ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

3 Μαρτίου 2019

(Ματθ. 25, 31-46)

 

«Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον». Παράδεισος και Κόλαση. Δυο έννοιες παρεξηγημένες. Ίσως στις μέρες μας, αδελφοί μου, θεωρηθεί κάποιος αφελής όταν λέγει ότι πιστεύει στην αιώνια ζωή. Και όμως ο θεόπνευστος λόγος του Ευαγγελίου που ακούσαμε σήμερα, Κυριακή της Απόκρεω, ο αληθινός Λόγος του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, ορίζει αυτές της δυο καταστάσεις (του Παραδείσου και της Κολάσεως) με το να βγάζει τα όρια, τους όρους και τις προϋποθέσεις προκειμένου να βιώσουμε τη χριστιανική αγάπη.

Μας προτρέπει σήμερα ο Χριστός, αδελφοί μου, να κάνουμε μια ηρωική έξοδο. Να αποδράσουμε από τα στενά όρια του ατομισμού και της αυτάρκειάς μας, για να συναντήσουμε τον «πλησίον»μας και να βρούμε τελικά στο πρόσωπο του αδελφού μας τον ίδιο το Θεό, κατά το πατερικό ρητό «είδες τον αδελφόν σου, είδες Κύριον τον Θεόν σου». Γιατί όμως να βλέπουμε στον αδελφό μας τον ίδιο το Θεό; Αν ο αδελφός μας δεν πληροί τις προϋποθέσεις, γιατι να  αξίζει την αγάπη μας; Επειδή όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως είμαστε πλασμένοι «κατ΄ εικόνα Θεού». Έχουμε λάβει από της δημιουργίας μας την δυνατότητα της αθανασίας και της αναμαρτησίας. Μας προίκησε ο Θεός με το νοερό και το αυτεξούσιο, όπως λέγουν οι μεγάλοι Θεολόγοι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Με τα προσόντα αυτά που λάβαμε ως δωρεά από το Θεό, μπορούμε να αναπτυχθούμε και να τελειοποιηθούμε, βαδίζοντας προς το «καθ΄ ομοίωσιν». Η παρακοή όμως, άλλαξε την πορεία μας. Αυτονομηθήκαμε από την πηγή της ζωής. Θελήσαμε να φτάσουμε τον Θεό χωρίς τον Θεό. Δεν έπαψε όμως ποτέ ο μεγάλος Πατέρας και Δημιουργός μας να μας αγαπά!

Κατά τον ευαγγελιστή Ιωάννη «Ο Θεός αγάπη εστί». Η αγάπη δεν είναι απλώς και μόνον μια από τις αρετές του Θεού. Ο Θεός είναι όλος αγάπη. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός έδωσε καινούρια εντολή στους μαθητές του πριν από το Εκούσιο Πάθος Του: «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν , ίνα αγαπάτε αλλήλους». «Σας δίνω νέα εντολή να αγαπάτε ο ένας τον άλλο, όπως εγώ σας αγάπησα, έτσι και εσείς να αγαπάσθε μεταξύ σας. Από αυτό θα σας ξεχωρίζουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, εάν έχετε αγάπη μεταξύ σας». Να λοιπόν, με ποιό κριτήριο θα αποδώσει δικαιοσύνη κατά την Δευτέρα Παρουσία Του ο Κύριος.

Οι έξι μορφές αγάπης, όπως μας τις παρουσίασε σήμερα ο Χριστός δια του Ευαγγελιστού Ματθαίου, συμπυκνώνονται στις έξι βασικές βιολογικές ανάγκες του ανθρώπου: την πείνα , την δίψα, την ακούσια ξενιτεία, την γυμνότητα, την ασθένεια και την δέσμευση της ατομικής ελευθερίας. Ας προσθέσουμε και μια ακόμη, όχι εξ ιδίας πρωτοβουλίας, αλλά πάλι από το στόμα του Χριστού στην επί του Όρους ομιλία Του : «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών». Αυτή είναι η πεμπτουσία της αγάπης. Αυτό είναι το κήρυγμα που κανείς δεν ετόλμησε και ούτε θα τολμήσει να εκφωνήσει μέχρι της συντελείας του αιώνος, πλήν του Κυρίου μας:  Αγάπη ακόμη και στους εχθρούς. Αυτήν που ο κόσμος θεωρεί παραλογισμό, ενώ για τους πιστούς είναι δρόμος αγιασμού. Υπέρλογη, ελεύθερη και αδέσμευτη από τα στοιχεία του κόσμου τούτου, αγάπη. Η αγάπη αυτή που ευαγγελίζεται ο Χριστός είναι απείρως ανώτερη και ουσιαστικότερη από την «κοινωνική» αγάπη, εν πολλοίς υποκριτική και ιδιοτελής. Η κατά το κοινώς νοούμενον «αγάπη», είναι ένας κώδικας αξιοπρεπούς συμπεριφοράς και συμβίωσης στις οικογένειες και στις κοινωνίες μας. Όταν προσπαθούμε να κρατάμε απλά τις ισορροπίες στις διαπροσωπικές μας σχέσεις αποδίδοντες «τα ίσα», όταν συμβιβαζόμαστε σε όλα τα επίπεδα, κρύβοντας τα πραγματικά μας αισθήματα για τον πλησίον μας και στη θέση τους βάζουμε μια συμβατική μορφή επικοινωνίας,  σκοπός της οποίας είναι η ιδιοτέλεια και η φαινομενική αρμονία, ενώ πάθη διάφορα φυλάσσονται –άχρι καιρού- καλά κρυμμένα μέσα μας.   Δυστυχώς ακόμη και εμείς οι χριστιανοί, έτσι έχουμε μάθει να ζούμε για να επιβιώσουμε στη «ζούγκλα» , όπως λέμε, της σημερινής κοινωνίας. Και κοιτάμε με την άκρη του ματιού μας όποιον διαφέρει από μας, όποιον έχει θέσει άλλους, υψηλότερους και πνευματικότερους στόχους και σημαντικότερες προτεραιότητες. Αυτό συμβαίνει γιατί μας διαφεύγει μια σπoυδαιότατη διάσταση της αγάπης, η θυσία. Συνήθως θυσιάζουμε πολλά πράγματα, χρήματα, τα χρόνια της ζωής μας αρκετές φορές, για αξίες χωρίς αντίκρισμα. Αισθανόμαστε άδειοι και κουρασμένοι, υποτιμημένοι και ανικανοποίητοι, γιατί δεν πήραμε από τους άλλους αυτό που περιμέναμε, δε βρήκαμε την ανταπόκριση των τόσων κόπων μας. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν θυσιάσαμε το ένα και σημαντικό : τον εγωισμό μας. Αν το κάναμε, θα λαμβάναμε πλούσια τη Χάρη από το Χριστό μας, που την δίνει μόνο στους ταπεινούς.  Δόξα τω Θεώ,  έχουμε αναρίθμητα υποδείγματα αγίων που έζησαν την αγάπη του Χριστού και  μπόρεσαν απλόχερα να την μεταδώσουν και στους άλλους. Ένας μοναχός που έζησε την αγάπη αυτή, που  αγωνίστηκε για την αγάπη του Θεού και αγάπησε πολύ τον άνθρωπο, ο Όσιος Παϊσιος,  μας δίνει πρακτικές συμβουλές για την βίωση αυτής της θυσιαστικής αγάπης. « Όταν ένας έχει και δίνει ελεημοσύνη, δεν μπορείς να καταλάβεις αν έχει αγάπη ή όχι. Γιατί μπορεί να δίνει όχι από αγάπη, αλλά για να ξεφορτωθεί κάποια πράγματα. Όταν στερείται και δίνει, τότε φαίνεται η αγάπη του. Πιστεύω, ας υποθέσουμε, ότι έχω αγάπη. Ο Θεός για να δοκιμάσει την αγάπη μου, μου στέλνει ένα φτωχό. Αν έχω για παράδειγμα δυο ρολόγια, ένα καλό και ένα χαλασμένο και δώσω το χαλασμένο στον φτωχό, σημαίνει ότι η αγάπη μου είναι δεύτερης ποιότητας. Αν έχω πραγματική αγάπη θα δώσω το καλό. Αν δίνεις το παλιό ρολόι, ζει ο παλαιός άνθρωπος μέσα σου. Αν δίνεις το καινούριο, είσαι αναγεννημένος άνθρωπος. Το χειρότερο είναι να κρατάς και τα δύο και να μη δίνεις κανένα. Όταν θέλω να κάνω ελεημοσύνη και δεν έχω, τότε κάνω ελεημοσύνη με αίμα. Ο άλλος που έχει και δίνει υλική βοήθεια, νιώθει χαρά, ενώ αυτός που δεν έχει να δώσει, προσεύχεται καρδιακά να βοηθήσει ο Θεός τον πτωχό και ταπεινωμένος λέει: «Δεν έκανα ελεημοσύνη». Αυτό θα πει κάνω ελεημοσύνη με αίμα. Η καλή διάθεση είναι το παν». Οι  συμβουλές αυτές του αγίου γέροντος, μας δείχνουν ότι ο Παράδεισος βιώνεται από αυτή ακόμη τη ζωή και η κόλαση επίσης. Παράδεισος είναι να αγαπάμε Θεό και ανθρώπους χωρίς όρια και προϋποθέσεις,  χωρίς ιδιοτέλεια. Κόλαση είναι η αποξένωση από τη αγάπη. Η οικοδόμηση του τοίχους της αδιαφορίας, του μίσους και του εγωισμού. 

Αγαπητοί μου αδελφοί! Σήμερα η μητέρα μας Εκκλησία, καλεί  όλους εμάς τα πιστά παιδιά της που τόσο αγαπά, να απέχουμε από το κρέας και να μπούμε στην τελική ευθεία για την Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Μας προτρέπει να αγωνιστούμε φιλότιμα για να κάνουμε πράξη την αγάπη του Θεού στον κόσμο. Η σταδιακή αποχή από τις τροφές θα μας βοηθήσει να αποκτήσουμε την εγκράτεια και να ασκήσουμε συστηματικότερα τις αρετές. Ό,τι κι αν κάνουμε όμως, αν το κάνουμε μόνο για τον εαυτό μας και δεν έχουμε αγάπη προς όλους «εις ουδέν οφελούμεθα».

Η εποχή μας έχει χαρακτηριστεί ως  η εποχή των χριστιανών. Είναι ανάγκη και μοναδική ευκαιρία συνάμα, να στείλουμε ένα πανανθρώπινο μήνυμα, στον πονεμένο και κουρασμένο μας κόσμο. Ένα μήνυμα αγάπης και θυσίας. Η αγάπη και η επιστροφή στο Θεό – ας το πιστέψουμε και ας το προσπαθήσουμε-  μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, να τον μεταμορφώσουν και να τον εισάγουν στην τροχιά της αιωνιότητας, στον Παράδεισο,  στην Βασιλεία του Τριαδικού Θεού της Αγάπης! Αμήν!

π. Χ.Κ

                                                                                                                                                                         (Β΄ Τιμοθ. 2 , 1-10)

         

        

         Το σημερινό αποστολικό ανάγωσμα, αδελφοί μου, μας περιγράφει  ποίο πρέπει να είναι το αγωνιστικό και μαρτυρικό φρόνημα του χριστιανού και αναφέρεται στον εορτασμό της  ιεράς μνήμης του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους.

         Ο Άγιος  Ιερομάρτυς  του  Χριστού Χαραλάμπης , ο λαοφιλής αυτός Άγιος της Εκκλησίας μας , έζησε τον 2ο μ. Χ. αιώνα στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Ήταν ιερεύς του Θεού. Η ζωή του ήταν μιά συνεχής υπηρεσία αφοσίωσης στο Χριστό και αγάπης προς τον πλησίον . Όταν το 198 ο έπαρχος Λουκιανός ,την περίοδο εκείνη των σφοδρών διωγμών του Σεβήρου , κάλεσε  τον Άγιο να αρνηθεί το Χριστό , αυτός λουσμένος από τη θεία χάρη και παρά την μεγάλη ηλικία του ομολόγησε με παρρησία την πίστη του , ενδυναμωμένος από τη χάρη του Χριστου.  Δεν πτοήθηκε καθόλου εμπρός στις απειλές  για σκληρά βασανιστήρια. Έλαμπε όλος από χαρά ουράνια , όπως μας μαρτυρεί και το όνομά του. Ο έπαρχος τότε , δε δίστασε  να διατάξει  τους δημίους να γδάρουν τις σάρκες του γηρασμένου στο σώμα αλλά ακμαιοτάτου στην ψυχη λειτουργού του Θεού , για να φανεί  και να ενεργήσει δι’  αυτού «η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα» χάρη του Θεου. Αντί λοιπόν να υποφέρει – όπως όλοι περίμεναν – από τους φρικτούς πόνους , ο Άγιος δοξολογούσε το Θεό για την αντοχή που του έδινε. Τότε πολλοί δήμιοι βλέποντας το θαύμα  αυτό προ των οφθαλμών τους , μετεστράφησαν και πιστεψαν στο Χριστό που αποκαλύπτει τη δύναμη Του μέσα από την αδυναμία της ανθρώπινης φύσης. Ο Ίερομάρτυς του Χριστού , ως εκλεκτός Του δούλος  και αθλητής, έλαβε το στέφανο του μαρτυρίου  με τον αποκεφαλισμό του σε ηλικία 113 ετών.

      Είδαμε , αδελφοί μου να επαληθεύονται  στη ζωή του Αγίου Χαραλάμπους , όλα όσα πατρικά συμβούλευε ο Απόστολος  Παύλος τον μαθητή του Τιμόθεο στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα . Ο Άγιος  «ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστου» έγινε αρεστός στον Αθλοθέτη του κρατώντας τον εαυτό του μακριά από τις φροντίδες και τις ενασχολήσεις της ζωής . Δυναμωμένος από τη θεία χάρη οδηγήθηκε στην κακοπάθεια και στο μαρτύριο.

    «Σύ ουν κακοπάθησον ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού»

       Όπως και ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος κακοπαθεί  , ευρισκόμενος δεσμιος στις φυλακές της Ρώμης , απο όπου στέλνει την επιστολή  του , το ίδιο προτρέπει  και τον μαθητή του  να πράττει. Να μην επιζητεί την πλατεία  και ευρύχωρη οδό , τις εύκολες λύσεις , διότι κάτι τέτοιο δεν συνιστά τη «νόμιμη» κατά Χριστόν άθληση καί δεν συνάδει με το πνεύμα του ευαγγελίου. Και «το στόμα του Αποστόλου Παύλου» και ο  μεγαλύτερος ερμηνευτής των  επιστολών του , ο Ιερός Χρυσόστομος ,  μας διαφωτίζει σχετικά με την κατά Χριστόν άθληση : «Κανένας πραγματικά μεγάλος αθλητής όταν βρίσκεται στο στάδιο των αγώνων , δεν επιζητεί λουτρά , ούτε τράπεζα γεμάτη από φαγητά και κρασιά. Αυτό δεν είναι γνώρισμα αθλητή , αλλά ανόητου ανθρώπου. Διότι ο αθλητής αγωνίζεται εναντίον της σκόνης , της θερμότητος του ηλίου , εναντίον του πολλού ιδρώτος , με θλίψεις και στενοχωρίες. Τώρα είναι ο καιρός του αγώνα και των ταλαιπωριών  σκέπτεται , και γι αυτό είναι φυσικό και νά πληγώνομαι και να αιματώνω και να πονώ. Ας πιστεύσουμε  ότι όλη μας η ζωή περνά μέσα σε αγωνίες και τότε ουδέποτε θα ζητήσουμε άνεση , ουδέποτε θα αισθανθούμε στενοχωρία όταν θα δοκιμάσουμε θλίψεις. Άλλος είναι ο καιρός της ανέσεως. Εμείς πρέπει να γίνουμε τέλειοι μέσα από τις δοκιμασίες και τις θλίψεις. Ο Κύρίος μας όμως μας προτρέπει να τον παρακαλούμε στην προσευχή μας να μην εισέλθουμε σε πειρασμό και παράλληλα μας διαττάσει , αφού πάρουμε τον σταυρό των δοκιμασιών στους ώμους μας , να Τον ακολουθήσουμε. Αυτά που λέγω δεν είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους , αλλά ίσα-ίσα είναι πολύ αρμονικά. Εσύ δηλαδή να είσαι διαρκώς προετοιμασμένος , όπως ο στρατιώτης με τα όπλα του , διαρκώς να έχεις το νου σου άγρυπνο , σαν να περιμένεις τον πόλεμο. Πολέμους όμως μην προκαλείς , διότι αυτό δεν είναι γνώρισμα καλού στρατιώτου , αλλά επαναστάτου ».

        Η κακοπάθεια λοιπόν , όπως μας συμβουλεύει , ο άγιος Πατήρ της Εκκλησίας μας  ειναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του αθλητή του Χριστού στην καθημερινή του ζωή . Πώς όμως νοείται η έννοια της άθλησης σε περίοδους που δεν διώκεται η πίστη μας; Όντως δεν καλούμαστε σήμερα να ομολογήσουμε ενώπιον των τυράννων την πίστη μας . Ας τον ομολογούμε όμως στην πράξη με τη ζωή μας , τις επιλογές μας  , την υπακοή μας στο Ευαγγέλιο Του. Αυτό βεβαίως δεν είναι εύκολο , γιατί θα βρούμε αντιμέτωπο το διάβολο που αντιστρατεύεται τον αγώνα μας και εμποδίζει τη σχέση μας με το Θεό , χρησιμοποιώντας πολλές φορές ως όργανά του τους ανθρώπους. Ομολογία της πίστεως είναι να παίρνουμε θέση όταν βλασφημείται το Όνομα  του Θεού και διαστρέφεται ο Νόμος Του. Η ουδετερότητα μας σε αυτές τις περιπτώσεις  στο όνομα της καλοπέρασης και της εξωτερικής «ηρεμίας» στη ζωή μας , δεν συνιστά τη γνησιότητα της πίστης μας . Η γαλήνη στη ζωή μας και η ειρήνη στην  ψυχής μας , όταν αυτά δεν κατακτήθηκαν μετά από αγώνες και κακοπάθεια , είναι επισφαλείς και εύθραυστες καταστάσεις που ευκολά ανατρέπονται  με την παραμικρή δυσκολία.

                Η έννοια της κακοπάθειας  , όπως παρουσιάζεται στην σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα , είναι συνδεδεμένη και με τη θυσία .

Ο Απόστολος Παύλος  «πάντα υπέμεινε δια τους εκλεκτούς». Για να βρούν την αλήθεια και να σωθούν οι αδελφοί του , τους οποίους

προόρισε ο Θεός , υπέμένει πολλές δοκιμασίες και θλίψεις , αλλά δε σταμάτησε να κηρύττει το Ευαγγέλιο , ούτε αποκαρδιώθηκε .

Κι  εμείς ας προσπαθήσουμε να θυσιάσουμε κάτι από τις ανέσεις μας για τον πλησίον , ας  ταπεινώσουμε τον εαυτό μας προκειμένου να έρθουμε σε επικοινωνία μαζί του και να του μεταδώσουμε τή χαρά και την  αγάπη του Χριστού. « Στην Ορθοδοξία » , έλεγε ο Όσιος Παϊσιος ,  « η καλωσύνη είναι το ξεχείλισμα της αγάπης πρός το Θεό και πρός τον πλησίον. Όποιος ζεί σωστά τήν ορθόδοξη ζωή έχει ταπείνωση , αγάπη και δίνεται ολόκληρος γιά τόν πλησίον, θυσιάζεται ».  Θυσία , επίσης απατείται και για να επικοινωνήσουμε με το Θεό . Όταν προσπαθούμε να αφήσουμε την ψυχή μας  να ανέβει δια της προσευχής προς το Θεό , δε συναντάμε λίγες δυσκολίες. Επίσης δεν μας είναι πάντοτε εύκολο να προσερχόμαστε στο ναό και να λατρεύουμε το Θεό.  Χρειάζεται πνεύμα υπακοής για να αποδεχθούμε την ωφέλεια της νηστείας και της άσκησης που ως μέσα θεραπευτικά μας προβάλλει η Εκκλησία. Ακόμη και τα πιό απλά πράγματα, θέλουν ιδιαίτερη προσπάθεια στον πνευματικό μας αγώνα , όταν αυτός γίνεται με συνέπεια και με σκοπό να είναι ευάρεστος στο Θεό.

          `Αδελφοί μου , με τη βάπτισή μας ανήκουμε στην ευλογημένη παράταξη του Χριστού στο «κέρας των πιστών». Δεν είμαστε στρατιώτες κάποιου κοσμικού βασιλιά αλλά αγωνιζόμαστε να γίνουμε «καλοί στρατιώται Ιησού Χριστού». Για εμάς στόχος είναι η αγιότητα , γι αυτό επιλέξαμε την «στενή και τεθλιμμένη οδό την απάγουσα εις την ζωήν».  Ας αγωνιστούμε μέχρι το τέλος της ζωής μας , όπως ο Αθλοφόρος του Χριστού Χαραλάμπης , με τις πρεσβείες του οποίου είθε όλοι μας να κρατάμε  ασβεστη τη φλόγα της πίστεως μέσα μας και να βιώνουμε το μεγάλο μυστήριο της ευσεβείας με ταπείνωση και θυσιαστικό φρόνημα , για να μας συνοδεύεουν πάντοτε η αναφαίρετη χαρά και η Χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αμήν

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΖΟΝΤΑΙ ΑΝΑ ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΟ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΝΕΩΝ (20-50 ΕΤΩΝ) ΚΑΙ ΝΕΩΝ ΖΕΥΓΑΡΙΩΝ  ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΕΝΟΡΙΑΚΟΥ ΝΑΟΥ ΟΠΟΥ ΘΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΩΦΕΛΙΜΟ ΚΕΙΜΕΝΟ (ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΓΙΩΝ, ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ) ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ , ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ.

ΒΑΣΙΚΗ ΕΠΙΔΙΩΞΗ Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ.

ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΙΣ 6.00 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ ΣΤΙ Σ 7.00

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ π.ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΚΑΡΑΒΙΑΣ (6975464287)

Deprecated: Function Jetpack_Photon::filter_the_content is deprecated since version jetpack-12.2! Use Automattic\Jetpack\Image_CDN\Image_CDN::filter_the_content instead. in /var/www/vhosts/prodromos-kranidiou.gr/httpdocs/wp-includes/functions.php on line 6131

3/3/2019 πρωί θ. Λειτουργία 7:15-9:45
8/3/2019 ο Εσπερινός και η μελέτη Αγίας Γραφής στις 5.30 μ. μ. 
9/3/2019  πρωί θ. Λειτουργία 7:00-9:00 .  Το απόγευμα ο Εσπερινός στις 5:30 μ.μ.
10/3/2019 πρωί θ. Λειτουργία 7:15-9:45 . Το  απόγευμα ο πρώτος Κατανυκτικός Εσπερινός  στις 5:30 μ.μ.

 

Π Ρ Ω Τ Η    Ε Β Δ Ο Μ Α Δ Α    Τ Ω Ν    Ν Η Σ Τ Ε Ι Ω Ν  (11-17 Μαρτίου 2019)

 

ΔΕΥΤΕΡΑ 11/3/2019 πρωί 7.00 – 9.00   ο Όρθρος, οι ΄Ωρες και ο Εσπερινός. Απόγευμα στις 5.30 το Μεγάλο Απόδειπνο.

ΤΡΙΤΗ 12/3/2019 πρωί 7.00 – 9.00   ο Όρθρος, οι ΄Ωρες και ο Εσπερινός. Απόγευμα  στις 5.30 το Μεγάλο Απόδειπνο.

ΤΕΤΑΡΤΗ 13/3/2019 πρωί 7.00 – 9.15   η Ακολουθία των Προηγιαμένων Τιμίων Δώρων. Απόγευμα στις 5.30 το Μεγάλο Απόδειπνο.

ΠΕΜΠΤΗ  14/3/2019 πρωί 7.00 – 9.00   ο Όρθρος, οι ΄Ωρες και ο Εσπερινός. Απόγευμα 5.30 το Μεγάλο Απόδειπνο. 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15/3/2019 πρωί 7.00 – 9.15   η Ακολουθία των Προηγιαμένων Τιμίων Δώρων . Απόγευμα  6.30 η Ακολουθία των Χαιρετισμών. 

 ΣΑΒΒΑΤΟ 16/3/2019 πρωί 7.00 – 9.00   Θεία Λειτουργία. Απόγευμα στις 5.30 ο Εσπερινός.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 17/3/2019 πρωί θ. Λειτουργία 7:15 – 10.00 
Απόγευμα στις  5.30 ο Κατανυκτικός Εσπερινός  στον Ι.Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου . 

ΙΕΡΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ : ΤΕΤΑΡΤΗ 13/3 ΩΡΕΣ: 10-12 ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΙ 4-5.30 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ.

 

Κ Α Λ Η    Ε Υ Λ Ο Γ Η Μ Ε Ν Η    ΚΑΙ   Κ Α Ρ Π Ο Φ Ο Ρ Α    Τ Ε Σ Σ Α Ρ Α Κ Ο Σ Τ Η ! 

 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

  13  ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  2019

          Στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος περιγράφει τὰ γεγονότα μετὰ τὴ Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ. Ἀναφέρει ὅτι συνέλαβαν τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο γιὰ νὰ τὸν θανατώσουν. Ὁ Ἰησοῦς διώχθηκε ἀπὸ τὴ Ναζαρὲτ καὶ πῆγε στὴ «γῆ Ζαβουλῶν καὶ στὴ γῆ Νεφθαλείμ», ὅπως προεῖπαν οἱ προφῆτες, δηλαδὴ στὴν περιοχὴ τῆς Καπερναοὺμ, γιὰ νὰ διδάξει τὸν λόγο Του.

     Οἱ περιοχὲς αὐτὲς ἀπὸ τὸ 733 π.Χ. εἶχαν κυριευθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἀσσυρίους. Οἱ Ἰουδαῖοι κάτοικοί τους ὁδηγήθηκαν στὴν ἐξορία καὶ στὰ μέρη τους ἐγκαταστάθηκαν ἐθνικοὶ εἰδωλολάτρες. Ζοῦσαν ἔτσι μέσα στὴ σκιὰ καὶ στὴν ἄγνοια. Γι’  αὐτὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο ὁμιλεῖ γιὰ σκοτάδι καὶ σκιὰ σ’ αὐτὲς τὶς περιοχές. Δὲν γνώριζαν τὸν Χριστὸ καὶ λάτρευαν ἀνθρώπινα κατασκευάσματα. Αὐτὸ τὸ σκοτάδι ὅμως θὰ διαλύσει ἕνα μεγάλο Φῶς, ὅπως λέει ὁ προφήτης Ἠσαΐας. Τὸ Φῶς αὐτὸ εἶναι τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Γιατί τὸ «Φῶς ἐν τῆ σκοτία φαίνει, καί ἡ σκοτία αὐτό οὐ κατέλαβεν» (Ιωάν. 1,5).

          Ἡ σημερινὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Καπερναοὺμ ἀνάμεσα σὲ ἀνθρώπους εἰδωλολάτρες, μᾶς δίνει τὴν δυνατότητα νὰ σκεφτοῦμε πόσο σκοτάδι καὶ πόση ἄγνοια Χριστοῦ ὑπάρχει στὴ δική μας ζωή. Ἀφοῦ τὸ «Φῶς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἦλθε στὸν κόσμο, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι ἀγάπησαν καὶ ἔδωσαν τὴν καρδιὰ τοὺς στὸ σκοτάδι κι ὄχι στὸ Φῶς, γιατί τὰ ἔργα τοὺς εἶναι πονηρά» (Ἰωάν. 3,19), ὅπως λέγει ὁ εὐαγγελιστὴς τῆς ἀγάπης Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος.

          Οἱ σημερινὲς δύσκολες συνθῆκες διαβίωσης καθιστοῦν τὸν ἄνθρωπο «δρομέα» στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ἐπιβίωσή του. Κυνηγᾶ τὸ κέρδος ὡς μοναδικό του στόχο. Κουρασμένος ἀπὸ τὸ συνεχὲς τρέξιμο ἀπωθεῖ τὴν ἀνάγκη γιὰ ἀληθινὸ νόημα καὶ σκοπὸ στὴ ζωή του. Γι’ αὐτὸ στὴν πρώτη δυσκολία ἀπογοητεύεται, ἀφοῦ κατανοεῖ ὅτι βρίσκεται ἀκόμη στὸ μηδέν. Ὅλα μποροῦν νὰ τελειώσουν σὲ μία στιγμή. Νὰ ἔρθουν «τὰ πάνω κάτω», ὅπως λέμε. Βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε συνέχεια ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημέρωσης τὶς οἰκονομικὲς ἀποτυχίες καὶ τὰ ἀδιέξοδα ἀνθρώπων ποὺ σὲ μία στιγμὴ ἰσοπεδώθηκαν οἱ προσπάθειες μίας ζωῆς. Ἐπιχειρήσεις νὰ πτωχεύουν. Σπίτια ποὺ φτιάχτηκαν ἢ ἀγοράστηκαν μὲ δανεισμὸ νὰ κατάσχονται. Νοικοκυριὰ ποὺ ἄλλοτε μποροῦσαν νὰ τὰ βγάλουν πέρα ἀξιοπρεπώς, σήμερα νὰ δυσκολεύονται ἀκόμη καὶ γιὰ τὰ ἀπαραίτητα. Καὶ τὸ χειρότερο, ἡ ἐμφάνιση μίας ἀρρώστιας. Ὁ κλονισμὸς τῆς ὑγείας, μᾶς φέρνει ἀντιμέτωπους μὲ ἕνα βάρος ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε. Σηκώνουμε τὰ χέρια ψηλὰ καὶ προσπαθοῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε τὰ ἀμέτρητα «γιατί». «Γιατί σὲ μένα…..». «Τί ἔκαμα καὶ τιμωροῦμαι ἔτσι…..». Σ’ αὐτὴ τὴ δυσκολία σκεφτόμαστε τὸν Θεὸ ὄχι μόνο γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ τοῦ ρίξουμε καὶ τὶς ἀνάλογες εὐθύνες γιὰ τὴν κατάστασή μας. Γιατί δὲν μᾶς βοήθησε….. Γιατί ἔστειλε σέ μας αὐτὴ τὴ δυσκολία, αὐτὴ τὴ δοκιμασία……

          Ἔτσι καλύπτεται ἡ ἀνάγκη γιὰ πραγματικὸ νόημα στὴ ζωὴ ἀπὸ τὶς δυσκολίες καὶ τὰ ἀδιέξοδά της.

          Ὁ Χριστὸς ὅμως εἶναι ἡ ἐλπίδα  μας. Εἶναι αὐτὸς πού μας δίνει τὴν δυνατότητα νὰ διαχειριστοῦμε τὶς δυσκολίες μας. Εἶναι τὸ Φῶς στὶς σκιὲς καὶ στὰ σκοτάδια μας. Αὐτὸς πού μας προσφέρει τὴν ἐλπίδα καὶ μᾶς καλεῖ μὲ τὰ λόγια του: «ἐλάτε κοντά μου ὅλοι ὅσοι μοχθεῖτε καὶ κοπιάζετε καὶ εἶστε φορτωμένοι ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῶν θλίψεων καὶ τῶν πλανῶν καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ἀναπαύσω καὶ θὰ σᾶς ξεκουράσω» (Μάτθ. 11,28).

Ἡ ἀναλογία ποὺ ὑπάρχει στὸ σκοτάδι καὶ στὴν ἄγνοια γιὰ τὸν Χριστὸ στὴν ἐποχὴ τῆς Καπερναοὺμ μὲ τὴν σημερινὴ ἐποχή, ἀποδεικνύεται περίτρανα  στὴν ἀδυναμία μας νὰ ὑπερβοῦμε τὴν ρουτίνα τῆς καθημερινότητας καὶ στὴν ἀδιαφορία μας γιὰ τὸ Φῶς ποὺ ἐκπέμπει ὁ Χριστός, δίνοντας νόημα καὶ σκοπὸ στὴ ζωή μας. Χωρὶς τὸν Χριστὸ όμως,  τὸ ὑπαρξιακό μας κενὸ θὰ γίνεται βαθύτερο. Οἱ ἀνασφάλειές μας θὰ μεγαλώνουν καὶ ἡ ζωή μας θὰ γίνεται πιὸ δύσκολη.

          Ἀδελφοί μου,

          Τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ εἶναι φῶς αἰώνιο καὶ ἡ πηγὴ τοῦ εἶναι ἀστείρευτη. Αὐτὸς ποὺ θὰ τὸ «ἀκολουθήσει πιστὰ –λέει τὸ Εὐαγγέλιο- δὲν θὰ περπατήσει στὸ σκοτάδι μὲ κίνδυνο νὰ γκρεμιστεῖ στὰ βάραθρα, ἀλλὰ θὰ ἔχει στὴ ζωὴ τοῦ τὸ ἀληθινὸ Φῶς ποὺ πηγὴ τοῦ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός» (Ἰωάν. 8,12) Ἃς τὸ ἀκολουθήσουμε γιὰ νὰ γευθοῦμε κι ἐμεῖς τὴν ἀληθινὴ ζωή.  Ἀμήν.

π. Χ.Κ.

ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ Ο ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΘΑ ΤΕΛΕΙ ΑΓΙΑΣΜΟΥΣ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΚΑΙ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ 2019, ΑΝΤΙ ΤΟΥ ΑΓΙΑΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ ΤΗΣ 5ΗΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ . ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟΝ ΕΓΚΑΙΡΩΣ