Κήρυγμα 2/1/2022

ΓΡΑΠΤΟN  ΘΕΙΟN  ΚΗΡΥΓΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ (Μαρκ.1, 1-8)

 2 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2022

 

Σε λίγες μέρες από σήμερα –αγαπητοί αδελφοίη Εκκλησία θα μας καλέσει να τιμήσουμε την εορτή των Θεοφανείων ή των Φώτων όπως συνηθίζουμε να λέμε. Θα γιορτάσουμε την Βάπτιση του Χριστού και την φανέρωση του Φωτός, δηλαδή του αληθινού Θεού στον κόσμο. Την αποκάλυψη της Αγίας Τριάδος, του Πατρός, και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Πριν από κάθε μεγάλη γιορτή, όπως και στα Χριστούγεννα έτσι και τώρα στα Θεοφάνεια, η Εκκλησία, μας προετοιμάζει για το σπουδαίο αυτό γεγονός, από την προηγούμενη Κυριακή (την σημερινή δηλαδή), την οποία και ονομάζει «Κυριακή προ των Φώτων».

Σήμερα στο ευαγγελικό ανάγνωσμα παρουσιάζετε μια ιερήπροσωπικότητα, ή οποία προφήτευσε την είσοδο του Κυρίου στον κόσμο. Ενός πολύ μεγάλου Αγίου της Εκκλησίας μας, του τιμίου Προδρόμου. Την παρουσία του προανήγγειλαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Η ιερή μορφή του δεσπόζει σε όλες τις Εκκλησίες, στην τιμητική θέση μπροστά στο τέμπλο μαζί με του Χριστού, της Παναγίας και του τιμώμενου Αγίου του Ναού.

Έργο του Αγίου  Προδρόμου  είναι να αφυπνίσει το λαό για να δεχθεί τον Χριστό. Κηρύττει βάπτισμα μετανοίας και εξομολογήσεως, απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουμε να συναντήσουμε τον Χριστό.  Ο προφήτης Ησαΐας προαναγγέλλοντας το κήρυγμά του είπε  : «Ετοιμάστε την οδό, να περάσει ο Κύριος! Κάμετε ίσιο δρόμο, τα μέχρι τώρα στραβά σας μονοπάτια!».

Όμως τί θέλει να πει ο προφήτης Ησαΐας προαναγγέλλοντας το κήρυγμα του Πρόδρομου; Ποια είναι «η οδός» του Κυρίου και ποια «τα μονοπάτια Του»;

Η Αγία Γραφή και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, λένε ότι «οδός»είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε εμείς τη ζωή. Και τα «μονοπάτια»(τρίβοι), είναι τα συναισθήματά μας, τα πάθη μας, οι αντιλήψεις μας, οι τάσεις μας, οι τοποθετήσεις μας, που μας πάνε μια από ‘ δω μια από ‘ κει.

Για να μπορέσουμε, λοιπόν, να προσεγγίσουμε τον Κύριο, και να γίνουμε μέτοχοι της φανέρωσής Του, θα πρέπει να προσέξουμε σε πιο δρόμο βαδίζουμε και σε πια μονοπάτια στρίβουμε. Γιατί από αυτά θα περάσει ο Κύριος για να έλθει σε μας.

Πολλές φορές οι ιδέες μας, οι νοοτροπίες μας και οι αρχές μας είναι τέτοιες, που δεν συμβαδίζουν με τον λόγο του Θεού. Ο εγωισμός, η φιλαυτία, η ζήλια, η κακία η πορνεία και γενικά όλα τα πάθη, μας κυριεύουν και δεν μπορούμε να συναντήσουμε ούτε τον Θεό, αλλά ούτε και τον συνάνθρωπό μας.  Θεοποιούμε τον εαυτό μας και αδιαφορούμε για τον λόγο του Θεού και τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων.

Αντίδοτο στην κατάσταση αυτή, είναι η προσπάθειά μας να αντικαταστήσουμε τις κακίες και τα πάθη με τη μετάνοια και την άσκηση των αρετών. Ο δρόμος των παθών είναι εύκολος και πολύ ελκυστικός. Μας δημιουργεί μια πρόσκαιρη ευχαρίστηση και ηδονή, όμως όσο συμβαδίζουμε με τα πάθη καταλαβαίνουμε ότι δεν βγάζουν πουθενά. Εγκλωβίζουμε τη ζωή μας σε αδιέξοδα και αισθανόμαστε κενοί, χωρίς περιεχόμενο. Και όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος: «Όσο καιρό μας κυβερνούν τα πάθη, νομίζουμε ότι ο δρόμος της κακίας είναι ελκυστικός και πολύ ευχάριστος. Αν αποτινάξουμε όμως έστω και λίγο τον ζυγό τους, αμέσως ο δρόμος της κακίας θα μας φανεί ελεεινός και αποκρουστικός κι ο δρόμος της αρετής ευχάριστος κι εύκολος κι αξιαγάπητος». (Από την ΙΣΤ Ομιλία στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο).

Αδελφοί μου,

Σε μερικές μέρες η Εκκλησία μας θα μας καλέσει όλους, ξανά στη λειτουργία για να γιορτάσουμε τα Φώτα, τα άγια Θεοφάνεια. Θα προσκυνήσουμε την Βάπτιση του Χριστού μας και την φανέρωση της Αγίας Τριάδος, με την ελπίδα να λάβουμε κι εμείς από το Φως της Θεότητος. Η φανέρωση του Θεού είναι μυστήριο, το οποίο μπορούμε να προσεγγίσουμε μόνο με καθαρή καρδιά. «Μακάριοι οἱ καθαροί τῆκαρδίατι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται» (Ματθ. 5,8) λέει ο Κύριος.

Πρέπει, λοιπόν, σύμφωνα και με το σημερινό Ευαγγέλιο, ο «δρόμοςμας», αυτά δηλαδή που πιστεύουμε και τα «μονοπάτια μας», αυτά που αισθανόμαστε,  να είναι καθαρά, διαυγή, λουσμένα με την μετάνοια καιπλημμυρισμένα από τη χάρη των αρετών.

Μόνο τότε θα μπορέσουμε να προσεγγίσουμε το μυστήριο τηςφανερώσεως του Χριστού μας. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να πούμε πως πραγματικά τιμήσαμε την γιορτή. Αμήν.

                                                                                                         

π.Χρ.Κ.

Θείον κήρυγμα εσπερινού Τίμιου Προδρόμου (6/1/2022)

Κλείνει ο εορτολογικός κύκλος του Αγίου δωδεκαημέρου, Σεβασμιώτατε,  σεβαστοί  πατέρες και αγαπητοί μου αδελφοί,  με την αποψινή εορτή της συνάξεως του Τιμίου Προδρόμου του Βαπτιστού και προστάτου μας. Κλείνει, πηγαίνοντάς μας -κατά κάποιο τρόπο- πίσω, προβάλλοντας μας στο πρόσωπο του μείζονος των προφητών, την προσμονή της Παλαιάς διαθήκης, την προετοιμασία και την αναμονή των εθνών που άρχισε να ολοκληρώνεται με το ένδον της κοιλίας της Ελισάβετ σκίρτημα του βρέφους -κατά την συνάντησή Ιησού και Ιωάννου- και την υπόδειξη του Κυρίου ως τον αμνον του Θεου  τον αίροντα  την αμαρτία του κόσμου, από τον Τίμιο Πρόδρομο. Η συνάντηση αυτή, του Ιησού με τον Τίμιο Πρόδρομο,  είναι ιδιαίτερα σημαντική και εξελίσσει το σχέδιο της θείας Οικονομίας  «διά την του κόσμου ζωήν και σωτηρίαν» αλλά και τον ετήσιο κύκλο των Δεσποτικών Εορτών. Μας διδάσκει πως για να ενωθούμε με τον Χριστό  και να τον αναγνωρίσουμε ως Μεσσία, σωτήρα και λυτρωτή, θα πρέπει πρώτα να δεχτούμε το βάπτισμα της μετανοίας που κηρύσσει ο Τίμιος  Πρόδρομος. Να λουστούμε δηλαδή μέσα στα δάκρυα της μετανοίας μας σαν σε άλλη κολυμπήθρα και σαν σε άλλο Ιορδάνη ποταμό. Με τα δάκρυα των οφθαλμών μας, αν έχουμε αυτό το ξεχωριστό χάρισμα και με τα δάκρυα της καρδιάς που θα καθαρίσουν το ομιχλώδες τοπίο των παθών, των θορύβων του βίου και της απαισιόδοξης  επικαιρότητας και θα μας κάνουν να ατενίζουμε ευθεία και ψηλά στο θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου.

Αναφέραμε προηγουμένως πως η συνάντηση  του Χριστού με τον Τίμιο Πρόδρομο  με αποκορύφωμά της την Θεοφάνεια στα ρείθρα  του Ιορδάνου, εξελίσσει τον εορτολογικό ετήσιο κύκλο και αυτό διότι ο Ιησούς, μετά την βάπτισή του και την υπό του Πατρός μαρτυρία ως Υιός αγαπητός τη παρουσία του Αγίου Πνεύματος εν είδη περιστέρας, βαδίζει πλέον την πορεία της προετοιμασίας της τριετούς δημόσιας δράσης Του. Αρχικά με την τεσσαρακονθήμερη νηστεία στην έρημο του Ιορδάνου, την αντιμετώπιση των τριών πειρασμών και κατόπιν την εκλογή των μαθητών του με την οποία προδιαγράφεται  ο Σταύρος, η Ανάσταση και η αποστολή της Εκκλησίας στον κόσμο.
 Ας σταθούμε  όμως σε μερικά σημεία από την θεματολογία του Αγίου Δωδεκαημέρου, τα οποία θα μας βοηθήσουν για την μετά τις εορτές πορεία μας στην έρημο των δικών μας κοινών  αλλά και προσωπικών πειρασμών. Το πρώτο είναι το πώς κατανοούμε στις μέρες μας το προφητικό χάρισμα. Γίνεται  πολύς λόγος σήμερα για το χάρισμα αυτό κυρίως με την έννοια της προφητολογίας και της μελλοντολογίας. Το ότι  δηλαδή προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε  τις προφητείες -η καλύτερα  προρρήσεις- Αγίων των περασμένων αιώνων αλλά και πιο συγχρόνων και με βάση αυτές εικάζουμε το μέλλον του πλανήτη και των κατοίκων του. Το μόνο σίγουρο, αδελφοί μου, είναι ότι δεν υπάρχει κάποιο αποτέλεσμα πνευματικό από αυτή την ενασχόληση αλλά ούτε και πρακτικό. Ή Καινή Διαθήκη (Κατά Ματθαίον 24ο κεφάλαιο και αλλού) αναφέρεται περιγραφικά στα δεινά που θα υπάρχουν στον κόσμο μέχρι τη συντέλειά του, την ολοκλήρωσή του και μας είναι αρκετές, πιστεύουμε, αυτές οι μαρτυρίες, από τον ίδιο το Χριστο και από τον θεόπνευστο συγγραφέα του βιβλίου της Αποκαλύψεως. Μέσα στην Εκκλησία, ο όρος προφητεία έχει διπλή σημασία. Πρώτον Προφητεία σημαίνει τις  προρρήσεις Αγίων και δικαίων που έζησαν προ Χριστού και προκατείγειλαν τον ερχομό του Μεσσίου, του λυτρωτή  του γένους των ανθρώπων. Προφήτης, λοιπόν,  στην κυριολεξία είναι αυτός που διεγείρει προς μετάνοια εν όψει του ερχομού του Σωτήρος. Η δεύτερη έννοια του όρου προφητεία είναι η ορθοτόμηση του λόγου του Θεού σε κάθε εποχή. Το κήρυγμα του θείου λόγου. Η επικαιροποίηση του θελήματος του Θεού στο σήμερα. Αυτό είναι έργο και χάρισμα που ασκείται εν  υπακοή και με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία. Ας είμαστε, λοιπόν,  προσεκτικοί ακούγοντας και διαβάζοντας τις σύγχρονες προφητείες και προβλέψεις, ακόμη κι αν φέρουν την υπογραφή φωτισμένων προσώπων. Προφητεία δεν είναι κάτι το ευκαιριακό αλλά κάτι το σωτηριολογικό. Ενα άλλο  σημείο με ξεχωριστή σημασία  που μας υπέδειξε  ως οδοδείκτη ζωής η περίοδος του Αγίου δωδεκαημέρου, είναι η υπομονή στους πειρασμούς. Ας θυμηθούμε τους πειρασμούς του μνήστορος Ιωσήφ πριν παραλάβει την Μαριάμ.  « Ζάλην ένδοθεν έχων λογισμών αμφιβόλων,  ο σώφρων Ιωσηφ εταράχθη»,  διαβάζουμε στους χαιρετισμούς της Παναγίας. Εταράχθη ο Ιωσηφ, αλλά υπέμεινε τον πειρασμό των λογισμών μέχρι που του αποκαλυφθηκε το σχέδιο του Θεού. Ας θυμηθούμε την υπομονή των μάγων, των φυσικών επιστημόνων της εποχής εκείνης, που για μεγάλο διάστημα περιπλανήθηκαν μέχρι να βρουν τον Αστέρα που τους οδήγησε στον Έναν, Εκείνον  που ανέμεναν τόσες και τόσες γενεές ανθρώπων. Αλλά και η Μαριάμ και η Ελισάβετ η μητέρα του Τιμίου Προδρόμου,  υπέμειναν διωγμό από τον Ηρώδη και προσέφυγαν σε ερήμους τόπους  για να διαφύγουν τους κινδύνους. Και ο Τίμιος Πρόδρομος πολλά χρόνια αργότερα με υπομονή και προσμονή κήρυττε  και βάπτιζε χωρίς να σταματήσει ούτε για μια στιγμή να ασκείται και να καθαίρεται και ο ίδιος από το σαρκικό φρόνημα μέχρι να συναντήσει τον κοσμοπόθητο Νυμφίο της Εκκλησίας  και να ολοκληρώσει έτσι την αποστολή του. Η υπομονή ασκείται και στις δικές μας ψυχές, αδελφοί μου, το τελευταίο διάστημα. «Καθ´ υπερβολην εβαρύνθημεν υπέρ δύναμιν, ώστε  εξαπορηθήναι ημάς και του ζην» (Β´Κορινθ.1,8) κατά τον αποστολο Παύλο. Και  εμείς, τον παρόντα  καιρό πάρα πολύ ταλαιπωρηθήκαμε, υπερβολικά μεγάλο βάρος θλίψεων και πειρασμών έπεσε επάνω μας, παραπάνω από την δύναμή μας ώστε πολλές φορές χάσαμε κάθε ελπίδα και για αυτή ακόμη τη ζωή μας.  Αλλά ας στρέψουμε τον αγώνα της υπομονής μας προς τον δρόμο που ετοίμασε ο Βαπτιστής. Στην οδό του Κυρίου . «Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον και προσέσχε μοι» (Ψαλ.39, 2)  ψάλλει ο προφητάναξ Δαβίδ. Η εν Χριστώ υπομονή είναι «οδός απάγουσα εις την ζωήν».  (Κατά Ματθ. Κεφ.7, στ.13-14)
Είναι ο μυστικός και μυστηριακός ο δρόμος της αγάπης, της φιλαδελφίας και της εν τη Εκκλησία  και εις την Εκκλησίαν υπακοής.
Ευχηθείτε, Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα,   κατά τον νέον  ενιαυτόν  της χρηστότητος του Κυρίου στον οποίο εισήλθαμε, λουσμένοι από το Φώς της Βηθλεέμ και την ευλογία του Ιορδάνου, να βαδίσουμε εν σοφία προφητική και προδρομική και εν  υπομονή Χριστού την οδον  του βίου μας και να γεμίσει ο Επιφανείς Θεός την ύπαρξή μας με παρηγοριά και αποκαλύψεις για να διαπεράσουμε «την ρέουσαν του βίου» διάβαση ετοιμασμένοι και αγιασμένοι. Αμήν!
π. Χριστοφόρος Καραβίας

Ιερές ακολουθίες- δραστηριότητες Αγίου Δωδεκαημέρου ( 25/12/2021-7/1/2022)

 

Συν Θεώ

Θείες Λειτουργίες

Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 5:30-8:30 πρωί, στον Τίμιο Πρόδρομο.

Κυριακή 26 Δεκεμβρίου πρωί θεια Λειτουργία στον εορτάζοντα Ιερό Ναό της Συνάξεως της Θεοτόκου (Πάνω Παναγία)

Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου- αν ο καιρός το επιτρέψει- στις 2:30 μμ ανάβαση-προσκύνημα στον Προφήτη Ηλία στο βουνό. Επιστροφή 5:30 μμ.

Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου ώρα 6-9 μ.μ. στον Άγιο Βασίλειο ο Εσπερινός, ο Όρθρος και η θεία Λειτουργία της εορτής του Αγίου Βασιλείου. Στο τέλος η κοπή της Βασιλόπιτας.

Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2022 πρωί στις 10:00 η δοξολογία για την πρώτη του έτους στον Άγιο Βασίλειο και στη συνέχεια περιφορά της εικόνος του Αγίου πέριξ του Ι. Ναού.

Κυριακή 2 Ιανουαρίου 7-9:45 το πρωί θεια Λειτουργία στον Τίμιο Πρόδρομο.

Δευτέρα 3 Ιανουαρίου ο Εσπερινός στις 5 μμ. στον Τίμιο Πρόδρομο.

Τρίτη 4 Ιανουαρίου στις 4:30 μμ. οι Μεγάλες Ώρες των Θεοφανείων στον Τίμιο Πρόδρομο.

Τετάρτη 5 Ιανουαρίου πρωί 7-9:30 η θεια Λειτουργία και ο Αγιασμος στον Τίμιο Πρόδρομο

Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 7-10 π.μ. θεία Λειτουργία και Αγιασμός στον Τίμιο Πρόδρομο.

Πέμπτη 6 Ιανουαρίου το απόγευμα στις 5 μ.μ. ο Πανηγυρικός Εσπερινός χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας.

Παρασκευή 7 Ιανουαρίου πρωί 7-10:30 η Αρχιερατικη θεία Λειτουργία. Εις πρεσβύτερον χειροτονία του διακόνου π. Ευαγγέλου Μάρκελλου.

Η 33η και η 34η σύναξη νέων στο κέντρο Νεότητας

θέμα : «Η προσέλευσή μας στη θεία Κοινωνία. Προετοιμασία, συχνότητα.»

Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 7/2/2021

 

θεμα: Η συγχωρητικότητα, η ελεημοσύνη και η μετάνοια μέσα από την υμνολογία του Τριωδίου.

Πραγματοποιήθηκε στις 28/2/2021

Νέα ενοριακή έκδοση !

Σας παρουσιάζουμε την νέα ενοριακή έκδοση με τίτλο « Απροσδόκητες ΕπιΣκέψεις» από τις εκδόσεις «Σαΐτη»

Περιέχει σκέψεις σε έμμετρο και πεζό λόγο υπό τύπου ημερολογίου, κείμενα του  π. Χριστοφόρου από την τακτική διαδικτυακή επικοινωνία με την ομάδα νέων κατά την ιδιαίτερη αυτή χρόνια που πέρασε το 2020.

 

Ιερές ακολουθίες 1-7 Φεβρουαρίου 2021

Πρώτα  ο Θεός

 

Μελέτη Αγίας Γραφής Δευτέρα 1/2 στις 5:30 μ.μ. μετά τον Εσπερινό.

Ο Εσπερινός στον Ναό στις 5 μ.μ. : Δευτέρα, Παρασκευή και Σάββατο

Ο Όρθρος και ιερό Ευχέλαιο στον Άγιο Βασίλειο την Πέμπτη πρωί 7:30 π.μ.

Θεια Λειτουργία στον Τίμιο Πρόδρομο Τρίτη (της Υπαπαντής) και Κυριακή 7-9:45 π.μ.

Θεία  Λειτουργία στην Ι.Μ. Παντανάσσης  το Σάββατο 7-9 π.μ.

Το ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ στο Κέντρο Νεότητας Δευτέρα , Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή στις 7:30 μ.μ.

Ιερά Εξομολόγηση : Σάββατο απόγευμα 6-7:30

 

 

 

 

 

 

Σκέψεις στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς

 

 

Α.

Η ορθόδοξη πίστη στον Σωτήρα Χριστό δεν είναι αυτονόητο πράγμα. Η θρησκευτικότητα, το να εκδηλώνει δηλαδή κάποιες παγιοποιημένες παραδοσιακές συνήθειες και τακτικές δεν ταυτίζεται με την πίστη. Την περιβάλλει αλλά δεν ταυτίζεται. Η πίστη είναι η άσκηση της αγάπης για τα πάντα. Η ενοποιητική δύναμη που ολοκληρώνει τον άνθρωπο. Βασίζεται στην αγάπη του Θεού. Εμείς μέσα στην εκκλησία καλλιεργούμε την πίστη μέσω της αγάπης και με τον τρόπο αυτό, συμμετέχοντας στο εκκλησιαστικό γεγονός και ακολουθώντας την εκκλησιαστική αγωγή της άσκησης, της συνειδητής και ολοπρόθυμης μετοχής στα ιερά μυστήρια και της αύξηση των ευαγγελικών αρετών που παράλληλα σημαίνει και την μεταμόρφωση των παθών μας, του «παλαιού ανθρώπου» που συζεί μαζί μας ελκύουμε την Χάρη του Θεού και θεοποιούμαστε! Η πίστη, λοιπόν είναι ένα θείο δώρο που μας δίνεται από τη συνεργασία μας με το Θεό. Λέμε το «ναι» στο Θεό με τη ζωή μας και Αυτός ανταποκρίνεται όπως και εμείς ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμα της αγάπης Του που είναι η ουσία του Θεού σύμφωνα με το ιερό Ευαγγέλιο και την εμπειρία της Εκκλησίας. Πιστεύω στο Θεό. Δηλαδή αγαπώ τον Θεό. Αυτή την θεία αγάπη εύχομαι να ζήσουμε από το νέο έτος και για πάντα. Σε αυτή να επικεντρώσουμε τον αγώνα μας και τις αγωνίες μας, σε αυτή να ακουμπήσουμε την ύπαρξη μας, το βίο μας με όσα αυτός συνεπάγεται. Αδελφοί αγαπάτε! Αδελφοί πιστεύετε! Αδελφοί ζήστε!

Β.

Αγαπητοί αδελφοί, εισήλθαμε στο νέο έτος, το νέο έτος είναι η κατάτμηση του χρόνου, σύμφωνα με τις δικές μας εκτιμήσεις, αλλα ο χρόνος του Θεού,όπως γνωρίζουμε, ο χρόνος γενικότερα, όπως και οι Αρχαίοι Έλληνες τον έχουν συλλάβει, είναι ενιαίος.
Γι’ αυτό λοιπόν κι εμείς, ζητάμε το Θεό «νυν και αεί και εις τους αιώνες των αιώνων», πάντοτε δηλαδή,μέσα στη ζωή μας,μέσα στην ιστορία, μέσα στην ψυχή μας,μέσα στις οικογένειές μας. Ζητάμε και από τον Θεό σήμερα με τις πρεσβείες του Αγίου Του  Βασιλείου του Μεγάλου, να ευλογήσει τη νέα αυτή περίοδο, τη νέα αυτή χρονιά ,αλλά να ευλογήσει ΕΜΑΣ κατά τη νέα αυτή χρόνια, γιατί ο χρόνος δεν έχει τίποτε, αν δεν του δώσουμε εμείς.
ΕΜΕΙΣ οι άνθρωποι αξιοποιούμε, τον χρόνο για τη δίκη μας σωτηρία, για τον δικό μας αγιασμό.
Εύχομαι ανεξαρτήτως συγκυριών ευνοϊκων ή όχι, εμείς να είμαστε κοντά στην ουσία της ζωής μας που είναι ο Θεός. Ας έχουμε τον αγώνα μας, ας έχουμε τους στόχους μας τους πνευματικούς και τους κοινωνικούς και ο Θεός πάντοτε όταν θα μας βλέπει έτσι,θα είναι μαζί μας και θα μας ευλογεί.
Ευλογημένη χρονιά, δύναμη,ευλογία Θεού στις οικογένειές μας και κάθε καλό στο τόπο μας,στην Πατρίδα μας και σε όλο τον κόσμο!

π. Χριστοφόρος

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ 20/12/2020

Αδελφοί μου , Κυριακή πρό της Χριστού Γεννήσεως σήμερα και η  Εκκλησία μας , προετοιμάζει τα παιδιά της, όλους εμάς,  για να εορτάσουμε, ακόμη και στην τρέχουσα συγκυρία, το κοσμοϊστορικό και σωτήριο γεγονός της Γέννησης του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Για τις εορτές  που αναφέρονται στο Δεσπότη Χριστο και τη Θεοτόκο, τις Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές όπως λέγονται, υπάρχει μια περίοδος προετοιμασίας, προκειμένου οι πιστοί να ζήσουν ουσιαστικότερα τα γεγονότα αυτά, να πάρουν δύναμη  και ωφέλεια. Είναι μια όαση μέσα στην καθημερινότητά μας. Σταθμοί και ορόσημα στην πνευματική μας ζωή. Η εορτή των Χριστουγέννων είναι μια ευκαιρία να επαναπροσδιοριστούμε ως άνθρωποι και ως ορθόδοξοι χριστιανοί. Να αποδεχθούμε τη σωτηρία που έφερε ο  Χριστός  με τον ερχομό του στον κόσμο. Ας δούμε πώς μας προετοιμάζει η Εκκλησία μας για να γιορτάσουμε τη Γέννηση του Χριστού.

        Πρώτα με τα αγιογραφικά αναγνώσματα και τους εμπνευσμένους ύμνους.
Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος με ιστορική ακρίβεια μας ανέφερε το γενεαλογικό δέντρο του Ιησού Χριστού, που κατά την ανθρώπινη φύση του είναι απόγονος του Αβραάμ και του Δαβίδ.  Όλους αυτούς τους προγόνους του Χριστού τους εορτάσαμε την προηγούμενη Κυριακή, Κυριακή των Προπατόρων.

Σήμερα εορτάζουμε όλους όσους με τη ζωή τους ευχαρίστησαν το Θεό, από τον Αδάμ μέχρι τον Ιωσήφ τον Μνήστορα. Παρατηρούμε λοιπόν ότι ο Χριστός ως  άνθρωπος, όπως όλοι μας, είχε τους προγόνους του. Ενώθηκε με την ιστορία της ανθρωπότητας.

Την έλευσή του την προανήγγειλαν οι Προφήτες με κάθε λεπτομέρεια, πολλές γενιές πριν Αυτός  σαρκωθεί. Από τον προφήτη Ησαϊα μέχρι τον Τίμιο Πρόδρομο. Τον ανέμεναν όλες οι ψυχές που ποθούσαν να λυτρωθούν από τα στίγματα της αμαρτίας. Ήταν, κατά τον ποιητή, ο Μεγάλος Αναμενόμενος. Τα αναγνώσματα από την Παλαιά  και την Καινή διαθήκη  και οι εορταστικοί ύμνοι της Εορτης των Χριστουγέννων μας βοηθούν να κατανοήσουμε οτι ο Χριστός υπήρξε ιστορικό πρόσωπο. Γεννήθηκε από άνθρωπο  σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο. Ηταν απόγονος συγκεκριμένων ιστορικών προσώπων, αλλά ταυτόχρονα είναι ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού , το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος,  ο Άναρχος και αιώνιος Θεός «δι ου τα πάντα εγένετο» και η Γέννησή Του στη γη ήταν υπερφυσική. Αποτελεί μυστήριο ξένο και παράδοξο. Η Σύληψή του στη μήτρα της Θεοτόκου έγινε εκ Πνεύματος Αγίου και έτσι η Παρθένος Μαρία παρέμεινε παρθένος κατά τη Γέννηση και μετά τη Γέννηση του Χριστού.

     Αν θελήσουμε να προσέξουμε και να μελετήσουμε τα όσα διαβάζονται και ψάλλονται στους ναούς από  σήμερα 20η Δεκεμβρίου που αρχίζουν τα προεόρτια των Χριστουγέννων, μέχρι και την 31η που είναι η απόδοση της εορτής αποκτούμε μια πλήρη ιστορική και δογματική εικόνα του Γεγονότος της Θείας Γεννήσεως. Όλα αυτά μας ανεβάζουν, μας βγάζουν από τον υλικό κόσμο και μας δημιουργούν ιερά αισθήματα.

Αρκεί μόνο αυτό; Επειδή δεν αποτελούμαστε μόνο από πνεύμα , αλλά και από σώμα , με ποια άλλα μέσα μας βοηθά η Εκκλησία μας να βιώσουμε τα Χριστούγεννα; Με την νηστεία και την εγκράτεια. Πράγματα παρεξηγημένα στην εποχή μας. Τι σημαίνει νηστεία; Κάνουμε δίαιτα; τρώμε ψάρι αντί κρέας 40 μέρες πριν τα Χριστούγεννα;  Απλά αλλάζουμε τις διατροφικές μας συνήθειες; Δεν αρκεί μόνο αυτό. Η νηστεία είναι υπακοή στην ιερά παράδοση της Εκκλησίας που μας προτρέπει  να εγκρατευτούμε για την ωφέλειά μας.

Ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του ας ακολουθήσει. Ο πιστός που τηρεί τη νηστεία καθαρίζει τον οργανισμό του από λιπαρές τροφές και αγωνίζεται να ελέγξει τις επιθυμίες του που τον οδηγούν στην αμαρτία. Γίνεται κυρίαρχος του εαυτού του, του θυμού, της πολυλογίας  της απληστίας. Προσπαθεί να μην επιθυμεί ο,τι βλέπει αλλά ο,τι έχει πραγματικά ανάγκη. Αναζητά το Θεό μέσω της προσευχής. Αυτός που νηστεύει πραγματικά, κάνει την αυτοκριτική του. Εντοπίζει τα πάθη και τις αδυναμίες του και τα εναποθέτει με την εξομολόγηση μπροστά στη φάτνη του νεογέννητου Χριστού. Ετσι , προετοιμασμένος  ψυχικά και σωματικά προσέρχεται στη θεία Κοινωνία. Με το σώμα και το Αίμα του Χριστού ο άνθρωπος θεοποιείται, γεννιέται ο Χριστός στην υπαρξή του, γιορτάζει Χριστούγεννα με το Χριστό.

      Μας δίνει επίσης η Εκκλησία μας την ευκαιρία αυτές τις μέρες να κοιτάξουμε τον πόνο και την ανάγκη του πλησίον μας. Να χαρούμε κι εμείς αλλά και οι άλλοι. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ανακουφίζονται και βοηθιούνται από τη μέριμνα της Εκκλησίας, από τον οβολό και την αγάπη όλων μας. Αυτό είναι πολύ παρήγορο και δεν πρέπει να το αποσιωπούμε. Ο Χριστός ευλογεί αυτόν που δίνει και ευλογεί διπλά αυτόν που δίνει χωρίς να το φανερώνει.

Αδελφοί μου ένα σχετικά σύγχρονο τραγούδι που αναφέρεται στη νύχτα των Χριστουγέννων λέει «απόψε στα ποτήρια πνίγονται όλες οι ενοχές». Ας μην προσπαθήσουμε κι εμείς να πνίξουμε τις ενοχές μας και τις αμαρτίες μας στο ποτό και στην καλοπέραση. Απομονωμένοι εκ των πραγμάτων στο σπίτι μας, ας μην εγκλωβιστούμε στα πάθη και στην αυτάρκειά μας. Μόνο ο Χριστός μας μπορεί να διώξει τις ενοχές και να να μας απαλλάξει από την αμαρτία. Αυτή είναι μια από τις ευλογίες που παίρνουμε με τη Γέννησή Του. Είδαμε πώς η Εκκλησία μας σαν στοργική μάνα, μας προετοιμάζει και μας προτείνει να γιορτάσουμε τα φετινά Χριστούγεννα.   Ο Θεός θέλει να Γεννηθεί μέσα μας , στην οικογένειά μας, στην πόλη μας, στον δεινοπαθούντα πάντα και ιδιαιτέρως τώρα κόσμο μας. Ας μην τηρούμε μόνο μέτρα αλλά ας ξεφύγουμε από το μέτρο που μετράει τη ζωή σε μέρες-μήνες- χρόνια για να εισέλθουμε στο «πάντοτε νυν και αεί» του Θεού! Ας μη Του το αρνηθούμε. Χριστός επί γής , Υψώθητε!

Παρακλητικός Κανόνας εις τον Προφήτην Ελισσαίον

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΕΛΙΣΣΑΙΟΝ

Ψαλλομένη εἰς τὸ ἐξωκκλήσιον τοῦ Προφήτου , ἐν Κρανιδίῳ.

Ἐγράφη ἐν Κρανιδίῳ τὴν 14ην Ἰουνίου 2010 – Μνήμη τοῦ Προφήτου Ἐλισσαίου – ὑπὸ τοῦ π. Χριστοφόρου Καραβία.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΕΛΙΣΣΑΙΟΝ

– Ψαλλομένη εἰς τὸ ἐξωκκλήσιον τοῦ Προφήτου , ἐν Κρανιδίῳ. –

Ὁ ἱερεὺς : Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς …

Ὁ Ἀναγνώστης : Ἀμήν.

Ὁ ῥμβ΄ (142) Ψαλμὸς
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου• καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος• καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι.

ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τὸ πνεῦμά μου• μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. ἀκουστὸν ποίησόν μοι τὸ πρωῒ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοὶ ἤλπισα• γνώρισόν μοι,
Κύριε, ὁδόν, ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου• ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρὸς σὲ κατέφυγον. δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου• τὸ πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου• καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολεθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σού εἰμι.
Εὐθὺς ψάλλομεν.
Ἦχος δ΄

Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν• εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. (Τετράκις)

Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Τὸν τῆς Χριστοῦ μεγαλωσύνης Προφήτην καὶ Ἠλιού τὸν μαθητὴν τὸν πιστώτατον, τὸν Ἐλισσαῖον ἅπαντες ὑμνήσωμεν πιστοὶ. Οὗτος γὰρ ἐν θαύμασι τὴν Θεοῦ παρουσίαν ἔθνεσιν ἐκήρυξεν καὶ συγκόπτων τῷ λόγῳ τῆς ἀσεβείας δένδρον τὸ σαπρόν, τῆς ἀληθείας τὸν σπόρον ἐφύτευσεν .

Δόξα Πατρὶ . Ἦχος δ’
Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, ἄνωθεν καταπέμψας, Ἐλισσαίῳ τὴν χάριν, νόσους ἀποδιώκει, καὶ λεπροὺς καθαρίζει• διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.

Καὶ νῦν . Θεοτοκίον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Οὐ σιωπήσωμεν ποτὲ Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων, τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ· σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ἀναγνώστης

Ν΄ (50) Ψαλμός.

Ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἐλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος των οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με.
Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διὰ παντὸς.
Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε.
Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου.
Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι.
Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καὶ καθαρισθήσομαι πλυνεῖς με καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι.
Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα.
Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον.
Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοὶ ὁ Θεὸς καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου.
Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ Πνεῦμα σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ.
Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με.
Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσιν.
Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεὸς, ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου.
Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου.
Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν ἔδωκα ἂν ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις.
Θυσία τῷ Θεῷ, πνεῦμα συντετριμμένον΄ καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει.
Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιὼν, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ.
Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα.
Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους, καὶ ἐλέησόν με ὁ Θεός.

Εἴτα ψάλλομεν τὸν Κανόνα

Ὠδὴ α΄ Ἦχος πλ. δ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Ὑγρὰν διοδεύσας ὡσεὶ ξηράν, καὶ τὴν Αἰγυπτίαν, μοχθηρίαν διαφυγών, ὁ Ἰσραηλίτης ἀνεβόα· τῷ λυτρωτῇ καὶ Θεῷ ἡμῶν ᾄσωμεν».

Προφῆτα τοῦ Θεοῦ πρεσβεῦε ὑπὲρ ἡμῶν.

Προφῆτα Κυρίου θαυματουργὲ, μάκαρ Ἐλισσαῖε, τοὺς προστρέχοντας εὐλαβῶς τῷ θείῳ ναῷ σου νῦν παράσχου τῶν πρεσβειῶν σου τὴν χάριν τὴν ἄφθονον.

Μαθητὴς ὑπάρχων τοῦ Ἡλιού καὶ αὐτοῦ τὴν χάριν διπλῆν ἔχων, πᾶσιν ἡμῖν τοῖς τὴν θείαν μνήμην σου τελοῦσιν, τῶν νοσημάτων χορήγησον ἴασιν.

Δόξα πατρί.

Τὸν νόμον Κυρίου ἔχων σοφὲ ἐν τῇ βιοτῇ σου ὥσπερ λύχνον ἀειλαμπῆ, ἐκήρυττες πᾶσι τοῖς ἀνθρώποις τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρίαν καὶ λύτρωσιν.

Καὶ νῦν .

Πολλοῖς συνεχόμενος πειρασμοῖς, μερίμναις τοῦ βίου καὶ ἀπάταις τῶν ἡδονῶν, πρὸς σὲ καταφεύγω Θεοτόκε· πρὸς σωτηρίας λιμένα μὲ ὅρμισον.

Ὠδὴ γ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Οὐρανίας ἁψῖδος, ὀροφουργὲ Κύριε, καὶ τῆς Ἐκκλησίας δομῆτορ, σὺ μὲ στερέωσον, ἐν τῇ ἀγάπῃ τῇ σῇ, τῶν ἐφετῶν ἡ ἀκρότης, τῶν πιστῶν τὸ στήριγμα, μόνε φιλάνθρωπε».

Σῶν θαυμάτων τὰ πλήθη ἐπιχειρῶν Ἅγιε ἵνα ἐξυμνήσω εὑρίσκονται ἀναρίθμητα, διό μοι δώρησον τὸν φωτισμόν σου Προφῆτα καὶ τῆς μετανοίας τὸ θαῦμα τὸ μέγιστον.

Σύ τῆς χήρας τὸ ἔλαιον πληθύνων ἐν θαύματι, ἔπαυσας Προφῆτα τὴν ἔνδειαν καὶ τὴν στέρησιν τῶν δύο τέκνων αὐτῆς· κάμε πενόμενον σῷζε, χορηγῶν μοι πάντοτε τροφὴν οὐράνιον.

Δόξα Πατρί.

Τῶν ὑδάτων ὁ τρέψας τὴν βλαπτικὴν σύστασιν καὶ μεταποιήσας δι΄ ἅλατος εἰς ἰάματα· οὕτω μετάβαλε, προφητικῇ σου δυνάμει, λογισμῶν μου σύστασιν ἅλατι χάριτος.

Καὶ νῦν.

Χορηγὸν τῶν θαυμάτων καὶ τῆς ζωῆς ἔχοντα σὺ τὴν ἐξουσίαν Παρθένε ἐκυοφόρησας . Διὰ τοῦ τόκου σου, πάντες εὑρήκαμεν Κόρη τὴν ὁδὸν τὴν ἄγουσαν εἰς τὸν Παράδεισον.

Διάσωσον ἀπὸ κινδύνων τοὺς δούλους σου ὦ Ἐλισσαῖε Προφῆτα , καὶ καταξίωσον πάντας θεάσασθαι, τὴν ἄφθιτον δόξαν τήν τοῦ Κυρίου.

Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν καί ἲασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Εἶτα μνημονεύει ὁ Ἱερεύς δι΄ οὕς ἡ παράκλησης γίνεται καί ἐν συνεχειᾳ ψάλλομεν :

Κάθισμα
Ἦχος β΄ Τά ἄνω ζητῶν

Ὑμνοῦντες τὰ σὰ Ἐλισσαῖε κατορθώματα, θαυμάτων πληθὺν καὶ χάριτος τὸ μέγεθος, ἣν αἰτήσας θερμῶς, διπλῆν θεόφρον ἔλαβες παρὰ τοῦ διδασκάλου τοῦ σοῦ, χαρίτωσον καὶ ἡμᾶς, σὲ ἱκετεύομεν .

Ὠδὴ δ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Εἰσακήκοα Κύριε, τῆς οἰκονομίας σου τὸ μυστήριον, κατενόησα τὰ ἔργα σου, καὶ ἐδόξασά σου τὴν Θεότητα».

Τῆς θανάτου δυνάμεως σὺ τὸν καθαιρέτην λαμπρῶς ἐκήρυξας, καὶ υἱὸν τῆς Σωμανίτιδος, τῇ Αὐτοῦ δυνάμει ἐξανέστησας.

Τὴν τροφὴν τὴν πρὸς θάνατον πάντας ὁδηγοῦσαν, σύ μετεποίησας, δι΄ ἀλεύρου τῆς προσμίξεως, ἐλεῶν Προφῆτα τοὺς συνδούλους σου.

Δόξα Πατρὶ .

Ἁπαλῶν ἐξ ὀνύχων τὸν Θεὸν ἀγαπήσας Προφῆτα Τίμιε, ἐνετρύφησας χαρίσματι εἰς Αὐτοῦ ἀπόῤῥητα μυστήρια.

Καὶ νῦν .

Μυστηρίων μυστήριον καὶ θαυμάτων θαῦμα ἀπερινόητον, πῶς καὶ τίκτεις τὸν Θεὸν ἡμῶν καὶ Παρθένος μένεις Παναμώμητε.

Ὠδὴ ε΄. Ὁ Εἰρμός.

«Φώτισον ἡμᾶς, τοῖς προστάγμασί σου, Κύριε, καὶ τῷ βραχίονί σου τῷ ὑψηλῷ, τὴν σὴν εἰρήνην, παράσχου ἡμῖν, φιλάνθρωπε».

Λέπρας τὴν φθορὰν θεραπεύσας Ἐλισσαῖε ποτὲ, τὸν ἀσεβῆ ἐπαιδαγώγης Γιεζήν, διά τῆς αὐτῆς ἀσθενείας, δικαιώτατε.

Λέπρᾳ τὴν ψυχὴν ἀσθενοῦσαν μου, θεράπευσον, τούς τοῦ πλάνου μολυσμούς καὶ πειρασμούς ἐκδιώκων, ὦ Προφῆτα, ταῖς πρεσβείαις σου.

Δόξα Πατρί.

Μόνος Νεεμάν ὑπὸ σοῦ ἐκαθαρίσθη σοφὲ, καθὼς λέγει ὁ Χριστὸς ἐν ταῖς Γραφαῖς, μαρτυρῶν τὴν σὴν χάριν τῆς ἰάσεως.

Και νῦν.

Σῦ τῶν προφητῶν καὶ δικαίων σεμνολόγημα καὶ ἐν σοὶ Θεοκυήτωρ Μαριάμ, τῶν Ἀγγέλων αἱ χορεῖαι ἀναπαύονται.

Ὠδὴ στ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Ἰλάσθητί μοι Σωτήρ, πολλαὶ γὰρ αἱ ἀνομίαι μου, καὶ ἐκ βυθοῦ τῶν κακῶν, ἀνάγαγε δέομαι, πρὸς σὲ γὰρ ἐβόησα, καὶ ἐπάκουσόν μου, ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου».

Ὡς ὁ Χριστὸς εὐλόγων, τοὺς πέντε ἄρτους ἐπλήθυνε , οὕτω καὶ σὺ τοὺς πεινῶντας ἔθρεψας Ἅγιε, Προφῆτα θεόπνευστε Ἐλισσαῖε Μάκαρ, ἐν κριθίνοις ἄρτοις εἰκόσι.

Σύ ὡς πιστὸς μαθητὴς τοῦ Ἡλιού καὶ ὑπήκοος, ἐδέξω διπλῆν αὐτοῦ τὴν χάριν πανόλβιε, κάμοι μαθητεύοντι τῷ Εὐαγγελίῳ, δίδου χάριν κατανύξεως.

Δόξα Πατρί.

Δυνάμει προφητικῇ, τοὺς ἀσεβεῖς ἐστηλίτευσας καὶ παῤῥησίᾳ πολλῇ τὸν Λόγον ἐκήρυξας, ἐν κόσμῳ ἐρχόμενον, θανάτου ἵνα λύσῃ τὴν σκοτόμαιναν, θεόπνευστε.

Και νῦν

Ἡ ῥάβδος τοῦ Ἀαρών, τὸ ὄρος τὸ ἀλατόμητον, τὸ κλέος τῶν Προφητῶν, Ἀποστόλων σέμνωμα ὑπάρχεις Πανάχραντε· ἔχων σὲ προστάτιν, οὐ φοβοῦμαι τὸν ἀντίπαλον.

Διάσωσον ἀπὸ κινδύνων τοὺς δούλους σου ὦ Ἐλισσαῖε Προφῆτα, καὶ καταξίωσον πάντας θεάσασθαι, τὴν ἄφθιτον δόξαν τήν τοῦ Κυρίου.

Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Καὶ πάλιν δέησις ὑπὸ τοῦ ἱερέως.

Κοντάκιον , ἦχος β’.

Μερίμναις ταῖς βιοτικαῖς συνεχόμενος καὶ πελάγει τῶν ἀνομιῶν βυθιζόμενος, σοί προστρέχω θερμῶς, τῷ τοῦ Κυρίου Προφήτῃ, δεόμενος. Ὡς ἔχων παῤῥησίαν πολλὴν, διώκειν ἀσθενειῶν τὴν ἀχλὺν Ἐλισσαῖε ἱερώτατε· πρόφθασον ἐν ἀνάγκαις καὶ ἴασίν μοι χορήγει, ψυχικὴν καὶ σωματικὴν, ὅπως μεγαλύνω τὴν μνήμην σου.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.

Μὴ ἅπτεσθε τῶν χρηστῶν μου καὶ ἐν τοῖς Προφήταις μου μὴ πονηρεύεσθε. (δίς)

Στίχος . Ὁ Θεὸς ὁ ἐνδοξαζόμενος ἐν βουλῇ Ἁγίων.

Μὴ ἅπτεσθε τῶν χρηστῶν μου καὶ ἐν τοῖς Προφήταις μου μὴ πονηρεύεσθε.

Εὐαγγέλιον 20ης Ἰουλίου.

Δόξα Πατρὶ .
Ταῖς τοῦ σοῦ Προφήτου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων .

Ἐλεησὸν μὲ ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.

Ἦχος πλ. β΄ Ὅλην ἀποθέμενοι.

Ῥεῖθρα Ἰορδάνεια διῄρεσας Ἐλισσαῖε, ἰσχύει δοθείσῃ σοι διὰ μηλωτῆς Ἠλιού διδασκάλου σου. Νόσους ἐξεδίωξας διὰ προσευχῶν σου καὶ λεπροῖς διδοὺς τὴν κάθαρσιν, ὤφθης μακάριε βρύσις τῶν θαυμάτων ἀδάπανος. Νεκρὸν δὲ ἐξανέστησας χήρας τὸν υἱὸν Σωμανίτιδος. Διό μὴ παρίδῃς τὴν δέησιν ἡμῶν σῶν ἱκετῶν, ἀλλὰ χορήγει τὴν χάριν σου, τοῖς νῦν εὐφημοῦσι σε.

Ὁ ἱερεύς: Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαόν σου…

Ὠδὴ ζ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας, καταντήσαντες Παῖδες ἐν Βαβυλῶνί ποτε, τῇ πίστει τῇ Τριάδος, τὴν φλόγα τῆς καμίνου, κατεπάτησαν ψάλλοντες. Ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἴ».

Οἱ ἐκ τοῦ Κρανιδιου, νῦν προστρέχοντες πίστει τῷ τοῦ Προφήτου Ναῷ καὶ χάριν ἐξαιτοῦντες ψυχῆς τε τὴν γαλήνην, νοσημάτων τὴν ἴασιν, πρεσβείας θεοπειθεῖς ἀντλήσατε προθύμως.

Παλαιᾶς Διαθήκης σὺ ὁ φλογερὸς καὶ θεῖος διδάσκαλος, Προφῆτα Ἐλισσαῖε, θαυμάτων ταῖς ἀκτῖσι τοὺς τὴν μνήμην σου σήμερον τελοῦντας χαρμονικῶς, καταύγασον καὶ σῶσον.

Δόξα πατρί.

Τὴν ἀγάπην Κυρίου ἔχων ἐν καρδίᾳ σου ἀξιάγαστε, καὶ τῇ δικαιοσύνῃ αὐτοῦ ἐντρυφήσας, δυσεβεῖς κατεδίκασας, ὑπάρχεις δὲ ἀρωγὸς τοῖς πίστει σὲ τιμῶσιν.

Καὶ νῦν…

Σωμάτων καχεξίαν καὶ ψυχῶν ἀκαρπίαν, Παρθένε Ἄχραντε, τῇ θείᾳ σοῦ πρεσβείᾳ τρέψον πρὸς τὸ συμφέρον· καὶ νοεῖν πάντας ποίησον τοὺς ὑμνητάς σου Ἁγνὴ, τὸ θέλημα τὸ θεῖον.

Ὠδὴ η΄. Ὁ Εἰρμός.

«Τὸν Βασιλέα τῶν οὐρανῶν, ὂν ὑμνούσι, στρατιαὶ τῶν Ἀγγέλων ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τους αἰῶνας».

Τοὺς βοηθείας τῆς παρὰ σοῦ δεομένους μὴ παρίδῃς Προφῆτα ὑμνουντας θείαν βιοτήν σου, θαυμάτων τε τὴν χάριν.

Σύ ὁ προστάτης τῶν ἀσθενούντων ἐκ λέπρας καὶ θερμὸς ἀδικουμένων πρέσβυς, μάκαρ Ἐλισσαῖε, βοήθησον σοῖς δούλοις.

Δόξα Πατρί.
Ἐξ ἁμαρτίας, παντοδαπῶν προβλημάτων κοινωνὸν μὲ ὄντα, μὴ παρίδῃς μάκαρ Ἐλισσαῖε, ἀλλὰ βοήθησόν μοι.

Καὶ νῦν .
Τῇ ἀνθρωπίνῃ νῦν βοηθείᾳ Παρθένε, σὸν ἱκέτην μὴ καταπιστεύσῃς, πλὴν σοῦ γὰρ ὁ τάλας, ἐλπίδα οὐ γινώσκω.

Ὠδὴ θ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Κυρίως Θεοτόκον σὲ ὁμολογοῦμεν οἱ διὰ σοῦ σεσωσμένοι, Παρθένε ἁγνή, σὺν Ἀσωμάτοις χορείαις σὲ μεγαλύνοντες».

Τιμῶντες τὴν σὴν μνήμην, σὲ ὑμνολογοῦμεν ἐν τοῖς Προφήταις τὸν πρόκριτον ἅπαντες, ὦ Ἐλισσαῖε, ὁρῶντες τὰ μεγαλεῖα σου.

Πιστῶν νῦν τάς δεήσεις, δέχου ὦ Προφῆτα, καὶ τῷ Υἱῷ τοῦ Θεοῦ νῦν προσάγαγε, σῦ γὰρ ἐκήρυξας Τοῦτον λόγοις καὶ ἔργοις σου.

Δόξα Πατρί.
Προφῆτα Ἐλισσαῖε, μετὰ τοῦ Προδρόμου καὶ Ἠλιού διδασκάλου σου, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν τελούντων τὴν θείαν μνήμην σου.

Καὶ νῦν
Παρθένε Παναγία, Μῆτερ τοῦ Σωτῆρος, τῶν Προφητῶν τὸ σεπτόν ἐγκαλλώπισμα, λιταῖς σοφοῦ Ἐλισσαίου, σῶσον τοὺς δούλους σου.

Καὶ εὐθὺς τὸ Ἄξιόν ἐστιν.

Μεγαλυνάρια.
Ἵλεως γενοῦ μοι τῷ ταπεινῷ, Προφῆτα Κυρίου Ἐλισσαῖε θαυματουργὲ, βέβλημαι γὰρ ὅλος κακώσεσι τοῦ βίου, ἀλλὰ τῇ σῇ πρεσβείᾳ , θαῤῥῶν προστρέχω σοι.
Χάριν σοι παρέσχε μάκαρ διπλῆν ὁ διδάσκαλός σου Ἡλιού διὰ μηλωτῆς· μετ΄ αὐτοῦ δυσώπει Προφῆτα Ἐλισσαῖε, τὸν Κύριον τῆς δόξης ὑπὲρ τῶν δούλων σου.
Θάνατος αἰφνίδιος ἐπελθών τῷ υἱῷ τῆς χήρας ξενισάσης σὲ θαυμαστὲ , αὔθις δι΄ εὐχῶν σου, τὸ ζῆν αὐτῷ ἐδίδους, δοξάζοντι σὴν χάριν, δι΄ ἧς βοήθει μοι.
Ὑπὲρ ἀσθενούντων, θαυματουργὲ, καὶ πεφορτισμένων διαβόλου ἐπιῤῥοαῖς, εὔχου πρὸς τὸν Κτίστην, ἵνα κραυγάζομέν σοι· Χαίροις ὁ τοῦ Κυρίου φίλος ὁ γνήσιος.
Σῶσον Κρανιδίου τοὺς οἰκιστὰς, τοὺς προστρέχοντάς σοι ἐν τῷ θείῳ τούτῳ Ναῷ καὶ ἐπιτελούντας τὴν ἱερὰν σοῦ μνήμην, Προφῆτα Ἐλισσαῖε, παρακαλοῦμεν σε.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ ἅγιοι πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμάς.

Τρισάγιον. Παναγία Τριάς. Πάτερ ἡμῶν. Ὅτι σοῦ ἐστιν.

Τροπάρια. Ἦχος πλ. β’.

Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην σοὶ τὴν ἱκεσίαν ὡς Δεσπότῃ οἱ ἁμαρτωλοὶ προσφέρομεν, ἐλεῆσον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν, μὴ ὀργισθῇς ἡμῖν σφοδρά, μηδὲ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν, ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαγχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν, σῦ γὰρ εἲ Θεὸς ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός σου, πάντες ἔργα χειρῶν σου καὶ τὸ ὄνομά σου ἐπικεκλήμεθα.

Καὶ νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε. Ἐλπίζοντες εἰς σέ, μὴ ἀστοχήσωμεν, ῥυσθείημεν διὰ σοῦ τῶν περιστάσεων, σῦ γὰρ εἲ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν χριστιανῶν.

Ὁ ἱερεὺς : Ἐλέησον ἡμᾶς…….Ἐπάκουσον ἡμάς.

Μικρὰ Ἀπόλυσις .

Πρό τοῦ Δι΄ εὐχῶν.

Ἦχος β΄ Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου σὲ νεκρόν.

Δεῦτε εὐφημήσωμεν πιστοὶ, τῆς μεγαλωσύνης Κυρίου Προφήτην πάντιμον, θαύμασι λαμπρύναντα τὴν κτίσιν ἅπασαν. Ἡλιού τὸν ἀκόλουθον, παρ΄ οὗ καὶ τὴν χάριν διπλῆν οὗτος ἔλαβεν ἐν ἔργῳ προφητικῷ. Τοῦτον ἐκτενῶς δυσωποῦμεν· πρέσβευε σοφὲ Ἐλισσαῖε, ὑπὲρ πάντων τῶν θερμῶς παρακαλοῦντων σε.