Η 33η και η 34η σύναξη νέων στο κέντρο Νεότητας

θέμα : «Η προσέλευσή μας στη θεία Κοινωνία. Προετοιμασία, συχνότητα.»

Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 7/2/2021

 

θεμα: Η συγχωρητικότητα, η ελεημοσύνη και η μετάνοια μέσα από την υμνολογία του Τριωδίου.

Πραγματοποιήθηκε στις 28/2/2021

Νέα ενοριακή έκδοση !

Σας παρουσιάζουμε την νέα ενοριακή έκδοση με τίτλο « Απροσδόκητες ΕπιΣκέψεις» από τις εκδόσεις «Σαΐτη»

Περιέχει σκέψεις σε έμμετρο και πεζό λόγο υπό τύπου ημερολογίου, κείμενα του  π. Χριστοφόρου από την τακτική διαδικτυακή επικοινωνία με την ομάδα νέων κατά την ιδιαίτερη αυτή χρόνια που πέρασε το 2020.

 

Ιερές ακολουθίες 1-7 Φεβρουαρίου 2021

Πρώτα  ο Θεός

 

Μελέτη Αγίας Γραφής Δευτέρα 1/2 στις 5:30 μ.μ. μετά τον Εσπερινό.

Ο Εσπερινός στον Ναό στις 5 μ.μ. : Δευτέρα, Παρασκευή και Σάββατο

Ο Όρθρος και ιερό Ευχέλαιο στον Άγιο Βασίλειο την Πέμπτη πρωί 7:30 π.μ.

Θεια Λειτουργία στον Τίμιο Πρόδρομο Τρίτη (της Υπαπαντής) και Κυριακή 7-9:45 π.μ.

Θεία  Λειτουργία στην Ι.Μ. Παντανάσσης  το Σάββατο 7-9 π.μ.

Το ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ στο Κέντρο Νεότητας Δευτέρα , Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή στις 7:30 μ.μ.

Ιερά Εξομολόγηση : Σάββατο απόγευμα 6-7:30

 

 

 

 

 

 

Σκέψεις στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς

 

 

Α.

Η ορθόδοξη πίστη στον Σωτήρα Χριστό δεν είναι αυτονόητο πράγμα. Η θρησκευτικότητα, το να εκδηλώνει δηλαδή κάποιες παγιοποιημένες παραδοσιακές συνήθειες και τακτικές δεν ταυτίζεται με την πίστη. Την περιβάλλει αλλά δεν ταυτίζεται. Η πίστη είναι η άσκηση της αγάπης για τα πάντα. Η ενοποιητική δύναμη που ολοκληρώνει τον άνθρωπο. Βασίζεται στην αγάπη του Θεού. Εμείς μέσα στην εκκλησία καλλιεργούμε την πίστη μέσω της αγάπης και με τον τρόπο αυτό, συμμετέχοντας στο εκκλησιαστικό γεγονός και ακολουθώντας την εκκλησιαστική αγωγή της άσκησης, της συνειδητής και ολοπρόθυμης μετοχής στα ιερά μυστήρια και της αύξηση των ευαγγελικών αρετών που παράλληλα σημαίνει και την μεταμόρφωση των παθών μας, του «παλαιού ανθρώπου» που συζεί μαζί μας ελκύουμε την Χάρη του Θεού και θεοποιούμαστε! Η πίστη, λοιπόν είναι ένα θείο δώρο που μας δίνεται από τη συνεργασία μας με το Θεό. Λέμε το «ναι» στο Θεό με τη ζωή μας και Αυτός ανταποκρίνεται όπως και εμείς ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμα της αγάπης Του που είναι η ουσία του Θεού σύμφωνα με το ιερό Ευαγγέλιο και την εμπειρία της Εκκλησίας. Πιστεύω στο Θεό. Δηλαδή αγαπώ τον Θεό. Αυτή την θεία αγάπη εύχομαι να ζήσουμε από το νέο έτος και για πάντα. Σε αυτή να επικεντρώσουμε τον αγώνα μας και τις αγωνίες μας, σε αυτή να ακουμπήσουμε την ύπαρξη μας, το βίο μας με όσα αυτός συνεπάγεται. Αδελφοί αγαπάτε! Αδελφοί πιστεύετε! Αδελφοί ζήστε!

Β.

Αγαπητοί αδελφοί, εισήλθαμε στο νέο έτος, το νέο έτος είναι η κατάτμηση του χρόνου, σύμφωνα με τις δικές μας εκτιμήσεις, αλλα ο χρόνος του Θεού,όπως γνωρίζουμε, ο χρόνος γενικότερα, όπως και οι Αρχαίοι Έλληνες τον έχουν συλλάβει, είναι ενιαίος.
Γι’ αυτό λοιπόν κι εμείς, ζητάμε το Θεό «νυν και αεί και εις τους αιώνες των αιώνων», πάντοτε δηλαδή,μέσα στη ζωή μας,μέσα στην ιστορία, μέσα στην ψυχή μας,μέσα στις οικογένειές μας. Ζητάμε και από τον Θεό σήμερα με τις πρεσβείες του Αγίου Του  Βασιλείου του Μεγάλου, να ευλογήσει τη νέα αυτή περίοδο, τη νέα αυτή χρονιά ,αλλά να ευλογήσει ΕΜΑΣ κατά τη νέα αυτή χρόνια, γιατί ο χρόνος δεν έχει τίποτε, αν δεν του δώσουμε εμείς.
ΕΜΕΙΣ οι άνθρωποι αξιοποιούμε, τον χρόνο για τη δίκη μας σωτηρία, για τον δικό μας αγιασμό.
Εύχομαι ανεξαρτήτως συγκυριών ευνοϊκων ή όχι, εμείς να είμαστε κοντά στην ουσία της ζωής μας που είναι ο Θεός. Ας έχουμε τον αγώνα μας, ας έχουμε τους στόχους μας τους πνευματικούς και τους κοινωνικούς και ο Θεός πάντοτε όταν θα μας βλέπει έτσι,θα είναι μαζί μας και θα μας ευλογεί.
Ευλογημένη χρονιά, δύναμη,ευλογία Θεού στις οικογένειές μας και κάθε καλό στο τόπο μας,στην Πατρίδα μας και σε όλο τον κόσμο!

π. Χριστοφόρος

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ 20/12/2020

Αδελφοί μου , Κυριακή πρό της Χριστού Γεννήσεως σήμερα και η  Εκκλησία μας , προετοιμάζει τα παιδιά της, όλους εμάς,  για να εορτάσουμε, ακόμη και στην τρέχουσα συγκυρία, το κοσμοϊστορικό και σωτήριο γεγονός της Γέννησης του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Για τις εορτές  που αναφέρονται στο Δεσπότη Χριστο και τη Θεοτόκο, τις Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές όπως λέγονται, υπάρχει μια περίοδος προετοιμασίας, προκειμένου οι πιστοί να ζήσουν ουσιαστικότερα τα γεγονότα αυτά, να πάρουν δύναμη  και ωφέλεια. Είναι μια όαση μέσα στην καθημερινότητά μας. Σταθμοί και ορόσημα στην πνευματική μας ζωή. Η εορτή των Χριστουγέννων είναι μια ευκαιρία να επαναπροσδιοριστούμε ως άνθρωποι και ως ορθόδοξοι χριστιανοί. Να αποδεχθούμε τη σωτηρία που έφερε ο  Χριστός  με τον ερχομό του στον κόσμο. Ας δούμε πώς μας προετοιμάζει η Εκκλησία μας για να γιορτάσουμε τη Γέννηση του Χριστού.

        Πρώτα με τα αγιογραφικά αναγνώσματα και τους εμπνευσμένους ύμνους.
Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος με ιστορική ακρίβεια μας ανέφερε το γενεαλογικό δέντρο του Ιησού Χριστού, που κατά την ανθρώπινη φύση του είναι απόγονος του Αβραάμ και του Δαβίδ.  Όλους αυτούς τους προγόνους του Χριστού τους εορτάσαμε την προηγούμενη Κυριακή, Κυριακή των Προπατόρων.

Σήμερα εορτάζουμε όλους όσους με τη ζωή τους ευχαρίστησαν το Θεό, από τον Αδάμ μέχρι τον Ιωσήφ τον Μνήστορα. Παρατηρούμε λοιπόν ότι ο Χριστός ως  άνθρωπος, όπως όλοι μας, είχε τους προγόνους του. Ενώθηκε με την ιστορία της ανθρωπότητας.

Την έλευσή του την προανήγγειλαν οι Προφήτες με κάθε λεπτομέρεια, πολλές γενιές πριν Αυτός  σαρκωθεί. Από τον προφήτη Ησαϊα μέχρι τον Τίμιο Πρόδρομο. Τον ανέμεναν όλες οι ψυχές που ποθούσαν να λυτρωθούν από τα στίγματα της αμαρτίας. Ήταν, κατά τον ποιητή, ο Μεγάλος Αναμενόμενος. Τα αναγνώσματα από την Παλαιά  και την Καινή διαθήκη  και οι εορταστικοί ύμνοι της Εορτης των Χριστουγέννων μας βοηθούν να κατανοήσουμε οτι ο Χριστός υπήρξε ιστορικό πρόσωπο. Γεννήθηκε από άνθρωπο  σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο. Ηταν απόγονος συγκεκριμένων ιστορικών προσώπων, αλλά ταυτόχρονα είναι ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού , το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος,  ο Άναρχος και αιώνιος Θεός «δι ου τα πάντα εγένετο» και η Γέννησή Του στη γη ήταν υπερφυσική. Αποτελεί μυστήριο ξένο και παράδοξο. Η Σύληψή του στη μήτρα της Θεοτόκου έγινε εκ Πνεύματος Αγίου και έτσι η Παρθένος Μαρία παρέμεινε παρθένος κατά τη Γέννηση και μετά τη Γέννηση του Χριστού.

     Αν θελήσουμε να προσέξουμε και να μελετήσουμε τα όσα διαβάζονται και ψάλλονται στους ναούς από  σήμερα 20η Δεκεμβρίου που αρχίζουν τα προεόρτια των Χριστουγέννων, μέχρι και την 31η που είναι η απόδοση της εορτής αποκτούμε μια πλήρη ιστορική και δογματική εικόνα του Γεγονότος της Θείας Γεννήσεως. Όλα αυτά μας ανεβάζουν, μας βγάζουν από τον υλικό κόσμο και μας δημιουργούν ιερά αισθήματα.

Αρκεί μόνο αυτό; Επειδή δεν αποτελούμαστε μόνο από πνεύμα , αλλά και από σώμα , με ποια άλλα μέσα μας βοηθά η Εκκλησία μας να βιώσουμε τα Χριστούγεννα; Με την νηστεία και την εγκράτεια. Πράγματα παρεξηγημένα στην εποχή μας. Τι σημαίνει νηστεία; Κάνουμε δίαιτα; τρώμε ψάρι αντί κρέας 40 μέρες πριν τα Χριστούγεννα;  Απλά αλλάζουμε τις διατροφικές μας συνήθειες; Δεν αρκεί μόνο αυτό. Η νηστεία είναι υπακοή στην ιερά παράδοση της Εκκλησίας που μας προτρέπει  να εγκρατευτούμε για την ωφέλειά μας.

Ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του ας ακολουθήσει. Ο πιστός που τηρεί τη νηστεία καθαρίζει τον οργανισμό του από λιπαρές τροφές και αγωνίζεται να ελέγξει τις επιθυμίες του που τον οδηγούν στην αμαρτία. Γίνεται κυρίαρχος του εαυτού του, του θυμού, της πολυλογίας  της απληστίας. Προσπαθεί να μην επιθυμεί ο,τι βλέπει αλλά ο,τι έχει πραγματικά ανάγκη. Αναζητά το Θεό μέσω της προσευχής. Αυτός που νηστεύει πραγματικά, κάνει την αυτοκριτική του. Εντοπίζει τα πάθη και τις αδυναμίες του και τα εναποθέτει με την εξομολόγηση μπροστά στη φάτνη του νεογέννητου Χριστού. Ετσι , προετοιμασμένος  ψυχικά και σωματικά προσέρχεται στη θεία Κοινωνία. Με το σώμα και το Αίμα του Χριστού ο άνθρωπος θεοποιείται, γεννιέται ο Χριστός στην υπαρξή του, γιορτάζει Χριστούγεννα με το Χριστό.

      Μας δίνει επίσης η Εκκλησία μας την ευκαιρία αυτές τις μέρες να κοιτάξουμε τον πόνο και την ανάγκη του πλησίον μας. Να χαρούμε κι εμείς αλλά και οι άλλοι. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ανακουφίζονται και βοηθιούνται από τη μέριμνα της Εκκλησίας, από τον οβολό και την αγάπη όλων μας. Αυτό είναι πολύ παρήγορο και δεν πρέπει να το αποσιωπούμε. Ο Χριστός ευλογεί αυτόν που δίνει και ευλογεί διπλά αυτόν που δίνει χωρίς να το φανερώνει.

Αδελφοί μου ένα σχετικά σύγχρονο τραγούδι που αναφέρεται στη νύχτα των Χριστουγέννων λέει «απόψε στα ποτήρια πνίγονται όλες οι ενοχές». Ας μην προσπαθήσουμε κι εμείς να πνίξουμε τις ενοχές μας και τις αμαρτίες μας στο ποτό και στην καλοπέραση. Απομονωμένοι εκ των πραγμάτων στο σπίτι μας, ας μην εγκλωβιστούμε στα πάθη και στην αυτάρκειά μας. Μόνο ο Χριστός μας μπορεί να διώξει τις ενοχές και να να μας απαλλάξει από την αμαρτία. Αυτή είναι μια από τις ευλογίες που παίρνουμε με τη Γέννησή Του. Είδαμε πώς η Εκκλησία μας σαν στοργική μάνα, μας προετοιμάζει και μας προτείνει να γιορτάσουμε τα φετινά Χριστούγεννα.   Ο Θεός θέλει να Γεννηθεί μέσα μας , στην οικογένειά μας, στην πόλη μας, στον δεινοπαθούντα πάντα και ιδιαιτέρως τώρα κόσμο μας. Ας μην τηρούμε μόνο μέτρα αλλά ας ξεφύγουμε από το μέτρο που μετράει τη ζωή σε μέρες-μήνες- χρόνια για να εισέλθουμε στο «πάντοτε νυν και αεί» του Θεού! Ας μη Του το αρνηθούμε. Χριστός επί γής , Υψώθητε!

Παρακλητικός Κανόνας εις τον Προφήτην Ελισσαίον

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΕΛΙΣΣΑΙΟΝ

Ψαλλομένη εἰς τὸ ἐξωκκλήσιον τοῦ Προφήτου , ἐν Κρανιδίῳ.

Ἐγράφη ἐν Κρανιδίῳ τὴν 14ην Ἰουνίου 2010 – Μνήμη τοῦ Προφήτου Ἐλισσαίου – ὑπὸ τοῦ π. Χριστοφόρου Καραβία.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΕΛΙΣΣΑΙΟΝ

– Ψαλλομένη εἰς τὸ ἐξωκκλήσιον τοῦ Προφήτου , ἐν Κρανιδίῳ. –

Ὁ ἱερεὺς : Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς …

Ὁ Ἀναγνώστης : Ἀμήν.

Ὁ ῥμβ΄ (142) Ψαλμὸς
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου• καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος• καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι.

ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τὸ πνεῦμά μου• μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. ἀκουστὸν ποίησόν μοι τὸ πρωῒ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοὶ ἤλπισα• γνώρισόν μοι,
Κύριε, ὁδόν, ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου• ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρὸς σὲ κατέφυγον. δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου• τὸ πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου• καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολεθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σού εἰμι.
Εὐθὺς ψάλλομεν.
Ἦχος δ΄

Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν• εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. (Τετράκις)

Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Τὸν τῆς Χριστοῦ μεγαλωσύνης Προφήτην καὶ Ἠλιού τὸν μαθητὴν τὸν πιστώτατον, τὸν Ἐλισσαῖον ἅπαντες ὑμνήσωμεν πιστοὶ. Οὗτος γὰρ ἐν θαύμασι τὴν Θεοῦ παρουσίαν ἔθνεσιν ἐκήρυξεν καὶ συγκόπτων τῷ λόγῳ τῆς ἀσεβείας δένδρον τὸ σαπρόν, τῆς ἀληθείας τὸν σπόρον ἐφύτευσεν .

Δόξα Πατρὶ . Ἦχος δ’
Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, ἄνωθεν καταπέμψας, Ἐλισσαίῳ τὴν χάριν, νόσους ἀποδιώκει, καὶ λεπροὺς καθαρίζει• διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.

Καὶ νῦν . Θεοτοκίον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Οὐ σιωπήσωμεν ποτὲ Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων, τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ· σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ἀναγνώστης

Ν΄ (50) Ψαλμός.

Ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἐλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος των οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με.
Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διὰ παντὸς.
Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε.
Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου.
Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι.
Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καὶ καθαρισθήσομαι πλυνεῖς με καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι.
Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα.
Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον.
Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοὶ ὁ Θεὸς καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου.
Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ Πνεῦμα σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ.
Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με.
Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσιν.
Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεὸς, ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου.
Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου.
Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν ἔδωκα ἂν ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις.
Θυσία τῷ Θεῷ, πνεῦμα συντετριμμένον΄ καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει.
Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιὼν, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ.
Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα.
Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους, καὶ ἐλέησόν με ὁ Θεός.

Εἴτα ψάλλομεν τὸν Κανόνα

Ὠδὴ α΄ Ἦχος πλ. δ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Ὑγρὰν διοδεύσας ὡσεὶ ξηράν, καὶ τὴν Αἰγυπτίαν, μοχθηρίαν διαφυγών, ὁ Ἰσραηλίτης ἀνεβόα· τῷ λυτρωτῇ καὶ Θεῷ ἡμῶν ᾄσωμεν».

Προφῆτα τοῦ Θεοῦ πρεσβεῦε ὑπὲρ ἡμῶν.

Προφῆτα Κυρίου θαυματουργὲ, μάκαρ Ἐλισσαῖε, τοὺς προστρέχοντας εὐλαβῶς τῷ θείῳ ναῷ σου νῦν παράσχου τῶν πρεσβειῶν σου τὴν χάριν τὴν ἄφθονον.

Μαθητὴς ὑπάρχων τοῦ Ἡλιού καὶ αὐτοῦ τὴν χάριν διπλῆν ἔχων, πᾶσιν ἡμῖν τοῖς τὴν θείαν μνήμην σου τελοῦσιν, τῶν νοσημάτων χορήγησον ἴασιν.

Δόξα πατρί.

Τὸν νόμον Κυρίου ἔχων σοφὲ ἐν τῇ βιοτῇ σου ὥσπερ λύχνον ἀειλαμπῆ, ἐκήρυττες πᾶσι τοῖς ἀνθρώποις τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρίαν καὶ λύτρωσιν.

Καὶ νῦν .

Πολλοῖς συνεχόμενος πειρασμοῖς, μερίμναις τοῦ βίου καὶ ἀπάταις τῶν ἡδονῶν, πρὸς σὲ καταφεύγω Θεοτόκε· πρὸς σωτηρίας λιμένα μὲ ὅρμισον.

Ὠδὴ γ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Οὐρανίας ἁψῖδος, ὀροφουργὲ Κύριε, καὶ τῆς Ἐκκλησίας δομῆτορ, σὺ μὲ στερέωσον, ἐν τῇ ἀγάπῃ τῇ σῇ, τῶν ἐφετῶν ἡ ἀκρότης, τῶν πιστῶν τὸ στήριγμα, μόνε φιλάνθρωπε».

Σῶν θαυμάτων τὰ πλήθη ἐπιχειρῶν Ἅγιε ἵνα ἐξυμνήσω εὑρίσκονται ἀναρίθμητα, διό μοι δώρησον τὸν φωτισμόν σου Προφῆτα καὶ τῆς μετανοίας τὸ θαῦμα τὸ μέγιστον.

Σύ τῆς χήρας τὸ ἔλαιον πληθύνων ἐν θαύματι, ἔπαυσας Προφῆτα τὴν ἔνδειαν καὶ τὴν στέρησιν τῶν δύο τέκνων αὐτῆς· κάμε πενόμενον σῷζε, χορηγῶν μοι πάντοτε τροφὴν οὐράνιον.

Δόξα Πατρί.

Τῶν ὑδάτων ὁ τρέψας τὴν βλαπτικὴν σύστασιν καὶ μεταποιήσας δι΄ ἅλατος εἰς ἰάματα· οὕτω μετάβαλε, προφητικῇ σου δυνάμει, λογισμῶν μου σύστασιν ἅλατι χάριτος.

Καὶ νῦν.

Χορηγὸν τῶν θαυμάτων καὶ τῆς ζωῆς ἔχοντα σὺ τὴν ἐξουσίαν Παρθένε ἐκυοφόρησας . Διὰ τοῦ τόκου σου, πάντες εὑρήκαμεν Κόρη τὴν ὁδὸν τὴν ἄγουσαν εἰς τὸν Παράδεισον.

Διάσωσον ἀπὸ κινδύνων τοὺς δούλους σου ὦ Ἐλισσαῖε Προφῆτα , καὶ καταξίωσον πάντας θεάσασθαι, τὴν ἄφθιτον δόξαν τήν τοῦ Κυρίου.

Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν καί ἲασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Εἶτα μνημονεύει ὁ Ἱερεύς δι΄ οὕς ἡ παράκλησης γίνεται καί ἐν συνεχειᾳ ψάλλομεν :

Κάθισμα
Ἦχος β΄ Τά ἄνω ζητῶν

Ὑμνοῦντες τὰ σὰ Ἐλισσαῖε κατορθώματα, θαυμάτων πληθὺν καὶ χάριτος τὸ μέγεθος, ἣν αἰτήσας θερμῶς, διπλῆν θεόφρον ἔλαβες παρὰ τοῦ διδασκάλου τοῦ σοῦ, χαρίτωσον καὶ ἡμᾶς, σὲ ἱκετεύομεν .

Ὠδὴ δ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Εἰσακήκοα Κύριε, τῆς οἰκονομίας σου τὸ μυστήριον, κατενόησα τὰ ἔργα σου, καὶ ἐδόξασά σου τὴν Θεότητα».

Τῆς θανάτου δυνάμεως σὺ τὸν καθαιρέτην λαμπρῶς ἐκήρυξας, καὶ υἱὸν τῆς Σωμανίτιδος, τῇ Αὐτοῦ δυνάμει ἐξανέστησας.

Τὴν τροφὴν τὴν πρὸς θάνατον πάντας ὁδηγοῦσαν, σύ μετεποίησας, δι΄ ἀλεύρου τῆς προσμίξεως, ἐλεῶν Προφῆτα τοὺς συνδούλους σου.

Δόξα Πατρὶ .

Ἁπαλῶν ἐξ ὀνύχων τὸν Θεὸν ἀγαπήσας Προφῆτα Τίμιε, ἐνετρύφησας χαρίσματι εἰς Αὐτοῦ ἀπόῤῥητα μυστήρια.

Καὶ νῦν .

Μυστηρίων μυστήριον καὶ θαυμάτων θαῦμα ἀπερινόητον, πῶς καὶ τίκτεις τὸν Θεὸν ἡμῶν καὶ Παρθένος μένεις Παναμώμητε.

Ὠδὴ ε΄. Ὁ Εἰρμός.

«Φώτισον ἡμᾶς, τοῖς προστάγμασί σου, Κύριε, καὶ τῷ βραχίονί σου τῷ ὑψηλῷ, τὴν σὴν εἰρήνην, παράσχου ἡμῖν, φιλάνθρωπε».

Λέπρας τὴν φθορὰν θεραπεύσας Ἐλισσαῖε ποτὲ, τὸν ἀσεβῆ ἐπαιδαγώγης Γιεζήν, διά τῆς αὐτῆς ἀσθενείας, δικαιώτατε.

Λέπρᾳ τὴν ψυχὴν ἀσθενοῦσαν μου, θεράπευσον, τούς τοῦ πλάνου μολυσμούς καὶ πειρασμούς ἐκδιώκων, ὦ Προφῆτα, ταῖς πρεσβείαις σου.

Δόξα Πατρί.

Μόνος Νεεμάν ὑπὸ σοῦ ἐκαθαρίσθη σοφὲ, καθὼς λέγει ὁ Χριστὸς ἐν ταῖς Γραφαῖς, μαρτυρῶν τὴν σὴν χάριν τῆς ἰάσεως.

Και νῦν.

Σῦ τῶν προφητῶν καὶ δικαίων σεμνολόγημα καὶ ἐν σοὶ Θεοκυήτωρ Μαριάμ, τῶν Ἀγγέλων αἱ χορεῖαι ἀναπαύονται.

Ὠδὴ στ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Ἰλάσθητί μοι Σωτήρ, πολλαὶ γὰρ αἱ ἀνομίαι μου, καὶ ἐκ βυθοῦ τῶν κακῶν, ἀνάγαγε δέομαι, πρὸς σὲ γὰρ ἐβόησα, καὶ ἐπάκουσόν μου, ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου».

Ὡς ὁ Χριστὸς εὐλόγων, τοὺς πέντε ἄρτους ἐπλήθυνε , οὕτω καὶ σὺ τοὺς πεινῶντας ἔθρεψας Ἅγιε, Προφῆτα θεόπνευστε Ἐλισσαῖε Μάκαρ, ἐν κριθίνοις ἄρτοις εἰκόσι.

Σύ ὡς πιστὸς μαθητὴς τοῦ Ἡλιού καὶ ὑπήκοος, ἐδέξω διπλῆν αὐτοῦ τὴν χάριν πανόλβιε, κάμοι μαθητεύοντι τῷ Εὐαγγελίῳ, δίδου χάριν κατανύξεως.

Δόξα Πατρί.

Δυνάμει προφητικῇ, τοὺς ἀσεβεῖς ἐστηλίτευσας καὶ παῤῥησίᾳ πολλῇ τὸν Λόγον ἐκήρυξας, ἐν κόσμῳ ἐρχόμενον, θανάτου ἵνα λύσῃ τὴν σκοτόμαιναν, θεόπνευστε.

Και νῦν

Ἡ ῥάβδος τοῦ Ἀαρών, τὸ ὄρος τὸ ἀλατόμητον, τὸ κλέος τῶν Προφητῶν, Ἀποστόλων σέμνωμα ὑπάρχεις Πανάχραντε· ἔχων σὲ προστάτιν, οὐ φοβοῦμαι τὸν ἀντίπαλον.

Διάσωσον ἀπὸ κινδύνων τοὺς δούλους σου ὦ Ἐλισσαῖε Προφῆτα, καὶ καταξίωσον πάντας θεάσασθαι, τὴν ἄφθιτον δόξαν τήν τοῦ Κυρίου.

Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Καὶ πάλιν δέησις ὑπὸ τοῦ ἱερέως.

Κοντάκιον , ἦχος β’.

Μερίμναις ταῖς βιοτικαῖς συνεχόμενος καὶ πελάγει τῶν ἀνομιῶν βυθιζόμενος, σοί προστρέχω θερμῶς, τῷ τοῦ Κυρίου Προφήτῃ, δεόμενος. Ὡς ἔχων παῤῥησίαν πολλὴν, διώκειν ἀσθενειῶν τὴν ἀχλὺν Ἐλισσαῖε ἱερώτατε· πρόφθασον ἐν ἀνάγκαις καὶ ἴασίν μοι χορήγει, ψυχικὴν καὶ σωματικὴν, ὅπως μεγαλύνω τὴν μνήμην σου.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.

Μὴ ἅπτεσθε τῶν χρηστῶν μου καὶ ἐν τοῖς Προφήταις μου μὴ πονηρεύεσθε. (δίς)

Στίχος . Ὁ Θεὸς ὁ ἐνδοξαζόμενος ἐν βουλῇ Ἁγίων.

Μὴ ἅπτεσθε τῶν χρηστῶν μου καὶ ἐν τοῖς Προφήταις μου μὴ πονηρεύεσθε.

Εὐαγγέλιον 20ης Ἰουλίου.

Δόξα Πατρὶ .
Ταῖς τοῦ σοῦ Προφήτου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων .

Ἐλεησὸν μὲ ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.

Ἦχος πλ. β΄ Ὅλην ἀποθέμενοι.

Ῥεῖθρα Ἰορδάνεια διῄρεσας Ἐλισσαῖε, ἰσχύει δοθείσῃ σοι διὰ μηλωτῆς Ἠλιού διδασκάλου σου. Νόσους ἐξεδίωξας διὰ προσευχῶν σου καὶ λεπροῖς διδοὺς τὴν κάθαρσιν, ὤφθης μακάριε βρύσις τῶν θαυμάτων ἀδάπανος. Νεκρὸν δὲ ἐξανέστησας χήρας τὸν υἱὸν Σωμανίτιδος. Διό μὴ παρίδῃς τὴν δέησιν ἡμῶν σῶν ἱκετῶν, ἀλλὰ χορήγει τὴν χάριν σου, τοῖς νῦν εὐφημοῦσι σε.

Ὁ ἱερεύς: Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαόν σου…

Ὠδὴ ζ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας, καταντήσαντες Παῖδες ἐν Βαβυλῶνί ποτε, τῇ πίστει τῇ Τριάδος, τὴν φλόγα τῆς καμίνου, κατεπάτησαν ψάλλοντες. Ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἴ».

Οἱ ἐκ τοῦ Κρανιδιου, νῦν προστρέχοντες πίστει τῷ τοῦ Προφήτου Ναῷ καὶ χάριν ἐξαιτοῦντες ψυχῆς τε τὴν γαλήνην, νοσημάτων τὴν ἴασιν, πρεσβείας θεοπειθεῖς ἀντλήσατε προθύμως.

Παλαιᾶς Διαθήκης σὺ ὁ φλογερὸς καὶ θεῖος διδάσκαλος, Προφῆτα Ἐλισσαῖε, θαυμάτων ταῖς ἀκτῖσι τοὺς τὴν μνήμην σου σήμερον τελοῦντας χαρμονικῶς, καταύγασον καὶ σῶσον.

Δόξα πατρί.

Τὴν ἀγάπην Κυρίου ἔχων ἐν καρδίᾳ σου ἀξιάγαστε, καὶ τῇ δικαιοσύνῃ αὐτοῦ ἐντρυφήσας, δυσεβεῖς κατεδίκασας, ὑπάρχεις δὲ ἀρωγὸς τοῖς πίστει σὲ τιμῶσιν.

Καὶ νῦν…

Σωμάτων καχεξίαν καὶ ψυχῶν ἀκαρπίαν, Παρθένε Ἄχραντε, τῇ θείᾳ σοῦ πρεσβείᾳ τρέψον πρὸς τὸ συμφέρον· καὶ νοεῖν πάντας ποίησον τοὺς ὑμνητάς σου Ἁγνὴ, τὸ θέλημα τὸ θεῖον.

Ὠδὴ η΄. Ὁ Εἰρμός.

«Τὸν Βασιλέα τῶν οὐρανῶν, ὂν ὑμνούσι, στρατιαὶ τῶν Ἀγγέλων ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τους αἰῶνας».

Τοὺς βοηθείας τῆς παρὰ σοῦ δεομένους μὴ παρίδῃς Προφῆτα ὑμνουντας θείαν βιοτήν σου, θαυμάτων τε τὴν χάριν.

Σύ ὁ προστάτης τῶν ἀσθενούντων ἐκ λέπρας καὶ θερμὸς ἀδικουμένων πρέσβυς, μάκαρ Ἐλισσαῖε, βοήθησον σοῖς δούλοις.

Δόξα Πατρί.
Ἐξ ἁμαρτίας, παντοδαπῶν προβλημάτων κοινωνὸν μὲ ὄντα, μὴ παρίδῃς μάκαρ Ἐλισσαῖε, ἀλλὰ βοήθησόν μοι.

Καὶ νῦν .
Τῇ ἀνθρωπίνῃ νῦν βοηθείᾳ Παρθένε, σὸν ἱκέτην μὴ καταπιστεύσῃς, πλὴν σοῦ γὰρ ὁ τάλας, ἐλπίδα οὐ γινώσκω.

Ὠδὴ θ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Κυρίως Θεοτόκον σὲ ὁμολογοῦμεν οἱ διὰ σοῦ σεσωσμένοι, Παρθένε ἁγνή, σὺν Ἀσωμάτοις χορείαις σὲ μεγαλύνοντες».

Τιμῶντες τὴν σὴν μνήμην, σὲ ὑμνολογοῦμεν ἐν τοῖς Προφήταις τὸν πρόκριτον ἅπαντες, ὦ Ἐλισσαῖε, ὁρῶντες τὰ μεγαλεῖα σου.

Πιστῶν νῦν τάς δεήσεις, δέχου ὦ Προφῆτα, καὶ τῷ Υἱῷ τοῦ Θεοῦ νῦν προσάγαγε, σῦ γὰρ ἐκήρυξας Τοῦτον λόγοις καὶ ἔργοις σου.

Δόξα Πατρί.
Προφῆτα Ἐλισσαῖε, μετὰ τοῦ Προδρόμου καὶ Ἠλιού διδασκάλου σου, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν τελούντων τὴν θείαν μνήμην σου.

Καὶ νῦν
Παρθένε Παναγία, Μῆτερ τοῦ Σωτῆρος, τῶν Προφητῶν τὸ σεπτόν ἐγκαλλώπισμα, λιταῖς σοφοῦ Ἐλισσαίου, σῶσον τοὺς δούλους σου.

Καὶ εὐθὺς τὸ Ἄξιόν ἐστιν.

Μεγαλυνάρια.
Ἵλεως γενοῦ μοι τῷ ταπεινῷ, Προφῆτα Κυρίου Ἐλισσαῖε θαυματουργὲ, βέβλημαι γὰρ ὅλος κακώσεσι τοῦ βίου, ἀλλὰ τῇ σῇ πρεσβείᾳ , θαῤῥῶν προστρέχω σοι.
Χάριν σοι παρέσχε μάκαρ διπλῆν ὁ διδάσκαλός σου Ἡλιού διὰ μηλωτῆς· μετ΄ αὐτοῦ δυσώπει Προφῆτα Ἐλισσαῖε, τὸν Κύριον τῆς δόξης ὑπὲρ τῶν δούλων σου.
Θάνατος αἰφνίδιος ἐπελθών τῷ υἱῷ τῆς χήρας ξενισάσης σὲ θαυμαστὲ , αὔθις δι΄ εὐχῶν σου, τὸ ζῆν αὐτῷ ἐδίδους, δοξάζοντι σὴν χάριν, δι΄ ἧς βοήθει μοι.
Ὑπὲρ ἀσθενούντων, θαυματουργὲ, καὶ πεφορτισμένων διαβόλου ἐπιῤῥοαῖς, εὔχου πρὸς τὸν Κτίστην, ἵνα κραυγάζομέν σοι· Χαίροις ὁ τοῦ Κυρίου φίλος ὁ γνήσιος.
Σῶσον Κρανιδίου τοὺς οἰκιστὰς, τοὺς προστρέχοντάς σοι ἐν τῷ θείῳ τούτῳ Ναῷ καὶ ἐπιτελούντας τὴν ἱερὰν σοῦ μνήμην, Προφῆτα Ἐλισσαῖε, παρακαλοῦμεν σε.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ ἅγιοι πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμάς.

Τρισάγιον. Παναγία Τριάς. Πάτερ ἡμῶν. Ὅτι σοῦ ἐστιν.

Τροπάρια. Ἦχος πλ. β’.

Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην σοὶ τὴν ἱκεσίαν ὡς Δεσπότῃ οἱ ἁμαρτωλοὶ προσφέρομεν, ἐλεῆσον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν, μὴ ὀργισθῇς ἡμῖν σφοδρά, μηδὲ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν, ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαγχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν, σῦ γὰρ εἲ Θεὸς ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός σου, πάντες ἔργα χειρῶν σου καὶ τὸ ὄνομά σου ἐπικεκλήμεθα.

Καὶ νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε. Ἐλπίζοντες εἰς σέ, μὴ ἀστοχήσωμεν, ῥυσθείημεν διὰ σοῦ τῶν περιστάσεων, σῦ γὰρ εἲ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν χριστιανῶν.

Ὁ ἱερεὺς : Ἐλέησον ἡμᾶς…….Ἐπάκουσον ἡμάς.

Μικρὰ Ἀπόλυσις .

Πρό τοῦ Δι΄ εὐχῶν.

Ἦχος β΄ Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου σὲ νεκρόν.

Δεῦτε εὐφημήσωμεν πιστοὶ, τῆς μεγαλωσύνης Κυρίου Προφήτην πάντιμον, θαύμασι λαμπρύναντα τὴν κτίσιν ἅπασαν. Ἡλιού τὸν ἀκόλουθον, παρ΄ οὗ καὶ τὴν χάριν διπλῆν οὗτος ἔλαβεν ἐν ἔργῳ προφητικῷ. Τοῦτον ἐκτενῶς δυσωποῦμεν· πρέσβευε σοφὲ Ἐλισσαῖε, ὑπὲρ πάντων τῶν θερμῶς παρακαλοῦντων σε.

8ος λόγος περί προσευχής

ΛΟΓΟΣ Η ΄ « ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΚΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΜΑΣ»

Για να έχει δύναμη η προσευχή μας και να ανεβει προς το Θεό,  αδελφοί μου, σύμφωνα με την ιερά παράδοση της Εκκλησίας μας νηστεύουμε,  κάνουμε μετάνοιες , γονατίζουμε,  ανάβουμε το καντήλι, το κερί ,το θυμίαμα, τα οποία και αναλύσαμε στη χθεσινή μας σύναξη. Όλα αυτά δεν είναι από μόνα τους προσευχή , είναι θα λέγαμε «η ατμόσφαιρα» , «το κλίμα» της προσευχής. Είναι θυσίες προς το Θεό για να λάβουμε τη θεία Χάρη Του.  Η προσευχή συντελείται κάπου που δε φαίνεται, στην καρδιά μας. Όλα τα παραπάνω δε μας ωφελούν,  αν δεν έχουμε καρδιά καθαρή. Το λέμε συχνά στον πεντηκοστό ψαλμό.«Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον. Καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός, ουκ εξουδενώσει». Και τίθεται το ερώτημα: Όταν εμείς κατά το δυνατόν είμαστε καθαροί αφού εξομολογούμαστε, νηστεύουμε και κάνουμε όλα τα «τυπικά» της προσευχής , γιατί δεν εισακούονται πάντα οι προσευχές μας;

Οι προσευχές μας δεν εισακούονται διότι δεν είμαστε άξιοι. «Πρέπει να γίνεις άξιος, για να προσευχηθείς» μας τονίζει ο γέροντας Πορφύριος. «Όταν τακτοποιήσεις όλες τις εκκρεμότητες και ετοιμασθείς, τότε πάς και προσφέρεις το δώρο σου.
Άξιοι γίνονται όσοι επιθυμούν και λαχταρούν να γίνουν του Χριστού, όσοι δίνονται στο θέλημα του Θεού. Να μην έχεις κανένα θέλημα, αυτό έχει μεγάλη αξία, είναι το παν. Το να μην έχομε κανένα θέλημα μπορεί να γίνει μ’ έναν τρόπο απαλό· με την αγάπη στον Χριστό και την τήρηση των εντο
λών Του.
Μόνον ο Χριστός μπορεί να μας βγάλει απ’ τον κλοιό της ερημιάς. Προσευχή και μετάνοια και ελεημοσύνη. Δώστε έστω κι ένα ποτήρι νερό, αν δεν έχετε χρήματα. Και να ξέρετε ότι όσο αγιάζεσθε, τόσο εισακούονται οι προσευχές σας.
Να μην εκβιάζομε με τις προσευχές μας τον Θεό. Να μη ζητάμε απ’ τον Θεό να μας απαλλάξει από κάτι, ασθένεια κ.λπ. ή να μας λύσει τα προβλήματά μας, αλλά να ζητάμε δύναμη και ενίσχυση από Εκείνον, για να τα υπομένομε. Όπως Εκείνος κρούει με ευγένεια την πόρτα της ψυχής μας, έτσι κι εμείς να ζητάμε ευγενικά αυτό που επιθυμούμε κι αν ο Κύριος δεν απαντάει, να σταματάμε να το ζητάμε. Όταν ο Θεός δεν μας δίδει κάτι που επίμονα ζητάμε, έχει το λόγο Του. Έχει κι ο Θεός τα «μυστικά» Του. Εφόσον πιστεύομε στην αγαθή Του πρόνοια, εφόσον πιστεύομε ότι Εκείνος γνωρίζει τα πάντα απ’ τη ζωή μας κι ότι πάντα θέλει το αγαθόν, γιατί να μη δείχνομε εμπιστοσύνη; Να προσευχόμαστε απλά και απαλά, χωρίς πάθος και εκβιασμό. Ξέρομε ότι παρελθόν, παρόν και μέλλον, όλα είναι γνωστά, γυμνά και τετραχηλισμένα ενώπιον του Θεού.
[] Εμείς να μην επιμένομε· η προσπάθεια κάνει κακό αντί για καλό. Μην κυνηγάμε ν’ αποκτήσομε αυτό που θέλομε, αλλά να τ’ αφήνομε στο θέλημα του Θεού. Γιατί όσο το κυνηγάμε τόσο αυτό απομακρύνεται.
Άρα, λοιπόν υπομονή και πίστη και γαλήνη. Κι αν το ξεχάσομε εμείς ο Κύριος ποτέ δεν ξεχνάει κι αν είναι για το καλό μας, θα μας δώσει
αυτό που πρέπει κι όταν πρέπει.
Εύκολα
, ευκολότατα ο Χριστός μπορεί να μας δώσει ό,τι επιθυμούμε. Και κοιτάξτε το μυστικό» , λεει ο γεροντας Πορφυριος «Το μυστικό είναι να μην το έχετε στο νου σας καθόλου να ζητήσετε το συγκεκριμένο πράγμα. Το μυστικό είναι να ζητάτε την ένωσή σας με τον Χριστό ανιδιοτελώς, χωρίς να λέτε, «δώσ’ μου τούτο, εκείνο …». Είναι αρκετό να λέμε, «Κύριε Ιησού ελέησόν με». Δεν χρειάζεται ο Θεός ενημέρωση για τις διάφορες ανάγκες μας. Εκείνος τα γνωρίζει όλα ασυγκρίτως καλύτερα από μας και μας παρέχει την αγάπη Του. Το θέμα είναι ν’ ανταποκριθούμε σ’ αυτή την αγάπη με την προσευχή και την τήρηση των εντολών Του. Να ζητάμε να γίνει το θέλημα του Θεού· αυτό είναι το πιο συμφέρον το πιο ασφαλές για μας και για όσους προσευχόμαστε.
Ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα πλούσια. Όταν υπάρχει έστω και λίγ
ος εγωισμός δεν γίνεται τίποτα.
Όταν έχομε με τον Χριστό σχέση απολύτου εμπιστοσύνης, είμαστε ευτυχισμένοι, έχομε χαρά. Έχομε τη χαρά του Παραδείσου. Αυτό είναι το μυστικό. … «ότι ευρίσκεται τοις μη πειράζουσιν Αυτόν, εμφανίζετ
αι δε τοις μη απιστούσιν Αυτώ»,όοπως λεει ο Σοφός Σολομόντας.δηλαδή βοηθαει ο Θεος αυτους που δε τον εκβιαζουν , εμφανιζεται σ αυτους που πραγματικα τον πιστευουν .
Έτσι ν’ αγωνίζόμαστε
στην πνευματική ζωή, απλά, απαλά, χωρίς βία. Το απλό και απαλό είναι ένας αγιότατος τρόπος της πνευματικής ζωής, αλλά δεν είναι δυνατό να το μάθεις έτσι απ’ έξω. Πρέπει μυστικά να μπει μέσα σου, ώστε η ψυχή σου να ενστερνίζεται τον τρόπο αυτόν με την χάρι του Θεού. … Όταν το θέλεις όταν εκβιάζεις το θείον δεν έρχεται. Θα έλθει «εν ημέρα ή ου προσδοκάς και εν ώρα ή ου γινώσκεις». Εδώ υπάρχει το μυστήριο της προσευχης.
Όταν χάν
ουμε τη θεία χάρι να μην κάνουμε τίποτα. Να συνεχίζουμε τη ζωή μας και τον αγώνα μας απλά, ώσπου χωρίς αγωνία να έλθει πάλι η αγάπη , η λαχτάρα στον Χριστό. Και τότε όλα πάνε καλά. Και τότε η χάρις μας γεμίζει και χαιρόμαστε».

Ο ίδιος ο Χριστός , αδελφοί μου μας διαβεβαιώνει: «Ζητάτε από το Θεό και θα σας δοθει. Ψάξτε και θα βρείτε. Χτυπάτε και θα σας ανοίξει». (Λουκ. 11,9-10). Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας με την πνευματική τους πείρα και στηριζόμενοι σε παραδείγματα από την Αγία Γραφή , δίνουν συνοπτικά τις ακόλουθες απαντήσεις στο ερώτημα γιατί αργεί ο Θεός να απαντήσει στις προσευχές μας:

1. Για να δοκιμάσει την πίστη μας. Ο Ισαάκ προσεύχονταν είκοσι χρόνια για να λυθεί η ατεκνία τους με τη σύζυγό του Ρεβέκκα.

2. Για να φανερωθεί η πίστη μας όπως στην περίπτωση της Χαναναίας.

3. Για να εκτιμήσουμε αυτό που θα μας δώσει και να το φυλάξουμε με προσοχή.

4. Η αναβολή προμηνύει πολλές φορές μεγαλύτερο καλό. Η Αγία Μόνικα η μητέρα του Αγίου Αυγουστίνου, ζητούσε επί δεκαοχτώ χρόνια να μετανοήσει ο γιός της. Τελικά, όχι μόνο μετανόησε αλλά έγινε Άγιος .

5. Αργεί ο Θεός να απαντήσει στις προσευχές μας , γιατίαυτό που ζητάμε δε μας ωφελεί. Ο Απόστολος Παύλος ζητούσε από το Θεό να τον απαλλάξει από τον βασανιστικό «σκόλοπα» δηλαδή την ασθένεια από την οποία έπασχε, αλλά ο Θεός δεν άκουσε την προσευχή του. Πολλές φορές το να μην πάρουμε αυτό που ζητάμε είναι πιο ωφέλιμο από το να το πάρουμε. Ο Θεός γνωρίζει πιο είναι το πραγματικό μας συμφέρον. Αλήθεια εμείς το πιστεύουμε αυτό;

6. Αναβάλλει ο Θεός να μας δώσει αυτό που ζητάμε, για να μας έχει συνεχώς κοντά του με την προσευχή. Επειδή πολλές φορές αφού πάρουμε αυτό που ζητάμε, σταματάμε να έχουμε προθυμία για προσευχή. Αποκτούμε μια νοοτροπία συναλλαγής με το Θεό.

Τελικά , αδελφοί μου, συμπεραίνουμε ότι το να προσευχόμαστε θερμά μέρα και νύχτα και να είμαστε σε διαρκή επικοινωνία με το Θεό, αξίζει περισσότερο από αυτό που ζητάμε από το Θεό να μας δώσει. Γιατί τι άλλο είναι ανώτερο από τη συναναστροφή μας με το Θεό, αναρωτιέται ο Όσιος Νείλος ο Ασκητής. Γι΄ αυτό ας μην ολιγοψυχούμε αν δεν παίρνουμε αυτό που ζητάμε. Αςμάθουμε να ευχαριστούμε το Θεό, όχι μόνο όταν παίρνουμε αλλά και όταν δεν παίρνουμε. Διότι «αμφότερα χρησίμως ποιεί». Και τα δύο τα κάνει για το καλό μας. Με αυτές τις σκέψεις ας παρακαλούμε πάντοτε τη Μεγάλη Μεσίτρια των προσευχών μας, την Υπεραγία Θεοτόκο:«Δέσποινα του κόσμου, ελπίς και προστασία των πιστών, μη μου παρίδης την δέησιν, το συμφέρον ποίησον». Αμήν!

7ος Λόγος περί προσευχής

ΛΟΓΟΣ Ζ ΄ « ΤΙ ΒΟΗΘΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΑΣ»

Τελούμε,  αδελφοί μου τις ημέρες αυτές, τις Παρακλήσεις προς την Παναγία μας, αγωνιζόμενοι να προσευχηθούμε όπως ο Θεός θέλει προς την Μητέρα Του. Η  θεάρεστη προσευχή είναι η «αφάνταστος»προσευχή, δηλαδή αυτή που επιτελείται με την καρδιάκαι όχι με την φαντασία μας.

Ας δούμε σήμερα,  τί βοηθάει την προσευχή μας να ανέβει στο Θεό. Ποιες είναι οι «κινητήριες δυνάμεις» της προσευχής. Πρώτον,  η νηστεία. Σε περιόδους νηστείας η Εκκλησία μας εντείνει τις προσευχητικές και λατρευτικές συνάξεις. Η νηστεία καθαρίζει το σώμα από τοξίνες. Χαλυβδώνει παράλληλα τη θέληση του ανθρώπου, τον κάνει πιο αυτοελεγχόμενο, για τον εξής λόγο:  Όπως αντιστεκόμαστε στα  αρτήσιμα φαγητά , όσο κι αν πεινάμε η τα ζηλεύουμε, έτσι ασκούμαστε να αντισταθούμε στα πάθη και στα επιβλαβή ένστικτά μας. Τη νηστεία δεν την κάνουμε για κανένα άλλο λόγο πλην ενός. Από αγάπη για το Χριστό μας . Αφού αγαπάμε το Χριστό,  κάνουμε και υπακοή στην Εκκλησία που μας προτρέπει να νηστέψουμε. Βεβαίως η νηστεία χρησιμοποιείται και με πιο ευρεία έννοια, δηλαδή η αποχή από το κρέας και τα παράγωγά του. Η λέξη νηστεία βγαίνει από το στερητικό μόριο νη  και το ρήμα εσθίω που θα πει τρώγω. Νηστεύω δηλαδή, θα πει:  δεν τρώγω.  Κάνω τελεία αποχή από τροφή και ποτό. Για του λόγου το αληθές ας σκεφτούμε μια λέξη  που χρησιμοποιούμε συχνά: «Νηστικό» δε λέμε αυτόν που τρώει νηστίσιμα φαγητά αλλά αυτόν που δεν έχει φάει τίποτε. Οι περισσότεροι από εμάς καταλαβαίνουμε τη νηστεία μόνο ως αλλαγή των διατροφικών μας συνηθειών. Το να τρώμε μέχρι κορεσμού λαδερό φαγητό. Επειδή όμως για τους εν τω κόσμω δεν είναι εφικτή η τελεία αποχή από τις τροφές, αυστηρή νηστεία είναι το να τρώμε άλαδο φαγητό ή να τρώμε ξηρά τροφή (ψωμι, φρουτα…) μια φορά την ημέρα μετά τις 3 το μεσημέρι, δηλαδή μετά την ένατη ώρα της ημέρας σύμφωνα με το βυζαντινό ωράριο.  Το λαδερό φαγητό δεν είναι νηστεία αλλά κατάλυσις, δηλαδή άρση της νηστείας, «κατάλυσις οίνου και ελαίου». Ας μη μας φαίνονται «τραβηγμένα» αυτά. Άλλο να μην μπορούμε για διάφορους λόγους να τα τηρήσουμε και άλλο να τα απορρίπτουμε. Κανείς δεν έχει πεθάνει κάνοντας νηστεία, αντιθέτως τα οφέλη της είναι πολλά. Η δικλείδα ασφαλείας για τη νηστεία είναι να γίνεται κατόπιν «ευλογίας»,  συζήτησης με τον πνευματικό μας πατέρα και εξομολόγο μας και με το γιατρό μας αν έχουμε πρόβλημα υγείας. Οι ακρότητες πάντα είναι κατακριτέες και οι ατομικές τακτικές, επίσης.

«Φοβερός στους δαίμονες» λέει ένας ύμνος ότι είναι ο άνθρωπος που νηστεύει. Γεμάτος φωτιά που καίει το διάβολο. Και η προσευχή μας «προωθείται» δια της νηστείας, επειδή ταπεινώνεται το σώμα, κάτι που βοηθά και την ψυχή να ταπεινωθεί. Δε ζούμε μόνο με το φαγητό κατά το λόγο του Κυρίου «Ουκ επάρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος» (Ματθ. 4,4). Η νηστεύουσα ψυχή αναζητά το Θεό για να ενωθεί μαζί του. Και ο διάβολος επίσης κάνει τα πάντα για να μας αποτρέψει από αυτή την ένωση. Σε περιόδους νηστείας οι πειρασμοί πολλαπλασιάζονται, μπαίνουν στο μυαλό μας ένα σωρό «επιχειρήματα» προκειμένου να μη νηστέψουμε. Ας γνωρίζουμε  ότι νηστεία ονομάζεται από τους Πατέρας πτέρυγα της προσευχής, η οποία μαζί με την ελεημοσύνη ανεβάζει τον άνθρωπο μέχρι του θρόνου του Θεού.

Η νηστεία βοηθάει τον άνθρωπο να κάνει προσευχή με περισσότερη ευκολία, συμφιλιώνει τον άνθρωπο με τον Θεό και βοηθάει πολύ στην κάθαρση της ψυχής, φονεύοντας τις σωματικές ορέξεις και διευκολύνοντας την απόκτηση της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος.

Ένα άλλο μέσο που βοηθά την προσευχή μας είναι η αγρυπνία. Δύσκολο,  θα πούμε αμέσως. Όντως στον κόσμο δεν είναι εύκολο. Ακόμη και για τις «μικρές» αγρυπνίες που γίνονται στις ενορίες , λέμε:  δεν μπορώ, κουράζομαι, νυστάζω…Τι τις θέλει ο παπάς τις αγρυπνίες, καλόγεροι είμαστε… Όμως από αυτή την ευλογημένηκούραση της αγρυπνίας, ανεβαίνει η προσευχή προς το Θεό ως ευώδες θυμίαμα. Η νυκτερινή προσευχή είναι για τις εκλεκτές ψυχές, θέλει πολύ αγάπη και ζήλο Θεού.

Οι μετανοιες , επίσης βοηθάνε την προσευχή. Το λέει και η λέξη, δείχνουν τη μετάνοια της ψυχής. Όχι την ποσότητα της ευλάβειας μας. Στις «μεγαλες μετάνοιες» ή γονυκλισίες, το κεφάλι ακουμπά το έδαφος και μετά επανερχόμαστε σε όρθια στάση. Αυτό συμβολίζει την ταφή και την ανάσταση του Χριστού. Επίσης, την πτώση του ανθρώπου με την αμαρτία και την ανάσταση με τη μετάνοια. Οι «μικρές μετάνοιες» είναι μια βαθειά κλίση της μέσης προς τα εμπρός και το δεξί χέρι ακουμπά το έδαφος. Έχει τον ίδιο συμβολισμό με τη «μεγάλη μετάνοια». «Οι μετάνοιες» γίνονται με το σημείο του σταυρού. Ας δούμε τώρα γιατί κάνουμε το Σταυρό μας , πως μας το εξηγεί ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. «Πρώτον, όπως η Αγία Τριάδα δοξάζεται στον ουρανό από τους Αγγέλους, έτσι και εσύ να σμίγεις τα τρία σου δάκτυλα του δεξιού χεριού και επειδή δεν μπορείς να ανέβεις στον ουρανό να προσκυνήσεις, βάζεις το χέρι σου στο κεφάλι σου (διότι το κεφάλι σημαίνει τον ουρανό) και λέγεις : «Καθώς οι Άγγελοι δοξάζουν την Αγία Τριάδα στον ουρανό, έτσι και εγώ σαν δούλος του Θεού δοξάζω και προσκυνώ την Αγία Τριάδα, και καθώς τα δάκτυλα είναι τρία, είναι ξεχωριστά, είναι και μαζί, έτσι και η Αγία Τριάδα είναι τρία πρόσωπα, αλλά ένας Θεός. Κατεβάζοντας το χέρι σου στην κοιλιά να λέγεις : Σε προσκυνώ και σε λατρεύω, Κύριε μου, ότι καταδέχτηκες και σαρκώθηκες στην κοιλίαν της Θεοτόκου για τις αμαρτίες μας. Το βάζεις πάλι στο δεξιόν ώμο και λέγεις : Σε παρακαλώ, Θεέ μου, να με συγχωρήσεις και να με βάλεις στα δεξιά σου με τους δικαίους. Βάζοντας το πάλι στον αριστερό ώμο, λέγεις : Σε παρακαλώ, Κύριε μου, μη με βάλεις στα αριστερά με τους αμαρτωλούς. Έπειτα σκύβοντας κάτω στη γη : Σε δοξάζω, Θεέ μου, Σε προσκυνώ και Σε λατρεύω, καθώςεσυ μπήκες στον τάφο, έτσι θα μπω και εγώ. Και όταν σηκώνεσαι όρθιος, φανερώνει την ανάσταση και λέγεις : Σε δοξάζω και Σε προσκυνώ, Κύριε μου, ότι ανέστης εκ νεκρών για να μας χαρίσεις ζωήν αιώνιον. Αυτό σημαίνει ο Σταυρός! Είναι μια συντομη προσευχη».

Εκτός από τις μετάνοιες, μέσο προσευχής είναι και η γονυκλισία δηλαδή το γονάτισμα και η κεφαλοκλισία , όταν σκύβουμε το κεφάλι μας. Στο ναό,  όταν μας προτρέπει ο ιερέας ή ο διάκονος: «Τας κεφαλάς ημών τω Κυρίω κλίνωμεν» ή όταν μας θυμιατίζει , χωρίς να κάνουμε το σταυρό μας, σκύβουμε το κεφάλι ευχαριστώντας.  

Οι μετάνοιες και οι γονυκλισίες έχουν μεγαλύτερηαξία όταν δεν τις βλέπει κανείς άλλος εκτός από το Θεό, όταν τις κάνουμε και είμαστε μόνοι μας. Σκοπός τους είναι να ταπεινωθεί η ψυχή, όχι να γονατίσει μόνο το σώμα και να ταλαιπωρηθεί. Δεν έχει καμιά αξία ο εξωτερικός τύπος αν δε συνοδεύεται από μια καρδιάσυντετριμμένη και τεταπεινωμένη. Ας το προσέξουμε ιδιαίτερα αυτό.

Επίσης τρία άλλα «βοηθητικά στοιχεία» της προσευχής είναι: Το καντήλι , το θυμίαμα και το κερί :

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους πρέπει οι Ορθόδοξοι να ανάβουμε το καντήλι όπως για παράδειγμα
για να μάς θυμίζει την ανάγκη για προσευχή,
για να φωτίζει το χώρο και να διώκει το σκότος όπου επικρατούν οι δυνάμεις του
διαβόλου,
ότι ο Χριστός είναι το μόνο αληθινό Φώς κ
αι η πίστη σε Αυτόν είναι Φώς. Η ζωή μας λοιπόν να είναι φωτεινή.
Επίσης , όπως το καντήλι απαιτεί το δικό μας χέρι για να ανάψει έτσι και η ψυχή απαιτεί το χέρι του Θεού, τη Χάρη Του δηλαδή,
το θέλημά μας να θυσιασ
τεί
για την αγάπη προς το Θεό
. Θυμίαμα
καλείται από τα αρχαία χρόνια το αρωματικό ρετσίνι ή το κόμμι που βγαίνει από τις τομές στον κορμό του δέντρου λίβανος
, εξ ου και το όνομα «λιβάνι». Στο σπίτι καλό είναι να προσφέρεται θυμίαμα τακτικά και να συνοδεύεται πάντοτε με κάποια προσευχή. Το θυμίαμα εν πρώτοις συμβολίζει την προσευχή, που ανεβαίνει προς τον θρόνον του Θεού, σύμφωνα με τον ψαλμό:  «Κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν Σου. . .» Είναι η ορμή της ψυχής προς τα άνω. Και ταυτόχρονα συμβολίζει και την ζέουσα επιθυμία μας να γίνει η προσευχή μας δεκτή « εις όσμήν ευωδίας πνευματικής». Το κερί, καθώς καίγεται, φωτίζει το περιβάλλον του. Έτσι και ο συνειδητός χριστιανός, όταν θυσιάζεται για την αγάπη του Θεού, φωτίζει τους συνανθρώπους του και τους δείχνει τον δρόμο της σωτηρίας.
Όταν ο πιστός εισέρχεται στον ναό, πρέπει να ανάβει στο μανουάλι ένα κερί για τους ζώντες κι ένα κερί για τους τεθνεώτες συγγενείς
και γνωστούς του. Το άναμμα του κεριού στο ναό η στο σπίτι πάντοτε συνοδεύεται με λόγια προσευχής. Για τους ζώντες θα ζητάμε το έλεος και την προστασία του Θεού, ενώ για τους τεθνεώτες τη θεία ευσπλαχνία και αιώνια σωτηρία τους.

Όλα αυτά που αναφέραμε σήμερα, αδελφοί μου, ας συνοδεύουν τις προσευχές μας και ας τις κάνουν ευάρεστες ενώπιον του Κυρίου και της Θεοτόκου προς την Οποία ας ψάλλουμε ευλαβώς: Νυν πεποιθώς επί την σην κατέφυγον, αντίληψιν κραταιάν, και προς την σην σκέπην, ολοψύχως έδραμον, και γόνυ κλίνω Δέσποινα, και θρηνώ και στενάζω, μη με παρίδης τον άθλιον, των Χριστιανών καταφύγιον. Αμήν!

1ος Λόγος περί προσευχής

ΛΟΓΟΣ Α΄ « ΟΙ  ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ »

Αρχίζουμε σήμερα  αδελφοί μου ,  με τη βοήθεια του Θεού την Εκκλησιαστική περίοδο της Νηστείας του Δεκαπεναυγούστου. Στρέφουμε την προσοχή και την προσευχή μας στο πανίερο Πρόσωπο της Παναγίας μας. Για εμάς τους Ορθοδόξους Χριστιανούς,  η Παναγία είναι η γέφυρα που μας ενώνει με το Χριστό. Όπως έχουμε Πατέρα το Θεό , έχουμε και μητέρα την Παναγία. Τα περισσότερα μοναστήρια και ιερά προσκυνήματα της Χριστιανοσύνης είναι αφιερωμένα σ΄ Αυτή. Αυτό ακριβώς δείχνει το πόσο αισθητή είναι η παρουσία Της στον κόσμοκαι μέσα στη ζωή μας . «Ο κρύπτω σου, τν βυθν το λέους, κα τν βρύσιν τν πείρων θαυμάτων» ψάλλαμε απόψε στην μεγάλη Παράκληση. Δεν μπορώ να αποκρύψω, δεν μπορώ να ξεχάσω, λέει ο υμνογράφος, τα πολλά Σου θαύματα, τις πολλές Σου ευεργεσίες, τη μεγάλη δύναμη της προσευχής Σου προς Τον Χριστό, Τον Υιό Σου .

Πολλά έχουμε ακούσει και διαβάσει, αδελφοί μου, για την Παναγία μας. Στις έντεκα φετινές εσπερινές συνάξεις των Παρακλήσεων του Δεκαπενταυγούστου,  θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε  τη σημασία ενός μεγάλου όπλου που έχουμε  και που πολλές φορές ξεχνούμε και παραθεωρούμε. Αυτό δεν είναι άλλο από την προσευχή. Η προσευχή μαζί με τη νηστεία είναι τα όπλα μας κατά του διαβόλου και παράλληλα τα φτερά με τα οποία θα φτάσουμε σε ύψη αρετών και θα απολαύσουμε τους καρπούς της Χάρης του Θεού και τις ευεργεσίες της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Στην εποχή μας γίνονται όλα εύκολα και απλά. Έχουμε συνηθίσει με το πάτημα ενός κουμπιού να έχουμε αυτό που θέλουμε και όπως ακριβώς το θέλουμε. Για να αποκτήσουμε όμως πνευματικά χαρίσματα, όπως ταπείνωση, αγάπη, υπομονή, ακόμη και για να προσευχηθούμε πρέπει να κοπιάσουμε. Ο αγώνας για να τα κατακτήσουμε είναι ισόβιος. Αυτό μας διδάσκει το Ευαγγέλιο : «στεν πύλη κα τεθλιμμένη δς πάγουσα ες τν ζωήν» (Ματθ. ζ΄ 14). Χριστιανός που καλοπερνάει χωρίς να ενδιαφέρεται για το τι γίνεται δίπλα του, αν πονάει ο διπλανός του, δεν είναι σωστός χριστιανός. Επίσης, όταν προσεύχεται κάποιος από μας, μόνο για την υγεία του και για την καλοτυχία του, αυτή η προσευχή δεν έχει  δύναμη, είναι θα λέγαμε σε νηπιακό στάδιο.Προσεύχομαι σημαίνει εύχομαι προς τον Θεό. Όλες μου τις δυνάμεις τις σωματικές και τις ψυχικές τις συγκεντρώνω και τις προσανατολίζω στο Δημιουργό μου. Δεν είναι απλά μια «καλή συνήθεια» η προσευχή, αυτό ας γίνει κατανοητό . Η προσευχή είναι ανάγκη. Όπως έχει ανάγκη το σώμα να αναπνεύσει για να ζήσει,  έτσι και η ψυχή για να ζήσει έχει ανάγκη την προσευχή. Δεν έχει σημασία η διάρκεια, για πόση ώρα θα προσευχηθούμε. Σημασία έχει η προετοιμασία, κάτι που συνήθως μας διαφεύγει.

Απαραίτητες προϋποθέσεις της προσευχής είναι η αγάπη και η συγχωρητικότητα. Πώς περιμένουμε να εισακουσθεί η προσευχή μας όταν έχουμε έντονο μίσος για κάποιον αδελφό μας; Αυτό είναι ένα από τα βασικά αιτήματα του«Πάτερ μν», της προσευχής που μας δίδαξε ο Χριστός να λέμε: «φες μν τ φειλήματαμν, ς κα μες φίεμεν τος φειλέταις μν». Για να προσευχηθούμε απαιτείται επίσης η συγκέντρωση του νου. Δεν γίνεται -για παράδειγμα-  να κλείσουμε την τηλεόραση και αμέσως να αρχίσουμε την προσευχή. Πώς περιμένουμε να συγκεντρώσουμε το νου μας από τη μια στιγμή στην άλλη; Χρειάζεται προετοιμασία, με τη μελέτη της Αγία Γραφής κυρίως ή ενός βιβλίου με πνευματικό περιεχόμενο, για να «ζεσταθεί» η καρδιά μας και να είναι έτοιμη να ανέβει στο Θεό.  Ευχής έργο είναι να υπάρχει ησυχία στο χώρο που προσευχόμαστε, αλλά αυτό δεν είναι πάντα εφικτό.

Το ακόλουθο απόσπασμα από το βιβλίο «Βίος και Λόγοι» του Γέροντος Πορφυρίου (ένα βιβλίο που αξίζει όλοι μας να διαβάσουμε) μας διδάσκει πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε ό,τι μας εμποδίζει από την προσευχή, ό,τι μας αποσπά την προσοχή και μέσα στο ναό  αλλά και στο σπίτι μας.

«Στην αρχή που διορίστηκα εφημέριος στον Άγιο Γεράσιμο στην Πολυκλινική Αθηνών», διηγείται ο Γέροντας,  «εδοκίμασα έναν πειρασμό μεγάλο, αλλά με βοήθησε ο Θεός. Την πρώτη Κυριακή επήγα να λειτουργήσω με πολλή χαρά. Οι πόθοι μου να εργασθώ σε ίδρυμα θα εκπληρώνονταν. Μου έδωσε ο Θεός αυτό το δώρο. Αλλά τι έπαθα! Την ώρα που πήγα να αρχίσω, έξω από τον ‘Αγιο Γεράσιμο ακούω στη διαπασών ένα γραμμόφωνο με τραγούδια ερωτικά. [..] Εγώ τις ευχές, την θεία Λειτουργία. Έξω τα τραγούδια. Μέσα η εκκλησία γεμάτη κόσμο. Έβγαινα στην Ωραία Πύλη κι έλεγα, Ειρήνη πάσι, αλλά η Λειτουργία ήταν πολύ ταραγμένη. Όταν τελείωσα απελπισμένος, κατέλυσα τα άχραντα μυστήρια, πήρα τα ιερά μου, τα δίπλωσα κι αμέσως βγήκα έξω. Απέναντι απ΄ την εκκλησία υπήρχε ένα κατάστημα, που διαφήμιζε γραμμόφωνα και πλάκες γραμμοφώνου. Πήγα μ’ ευγένεια στον καταστηματάρχη και τον παρακάλεσα, αν είναι δυνατόν, τουλάχιστον τις ώρες της Θείας Λειτουργίας να σταματάει το γραμμόφωνο.

Μου λέει:

-Εγώ θέλω να βγάζω το ψωμί μου. Δεν γίνεται αυτό που λες. Έχω παιδιά, πληρώνω ενοίκιο.

-Σε παρακαλώ , του λέγω, στενοχωρούμαι, είναι αμαρτία αυτό που γίνεται.

-Παπά , εσύ τη δουλειά σου! μου λέει.

         Εγώ τώρα τι να κάνω; Σκέφτηκα να φύγω απ’ την εκκλησία, ν’ αναζητήσω άλλη.[…] Έπεσα έτσι σε στενοχώρια μεγάλη. Κάθισα στο ιερό και σκεπτόμουνα. Τι να κάνω; Έλεγα ότι πρέπει να φύγω, δεν μπορούσα να μείνω πια. Πώς να ζήσω εγώ εκεί μέσα, πώς να λειτουργήσω; Και μάλιστα ένας άνθρωπος που ήλθε απ’ την έρημο, μες’ από μια απόλυτη ησυχία, σ’ ένα θόρυβο έτσι σατανικό; Περνούσαν απ’ έξω όλα τα λεωφορεία από τη Νίκαια, από το Περιστέρι, από τον Πειραιά. Έξω απ’ την πόρτα της εκκλησίας περνούσανε. Κι άκουγες εκεί τα κλάξον(κόρνες) που πηγαίνανε κι ερχόντουσαν. Και σκέφτηκα να φύγω. Όμως πώς να το έλεγα; Εγύρισα στο σπίτι λυπημένος, δεν ήξερα τι να κάνω…Έμενα τότε στο Λυκαβητό.  Εγύρισα εκεί και σκεπτόμουνα, σκεπτόμουνα…Δεν ήθελα ούτε να φάω. Είχα στενοχωρηθεί. Τι θα κάνω; Κι είχα χαρεί πολύ που πήγα σε νοσοκομείο και θα έβλεπα ασθενείς εκεί, να τους περιποιούμαι, να τους μιλάω, να τους εξομολογώ, να τους μεταλαμβάνω…Τώρα τι να κάνω; Μόνον ο Θεός θα μπορούσε να με βγάλει απ’ τη δύσκολη θέση. Κι είπα μέσα μου σ’ αυτό το δύσκολο πρόβλημα που μ’ ηύρε Ότι πει ο Θεός. Λέω: Θεέ μου, δεν θέλω να μου μιλήσεις. Δεν θέλω να μου δείξεις σημείο. Έτσι, με τη δική Σου την αγάπη φανέρωσε κάτι απλό, που να καταλάβω ότι πρέπει να φύγω ή ότι πρέπει να καθίσω. Πολύ απλό. Δεν ζητώ κάποιο θαύμα. Ντρέπομαι Κι αποφασίζω να νηστέψω  τρεις ημέρες χωρίς να βάλω ούτε νερό στο στόμα μου και να ζήσω τρεις ημέρες με τελεία σιωπή και προσευχή, περιμένοντας απάντηση απ’ τον Θεό. Κι η απάντηση ήλθε. Ενώ βρισκόμουν στον Άγιο Γεράσιμο, ερχόντουσαν διάφοροι προσκυνητές κι άναβαν το κεράκι τους. Σε μια στιγμή μπαίνει μια γυναίκα με το παιδί της. Το παιδί θα ήταν μάλλον στην πρώτη γυμνασίου. Κρατούσε στο χέρι του τα σχολικά του βιβλία. Ένα απ’ αυτά ήταν το βιβλίο της Φυσικής. Του το ζήτησα να ρίξω μια ματιά, έτσι από φιλομάθεια. Κάτι που το συνήθιζα. Καθώς ξεφύλλιζα το βιβλίο, ανοίγω σε μια σελίδα που έδειχνε κάποιο πείραμα. Το εξής: αν σε μία ήρεμη λίμνη ρίξω μία μικρή πετρούλα, βλέπω το νερό να χάνει την ηρεμία του και να κάνει «ρυτίδες» σε μια μικρή έκταση. Αν στη συνέχεια ρίξω μια πιο μεγάλη πέτρα, οι «ρυτίδες»  σχηματίζονται πιο μεγάλες και σε μεγαλύτερη έκταση, ώστε να υπερφαλαγγίσουν τις πρώτες. Εκείνη τη στιγμή ήρθε μέσα μου η απάντηση στο δίλημμά μου. Ήταν φώτιση από τον Θεό. Σκέφθηκα το εξής: οι μικρές «ρυτίδες» των τραγουδιών έξω από τη εκκλησία μπορούν να υπερφαλαγγισθούν από τις μεγάλες σε πνευματική ένταση ευχές που θα λέγονται μες στην εκκλησία. Την ίδια στιγμή μου ήλθε αμέσως στο νου έντονα,  πολύ έντονα: Κι αν εσύ λειτουργείς εδώ κι έχεις το νου σου στο Θεό, ποιος μπορεί να σε βλάψει;Ετοιμάσθηκα,  λοιπόν, έτσι να το κάνω. Στην Λειτουργία μου να δοθώ πολύ στην αγάπη του Χριστού, να εκτελέσω με μεγάλο ζήλο και με μεγάλη πνευματική ένταση το δράμα της Θείας Λειτουργίας, το δράμα το φρικτό του Γολγοθά.Πίστευσα ότι ο Θεός μου βρήκε τη λύση. Πράγματι, την Κυριακή το πρωί έφθασα στην εκκλησία γεμάτος ελπίδα. ΈβαλαΕυλογητός…. Ο νους μου ήταν συγκεντρωμένος στη θεία λατρεία και μόνο.  Αισθανόμουν ότι είμαι στον ουρανό και κάτω και κοντά σε μένα το εκκλησίασμα, το λογικά πρόβατα του Θεού. Ένοιωθα μες στη θεία χάρη όλους μας. Έξω μανιακώς έπαιζε το γραμμόφωνο. Δεν άκουγα τίποτα. Πρώτη φορά έζησα τέτοια Θεία Λειτουργία. Ήταν η ωραιότερη της ζωής μου.  Κι από τότε όλες οι Θείες Λειτουργίες ήταν ίδιες».

Πολλά μας διδάσκει, αδελφοί μου, ο Γέροντας Πορφύριος καθώς μας διηγείται αυτό το περιστατικό από τη ζωή του. Ας κρατήσουμε δύο μηνύματα που θα μας βοηθήσουν στην πνευματική μας ζωή και ο στο ιερό έργο της προσευχής: Πρώτον: Όταν θέλουμε να απαντήσει ο Θεός σε ένα μεγάλο πρόβλημα ή δίλημμα που αντιμετωπίζουμε, ας Του το αναθέσουμε με απόλυτη εμπιστοσύνη σ΄ Αυτόν, δια της προσευχής μας, ασκούμενοι παράλληλαμε την νηστεία και τη σιωπή. Και Δεύτερον: Ας αναζητούμε την εσωτερική ηρεμία στην προσευχή μας , κι ας προσευχόμαστε με ένταση και θειο ζήλο και τότε όλα τα εξωτερικά εμπόδια θα υποχωρήσουν με τη Χάρη του Θεού. Αμήν!