ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2018

 

ΙΔ’ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 18,35-43)

«Κα ο προάγοντες πετίμων ατ να σιωπήσῃ»     

 

          Κυριακὴ σήμερα, ἀδελφοί μου, ἡμέρα τοῦ Κυρίου, ἡμέρα ἀναστάσιμη, ἐλπιδοφόρα. Ὅλοι ἐμεῖς ποὺ ὁδηγήσαμε τὰ βήματά μας στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ, εἴτε ἀπὸ εὐλαβῆ συνήθεια, εἰτε ἀπὸ τὶς πολλές προτροπὲς τῶν οἰκείων μας, εἴτε ἀκόμη, ἐπειδή αὐτὸ τὸ διάστημα ἀντιμετωπίζουμε κάποιο πρόβλημα στὴ ζωή μας καὶ θέλουμε νὰ προσευχηθοῦμε γιὰ νὰ λάβουμε τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Γιὰ ὅποιον ἀπὸ τοὺς παραπάνω λόγους, ἢ γιὰ ὁποιονδήποτε ἄλλο, βρισκόμαστε τὴν ἱερὴ αὐτὴ στιγμὴ ὑπὸ τούς θόλους τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ ναοῦ, ἂς γνωρίζουμε ὅτι δὲν θὰ φύγουμε ἀφώτιστοι. «Ἡ θεία Εὐχαριστία, εἶναι Θεοφάνεια καὶ μεταβάλλει ὅλη τὴν κτίση σὲ Θεοφάνεια», ὅπως σημειώνει σύγχρονος θεολόγος. Εἶναι μία ἀποκάλυψη. Ὁ καθένας, ὅπως οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ στὴ Μεταμόρφωση, σύμφωνα μὲ τὶς δυνάμεις μας, ζοῦμε  τὴ Θεοφάνεια αὐτή. Δὲν βλέπουμε ὅμως ὅλοι μὲ τὴν ἴδια ἔνταση τὸ Φῶς τὸ ἀληθινὸ καὶ δὲν ἐνεργοποιοῦμε ὅλοι τὰ χαρίσματα τοῦ ἐπουρανίου πνεύματος ποὺ ἐλάβαμε, ὅπως θά ψάλλουμε λίγο πρὶν τὴν ἀπόλυση. Γι’ αὐτὸ, τὰ αἴτημα τοῦ τυφλοῦ της σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, εἶναι καὶ δικό μας αἴτημα. Τὸν ρώτησε ὁ Κύριος: «Τί θέλεις νὰ σοῦ κάνω»; Ὅλους μας ρωτάει ὁ Κύριος τί ζητᾶμε ἀπ’ Αὐτόν. Πλουτῆ; ὑγεία; καταξίωση; δόξα; Δέ μας παρέχει τὸ Φῶς Τοῦ τὸ ἄκτιστο, ἂν δὲ Τοῦ τὸ ζητήσουμε.

 

 

 Ὁ τυφλὸς ἀπάντησε: «Κύριε, ἴνα ἀναβλεψω».  Νὰ δῶ τὸ φῶς μου θέλω, Κύριέ μου,  ἢ μᾶλλον νὰ δῶ το Φώς Σου. Φώτισέ με. Τὸ φῶς ὅμως δὲν ἦταν μόνο ὀργανικό, τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν, ἦταν φῶς ὑπαρξιακό, φῶς ἀληθινό καὶ αἰώνιο. Γι’ αὐτὸ μετὰ τὴ θεραπεία του, δὲν ἔκανε «τὴ ζωή του» καὶ ὅ,τι τυχὸν στερήθηκε ὅσο ἦταν τυφλὸς, ἀλλὰ ἀκολούθησε τὸ Χριστὸ, δοξάζωντάς Τὸν διὰ βίου. 

          Ἂς σταθοῦμε γιὰ λίγο, ἀδελφοί μου, στὴ σημείωση τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, λίγο πρὶν τὴ συνάντηση τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν τυφλό. Οἱ περαστικοί, προέτρεπαν μὲ ἔντονο τρόπο τὸν τυφλὸ νὰ σταματήσει νὰ φωνάζει τὸ Χριστό. «Σώπασε», τοῦ ἔλεγαν, «μὴ φωνάζεις!». Αὐτὸς ὅμως, μὲ περισσότερη δύναμη ψυχῆς, φώναζε: «Λυπήσου μὲ Κύριε!». Διαπιστώνουμε κι ἐμεῖς ὅσες φορὲς κάνουμε φιλότιμο ἀγῶνα νὰ πλησιάσουμε τὸ Θεὸ, ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς μας, παίρνουν τὴ θέση τοῦ διαβόλου. Διαβάλλουν, δηλαδὴ, καὶ ἐμποδίζουν τὴ σχέση μας μὲ τὸ Θεό. Μᾶς εἰρωνεύονται, μᾶς ἀποθαρρύνουν, μᾶς συκοφαντοῦν τοὺς ἱερεῖς, ἀμφισβητοῦν τὴν πίστη μας. «Σταμάτα πιὰ μὲ τὶς προσευχὲς καὶ τὶς νηστεῖες , τί θὰ καταφέρεις;Σταμάτα νὰ ἀκολουθεῖς τοὺς παπάδες. Τί θέλεις καὶ πηγαίνεις στὴν Ἐκκλησία συνέχεια, πᾶς νὰ ἁγιάσεις; Δὲ βλέπεις καμμία διαφορὰ στὴ ζωή σου , ὅλα στραβά σου πᾶνε..», μᾶς λένε. Τότε μέσα μας κάνουμε πάλη πνευματική. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ δοκιμάζεται ἡ πίστη μας, ἂν εἶναι βαθειά ἢ ἐπιφανειακή.

 

        ««Κα ο προάγοντες πετίμων ατ να σιωπήσῃ»

          Οἱ διπλανοί μας, οἱ φίλοι μας, πολλὲς φορὲς καὶ ἡ ἴδια μας ἡ οἰκογένεια, στέκεται ἐμπόδιο στὸ δρόμο πού μᾶς ὁδήγει στὸ Χριστὸ καὶ περνάει μέσα ἀπὸ τὴν Ἁγία Του Ἐκκλησία. Οἱ γονεῖς ἀποτρέπουν τὰ παιδιὰ τους από το νὰ ἐκκλησιάζονται συχνά, μήπως «ξεμυαλιστοῦν» καὶ  θελήσουν να γίνουν παπάδες. Ὁ φίλος ἀποτρέπει τὸ φίλο ἀπὸ τὴν ἐξομολόγηση, γιατί ὁ ἴδιος πότε δὲν τόλμησε νὰ ψάξει τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ ἀναλογιστεῖ τὰ λάθη του. Ἕνα σωρὸ δικαιολογίες καὶ ἐπιχειρήματα μᾶς ψιθυρίζει ὁ διάβολος, προκειμένου νὰ μείνουμε στὸ σκοτάδι, στὴ μόνιμη πνευματική μας τυφλότητα καὶ νὰ γίνουμε ὑποχείριά του. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὅποιος κάνει πνευματικὸ ἀγώνα, εἶναι δυσάρεστος στοὺς γύρω του. Τοὺς ὑπενθυμίζει μὲ τὴ ζωή του καὶ τὴν ὅλη συμπεριφορὰ του,  τὰ δικά τους πάθη, τὴ δίκη τοὺς ὀλιγοπιστία. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ὅμως, ἀδελφοί μου, μποροῦν νὰ γίνουν οἱ μεγάλοι εὐεργέτες μας. Ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε ἀπόλυτα πεπεισμένοι γιὰ τὸ δρόμο ποὺ διαλέξαμε, ἀντιμετωπίζοντας μέ ὑπομονή τὴ δυσαρέσκεια καὶ τόν πόλεμο τῶν ἐπικριτῶν μας, γινόμαστε ἀκόμη πιὸ ἰσχυροὶ ἀγωνιστές. Ὅσο αὐτοί μας ἀποτρέπουν ἀπὸ τὸ Χριστὸ, τόσο ἐμεῖς ἂς φωνάζουμε ὅπως ὁ ἰαθεῖς τυφλὸς: «Ἰησοῦ, Υἱὲ Δαβίδ, ἐλέησέ μας». Γιατί ἡ σχέση μας μὲ τὸ Χριστὸ δὲν εἶναι ἰδιοτελής, οὔτε περιστασιακή, ἀλλὰ σχέση ἀγάπης καὶ ἀπόλυτης ἐμπιστοσύνης. Ο σήμερα εορταζόμενος Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης μας τονίζει πως ένα είναι το ζητούμενο στη ζωή μας. Η αγάπη, η λατρεία στον Χριστό και η αγάπη στους συνανθρώπους μας. Να είμαστε όλοι ένα, με κεφαλή τον Χριστό. Έτσι μόνο θα αποκτήσουμε τη χάρη, τον ουρανό την αιώνια ζωή. Κανείς δεν μπορεί να φτάσει στον Θεό, αν δεν περάσει από τους ανθρώπους. Να αγαπάμε , να θυσιαζόμαστε ανιδιοτελώς, χωρίς να ζητάμε ανταπόδοση . Εδώ κρύβεται το μεγαλύτερο βάθος του μυστηρίου της Εκκλησίας μας.

           «Προσελκύστε, λοιπόν, τος δελφούς μας στν κκλησία», μᾶς συμβουλεύει μὲ ἀγωνιστικὸ φρόνημα ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος, προτρέψτε τος πλανημένους, συμβουλέψτε τους χι μόνο μ λόγια, λλ κα μ ργα. Κι ν κόμα τίποτα δν πες, λλ βγες π τν ερ σύναξη, δείχνοντας στος πόντες – κα μ τν μφάνιση κα μ τ βλέμμα κα μ τ φων κα μ τ βάδισμα κα μ᾿ λη σου τ σεμνότητα – τό  κέρδος πο ποκόμισες π τ ναό, ατ εναι ρκετ γι παραίνεση κα συμβουλή. Γιατ τσι πρέπει ν βγαίνουμε π τ ναό, σν π τ ερ δυτα, σν ν κατεβαίνουμε π τος διους τος ορανούς. Δίδαξε σους δν κκλησιάζονται τι ψαλες μαζ μ τ Σεραφείμ, τι νήκεις στν οράνια πολιτεία, τι συναντήθηκες μ τ Χριστ κα μίλησες μαζί Του. ν τσι ζομε τ θεία Λειτουργία, δν θ χρειαστε ν πομε τίποτα στος πόντες. λλ βλέποντας κενοι τ δική μας φέλεια, και την αγάπη που ζήσαμε εδώ στο ναό, θ νιώσουν τ δική τους ζημι κα θ τρέξουν γρήγορα στν κκλησία, γι ν᾿ πολαύσουν τ δια γαθά, μ τ χάρη κα φιλανθρωπία το Κυρίου μας ησο Χριστο, στν ποο, μαζ μ τν Πατέρα κα τ γιο Πνεμα, αώνια νήκει δόξα».  Αμήν! 

                                                                                                                                     π. Χ.Κ

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0