σάββατο 1/2 :  θεία λειτουργία 7-9 το πρωί στο Τίμιο Πρόδρομο.
Το απόγευμα στις 4.30 ο Εσπερινός.

Κυριακή 2/2 :  7.15 – 9.45 το πρωί η θ. λειτουργία 

Παρασκευή 7/2 :  το απόγευμα στις 5 ο Εσπερινός στον Άγιο Βασίλειο 

Σάββατο 8/2 :  Το πρωί 7-9 θ. Λειτουργία. Το απόγευμα 4:30 ο Εσπερινός.

Κυριακή 9/2 :  το πρωί η Θεία Λειτουργία 7.15 με 9.45.
Το απόγευμα στις 5 ο Εσπερινός.

Δευτέρα 10/2 :  το πρωί η Θεία Λειτουργία 7-9 στιν Άγιο Ανδρέα στο “Λουτρό”.
το απόγευμα το Ιερό Ευχέλαιο και εν συνεχεία μελέτη της Αγίας Γραφής στον Τίμιο Πρόδρομο ώρα 5.

Τρίτη 11/2 :  το απόγευμα στις 5 ο Εσπερινός στον Άγιο Βασίλειο.

Πέμπτη 13 /2 :  το πρωί όρθρος ώρα 7 στον Άγιο Βασίλειο.

Σάββατο 15/2 :  το απόγευμα ο Εσπερινός στις 4.30.

Κυριακή 16/2 :  το πρί η Θεία Λειτουργία 7.15 – 9.45. Το απόγευμα στις 5 ο Εσπερινός και εν συνεχεία μελέτη Αγίας Γραφής.

Τετάρτη 19/2 :  το πρωί η Θεία Λειτουργία στον Άγιο Βασίλειο 7-9.
Το απόγευμα ο Εσπερινός στον Τίμιο Πρόδρομο στις 5.

Πέμπτη 20/2 :  το απόγευμα ο Εσπερινός στις 5.

Παρασκευή 21/2 :   το απόγευμα στις 5 ο Εσπερινός και η μνημόνευση των Κεκοιμημένων. 

Σάββατο 22/2 :  Το πρωί 7-9 θ. Λειτουργία (Ψυχοσάββατο) .   Το απόγευμα στις 4.30 ο Εσπερινός.

Κυριακή 23/2 :  το πρωί 7.15-9.45 η Θεία Λειτουργία.
Το απόγευμα στις 5 ο Εσπερινός.

Δευτέρα 24/2 :  το πρωί 7-9 η Θεία Λειτουργία.
Το απόγευμα στις 5 παράκληση στον Τίμο Πρόδρομο και μελέτη Αγίας Γραφής.

Τρίτη 25/2 :  το πρωί στις 7 ο Όρθρος στον Άγιο Βασίλειο

Παρασκευή 28/2 :  το πρωί στις 7 ο Όρθρος στον Άγιο Βασίλειο.

Σάββατο 29/2 :  το απόγευμα στις 4 ο αγιασμός του μηνός Μαρτίου και στη συνέχεια ο Εσπερινός.