Αγαπητοί μου και αγαπητές μου, καλησπέρα σας !

Ενόψει της εορτής του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Φανουρίου, οι κουζίνες των σπιτιών μας θα γεμίσουν με τις ευωδιές από τις παραδοσιακές φανουρόπιτες. Είναι ένα πανέμορφο, ζωντανό έθιμο της πατρίδας μας, που φανερώνει την απλότητα και την ευλάβεια της λαϊκής μας πίστης.Ο Άγιος Φανούριος, που η εικόνα του φανερώθηκε θαυματουργικά στη Ρόδο, είναι πάντα έτοιμος να ακούσει τις προσευχές μας.

Συχνά του ζητάμε να μας φανερώσει μια χαμένη δουλειά, την υγεία μας, έναν καλό σύντροφο ή ένα χαμένο αντικείμενο. Και ο Άγιος, ως φιλόστοργος αδελφός, μεσιτεύει στον Κύριο για τις καθημερινές μας ανάγκες.

Όμως, ας κάνουμε φέτος ένα πνευματικό βήμα πιο βαθιά. Πέρα από τα γήινα και τα πρόσκαιρα, το μεγαλύτερο ζητούμενο στη ζωή του χριστιανού είναι να μας φανερώσει ο Θεός το δικό Του Άγιο Θέλημα.Πολλές φορές εγκλωβιζόμαστε στα δικά μας θελήματα και πλάνα, τα οποία δεν μας φέρνουν την πραγματική ειρήνη. Ας παρακαλέσουμε, λοιπόν, τον Άγιο Φανούριο να φωτίσει τις καρδιές μας, ώστε να αναγνωρίζουμε τι θέλει ο Θεός από εμάς. Να μας φανερώσει τον δρόμο της μετάνοιας, της αγάπης και της συγχώρεσης.

Η φανουρόπιτα

Η πίτα είναι προσφορά αγάπης: Όταν φτιάχνετε τη φανουρόπιτα, κάντε το με προσευχή. Και όταν την προσφέρετε, μοιραστείτε την με ανθρώπους που έχουν ανάγκη, με τον γείτονα, με τον μοναχικό συνάνθρωπό μας. Η ελεημοσύνη είναι η καλύτερη συνοδεία της πίτας μας.Μην εγκλωβίζεστε σε αριθμούς: Είτε με 7, είτε με 9 υλικά, αυτό που μετράει για τον Θεό και τον Άγιο δεν είναι η συνταγή, αλλά η καθαρή και ταπεινή καρδιά.

Η συνάντηση στην Εκκλησία: Η ευλογία της πίτας στο ναό είναι μια ευκαιρία να βρεθούμε όλοι μαζί ως μια πνευματική οικογένεια, να ψάλουμε και να κοινωνήσουμε. Ας τιμήσουμε ,λοιπόν, τον Άγιο και ας ευλογήσουμε με πνευματική χαρά τις προσφορές σας.
Εύχομαι ο Άγιος Φανούριος να φανερώνει πάντα Χριστό στις ψυχές σας!

Με αγάπη Χριστού,

π. Χριστοφόρος

—-

Απολυτίκιο Αγίου Φανουρίου
Ήχος δ΄.

Ουράνιον εφύμνιον εν γη τελείται λαμπρώς, επίγειον πανήγυριν νυν εορτάζει φαιδρώς Αγγέλων πολίτευμα, άνωθεν υμνωδίαις, ευφημούσι τους άθλους, κάτωθεν Εκκλησία την ουράνιον δόξαν. ην εύρες πόνοις και άθλοις τοις σοις, Φανούριε ένδοξε.

Μεγαλυνάριο Αγίου Φανουρίου

Τους ασπαζομένους την σην σεπτήν εικόνα εν πίστει και αιτούντας σην αρωγήν, Μάρτυς, κληρονόμους της Θείας Βασιλείας, Φανούριε, λιταίς σου πάντας ανάδειξον.

Μετά- μόρφωσις

Πῶς ἀλλάζει ἡ ζωή ; Πῶς ἀποκτᾷ ἐνδιαφέρον ; Μὲ μικρὲς κινήσεις ποὺ εἶναι καὶ κίνητρα μαζί . «Αὐτοκίνητρα» γιὰ νὰ φτιάξουμε μιὰ νέα λέξη ἡ ὁποία ἐκφράζει ὅτι μόνοι μας προσφέρουμε κίνητρο στὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή μας. Κυρίως ὄχι οἱ τόσο «τῆς Ἐκκλησίας» , προτείνω νὰ κάνουμε/ κάνετε τέσσερις κινήσεις τώρα τὴ νηστεία τοῦ Δεκαπενταυγούστου :

1. Κάθε μέρα 15 λεπτὰ ἀνάγνωση τῆς Καινῆς Διαθήκης μὲ τὴ σειρὰ ἀπὸ τὴν ἀρχή , ἀρχαῖο κείμενο καὶ μετάφραση.
2 . Νηστεία Τετάρτη καὶ Παρασκευή.
3. Ἐξομολόγηση καὶ θεία Κοινωνία μιὰ καὶ δυὸ φορὲς μέσα στὸ δεκαπενθήμερο , ἀνάλογα μὲ τὴν εὐλογία ἀπὸ τὸν πνευματικό μας .
4. Πρὶν τὸν ὕπνο ἀντὶ κινητοῦ ἀνάγνωση ἑνὸς χρήσιμου βιβλίου , πλήρους σὲ πνευματικὲς καὶ ψυχικὲς πρωτεΐνες.
Ἂς τὸ τολμήσουμε γιὰ μιὰ προσωπικὴ Μεταμόρφωση . Τίποτα δὲν θὰ εἶναι ἴδιο μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν τετράδα αὐτοκινήτρων !

Μὲ ἀγάπη ,
π. Χρ.

Κάποτε μετρούσαμε τον χρόνο με τις εποχές, μετά με τα ρολόγια, τώρα με το δευτερόλεπτο που χρειάζεται μια οθόνη για να «φορτώσει». Είκοσι χρόνια κάτω από το βάρος του πετραχηλιού, έχω δει τις εξομολογήσεις να αλλάζουν ρυθμό — ή μάλλον, να σβήνουν. Δεν έρχονται πια άνθρωποι λυγισμένοι από το βάρος ενός μεγάλου λάθους, αλλά άνθρωποι λαχανιασμένοι, αποξενωμένοι. Άνθρωποι που τρέχουν να προλάβουν κάτι που δεν ξέρουν καν αν το θέλουν, εγκλωβισμένοι σε μια αόρατη γραμμή παραγωγής. Σαν η αιωνιότητα να έγινε ένα στενό, πιεστικό χρονοδιάγραμμα.
Το βλέπω κάθε Κυριακή στα άδεια στασίδια, στη θλιβερή απουσία του κόσμου. Η πνευματική ζωή δεν συγκινεί πια• οι πνευματικές ομιλίες μένουν στα αζήτητα. Η σχέση με τον ναό έγινε στεγνά χρησιμοθηρική. Έρχονται να με βρουν όχι για να ανοίξουν την ψυχή τους, αλλά για να σφραγίσω ένα έγγραφο, να υπογράψω μια βεβαίωση, να διεκπεραιώσω βιαστικά ένα τρισάγιο. Ο παπάς αντιμετωπίζεται σαν ένας δημόσιος υπάλληλος, ένας μηχανισμός του κράτους ή της παράδοσης. Σαν άνθρωπος, δεν υπάρχει. Η διακονία μου μοιάζει στα μάτια τους ακαταλαβίστικη —και ίσως, με τον τρόπο που ζει ο σύγχρονος κόσμος, να έχουν και δίκιο να την ονομάζουν έτσι. Μεγαλώνουμε, δυστυχώς, μια γενιά που ξέρει την τιμή των πάντων, αλλά την αξία του τίποτα.
Αυτή η λογική της αγοράς εισχωρεί αθόρυβα και στο αίμα των σχέσεων. «Τι κέρδισα, τι έχασα, ποιος μου χρωστάει μια χάρη». Οι σχέσεις μοιάζουν με διπλογραφικά βιβλία. Εμφανιζόμαστε σε γάμους, κηδείες και κοινωνικές εκδηλώσεις σαν να χτυπάμε κάρτα εργασίας, με ένα αόρατο κοστολόγιο στο χέρι, για να καλοπιάσουμε, να υποχρεώσουμε, να εξαργυρώσουμε την παρουσία μας αργότερα.
Και ο Θεός; Αυτός κι αν μπήκε στο ζύγι. Η προσευχή στο παγκάρι μοιάζει με εμπορική συναλλαγή, ένα συμβόλαιο με έναν Θεό-πάροχο: «Σου άναψα μια λαμπάδα, δώσε μου την προαγωγή». «Σου έκανα μια παράκληση, γιατί δεν έγινε καλά ο άνθρωπός μου;». Ζητάμε έναν Θεό-αυτόματο πωλητή, έτοιμο να ικανοποιήσει το «εδώ και τώρα» μας. Η αναμονή μάς φαίνεται τιμωρία, η υπομονή μάς προκαλεί κατάθλιψη. Αυτή η ανικανότητα να σταθούμε στην αναμονή γεννά το σύγχρονο υπαρξιακό κενό• την άρνησή μας να αφήσουμε τον καρπό να ωριμάσει. Αν κάτι δεν αποδώσει μέσα σε πέντε λεπτά, το πετάμε ως άχρηστο.
Χθες το βράδυ, καθώς ησύχαζε ο ναός μετά τον εσπερινό και οι σκιές μεγάλωναν στους τοίχους, κάθισα για λίγο στα στασίδια. Στην απόλυτη σιωπή της άδειας εκκλησίας, σκέφτηκα πόση ομορφιά χάνουμε επειδή ξεμάθαμε να περιμένουμε. Το σιτάρι θέλει μήνες στο χώμα για να γίνει ψωμί, το σταφύλι θέλει τον χρόνο του στο βαρέλι. Η αποδέσμευση από την τυραννία του χρήσιμου μοιάζει σχεδόν αδύνατη, κι όμως είναι η μόνη οδός διασφάλισης της ψυχικής μας ακεραιότητας. Χρειαζόμαστε μια εσωτερική αντίσταση, μια στροφή προς το ανιδιοτελές.
Δεν έχω έτοιμες απαντήσεις, ούτε κρίνω τον κόσμο από κάποιο ασφαλές βάθρο. Μέσα στο ίδιο τρένο είμαι κι εγώ, στο ίδιο σκοτάδι ψηλαφώ, με τα ίδια άγχη παλεύω. Όμως, κάθε φορά που βλέπω έναν άνθρωπο να κοντοστέκεται, να αφήνει το τηλέφωνο στην άκρη και απλώς να επιτρέπει στον εαυτό του μια ασήμαντη, «άχρηστη» παύση μέσα στη μέρα, νιώθω ότι εκεί, σε εκείνη τη σιωπηλή αναμονή, κρύβεται η μόνη αληθινή ζωή που μας απομένει. Εκεί κρύβεται η μόνη αληθινή μας ανάσταση.

π.Χριστοφόρος 

Χριστούγεννα !

Ευκαιρία να αφήσουμε την πίστη μας, σαν ένα βρέφος από το γενετικό υλικό όσων είμαστε και φέρουμε, να ξαναγεννηθεί.

Να αρχίσει μια νέα πορεία μέσα στα πλαίσια της προσωπικής μας ιστορίας.

Να πάρει όνομα, να αναβαπτιστεί, να τα μάθει όλα από την αρχή μη θεωρώντας τίποτε δεδομένο.
Να ρωτήσει και να ξαναρωτήσει για όσα ονομάζουμε αυτονόητα, να ενηλικιωθεί, να μάθει να θυσιάζεται για κάτι που έχει πραγματική αξία για να αναστηθεί και να ξεπεράσει το χρόνο, εκπληρώνοντας έτσι τον σκοπό της ύπαρξής της.

Είναι ανάγκη να γίνεται κάθε χρόνο αυτή η επανεκκίνηση της πνευματικής μας διαδρομής. Γι’ αυτό πάλι Χριστούγεννα, ανελλιπώς, κάθε χρόνο.
Προσμένοντας και ελπίζοντας σε κάτι ανώτερο κάθε φορά.
Αυτό είναι το δώρο που ίσως ακόμη δεν παραλάβαμε μέσα στα τόσα άλλα που ανταλλάσσουμε μεταξύ μας και επιθυμούμε να αποκτήσουμε.
Δεύτε ίδωμεν πιστοί…

(π. Χρ. 29-12-2025)

Καλὴ ἡμέρα !

Χρόνια πολλὰ καὶ εὐλογημένα !
Δύναμη καὶ πνευματικὴ βοήθεια σὲ ὅλους μας ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου !

Τῆς Ἀναλήψεως

Τῆς Πεντηκοστῆς

Τῆς Μεσοπεντηκοστῆς

Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Μεγάλες ἑορτὲς ποὺ δὲν εἶναι τόσο λαοφιλεῖς ἀφοῦ δὲν γιορτάζουν ὀνόματα .

Ἂν δὲν πανηγυρίζει κάποιος ναὸς τὶς ἡμέρες αὐτές , δὲν ὑπάρχει διάθεση ἐκκλησιασμοῦ , μετοχῆς στὴν θ. Κοινωνία καὶ προσφορὰ ἀρτοκλασίας ἢ προσφόρου στὸν ναό . Δὲν ὑπάρχει κάτι ποὺ μοιράζεται στὸν ναὸ γιὰ νὰ πᾶμε νὰ τὸ πάρουμε .Γιὰ Παράδειγμα τῶν Βαιων πᾶμε νὰ πάρουμε βαγια , τοῦ Σταύρου πᾶμε νὰ πάρουμε βασιλικό , τῶν Θεοφανιων πᾶμε νὰ πάρουμε Ἁγιασμὸ κλπ.

Μήπως ἦρθε ἡ ὥρα νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν θεολογική , σωτηριολογικη καὶ βαθύτερη ἔννοια τῶν Δεσποτικῶν καὶ Θεομητορικῶν Ἑορτῶν διαβάζοντας σχετικὰ κείμενα , κυρίως τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ ἀνακαλύπτοντας τοὺς ἀνεκτίμητους θησαυρούς τους ;

Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς εὐλογεῖ!

Μιὰ προσευχὴ στὸ Χριστὸ ἀπὸ τὴν τρίτη ὥρα (μιὰ ἐκκλησιαστικὴ ἀκολουθία ποὺ γίνεται κυρίως στὶς ἱερὲς μονὲς στὶς 9 τὸ πρωί.

Ταχεῖαν καί σταθηράν δίδου παραμυθίαν τοῖς δούλοις σου, Ἰησοῦ, ἐν τῷ ἀκηδιάσαι τά πνεύματα ἡμῶν, μή χωρίζου τῶν ψυχῶν ἡμῶν ἐν θλίψεσι, μή μακρύνου τῶν φρενῶν ἡμῶν ἐν περιστάσεσιν, ἀλλά ἀεί ἡμᾶς πρόφθασον. Ἔγγισον ἡμῖν, ἔγγισον ὁ πανταχοῦ, ὥς περ καί τοῖς Ἀποστόλοις σου πάντοτε συνῇς, οὕτω καί τοῖς σέ ποθοῦσιν ἕνωσον σαυτόν οἰκτίρμον, ἵνα συνημμένοι σοι ὑμνῶμεν, καί δοξολογῶμεν τό πανάγιόν σου Πνεῦμα.

μετάφραση:

Ἄμεση καὶ σταθερὴ παρηγοριὰ δῶσε σὲ μᾶς τοὺς δούλους σου ,Ἰησοῦ, ποὺ ἡ σκέψη μας κουρασμένη δὲν μπορεῖ νὰ σὲ ἀναζητήσει. Μὴν ἀποχωριστεῖς ἀπὸ τὶς ψυχές μας ὅταν βιώνουμε θλίψεις, μὴν ἀπομακρυνθεὶς ἀπὸ τὸ μυαλό μας ὅταν εἴμαστε ἐμπεριστστοι ἀλλὰ πάντα νὰ εἶσαι κοντά μας. Πλησίασε καὶ ἐμᾶς , πλησίασε μᾶς ἐσὺ ποὺ εἶσαι παντοῦ παρών. Ὅπως πάντα ἤσουν μαζὶ μὲ τοὺς Ἄποστολους Σου ἔτσι ἕνωσε μὲ σένα ὅσους σὲ ποθοῦν , Εὔσπλαχνε, γιὰ νὰ μποροῦμε ἔτσι ἑνωμένοι μαζί Σου νὰ ὑμνοῦμε καὶ νὰ δοξολογοῦμε τὸ Πανάγιό Σου Πνεῦμα.

——

Ὁ χωρισμὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεὸ εἶναι πάντοτε πιθανὸς σὲ κάθε δυστυχία καὶ θλίψη. Ὁ ὑμνωδὸς ἐκφράζει τὴν ἀγωνία του καὶ τὴ θερμὴ παράκληση στὸν Θεό, ποὺ εἶναι «πανταχοῦ παρών», νὰ πλησιάσει αὐτοὺς ποὺ τὸν ἀγαποῦν καὶ τὸν ποθοῦν καὶ νὰ τοὺς παρηγορήσει. Νὰ γίνει γρήγορη καὶ σταθερὴ παρηγοριά, ἀλλὰ αὐτὸ θὰ ἐπιτευχθεῖ μόνο μὲ τὴν ἑνότητα ποὺ ὁ Χριστός, ὅπως χάρισε στοὺς Ἀποστόλους, θὰ χαρίσει καὶ στοὺς ἑκάστοτε μαθητές του, ἔτσι ὥστε ἑνωμένοι καὶ ἀγαπημένοι νὰ ὑμνοῦμε καὶ νὰ δοξολογοῦμε τὸν Πανάγιο Πνεῦμα, ποὺ εἶναι τὸ πνεῦμα τῆς ἑνότητας καὶ τῆς ἀδελφοσύνης.