Αναρωτιέμαι συχνά πόση απίστευτη δύναμη κρύβουμε τελικά μέσα μας.

Όταν ο γιατρός μάς δείξει μια κακή εξέταση ή όταν ο καθρέφτης μάς χτυπήσει καμπανάκι, γινόμαστε αμέσως ήρωες. Ξεκινάμε έναν καθημερινό, επίμονο αγώνα με στερήσεις και πείσμα. Μετράμε γραμμάρια, διαβάζουμε ετικέτες, επενδύουμε χρόνο και χρήματα σε γυμναστήρια και διατροφές. Και το κάνουμε με προσήλωση. Γιατί αγαπάμε τη ζωή, θέλουμε να νιώθουμε καλά, να κρατήσουμε το σώμα μας ζωντανό και όμορφο.

Και την ίδια στιγμή, όταν έρχεται η ώρα να φροντίσουμε την ψυχή μας —με λίγα λεπτά προσευχής, μια μικρή νηστεία, μια επίσκεψη για εξομολόγηση— νιώθουμε όλη αυτή τη φοβερή ενέργεια να στερεύει. Μας πιάνει μια περίεργη εσωτερική βαρεμάρα και πιάνουμε τον εαυτό μας να ψιθυρίζει: «Μου φαίνεται βουνό, δεν μπορώ τώρα».

Αν το καλοσκεφτούμε, όταν είμαστε ερωτευμένοι, μπορούμε να μείνουμε άγρυπνοι όλη νύχτα. Μπορούμε να περπατήσουμε χιλιόμετρα μέσα στο κρύο, να ξεχάσουμε να φάμε, μόνο και μόνο για να δούμε για πέντε λεπτά τον άνθρωπό μας. Και δεν θα παραπονεθούμε ποτέ ότι κουραστήκαμε, γιατί μας κινεί η λαχτάρα.

Μήπως, λοιπόν, το πρόβλημά μας δεν είναι η έλλειψη χρόνου ή δυνάμεων, αλλά ότι δεν έχουμε γνωρίσει ακόμα τον Χριστό ως ζωντανό έρωτα; Μήπως άθελά μας Τον υποβιβάσαμε σε έναν απόμακρο «εργοδότη» που μας ζητάει καθήκοντα, ή σε μια ασφάλεια ζωής που της πληρώνουμε «ασφάλιστρα» με ένα κερί την Κυριακή;

Συμπεριφερόμαστε συχνά στην καθημερινότητα σαν να είμαστε οι αιώνιοι ιδιοκτήτες αυτού του κόσμου. Αν μας φιλοξενούσαν σε ένα πανέμορφο ξενοδοχείο για λίγες μέρες, θα ξοδεύαμε όλες μας τις οικονομίες για να ανακαινίσουμε το δωμάτιο; Όχι, γιατί ξέρουμε ότι θα φύγουμε.

Κι όμως, αυτή είναι η κοινή μας παγίδα. Ξοδεύουμε όλη μας την ενέργεια για να «στολίσουμε» το προσωρινό σώμα, και αφήνουμε την ψυχή μας —που είναι το αιώνιο σπίτι μας— χωρίς έστω λίγη περιποίηση.

Ακόμα και η συνέπεια των ανθρώπων που δηλώνουν άθεοι έρχεται μερικές φορές να μας ξυπνήσει το φιλότιμο. Εκείνοι παλεύουν καθημερινά με συνέπεια για αυτό που πιστεύουν, την ύλη και την ψυχοσωματική τους βελτίωση. Εμείς, που μιλάμε για αιώνια ζωή, γιατί συμβιβαζόμαστε με κάτι τόσο χλιαρό; Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, κινδυνεύουμε να «δέρνουμε αέρα» — να κάνουμε κινήσεις χωρίς βάθος, χωρίς καρδιά.

Αν η νηστεία ή η προσευχή μάς προκαλούν δυσφορία ή άρνηση, δεν χρειάζεται να απογοητευόμαστε. Αυτή είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι αυτά τα μέσα κρύβουν μια τεράστια, θεϊκή δυναμική. Δεν παίζουμε μόνοι μας· υπάρχει ένας αόρατος πνευματικός αγώνας.

Όταν αποφασίζουμε να κάνουμε διατροφή, ο πειρασμός δεν ασχολείται μαζί μας. Όταν όμως πάμε να γονατίσουμε για προσευχή, τότε μας φέρνει χίλιες δικαιολογίες και νύστα, γιατί τρέμει τη θεραπεία μας. Η Εκκλησία δεν είναι δικαστήριο για να μας κρίνει, είναι νοσοκομείο. Και η νηστεία δεν είναι τιμωρία, αλλά ένα πνευματικό φάρμακο που καθαρίζει την καρδιά από το άγχος, τον εγωισμό και τον θυμό.

Αυτό το προσκλητήριο της ελευθερίας αφορά περισσότερο εμάς, τους νεότερους και τους μεσήλικες. Έχουμε την τάση να αντιγράφουμε άθελά μας παλιές, κουρασμένες συνήθειες, μετατρέποντας την πίστη σε μια σειρά από εξωτερικά έθιμα που απλώς «πρέπει» να γίνουν. Όμως, η Εκκλησία δεν χρειάζεται άλλους υπαλλήλους της θρησκείας. Χρειάζεται ζωντανούς ανθρώπους.

Δεν έχει σημασία πώς συνήθισαν να εκφράζονται οι προηγούμενες γενιές. Σημασία έχει πώς εμείς, σήμερα, θα ανακαλύψουμε τον Χριστό από την αρχή. Ας αφήσουμε πίσω μας τον φόβο της κριτικής και τις παγωμένες, μηχανικές κινήσεις. Η πίστη δεν είναι γερασμένη υπόθεση· είναι μια νεανική, επαναστατική δύναμη που ανανεώνει τη ζωή μας κάθε λεπτό.