Κήρυγμα 16/1/2022

ΓΡΑΠΤΟN  ΘΕΙΟN  ΚΗΡΥΓΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ   ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 17,12-19)

16  ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  2022

Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου αδελφοί, μας περιγράφει ένα μεγάλο θαύμα -γνωστό σε όλους μας: την θεραπεία δέκα λεπρών ανθρώπων από τον Ιατρό των ψυχών και των Σωμάτων μας, την Πηγή των Θαυμάτων , τον Χριστό μας. Σαν άνθρωποι που μας προβληματίζει η υγεία μας και ευχόμαστε πάντα να την έχουμε, ακούγοντας τη σημερινή διήγηση, αισθανόμαστε χαρά και έχουμε ελπίδα. Ο Χριστός που χορηγεί την υγεία, μπορεί να θεραπεύσει κι εμάς από κάθε ασθένεια, όπως τους δέκα λεπρούς και τόσους άλλους ασθενείς που αναφέρει το Ευαγγέλιο.

Η υγεία είναι το καθημερινό και πρωταρχικό αίτημα του ανθρώπου κάθε εποχής. Η αρχαία Ελλάδα ήταν διάσπαρτη από ιερά του ψευδοθεού Ασκληπιού. Στους χώρους αυτούς παρακαλούσαν οι ασθενείς για την υγεία τους και προσέφεραν αναθήματα και θυσίες.  

Το αίτημα για μια καλή υγεία είναι το ίδιο έντονο και σήμερα. Στην καθημερινή μας ζωή όταν  συναντούμε έναν αδελφό μας, τον χαιρετάμε με την ευχή να έχει υγεία. Προσερχόμαστε στην Εκκλησία και τους Αγίους εντονότερα όταν βιώνουμε οι ίδιοι ή οι οικείοι μας προβλήματα υγείας. Το ερώτημα, όμως, που τίθεται είναι γιατί ο άνθρωπος φοβάται την ασθένεια;

Πρώτον διότι η ασθένεια σύμφωνα με την Αγία Γραφή και την πατερική θεολογία, δεν είναι φυσικό φαινόμενο, αλλά είναι ένα παρά φύση γεγονός, ένα παράσιτο στην ανθρώπινη φύση. Η ασθένεια είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας. Ο Θεός δεν έπλασε τον άνθρωπο με ασθένειες, αλλά κατά πάντα υγιή. Η ασθένεια ήλθε στον οργανισμό μας μετά την διάπραξη της αμαρτίας, μετά την απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό. Έτσι τελικά η κατάσταση της αμαρτίας είναι που μας προξενεί φόβο και ανασφάλεια.

Δεύτερον διότι ο φόβος της ασθένειας, στο βάθος του, κρύβει τον φόβο του θανάτου. Όταν βλέπουμε κάτι άσχημο να γίνεται στο σώμα μας, αμέσως αναδύεται το ερώτημα: «Μήπως πεθάνω; Μήπως αυτή η ασθένεια με οδηγήσει στον θάνατο;»

Ο φόβος του θανάτου δημιουργεί πολλά υπαρξιακά και κοινωνικά προβλήματα επειδή η ασθένεια και ο θάνατος είναι ανυπόφορες και αδιέξοδες καταστάσεις, θεωρούμενες εκτός της αλήθειας του Ευαγγελίου. Ο άνθρωπος ενστικτωδώς θέλει να εξασφαλίσει με τον καλύτερο τρόπο την περίθαλψή του και τα γηρατειά του. Πολλές φορές όμως στην αγωνιώδη του προσπάθεια να αποκτήσει όσα περισσότερα υλικά αγαθά προλάβει ή να αυξήσει την επιρροή του σε όσο γίνεται περισσότερους συνανθρώπους του, για να νιώσει έτσι την ψευδαίσθηση της σιγουριάς, παραθεωρεί τον «έσω άνθρωπο» , χάνει το σκοπό της ύπαρξης του, χάνει την ανθρωπιά του και τότε επιτρέπει ο Θεός παιδαγωγικά κάποια ασθένεια για να του υπενθυμίσει τη φθαρτότητα και τη ματαιότητα μιας ζωής που δεν είναι συνδεδεμένη με την πηγή της ζωής , το Χριστό.

Σε καμία εποχή δεν έλειψαν οι ανίατες ασθένειες.  Ακόμη και στις μέρες μας που η θεόσδοτη ιατρική επιστήμη μεγαλουργεί , πολλά ιατρικώς ανίατα νοσήματα απειλούν τους ανθρώπους. Αυτό συμβαίνει και θα συμβαίνει, διότι ούτε η αμαρτία ούτε τα πάθη εκλείπουν από την ανθρώπινη ψυχή. Ο Χριστός μας , ο ιατρός των ψυχών και των σωμάτων  στην  επί γης παρουσία του με τη μοναδική θεϊκή του αγάπη, ευεργέτησε και θεράπευσε τις ασθένειες των ανθρώπων, άλλοτε επιβραβεύοντας τη βαθειά τους μετάνοια  και συντριβή και άλλοτε τη ζωντανή πίστη τους. Επανέφερε έτσι τον άνθρωπο στην κατάσταση που ήταν πριν την πανανθρώπινη ασθένεια της αμαρτία. Έκανε τον άνθρωπο καθαρό από τις αμαρτίες και καθαρό από κάθε φθορά και ασθένεια με τη δυνατότητα να σπάσει τα δεσμά του θανάτου και να ζήσει αιώνια.  Μόνο ο Αναστημένος Χριστός μπορούσε να το κάνει αυτό. Κι εμείς μόνο όταν είμαστε ενωμένοι με το Χριστό και τους Αγίους μπορούμε να το επιτύχουμε. Ο Όσιος Πατήρ ημών Πορφύριος , ένας σύγχρονος άγιος γέροντας που υπέφερε από πολλές και βαρειές ασθένειες, μας συμβουλεύει τα εξής : «όταν αρρωστήσουμε το θέμα δεν είναι μόνο να πάρουμε φάρμακα ή να προσευχηθούμε στους Αγίους. Πρέπει να ξέρουμε και το άλλο μυστικό: να αγωνιστούμε να αποκτήσουμε τη Χάρη του Θεού. Αυτό είναι το μυστικό. Τα άλλα θα μας τα διδάξει η Χάρις , δηλαδή το πώς θα αφεθούμε στο Χριστό. Εμείς δηλαδή περιφρονούμε την ασθένεια , δεν την σκεπτόμαστε , σκεπτόμαστε το Χριστό, απλά , ανιδιοτελώς , κι ο Θεός κάνει το θαύμα του προς το συμφέρον της ψυχής μας. Όπως λέμε στη Θεία λειτουργία πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».

Αδελφοί μου!

Οι δέκα λεπροί ήθελαν να θεραπευτούν. Ζήτησαν και έλαβαν το έλεος του Χριστού. Μόνο ο ένας όμως κατανόησε ότι το έλεος του Θεού είναι ένα δώρο για τον άνθρωπο και ότι η υγεία έχει αξία μόνο όταν τη θεωρούμε ως ευλογία Θεού για να Τον δοξάζουμε και για να Τον ευχαριστούμε. Ας τον μιμηθούμε. Για το σκοπό αυτό σώζεται στο Ευαγγέλιο η θεραπεία των δέκα λεπρών. Ας είμαστε ευγνώμονες πάντοτε προς το Χριστό για τις δωρεές Του και ας Τον ευχαριστούμε  για όλα, για να λάβουμε τη Χάρη του και την ψυχοσωματική μας θεραπεία. Αμήν!

π. Χ.Κ.

Κήρυγμα 9/1/2022

ΓΡΑΠΤΟN  ΘΕΙΟN  ΚΗΡΥΓΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ (Ματθ. 4, 12-17)

 9 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2022

 

 

Στο σημερινό Ευαγγέλιο, αγαπητοί αδελφοί, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος περιγράφει τα γεγονότα μετά τη Βάπτιση του Χριστού. Αναφέρει ότι συνέλαβαν τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο για να τον θανατώσουν. Ο Ιησούς διώχθηκε από τη Ναζαρέτ και πήγεστη «γη Ζαβουλών και στη γη Νεφθαλείμ», όπως προείπαν οι προφήτες. Στην περιοχή δηλαδή της Καπερναούμ για να διδάξει τον λόγο Του.

Οι περιοχές αυτές από το 733 π.χ. είχαν κυριευθεί από τους Ασσύριους. Οι Iουδαίοι κάτοικοί τους οδηγήθηκαν στην εξορία και στα μέρη τους εγκαταστάθηκαν εθνικοί ειδωλολάτρες. Ζούσαν έτσι μέσα στη σκιά και στην άγνοια. Γι’  αυτό και το Ευαγγέλιο ομιλεί για σκοτάδι και σκιά σ’ αυτές τις περιοχές. Δεν γνώριζαν τον Χριστό και λάτρευαν ανθρώπινα κατασκευάσματα. Αυτό το σκοτάδι όμως θα διαλύσει ένα μεγάλο Φως, όπως λέει οπροφήτης Ησαΐας. Το Φως αυτό είναι το πρόσωπο του Χριστού.Γιατί το «Φως ἐν τῆ σκοτία φαίνει, καί ἡ σκοτία αὐτό οὐ κατέλαβεν» (Ιωάν. 1,5).

Η σημερινή παρουσία του Χριστού στην περιοχή της Καπερναούμ ανάμεσα σε ανθρώπους ειδωλολάτρες, μας δίνει την δυνατότητα να σκεφτούμε πόσο σκοτάδι και πόση άγνοια Χριστού υπάρχει στη δική μας ζωή. Αφού το «Φως ο Υιός του Θεού ήλθε στον κόσμο, αλλά οι άνθρωποι αγάπησαν και έδωσαν την καρδιά τους στο σκοτάδι κι όχι στο Φως, γιατί τα έργα τους είναι πονηρά» (Ιωάν. 3,19), όπως λέγει ο ευαγγελιστής της αγάπης Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος.

Οι σημερινές δύσκολες συνθήκες διαβίωσης καθιστούν τον άνθρωπο «δρομέα» στον αγώνα για την επιβίωσή του. Κυνηγά το κέρδος ως μοναδικό του στόχο. Κουρασμένος από το συνεχές τρέξιμο απωθεί την ανάγκη για αληθινό νόημα και σκοπό στη ζωή του. Γι’ αυτό στην πρώτη δυσκολία απογοητεύεται, αφούκατανοεί ότι βρίσκεται ακόμη στο μηδέν. Όλα μπορούν να τελειώσουν σε μια στιγμή. Να έρθουν «τα πάνω κάτω», όπωςλέμε. Βλέπουμε και ακούμε συνέχεια από τα μέσα ενημέρωσης τις οικονομικές αποτυχίες και τα αδιέξοδα ανθρώπων που σε μια στιγμή ισοπεδώθηκαν οι προσπάθειες μιας ζωής. Επιχειρήσεις να πτωχεύουν. Σπίτια που φτιάχτηκαν ή αγοράστηκαν με δανεισμό να κατάσχονται. Νοικοκυριά που άλλοτε μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα αξιοπρεπώς, σήμερα να δυσκολεύονται ακόμη και για τα απαραίτητα.  

Και το χειρότερο, η εμφάνιση μιας αρρώστιας. Ο κλονισμός της υγείας, μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα βάρος που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε. Σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και προσπαθούμενα ερμηνεύσουμε τα αμέτρητα «γιατί». «Γιατί σε μένα…..». «Τι έκαμα και τιμωρούμαι έτσι…..». Σ’ αυτή τη δυσκολία σκεφτόμαστε τον Θεό όχι μόνο για να μας βοηθήσει, αλλά για να του ρίξουμε και τις ανάλογες ευθύνες για την κατάστασή μας. Γιατί δεν μας βοήθησε.…. Γιατί έστειλε σε μας αυτή τη δυσκολία, αυτή τη δοκιμασία.…..

Έτσι καλύπτεται η ανάγκη για πραγματικό νόημα στη ζωή από τις δυσκολίες και τα αδιέξοδα της.

Ο Χριστός όμως είναι η ελπίδα μας. Είναι αυτός που μας δίνει την δυνατότητα να διαχειριστούμε τις δυσκολίες μας. Είναι το Φως στις σκιές και στα σκοτάδια μας. Αυτός που μας προσφέρει την ελπίδα και μας καλεί με τα λόγια του: «ελάτε κοντά μου όλοι όσοι μοχθείτε και κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι από το βάρος των αμαρτιών και των θλίψεων και των πλανών και εγώ θα σας αναπαύσω και θα σας ξεκουράσω» (Ματθ. 11,28).  

Η αναλογία που υπάρχει στο σκοτάδι και στην άγνοια για τον Χριστό στην εποχή της Καπερναούμ με την σημερινή εποχή,δείχνει την αδυναμία μας να υπερβούμε την ρουτίνα της καθημερινότητας και την αδιαφορία μας για το Φως που εκπέμπει ο Χριστός, δίνοντας νόημα και σκοπό στη ζωή μας. Χωρίς τονΧριστό το υπαρξιακό μας κενό θα γίνεται βαθύτερο. Οι ανασφάλειές μας, θα μεγαλώνουν και η ζωή μας θα γίνεται πιο δύσκολη.

Αδελφοί μου,

Το Φως του Χριστού είναι φως αιώνιο και η πηγή του είναι αστείρευτη. Αυτός που θα το «ακολουθήσει πιστά –λέει το Ευαγγέλιο- δεν θα περπατήσει στο σκοτάδι με κίνδυνο να γκρεμιστεί στα βάραθρα, αλλά θα έχει στη ζωή του το αληθινό Φως που πηγή του είναι ο ίδιος ο Χριστός» (Ιωάν. 8,12) Ας το ακολουθήσουμε για να γευθούμε κι εμείς την αληθινή ζωή. Αμήν!

π.Χρ.Κ.

 

Κήρυγμα 2/1/2022

ΓΡΑΠΤΟN  ΘΕΙΟN  ΚΗΡΥΓΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ (Μαρκ.1, 1-8)

 2 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2022

 

Σε λίγες μέρες από σήμερα –αγαπητοί αδελφοίη Εκκλησία θα μας καλέσει να τιμήσουμε την εορτή των Θεοφανείων ή των Φώτων όπως συνηθίζουμε να λέμε. Θα γιορτάσουμε την Βάπτιση του Χριστού και την φανέρωση του Φωτός, δηλαδή του αληθινού Θεού στον κόσμο. Την αποκάλυψη της Αγίας Τριάδος, του Πατρός, και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Πριν από κάθε μεγάλη γιορτή, όπως και στα Χριστούγεννα έτσι και τώρα στα Θεοφάνεια, η Εκκλησία, μας προετοιμάζει για το σπουδαίο αυτό γεγονός, από την προηγούμενη Κυριακή (την σημερινή δηλαδή), την οποία και ονομάζει «Κυριακή προ των Φώτων».

Σήμερα στο ευαγγελικό ανάγνωσμα παρουσιάζετε μια ιερήπροσωπικότητα, ή οποία προφήτευσε την είσοδο του Κυρίου στον κόσμο. Ενός πολύ μεγάλου Αγίου της Εκκλησίας μας, του τιμίου Προδρόμου. Την παρουσία του προανήγγειλαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Η ιερή μορφή του δεσπόζει σε όλες τις Εκκλησίες, στην τιμητική θέση μπροστά στο τέμπλο μαζί με του Χριστού, της Παναγίας και του τιμώμενου Αγίου του Ναού.

Έργο του Αγίου  Προδρόμου  είναι να αφυπνίσει το λαό για να δεχθεί τον Χριστό. Κηρύττει βάπτισμα μετανοίας και εξομολογήσεως, απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουμε να συναντήσουμε τον Χριστό.  Ο προφήτης Ησαΐας προαναγγέλλοντας το κήρυγμά του είπε  : «Ετοιμάστε την οδό, να περάσει ο Κύριος! Κάμετε ίσιο δρόμο, τα μέχρι τώρα στραβά σας μονοπάτια!».

Όμως τί θέλει να πει ο προφήτης Ησαΐας προαναγγέλλοντας το κήρυγμα του Πρόδρομου; Ποια είναι «η οδός» του Κυρίου και ποια «τα μονοπάτια Του»;

Η Αγία Γραφή και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, λένε ότι «οδός»είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε εμείς τη ζωή. Και τα «μονοπάτια»(τρίβοι), είναι τα συναισθήματά μας, τα πάθη μας, οι αντιλήψεις μας, οι τάσεις μας, οι τοποθετήσεις μας, που μας πάνε μια από ‘ δω μια από ‘ κει.

Για να μπορέσουμε, λοιπόν, να προσεγγίσουμε τον Κύριο, και να γίνουμε μέτοχοι της φανέρωσής Του, θα πρέπει να προσέξουμε σε πιο δρόμο βαδίζουμε και σε πια μονοπάτια στρίβουμε. Γιατί από αυτά θα περάσει ο Κύριος για να έλθει σε μας.

Πολλές φορές οι ιδέες μας, οι νοοτροπίες μας και οι αρχές μας είναι τέτοιες, που δεν συμβαδίζουν με τον λόγο του Θεού. Ο εγωισμός, η φιλαυτία, η ζήλια, η κακία η πορνεία και γενικά όλα τα πάθη, μας κυριεύουν και δεν μπορούμε να συναντήσουμε ούτε τον Θεό, αλλά ούτε και τον συνάνθρωπό μας.  Θεοποιούμε τον εαυτό μας και αδιαφορούμε για τον λόγο του Θεού και τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων.

Αντίδοτο στην κατάσταση αυτή, είναι η προσπάθειά μας να αντικαταστήσουμε τις κακίες και τα πάθη με τη μετάνοια και την άσκηση των αρετών. Ο δρόμος των παθών είναι εύκολος και πολύ ελκυστικός. Μας δημιουργεί μια πρόσκαιρη ευχαρίστηση και ηδονή, όμως όσο συμβαδίζουμε με τα πάθη καταλαβαίνουμε ότι δεν βγάζουν πουθενά. Εγκλωβίζουμε τη ζωή μας σε αδιέξοδα και αισθανόμαστε κενοί, χωρίς περιεχόμενο. Και όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος: «Όσο καιρό μας κυβερνούν τα πάθη, νομίζουμε ότι ο δρόμος της κακίας είναι ελκυστικός και πολύ ευχάριστος. Αν αποτινάξουμε όμως έστω και λίγο τον ζυγό τους, αμέσως ο δρόμος της κακίας θα μας φανεί ελεεινός και αποκρουστικός κι ο δρόμος της αρετής ευχάριστος κι εύκολος κι αξιαγάπητος». (Από την ΙΣΤ Ομιλία στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο).

Αδελφοί μου,

Σε μερικές μέρες η Εκκλησία μας θα μας καλέσει όλους, ξανά στη λειτουργία για να γιορτάσουμε τα Φώτα, τα άγια Θεοφάνεια. Θα προσκυνήσουμε την Βάπτιση του Χριστού μας και την φανέρωση της Αγίας Τριάδος, με την ελπίδα να λάβουμε κι εμείς από το Φως της Θεότητος. Η φανέρωση του Θεού είναι μυστήριο, το οποίο μπορούμε να προσεγγίσουμε μόνο με καθαρή καρδιά. «Μακάριοι οἱ καθαροί τῆκαρδίατι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται» (Ματθ. 5,8) λέει ο Κύριος.

Πρέπει, λοιπόν, σύμφωνα και με το σημερινό Ευαγγέλιο, ο «δρόμοςμας», αυτά δηλαδή που πιστεύουμε και τα «μονοπάτια μας», αυτά που αισθανόμαστε,  να είναι καθαρά, διαυγή, λουσμένα με την μετάνοια καιπλημμυρισμένα από τη χάρη των αρετών.

Μόνο τότε θα μπορέσουμε να προσεγγίσουμε το μυστήριο τηςφανερώσεως του Χριστού μας. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να πούμε πως πραγματικά τιμήσαμε την γιορτή. Αμήν.

                                                                                                         

π.Χρ.Κ.

Θείον κήρυγμα εσπερινού Τίμιου Προδρόμου (6/1/2022)

Κλείνει ο εορτολογικός κύκλος του Αγίου δωδεκαημέρου, Σεβασμιώτατε,  σεβαστοί  πατέρες και αγαπητοί μου αδελφοί,  με την αποψινή εορτή της συνάξεως του Τιμίου Προδρόμου του Βαπτιστού και προστάτου μας. Κλείνει, πηγαίνοντάς μας -κατά κάποιο τρόπο- πίσω, προβάλλοντας μας στο πρόσωπο του μείζονος των προφητών, την προσμονή της Παλαιάς διαθήκης, την προετοιμασία και την αναμονή των εθνών που άρχισε να ολοκληρώνεται με το ένδον της κοιλίας της Ελισάβετ σκίρτημα του βρέφους -κατά την συνάντησή Ιησού και Ιωάννου- και την υπόδειξη του Κυρίου ως τον αμνον του Θεου  τον αίροντα  την αμαρτία του κόσμου, από τον Τίμιο Πρόδρομο. Η συνάντηση αυτή, του Ιησού με τον Τίμιο Πρόδρομο,  είναι ιδιαίτερα σημαντική και εξελίσσει το σχέδιο της θείας Οικονομίας  «διά την του κόσμου ζωήν και σωτηρίαν» αλλά και τον ετήσιο κύκλο των Δεσποτικών Εορτών. Μας διδάσκει πως για να ενωθούμε με τον Χριστό  και να τον αναγνωρίσουμε ως Μεσσία, σωτήρα και λυτρωτή, θα πρέπει πρώτα να δεχτούμε το βάπτισμα της μετανοίας που κηρύσσει ο Τίμιος  Πρόδρομος. Να λουστούμε δηλαδή μέσα στα δάκρυα της μετανοίας μας σαν σε άλλη κολυμπήθρα και σαν σε άλλο Ιορδάνη ποταμό. Με τα δάκρυα των οφθαλμών μας, αν έχουμε αυτό το ξεχωριστό χάρισμα και με τα δάκρυα της καρδιάς που θα καθαρίσουν το ομιχλώδες τοπίο των παθών, των θορύβων του βίου και της απαισιόδοξης  επικαιρότητας και θα μας κάνουν να ατενίζουμε ευθεία και ψηλά στο θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου.

Αναφέραμε προηγουμένως πως η συνάντηση  του Χριστού με τον Τίμιο Πρόδρομο  με αποκορύφωμά της την Θεοφάνεια στα ρείθρα  του Ιορδάνου, εξελίσσει τον εορτολογικό ετήσιο κύκλο και αυτό διότι ο Ιησούς, μετά την βάπτισή του και την υπό του Πατρός μαρτυρία ως Υιός αγαπητός τη παρουσία του Αγίου Πνεύματος εν είδη περιστέρας, βαδίζει πλέον την πορεία της προετοιμασίας της τριετούς δημόσιας δράσης Του. Αρχικά με την τεσσαρακονθήμερη νηστεία στην έρημο του Ιορδάνου, την αντιμετώπιση των τριών πειρασμών και κατόπιν την εκλογή των μαθητών του με την οποία προδιαγράφεται  ο Σταύρος, η Ανάσταση και η αποστολή της Εκκλησίας στον κόσμο.
 Ας σταθούμε  όμως σε μερικά σημεία από την θεματολογία του Αγίου Δωδεκαημέρου, τα οποία θα μας βοηθήσουν για την μετά τις εορτές πορεία μας στην έρημο των δικών μας κοινών  αλλά και προσωπικών πειρασμών. Το πρώτο είναι το πώς κατανοούμε στις μέρες μας το προφητικό χάρισμα. Γίνεται  πολύς λόγος σήμερα για το χάρισμα αυτό κυρίως με την έννοια της προφητολογίας και της μελλοντολογίας. Το ότι  δηλαδή προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε  τις προφητείες -η καλύτερα  προρρήσεις- Αγίων των περασμένων αιώνων αλλά και πιο συγχρόνων και με βάση αυτές εικάζουμε το μέλλον του πλανήτη και των κατοίκων του. Το μόνο σίγουρο, αδελφοί μου, είναι ότι δεν υπάρχει κάποιο αποτέλεσμα πνευματικό από αυτή την ενασχόληση αλλά ούτε και πρακτικό. Ή Καινή Διαθήκη (Κατά Ματθαίον 24ο κεφάλαιο και αλλού) αναφέρεται περιγραφικά στα δεινά που θα υπάρχουν στον κόσμο μέχρι τη συντέλειά του, την ολοκλήρωσή του και μας είναι αρκετές, πιστεύουμε, αυτές οι μαρτυρίες, από τον ίδιο το Χριστο και από τον θεόπνευστο συγγραφέα του βιβλίου της Αποκαλύψεως. Μέσα στην Εκκλησία, ο όρος προφητεία έχει διπλή σημασία. Πρώτον Προφητεία σημαίνει τις  προρρήσεις Αγίων και δικαίων που έζησαν προ Χριστού και προκατείγειλαν τον ερχομό του Μεσσίου, του λυτρωτή  του γένους των ανθρώπων. Προφήτης, λοιπόν,  στην κυριολεξία είναι αυτός που διεγείρει προς μετάνοια εν όψει του ερχομού του Σωτήρος. Η δεύτερη έννοια του όρου προφητεία είναι η ορθοτόμηση του λόγου του Θεού σε κάθε εποχή. Το κήρυγμα του θείου λόγου. Η επικαιροποίηση του θελήματος του Θεού στο σήμερα. Αυτό είναι έργο και χάρισμα που ασκείται εν  υπακοή και με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία. Ας είμαστε, λοιπόν,  προσεκτικοί ακούγοντας και διαβάζοντας τις σύγχρονες προφητείες και προβλέψεις, ακόμη κι αν φέρουν την υπογραφή φωτισμένων προσώπων. Προφητεία δεν είναι κάτι το ευκαιριακό αλλά κάτι το σωτηριολογικό. Ενα άλλο  σημείο με ξεχωριστή σημασία  που μας υπέδειξε  ως οδοδείκτη ζωής η περίοδος του Αγίου δωδεκαημέρου, είναι η υπομονή στους πειρασμούς. Ας θυμηθούμε τους πειρασμούς του μνήστορος Ιωσήφ πριν παραλάβει την Μαριάμ.  « Ζάλην ένδοθεν έχων λογισμών αμφιβόλων,  ο σώφρων Ιωσηφ εταράχθη»,  διαβάζουμε στους χαιρετισμούς της Παναγίας. Εταράχθη ο Ιωσηφ, αλλά υπέμεινε τον πειρασμό των λογισμών μέχρι που του αποκαλυφθηκε το σχέδιο του Θεού. Ας θυμηθούμε την υπομονή των μάγων, των φυσικών επιστημόνων της εποχής εκείνης, που για μεγάλο διάστημα περιπλανήθηκαν μέχρι να βρουν τον Αστέρα που τους οδήγησε στον Έναν, Εκείνον  που ανέμεναν τόσες και τόσες γενεές ανθρώπων. Αλλά και η Μαριάμ και η Ελισάβετ η μητέρα του Τιμίου Προδρόμου,  υπέμειναν διωγμό από τον Ηρώδη και προσέφυγαν σε ερήμους τόπους  για να διαφύγουν τους κινδύνους. Και ο Τίμιος Πρόδρομος πολλά χρόνια αργότερα με υπομονή και προσμονή κήρυττε  και βάπτιζε χωρίς να σταματήσει ούτε για μια στιγμή να ασκείται και να καθαίρεται και ο ίδιος από το σαρκικό φρόνημα μέχρι να συναντήσει τον κοσμοπόθητο Νυμφίο της Εκκλησίας  και να ολοκληρώσει έτσι την αποστολή του. Η υπομονή ασκείται και στις δικές μας ψυχές, αδελφοί μου, το τελευταίο διάστημα. «Καθ´ υπερβολην εβαρύνθημεν υπέρ δύναμιν, ώστε  εξαπορηθήναι ημάς και του ζην» (Β´Κορινθ.1,8) κατά τον αποστολο Παύλο. Και  εμείς, τον παρόντα  καιρό πάρα πολύ ταλαιπωρηθήκαμε, υπερβολικά μεγάλο βάρος θλίψεων και πειρασμών έπεσε επάνω μας, παραπάνω από την δύναμή μας ώστε πολλές φορές χάσαμε κάθε ελπίδα και για αυτή ακόμη τη ζωή μας.  Αλλά ας στρέψουμε τον αγώνα της υπομονής μας προς τον δρόμο που ετοίμασε ο Βαπτιστής. Στην οδό του Κυρίου . «Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον και προσέσχε μοι» (Ψαλ.39, 2)  ψάλλει ο προφητάναξ Δαβίδ. Η εν Χριστώ υπομονή είναι «οδός απάγουσα εις την ζωήν».  (Κατά Ματθ. Κεφ.7, στ.13-14)
Είναι ο μυστικός και μυστηριακός ο δρόμος της αγάπης, της φιλαδελφίας και της εν τη Εκκλησία  και εις την Εκκλησίαν υπακοής.
Ευχηθείτε, Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα,   κατά τον νέον  ενιαυτόν  της χρηστότητος του Κυρίου στον οποίο εισήλθαμε, λουσμένοι από το Φώς της Βηθλεέμ και την ευλογία του Ιορδάνου, να βαδίσουμε εν σοφία προφητική και προδρομική και εν  υπομονή Χριστού την οδον  του βίου μας και να γεμίσει ο Επιφανείς Θεός την ύπαρξή μας με παρηγοριά και αποκαλύψεις για να διαπεράσουμε «την ρέουσαν του βίου» διάβαση ετοιμασμένοι και αγιασμένοι. Αμήν!
π. Χριστοφόρος Καραβίας

Πανηγυρικός εσπερινός εορτής Τιμίου Προδρόμου και χειροθεσία δύο νέων αναγνωστών (6/1/2022)

  • Απόψε είχαμε ιδιαίτερη ευλογία στον Αρχιερατικό Εσπερινό για την Σύναξη του Τιμίου Προδρόμου να γίνουν δύο χειροθεσίες νεων αναγνωστών Του Δημητρίου Ι. Μπουγιατιώτη , φοιτητού και του Αντωνίου Β. Μπαλαμπάνη, μαθητού Λυκείου , αγνών και αγωνιστων τον καλον αγώνα νέων ανθρώπων. Με αγάπη για το Χριστό και την εκκλησία και πνευματικών μου τέκνων ! Άξιοι !

Ιερές Ακολουθίες και δραστηριότητες 8-31 Ιανουαρίου 2022

 

Συν Θεώ !

Α. Εσπερινοί

Ώρα 5 μ.μ.

10 Ιανουαρίου

12 Ιανουαρίου

15 Ιανουαρίου

17 Ιανουαρίου

22 Ιανουαρίου

24 Ιανουαρίου στον Άγιο Βασίλειο

26 Ιανουαρίου

29 Ιανουαρίου

31 Ιανουαρίου

Β. Θείες Λειτουργίες

14 Ιανουαρίου 7-9 το πρωί

15 Ιανουαρίου 7-9 το πρωί

16 Ιανουαρίου 7-9:45 το πρωί

18 Ιανουαρίου στο εξωκλήσι του
Αγίου Αθανασίου στον κάμπο 7:30-9:30 το πρωί

23 Ιανουαρίου 7-9:45 το πρωί

25 Ιανουαρίου στον Άγιο Βασίλειο 7-9:30 το πρωί

27 Ιανουαρίου 7-9 το πρωί

28 Ιανουαρίου 7-9 το πρωί

30 Ιανουαρίου 7-9:45 το πρωί

Γ. Βραδινή θεία Λειτουργία

Σάββατο 8 Ιανουαρίου 6-8:30 το βράδυ

Δ. Προσκύνημα στον Προφήτη Ηλία στο βουνό

Κυριακή 9 Ιανουαρίου 10:30 το πρωί με 2:30 το μεσημέρι (αν το επιτρέψει ο καιρός)

Ε. Μελέτη Αγίας Γραφής

Τις Δεύτερες 10, 17 και 31 Ιανουαρίου 5-6:15 στον Τίμιο Πρόδρομο

ΣΤ. ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ στο κέντρο Νεότητας ώρα 8:30 το βράδυ

11, 13, 28 ,  30 και 31 Ιανουαρίου

Ζ. Συνάξεις Νέων

Τις Κυριακές 23 και 30 Ιανουαρίου 6:30-8:30 στο Κέντρο Νεότητας

Η. Ιερά Εξομολόγηση τα Σάββατα 15 και 22 Ιανουαρίου 6-7:30 μμ στον Ιερό Ναό ή κατόπιν συνεννόησης.

Θ. Κατήχηση παιδιών δημοτικού : Τις Κυριακές 16,23 και 30 Ιανουαρίου 10:30 με 11:30 το πρωί

Ι. Δημιουργική απασχόληση με την κυρία Αγγελική Μπουγιατιώτη -Μανιάτη Τα Σάββατα 15,22, και 29 Ιανουαρίου ώρα 12 το μεσημέρι στο κέντρο νεότητας

 

ΙΑ. Κατήχηση νέων γυμνασίου και λυκείου τις Κυριακές 16,23 και 30, Ιανουαρίου ώρα 10:45 με 12 το μεσημέρι στο κέντρο νεότητας.

Το κείμενο των εισηγήσεων της 10ης συναξης Αναγνωστών , 2 Ιανουαρίου 2022

ΑΓΙΟ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟ ΣΕ ΕΝΑ ΤΟΠΙΟ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

ΕΙΣΗΓΗΣΗ π. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΚΑΡΑΒΙΑ ΣΤΗ 10η ΣΥΝΑΞΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ

2/1/2022

Αγαπητοί αδελφοί!

Αφού σας ευχαριστήσω θερμά για τη σημερινή παρουσία σας στη 10η  Σύναξη  Αναγνωστών και συνεργατών στη θεία λατρεία της αρχιερατικής περιφέρειας Ερμιονίδος αλλά και για την διάθεση συνεργασίας  και την προσφορά Σας στην λειτουργική ζωή των ενοριών μας, σας μεταφέρω τις πατρικές ευχές για το Άγιο Δωδεκαήμερο και τις ευχαριστίες του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ. Εφραίμ

Το θέμα της εισηγήσεως που θα παρουσιάσω στην αγάπη σας είναι:  «Άγιο Δωδεκαήμερο σε ένα τοπίο πανδημίας».   Θα επικεντρώσουμε όμως τη σκέψη μας στην ανεύρεση εσωτερικών αντισωμάτων (με τον προσωπικό πνευματικό μας αγώνα) και εξωτερικών αντισωμάτων (από τη σύναψη υγιών πνευματικών σχέσεων και συμμαχιών)  που θα μας καταστήσουν ικανούς να αντιμετωπίσουμε την παρούσα συγκυρία προς σωτηρία και ωφέλεια ψυχοσωματική. Έχουμε την απόλυτη βεβαιότητα ότι ο Θεός που επέτρεψε τον πειρασμό αυτό, θα δώσει και την έκβαση και την  υπέρβασή του, κατά τον πλούτο της αγαθότητάς Του. Τα αντισώματα αυτά καλλιεργούνται και αυξάνουν με την πνευματική ζωή αλλά και την εκκλησιαστική ζωή του καθενός μας. 

Η πνευματική ζωή, αυτή την οποία όλοι, θεωρώ, επιθυμούμε να ζήσουμε, η εν Χριστώ ζωή όπως ορθότερα λέγεταιδεν είναι συνέπεια συνήθειας και επανάληψης συγκεκριμένων κινήσεων και μορφών λατρείας, αλλά πηγάζει από κάποιες αποφάσεις. Αυτές οι αποφάσεις,  με τη σειρά τους, δοκιμάζονται στο «καμίνι» των πειρασμών και συγκυριών, ώσπου να γίνουν πια (οι αποφάσεις αυτές) μια μόνιμη κατάσταση κατά την οποία -σύμφωνα με την εμπειρική θεολογία- το Άγιο Πνεύμα κατοικεί μέσα στην ύπαρξη του ανθρώπου και τον οδηγεί σε εντελώς διαφορετικές εμπειρίες. Τον οδηγεί σε εμπειρίες  που δεν μοιάζουν και δεν συγκρίνονται με καμιά άλλη από όσες σαν άνθρωποι έχουμε ζήσει ως τώρα και αποτελούν πρόγευση της αιώνιας μακαριότητας, δηλαδή της ευτυχίας, της χαράς και της απελευθέρωσης από καθετί γήινο που μας δεσμεύει και έχει βαθύτερη γενεσιουργό αιτία την επιθυμία της σαρκός.

Η εν Χριστώ ζωή, λοιπόν, είναι μια διαφορετική εμπειρία την οποία επιθυμούμε να γευτούμε. Τί, όμως,  μας εμποδίζει να εκπληρώσουμε αυτή μας την επιθυμία; Πρώτα και κύρια η κατάκριση των αδελφών μας. Ας αναρωτηθούμε ποιές είναι οι βαθύτερες ψυχικές αιτίες της κατάκρισης. Η βασική αιτία που μας οδηγεί να κατακρίνουμε τους άλλους κρυφά ή φανερά είναι κατά κύριο λόγο οι δικές μας κρυφές επιθυμίες που δεν μπορούμε εμείς για διάφορους λόγους να εκπληρώσουμε. Αν όντως δεν μας εκφράζουν οι πράξεις των άλλων που κατακρίνουμε, αυτό θα φανεί στην πορεία. Ας πάρουμε όμως ως δεδομένο πως το χαρακτηριστικό γνώρισμα του ανθρώπου είναι το ευμετάβλητο ως προς τις αποφάσεις του και ανικανοποίητο,  το αψίκορον ως προς τις επιθυμίες του. Επίσης, το ότι η στάση ζωής μας, καθορίζεται από τις εκάστοτε συνθήκες και από το τι μας συμφέρει σε προσωπικό, οικογενειακό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Με αυτά τα δεδομένα, σπανίως  σκεπτόμαστε και συνειδητοποιούμε την μετά θάνατον προοπτική μας και το πώς αυτή μπορεί να επηρεάσει προς θετική κατεύθυνση τις πράξεις μας όσο ζούμε στον κόσμο αυτό.

        Για να σταματήσει όμως αυτή η κατάσταση της έντονης κατακρίσεως του πλησίον μας, τίθενται αυτομάτως  σε ισχύ οι λεγόμενοι «πνευματικοί νόμοι» για να αφυπνιστεί η όχι ακόμη πορωμένη (ναρκωμένη και αδρανής) συνείδησή μας. Και έτσι,  επαναλαμβάνουμε  και εμείς  συνειδητά ή όχι  το εξής γνωστό  μοτίβο:

      Για όλα αυτά που κατηγορούσαμε ως τώρα τους άλλους και κυρίως για θέματα πίστεως, τοποθέτησης απέναντι στις επιταγές της Εκκλησίας και στάσης ζωής [ενδεικτικά αναφέρω μερικά: πώς αντιμετωπίζουμε τις εκτρώσεις, πώς επιλέγουμε τον/την σύζυγό μας, ποιός είναι ο σεξουαλικός προσανατολισμός μας, πώς αντιλαμβανόμαστε την εντιμότητα, ποιά σχέση έχουμε με την παραβατικότητα και με εξαρτήσεις πάσης φύσεως, ποιός είναι ο ιδεολογικός μας προσανατολισμός, ποιά αίσθηση του δικαίου έχουμε κ.ά.] έρχονται έτσι οι συνθήκες και πράττουμε εμείς οι ίδιοι αυτά που κατηγορούσαμε.  Έτσι, σε μια στιγμή από κατήγοροι γινόμαστε κατηγορούμενοι. Αυτά για τα οποία δυσφορούσαμε βλέποντάς τα στους συνανθρώπους μας, συμβαίνουν τώρα σε εμάς τους ίδιους. Αρχικά ως σκέψεις και πειρασμοί του μυαλού.  Μετά, αφότου τα πράξουμε, μας ταλαιπωρούν ως τύψεις και ενοχές. Κατόπιν, ανάλογα όπως είπαμε με το πόσο πορωμένη ή αφυπνισμένη είναι η συνείδησή μας,  κάποιες φορές τα συνηθίζουμε μαθαίνοντας να ζούμε με αυτά και λέμε: «άνθρωποι είμαστε δεν είμαστε τέλειοι…».  Κάποιες άλλες φορές μεταμελούμαστε, γίνεται δηλαδή μια έκρηξη μέσα μας υπό το βάρος των ενοχών που μας οδηγούν στην σκέψη: «πώς εμείς τα κάναμε αυτά, πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο,  εμείς,  που είμαστε τόσο καλοί και ξεχωριστοί σε σχέση με τους άλλους…», κατά τη γνώμη μας πάντα.  Η έκρηξη αυτή της μεταμέλειας, σαν πυροτέχνημα σβήνει γρήγορα και εμείς μένουμε ίδιοι. 

Η υγιέστερη αντίδραση όταν ανακαλύψουμε πως κάνουμε αυτά που κατηγορούσαμε τους άλλους και μας την προτείνει η Εκκλησία μας είναι η ειλικρινής μετάνοια. Η μετάνοια θεραπεύει την ψυχή και ανακουφίζει ακόμη και τον βιολογικό μας οργανισμό. Αλλά για να υπάρξει μετάνοια χρειάζεται η παρουσία του Αγίου Πνεύματος μέσα μας. Με την μετάνοια πρώτα-πρώτα σταματάμε αυτομάτως και πλήρως να κατακρίνουμε τους άλλους.   Μετά, σιγά-σιγά αλλά σταθερά, θεραπεύονται και οι πληγές της ψυχής μας. Σε διαφορετική περίπτωση, μπαίνουμε στον φαύλο κύκλο: 

• Κατάκριση
• Πτώση στην κατηγορούμενη αμαρτία, ή ουσιαστική συμπόρευση με τον τρόπο σκέψης και ζωής που πριν κατακρίναμε
• ενοχές
• μεταμέλεια

• υποτροπή στην κατάκριση κ.ο.κ.

 

Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος του φαινομενικά «καλού χριστιανού», ένας τύπος που συστηματικά καλλιεργείται στο χώρο της Εκκλησίας, χωρίς αυτός φυσικά να εκφράζει τον τρόπο ζωής που προτείνει η Εκκλησία. Αυτόν τον υποκριτικό και εγωκεντρικό (ωστόσο ατελή όπως και ο άνθρωπος) τρόπο πνευματικής ζωής συνηθίσαμε, αυτόν με το παράδειγμά τους  μας δίδαξαν οι προγενέστεροι, ( χωρίς καθόλου να παραθεωρούμε  τις φωτεινές εξαιρέσεις) με αυτόν μεγαλώσαμε, αυτόν κατηγορούμε αλλά και αυτόν πιστά κατά κανόνα ακολουθούμε. Έξοδο οριστική από αυτόνόπως είπαμε, φέρνει μόνο η εν Χριστώ μετάνοια με ύψιστη έκφρασή της το ιερό μυστήριο της εξομολόγησης.  

Αντιλαμβανόμαστε κατόπιν αυτών των διαπιστώσεων ποιά είναι η αιτία του χαμηλού πνευματικού επιπέδου (δηλαδή της όχι εν Χριστώ ζωής) της πλειοψηφίας των ανθρώπων της εκκλησίας  οι οποίοι κατά τα άλλα είναι, (είμαστε)  πολύ καλοί,  ευυπόληπτοι και φιλήσυχοι άνθρωποι, ελεήμονες και εγκάρδιοι μέχρι να τους πειράξεις το «εγώ» τους, (μέχρι να μας πειράξει κάποιος το «εγώ» μας).   Εσείς,  οι νεότεροι βλαστοί της Εκκλησίας και συνεργάτες στο έργο της θείας λατρείας, μπαίνοντας σε αυτόν τον φαύλο κύκλο που προηγουμένως εντοπίσαμε, συχνά κυριεύεστε από  μια ισχυρή απογοήτευση και αντιλαμβάνεστε και εσείς και όλοι οι προγενέστεροί σας, περίτρανα, πως πήρατε και πήραμε λάθος δρόμο. Γίνεται φανερό πως χτυπάμε  τα συμπτώματα και όχι την αιτία της κατάστασής μας και πασχίζουμε να  φτιάχνουμε διαρκώς  την καλή εικόνα μας  και όχι την εικόνα του Θεού μέσα μας.  Ο Χριστός μάς θέλει ετοιμοπόλεμους και μαχητές, μη σκανδαλιζόμενους και μη αιφνιδιαζόμενους.

Η τελευταία δεκαετία,  με όλες τις αλλαγές στην καθημερινότητα που επέφερε, μας έδειξε έντονα πως δεν τα έχουμε αυτά. Αναδείχτηκε σταδιακά  ένας άλλος,  ένας  νέος τρόπος πνευματικής ζωής. Η «ηλεκτρονική πνευματική ζωή», ας την ονομάσουμε έτσι.  Διευκρινίζω στο σημείο αυτό το αυτονόητο: η εξέλιξη της τεχνολογίας και επικοινωνίας όταν χρησιμοποιείται από εμάς με ωριμότητα επιφέρει μεγάλα οφέλη σε όλους τους τομείς της κοινωνικής, προσωπικής αλλά και της εκκλησιαστικής/λατρευτικής μας ζωής. Αρκετοί νέοι  αλλά και πιο ηλικιωμένοι χριστιανοί όμως,  ζουν σχεδόν αποκλειστικά ηλεκτρονική πνευματική ζωή. Πνευματικότητα δηλαδή ανάλογη με τη δύναμη των megabites και του wifi  που διαθέτει και έχει πρόσβαση το κινητό. Ακούν από τα σύγχρονα τηλέφωνά  τους,  τους υπολογιστές τους  και τους τηλεοπτικούς δέκτες τους τις ιερές ακολουθίες,  ομιλίες εγγάμων και αγάμων κληρικών και μοναχών , σύγχρονων θεολόγων και «ειδικών» αγνώστων κατά κανόνα  ως προς τη φυσική τους παρουσία, παίρνουν τηλε-κατευθύνσεις για το πώς να εκφράζουν την πίστη, διδάσκονται  τον λόγο του Θεού ηλεκτρονικά  και προχωρούν στην άκοπη και απερίσκεπτη πολλές φορές  συστράτευση με τις απόψεις,   τις τοποθετήσεις και τις  τάσεις της επικαιρότητας  και στάσεις ζωής όπως αυτές τις  ακούν ή τις διαβάζουν,  αδρανώντας για την εσωτερική τους κατάσταση  και καλλιέργεια σε φυσικό χρόνο και από φυσικά πρόσωπα.  Με αυτόν τον νέο τρόπο πνευματικής ζωής  και με αυτή την συνήθεια στην παρούσα  συγκυρία  τόσο της οικονομικής κρίσης  αλλά και της υγειονομικής  κρίσης  της πανδημίας σε συνδυασμό με τα άλλοθι που απλόχερα μας προσφέρει,  αποξενωνόμαστε μεταξύ μας, καθώς όλοι λίγο ή πολύ έχουμε αυτοματοποιήσει το μυαλό και τα πνευματικά μας αντανακλαστικά. Με τον τρόπο αυτό βαθαίνει πολύ περισσότερο αυτή η αποξένωση, οδεύοντας σταδιακά σε ολικό αποπροσανατολισμό από τον στόχο ζωής μας που αποφασίσαμε πως είναι ένας: το να γίνει η ζωή μας εν Χριστώ ζωή.  

Σε σχέση με τις περασμένες δεκαετίες, πρωτόγνωρα διλήμματα απασχολούν ακολούθους διαφόρων θρησκειών και ομολογιών. Φτάσαμε σε πλήρη  σύγχυση και εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί. Δεν μπορούμε να ορίσουμε την έννοια του «ιερού».   Αιτίες  διχασμών που υπήρχαν σε λανθάνουσα μορφή, τώρα εκδηλώνονται φανερά. Διάφορες  ερμηνείες όπως:  το εμβόλιο είναι το χάραγμα του αντίχριστου,  η πανδημία δεν υπάρχει (ακούγαμε πριν ενάμιση χρόνο) και άλλες παρόμοιες- δεν τις αναφέρω, τις ξέρετε και μας έχουν κουράσει-   έκαναν την εμφάνισή τους και βρήκαν εύπιστους υποστηρικτές που κατέφυγαν στις απόψεις αυτές για να καλύψουν την ανεπέρκειά τους την πνευματική και την μορφωτική, θέλοντας να αποποιηθούν τις ευθύνες τους στο τώρα, στο σήμερα. Έτσι,  ο σύγχρονος άνθρωπος αποϊεροποίησε μέσα του το ανεκτίμητο δώρο της ζωής, έγινε είτε κυνικός και χωρίς αισθήματα, είτε ακραία συναισθηματικός και φοβικός. Να τονίσουμε εδώ  πως όλες οι απόψεις είναι σεβαστές αλλά με τον τρόπο που τις δεχόμαστε,  υπό την επήρεια του φόβου και της ανασφάλειας, δεδομένης και της έντονης επιρροής που αφήσαμε να ασκούν επάνω μας τα ηλεκτρονικά μέσα,  γίνονται άμεσα αποδεκτές χωρίς να τους δίνουμε  χρόνο να ωριμάσουν μέσα μας, υποκύπτοντας όλοι,  αμαχητί, στον πειρασμό της ευκολίας που χαρακτηρίζει την μετανεωτερική εποχή. 

Όλη αυτή η αφιλόξενη επικαιρότητα  μας αναγκάζει όμως θέλουμε δεν θέλουμε να σκεφτούμε όχι με ταχύτητες 5G   αλλά σε εγκόσμιο χρόνο. Να σκεφτούμε   δηλαδή, περισσότερο πρακτικά και προσγειωμένα,  όλα τα ανθρώπινα  πράγματα και να διακρίνουμε τις καταστάσεις αποδίδοντας, κατά το ευαγγέλιο,  τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ.  Με προσοχή,   ταυτόχρονα,  να μην σκανδαλίσουμε κανέναν αδελφό μας.  Αφού το επιτύχουμε αυτό, να αναρωτηθούμε  το τι σημαίνει για εμάς το πρόσωπο του ΣαρκωθέντοςΠεριτμηθέντος και εν Ιορδάνη Επιφανέντος Ιησού Χριστού.  Είναι για μας Υιός Θεού και Σωτήρας ψυχών και σωμάτων όλων των ανθρώπων και κατεξοχήν των πιστών ή δεν είναι; Από εκεί απορρέει η στάση ζωής που στην Εκκλησία  του Χριστού ονομάζεται «υπάκοη»Υπακοη σημαίνει ζωή και ανυπακοή σημαίνει θάνατος, μας διδάσκει η εμπειρία των ασκητών. Είναι πράγματι πολύ δύσκολο να χωρέσει στον «σκληρό δίσκο» του  μυαλού του σύγχρονου ανθρώπου, του μηχανικά σκεπτόμενου, αυτή η έννοια της εν Χριστώ υπακοής που είναι και  η ουσία της εν Χριστώ αγιοπνευματικής  ζωής. Κυριαρχούν στη σκέψη του  τρία ρήματα : «θέλω»«ξέρω»«μπορώ» ενώ η εν Χριστώ υπακοή αλλάζει την βολική αυτή αλληλουχία των ενεργητικών ρημάτων ως εξής: Κύριε θέλω αυτό που εσύ θέλεις, να πράττω το θέλημά Σου, ξέρω πως Εσύ είσαι ο Δημιουργός και σωτήρας μου και με τη δύναμή σου μπορώ τα πάντα.  Πού να υπακούουμε όμως; Γενικά και αόριστα;  Όχι . Υπακοή στις επιταγές του Ευαγγελίου, υπακοή στην Εκκλησία που ερμηνεύει δια των κατηχητών και ιεροκηρύκων σε κάθε εποχή το Ευαγγέλιο, υπακοή στον τοπικό επίσκοπο, στον πνευματικό μας πατέρα-εξομολόγο, υπακοή στη Ιερά Σύνοδο των Επισκόπων που φέρουν,  μαζί με όλους τους προαναφερθέντες την ευθύνη των ψυχών μας και δεν μιλούν εκ του ασφαλούς και ανεύθυνα, όπως τόσοι και τόσοι καταστροφείς ψυχών.     Με την οδό αυτή,  την ανηφορική αλλά ασφαλή, την οδό της υπακοήςθα αποκαλυφθεί και το θέλημα του Θεού για τον καθένα ξεχωριστά έμπονα μεν και σταδιακά,  αλλά στο τέλος περίτρανα.  Θα μας αποκαλυφθεί το ποιός  είναι ο σκοπός της ζωής του καθενός και πώς  θα δοξάσουμε τον Θεό με τη ζωή μας.  Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις και ευκαιριακές αναλύσεις στην Εκκλησία  γιατί βαδίζει σιωπηλά τον δρόμο της εν Χριστώ αγίας υπακοής. Ας αφήσουμε τον χρόνο του Θεού, τον λειτουργικό χρόνο, να ενεργήσει μέσα μας. Ας αποφύγουμε πάση θυσία δελεαστικά συνθήματα και αναλύσεις της στιγμής, προφητολογίες, κινδυνολογίες και τα παρόμοια. Η Εκκλησία πέρασε διωγμούς, πολέμους, φυσικές καταστροφές, πανδημίες και όλα τα δεινά που μπορεί να φανταστεί κανείς. Τα αναφέρει όλα αυτά το ιερό Ευαγγέλιο και θα συμβαίνουν μέχρι της συντελείας του αιώνος. Πέρασε η Εκκλησία στην επί γης πορεία της πολλούς πειρασμούς κάθε είδους αλλά  ιδούενίκησε,  νικά και θα νικά γιατί έχει κεφαλή της τον Αρχηγό της ζωής και του θανάτου Ιησού Χριστό, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος τον συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα. Μέγα μυστήριο αυτό και ανερμήνευτο με την πεζή λογική μας.   

    Με αυτές τις σκέψεις,  σας εύχομαι ολόψυχα να είναι ευλογημένη η νέα χρονιά και κατά τη διάρκειά της, εσείς, οι νέοι άνθρωποι και συνεργάτες, αναγνώστες και ιεροψάλτες της Εκκλησίας της Ερμιονίδος, να βρείτε το δρόμο της αγίας υπακοής. Να λέτε, όπως ο Τίμιος Πρόδρομος έλεγε στον Χριστό: «Αυτός πρέπει να αυξάνει , εγώ σε να μικραίνω». Να μικραίνει, Κύριε, το εγώ μου και να αυξάνεις Εσύ μέσα μου.  Να μας φωτίζει ο Χριστός   όλους μας ώστε να αντιμετωπίσουμε και την παρούσα δυσκολία και όσες θα έρθουν σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο με ακλόνητη πίστη, αγάπη για τον πλησίον, ακατακρισία, ταπεινοφροσύνη,  εμπιστοσύνη σε αυτούς τους συνανθρώπους μας που είναι καλύτεροι γνώστες των επιστημονικών θεμάτων από μας και να μας κάνει άξιους να υπηρετούμε το ιερό αναλόγιο  και το ιερό βήμα με σεβασμό και ζήλο πολύ, για να βρίσκουμε εκεί όλες τις απαντήσεις που κανείς δεν μπορεί να μας δώσει ! Σας ευχαριστώ ! Ο Θεός μαζί μας !

 

 

 

——///////————-

 

 

 

Εισήγηση ιεροψάλτου κ. Ιωάννου Νάκη

 

Θέμα:  «Οι ιερές Ακολουθίες του Αγίου Δωδεκαήμερου από απόψεως λειτουργικής και από την θέση του ψάλτη και αναγνώστη».

 

Η περίοδος του Αγίου δωδεκαημέρου ξεκινάει από την ημέρα των Χριστουγέννων και ολοκληρώνεται την ημέρα των Θεοφανείων,  από 25 Δεκεμβρίου μέχρι 6 Ιανουαρίου. Αυτές τις ημέρες εορτάζονται τρεις δεσποτικές εορτές: πρώτα η Γέννηση του Χριστού (25η Δεκεμβρίου) , μετά η Περιτομή του Χριστού (1η Ιανουαρίου)  και τέλος  τα Θεοφάνεια (6η Ιανουαρίου)

 

1. Προεόρτιες περίοδοι

 

Η προεόρτιος περίοδος των Χριστουγέννων ξεκινάει σε δύο στάδια. Το πρώτο στάδιο είναι από την εορτή των  Εισοδίων της  Θεοτόκου (21/11) που  ξεκινούν να ψάλλονται οι καταβασίες «Χριστός γεννάται» και μετά την απόδοση της εορτής των Εισοδίων δηλαδή από τις 26 Νοεμβρίου, παράλληλα με τις  καταβασίες των Χριστουγέννων  αρχίζει να ψάλλεται  και το προεόρτιο κοντάκιο: «Η παρθένος σήμερον τον προαιώνιονλόγον…». Από την εορτή του Αγίου Ανδρέου (29-30/11) αρχίζουν να ψάλλονται μερικά προεόρτια ιδιόμελα θεοτοκία (και νυν και αεί) των πανηγυρικών  εσπερινών και των όρθρων, με περιεχόμενο που αναφέρεται στην προετοιμασία μας για τον εορτασμό των Χριστουγέννων. Μερικά από αυτά είναι το «Σπήλαιον ευτρεπίζου» σε ήχο πλάγιο του δεύτερου,  «Υπόδεξαι Βηθλεέμ» σε ήχο πλάγιο του τέταρτου και άλλα.

 

Επισήμως η προεόρτιος περίοδος των Χριστουγέννων ξεκινάει στις 20 Δεκεμβρίου. Από την ημέρα αυτή στον εσπερινό προστίθενται (αντικαθιστώντας την χρήση της Παρακλητικής) :

α. τρία προεόρτια εσπέρια,

 

β.  όλα τα «δόξα  και  Και νυν» ή μόνο τα «και νυν» αν εορτάζεται επίσημα κάποιος Άγιος,

 

γ.  τα απόστιχα, το προεόρτιο απολυτικιο : «Ετοιμάζου Βηθλεεμ» (που το ορθόν είναι να ψάλλεται σε ειρμολογικό τέταρτο ήχο και ας αναφέρεται ο πρόλογος «κατεπλάγη Ιωσηφ»).

 

δ. Από  20-24 Δεκεμβρίου στον όρθρο ψάλλονται δυο καθίσματα προεόρτια στην αρχή του όρθρου και ένα μεσώδιο,

 

ε. προεόρτιος κανόνας

 

στ. προεόρτιο εξαποστειλάριο,

 

ζ.  προεόρτια πασαπνοάρια και απόστιχα των αίνων με , συχνά, ιδιόμελα «Δόξα και νύν».

 

 

Κυριαρχούν οι πρόλογοι (αυτόμελα) : «Αι Αγγελικαί», «Οίκος του Ευφραθά» και «Αυλών ποιμενικών». σε ήχους πλάγιο του δεύτερου, δεύτερο και πλάγιο του τέταρτου, αντίστοιχα.

 

η. Εισάγεται από 20 μέχρι και 24 Δεκεμβρίου προεόρτιος κανόνας στα απόδειπνα όχι όμως πάντα με όλες τις ωδές. Τις πρώτες μέρες, στις 20, 21,22 και 23 του μήνα υπάρχουν τρεις ωδές  και στις 24 του μήνα και οι 8 ωδές.  Συνήθως οι προεόρτιοι αυτοί κανόνες ψάλλονται στον εσπερινό μετά το «νυν απολύεις» και όχι στα απόδειπνα, σύμφωνα με την υπόδειξη του τυπικού.

 

Προεόρτια  περίοδος της περιτομής του Κυρίου  δεν υπάρχει. Η Δεσποτική αυτή εορτή εορτάζεται μία μέρα, την 1 Ιανουαρίου και αποδίδεται την ίδια ημέρα. Τα προεόρτια της εορτής των Θεοφανείων ξεκινούν από την 1 Ιανουαρίου στον εσπερινό και ολοκληρώνονται την 5η Ιανουαρίου. Κατ’ αντιστοιχία με τα Χριστούγεννα υπάρχουν και εδώ κανόνες, προσόμοια, απολυτίκια και καθίσματα, εξαποστειλάρια και ιδιόμελα προεόρτια,  τόσο στον εσπερινό όσο και στον όρθρο καθώς και κανόνες του αποδείπνου για την 1η-5η Ιανουαρίου οι οποίοι επίσης ψάλλονται στο τέλος του εσπερινού.

 

2. Μεγάλες και Βασιλικές Ώρες

 

Οι Μεγάλες Ώρες ( πρώτη, Τρίτη, έκτη και ενάτη) που λέγονται και «Βασιλικές» γιατί ανυμνούν τον Βασιλέα των όλων Χριστό, είναι οι ακολουθίες που ψάλλονται την παραμονή του Χριστουγέννων και την παραμονή των Θεοφανείων στους ιερούς ναούς. Συνηθίζεται σε πολλές  ενορίες να ψάλλονται την προπαραμονή των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων, το εσπέρας.

 

Οι Μεγάλες Ώρες  έχουν σχέση με τις ακολουθίες των ωρών όπως τις βρίσκουμε στο λειτουργικό βιβλίο «μεγάλο ωρολόγιο» στις οποίες υπάρχουν οι εξής αλλαγές:

 

α) οι δύο πρώτοι ψαλμοί του Δαβίδ από τους τρεις που  διαβάζονται στην αρχή, είναι διαφορετικοί και αναφέρονται στο εορτολογικό γεγονός αντιστοίχως των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων β) αντί  των συνηθισμένων τροπαρίων («το πρωί εισάκουσον» στην πρώτη ώρα,  «Κυριε ο το Πανάγιόν σου Πνεύμα» στην τρίτη ώρα , κλπ) ψάλλονται τα προεόρτια απολυτίκια και το κοντάκια των αντίστοιχων εορτών. Στη μέση κάθε μεγάλης Ώρας περίπου, ψάλλονται δύο ιδιόμελα και ακολουθεί το «Δόξα και νυν». Και οι οκτώ ήχοι εναλλάσσονται στην ακολουθία των μεγάλων  Ωρών. Τα ιδιόμελα αυτά είναι εξαιρετικού θεολογικού περιεχομένου που μας προετοιμάζουν για να εορτάσουμε την δεσποτική εορτή αλλά έχουν τονιστεί από τους μουσικούς και με υπέροχες μουσικές γραμμές. Μετά τα ιδιόμελα κατά τα οποία θυμιάζει ο ιερέας με το κατζίον(επιτραπέζιο θυμιατό) διαβάζονται δύο προφητείες σχετικές με την εορτή, ένα αποστολικό ανάγνωσμα και ένα ευαγγελικό ανάγνωσμα. Στο τέλος κάθε ώρας διαβάζετε η ευχή της ώρας.  την πρώτη ώρα : Χριστέ το φως το αληθινόν… Στην Τριτη Ώρα : Δέσποτα Θεέ κ.ο.κ.

 

3. Θεία λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου.

Τελείται  τρεις φορές κατά το άγιο Δωδεκαήμερο. 1. Την  παραμονή των Χριστουγέννων, 2. την 1η Ιανουαρίου  εορτή της Περιτομής του Κυρίου και  μνήμη του ποιητή της λειτουργίας Μεγάλου Βασιλείου και 3. την  παραμονή των Θεοφανείων.

 

Όταν και  η εορτή των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων  συμπέσει ημέρα Κυριακή η Δευτέρα τότε υπάρχει μια τροποποίηση του τυπικού την οποία δεν θα αναλύσουμε στην παρούσα παρουσίαση.

 

 

Η θεία λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου γίνεται μαζί με τον εσπερινό την μεγάλης εορτής 24/12 και 5/1 αντίστοιχα.  Μετά τις προφητείες του εσπερινού,  λίγο μετά την είσοδο και το «φως ιλαρόν», εισερχόμαστε αυτόματα στον Τρισάγιο ύμνο και στη συνέχεια στην θεία λειτουργία του μεγάλου Βασιλείου. Επαναλαμβάνω αυτό συμβαίνει την παραμονή των Θεοφανείων και την παραμονή του Χριστουγέννων. Την ημέρα του Αγίου Βασιλείου η θεια  λειτουργία του μεγάλου Βασιλείου τελείται κανονικά από το «Ευλογημένη» μέχρι το «Διευχών» διότι δε γίνεται μαζί ο  εσπερινός αλλά προηγείται ο όρθρος της 1ης Ιανουαρίου.

 

 

 

4. Μεγάλος Αγιασμός

Η Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού είναι μια εορταστική ακολουθία που αναπαριστά την Βάπτιση του Κυρίου και τελείται την 5η και 6η Ιανουαρίου πρωίμετάτην θεια Λειτουργία.

Η διαφορά του Αγιασμού της 5ης και της 6ης Ιανουαρίου είναι η μεγάλη πανηγυρική ιερατική ευχή «ΤριάςΥπερούσιε» η οποία λείπει από την 5η Ιανουαρίου και λέγεται μόνο την κυριώνυμο ημέρα των Θεοφανείων. Τελούνται δυο αγιασμοί για πρακτικούς λόγους, για να πάρει όλος ο λαός αγιασμό πιο εύκολα αλλά είναι και κατάλοιπο των ομαδικών βαπτίσεων που γίνονταν τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες παραμονή και ανήμερα των Θεοφανείων. Ο Μεγάλος Αγιασμός αρχίζει μετά την εκφώνηση της οπισθαμβώνου ευχής της θείας Λειτουργίας και περιλαμβάνει:

 

α. τρία ιδιόμελα και ένα δοξαστικό σε ήχο πλάγιο του τετάρτου,

 

β. τρεις προφητείες,

 

γ. αποστολικό  και Ευαγγελικό ανάγνωσμα,

 

δ. τα ειρηνικά,

 

ε. τις ευχές

 

στ. την ειρήνευση και την τελική ευχή «Κλίνον Κύριε»,

 

ζ. Το «Εν Ιορδάνη» τρείς φορές (κατα τη στιγμή αυτή ο ιερέας βυθίζει κάθετα τον τίμιο Σταυρό στην κολυμπήθρα του αγιασμού)

 

η. Το κοντάκιο «Εν τοις ρείθροις» την 5η Ιανουαρίου και «Επεφάνης σήμερον» την 6η Ιανουαρίου(στιγμή κατατην οποία ραντίζει το ναό και όλο το εκκλησίασμα).

 

Ακολουθεί ένα επίκαιρο ιδιόμελο και μετά αμέσως το «Είη το όνομα Κυρίου» και η Απόλυση της θείας Λειτουργίας με το χαρακτηριστικό: «Ο εν Ιορδάνη υπό Ιωάννου βαπτισθήναι καταδεξάμενος Χριστός ο Αληθινός Θεός ημών…».

 

 

 

5. Μεθέορτα Χριστουγέννων και Θεοφανείων.

 

 

Η μεθέορτη  περίοδος των Χριστουγέννων ξεκινάει από την 26η και ολοκληρώνει την 31η του Δεκεμβρίου, όπου έχουμε την απόδοση της εορτής.

Προεόρτια και μεθέορτη περίοδος της Περιτομής   του Κυρίου  δεν υπάρχει. Η γιορτή εορτάζεται μία μέρα, την 1 Ιανουαρίου και αποδίδεται την ίδια ημέρα. Τα προεόρτια της εορτής των Θεοφανείων ξεκινάνε, όπως είπαμε και παραπάνω, από την 1 Ιανουαρίου το εσπέρας και ολοκληρώνονται την 5η Ιανουαρίου. Η εορτή των Θεοφανείων εορτάζεται από την 6η Ιανουαρίου μέχρι και την 14η Ιανουαρίου όπου και γίνεται η απόδοση της εορτής, κατά την οποία (απόδοση) ψάλλεται σχεδόν  απαραλλάκτως  η  ακολουθία της 6ης Ιανουαρίου όπως ψάλλεται σχεδόν απαραλλάκτως η ακολουθία της 25ης Δεκεμβρίου στην απόδοση των Χριστουγέννων 31 Δεκεμβρίου. Για τα μεθέορτα ισχύουν όσα γράψαμε για τα προεόρτια με τις εξής κυρίως διαφορές:

α. Αντί για προεόρτιο απολυτίκιο και κοντάκιο κατά την μεθέορτη περιοδο ψάλλουμε το  απολυτίκιο του και το κοντάκιο της κύριας ημέρας της εορτής.

 

β. Το ίδιο ισχύει και για τους  κανόνες, όπου ψάλλονται της κύριας ημέρας της εορτής

 

και

 

γ. δεν υπάρχουν μεθέορτοι κανόνες του αποδείπνου.

 

 

Υπενθυμίζουμε πως το λειτουργικό βιβλίο «Παρακλητική» ή «Οκτώηχος η Μεγάλη» δεν χρησιμοποιείται από την  20η Δεκεμβρίου μέχρι και την 14η Ιανουαρίου.  Ανοίγει μόνο Σάββατο εσπέρας και Κυριακή πρωί. Εκτός εάν πέσουν τα Χριστούγεννα ή τα Θεοφάνεια ημέρα Κυριακή, Περίπτωση κατά την οποία παραμένει επίσης κλειστή (αν και Κυριακή ημέρα) το βιβλίο της Παρακλητικής.

 

Η 10η σύναξη Αναγνωστών Ερμιονίδος

Πραγματοποιήθηκε με τη χάρη του θεού σήμερα πρώτη Κυριακή του νέου έτους,  2 Ιανουαρίου 2022, η 10η κάθε σειράν σύναξη Αναγνωστών των ενοριών   της Ερμιονίδος . Στην αρχή ευλογήθηκε η βασιλόπιτα και μοιράστηκε. Το φλουρί έπεσε στον αναγνώστη κύριο Αθανάσιο Τσοκανά.

———————————————

Κατόπιν στην αίθουσα του ιερού ναού εκφωνήθηκε από τον π. Χριστόφορο Καραβία  εφημέριο του ναού και υπεύθυνο του κέντρου νεότητος Κρανιδίου εισήγηση με θέμα: «Άγιο Δωδεκαήμερο σε ένα τοπίο πανδημίας».

Επηκολούθησε γόνιμος διάλογος.

 

Τέλος ο αναγνώστης και ιεροψάλτης – καθηγητής βυζαντινής μουσικής στην ενορία  της Θερμησίας κ. Ιωάννης Νάκης εκφώνησε την εισήγηση του με θέμα:  «Οι ιερές Ακολουθίες του Αγίου Δωδεκαήμερου από απόψεως λειτουργικής και από την θέση του ψάλτη και αναγνώστη».

 

Ακολούθησε επίσης διάλογος για θέματα τυπικού και θείας λατρείας.

Η Σύναξη ολοκληρώθηκε επιτυχώς Με την ανταλλαγή επίκαιρων  σκέψεων, ευχών και πνευματικών κατευθύνσεων από τον πατέρα Χριστόφορο και τον πατέρα Γεώργιο Κανακάρη, νέο εφημέριο της τοπικής Εκκλησίας!

Θερμές Ευχαριστίες σε όλους  τους συμμετέχοντες!

 

Ευλογημένη και καρποφόρα χρόνια σε όλους !