Εισήγηση πατρός Γεωργίου Κανακάρη με θέμα τάφη ή καύση των νεκρών; Εκφωνήθηκε στην διαδικτυακή σύναξη νέων την Κυριακή 11/4/2021

ΕΝΤΑΦΙΑΣΜΟΣ Ή ΚΑΥΣΗ ΚΑΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ  ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ
του πατρός Γεωργίου Σ. Κανακάρη

    Θα ήθελα να ξεκινήσουμε αυτήν μας την Σύναξη λέγοντάς σας για αρχή κάποια ιστορικά στοιχεία για τις δύο αυτές επιλογές, όσον αναφορά τον Ελλαδικό χώρο, ανεξάρτητα του Χριστιανισμού. Η πρώτη φορά που οι Έλληνες αποφασίζουν να ενταφιάσουν τους νεκρούς τους είναι την εποχή του κυκλαδικού πολιτισμού γύρω στο 3000 π.Χ, ενώ η καύση θα εμφανιστεί στην χώρα μας περίπου κοντά στον 11ο αιώνα π.Χ, η οποία προήλθε από την ανατολή και πιθανών τους Χετταίους και διαδόθηκε στην Ελλάδα από την Μικρά Ασία και διατηρήθηκε σε συνδυασμό με την ταφή ανάλογα με την ιστορική περίοδο και την περιοχή. Αυτό κράτησε έως του Χριστιανικούς χρόνους όπου ο ενταφιασμός γίνεται η μόνη πρακτική κήδευσης.

    Τώρα ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στην προσέγγιση αυτών των δυο πρακτικών. Τί σήμαινε και από τί αποτελούνταν το κάθε ένα;

    Ας αρχίσουμε με τη γνωστή σε όλους μας ταφή. Η ταφή, από τα αρχαία χρόνια, έχει τελετουργικό το οποίο το μόνο που δείχνει είναι ο σεβασμός ως προς το νεκρό. Ξεκινούσε από την πρόθεση του νεκρού και τον θρήνο του,αυτό που λέμε εμείς οι Χριστιανοί προσκύνημα και μοιρολόι,(γνωρίζουν οι παλαιότεροι), συνέχιζε με την εκφορά και τον ενταφιασμό του δηλαδή την τελετουργική μεταφορά του νεκρού και την ταφή και τελείωνε με το περίδειπνο το οποίο ήταν το δείπνο που έδιναν συγγενείς και φίλοι προς τιμήν του νεκρού.

    Στην αντίπερα όχθη, για αυτούς που ρίχθηκαν στην πυρά, το τελετουργικό περιλάμβανε κορμούς όπου τοποθετούσαν το νεκρό και κατά τη διάρκεια έριχναν στη φωτιά μέλι, αρνιά, βόδια κ.α. Συνήθιζανόμως, όπως συναντάμε σε κάποιες αναφορές, τα καμένα οστά να τοποθετούνται σε πήλινα δοχεία και να θάβονται στο χώμα. Αυτό κατευθύνει την σκέψη μας αμέσως στη ρήση που δεν σχετίζεται με τους αρχαίους Έλληνες αλλά αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη και συγκεκριμένα στο βιβλίο της Γενέσεως και είναι τα λόγια του Θεού προς τον Αδάμ “Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει” που σημαίνει ότι ο άνθρωπος από χώμα είναι και θα καταλήξει στοχώμα. Ακόμα και εκεί δηλαδή, βλέπουμε την ανάγκη των ανθρώπων να καταλήξουν ακριβώς εκεί από όπου ξεκίνησαν.

   Αφού είδαμε πως αντιμετώπιζαν στην αρχαία Ελλάδα τους νεκρούς θα ήθελα να επισημάνω και μια διαφορετική οπτική της καύσης. Την καύση την συναντάμε στην Παλαιά Διαθήκη σε αυτά τα χωρία της Αγίας Γραφής (Γενέσεως κεφ.38,στοιχ.24. Λευιτικόν κεφ.20,στοιχ.14. Λευιτικόν κεφ.21,στοιχ.9. Ιησούς του Ναυή – κεφ.7,στοιχ. 15. Αμώς – κεφ.2,στοιχ.1. Α’ ΒασιλειώνΚεφ.31,στοιχ.12-13) ως βαριά τιμωρία, ως εκδικητική πράξη και ως λύση έσχατης ανάγκης.Δεν πρέπει πάντως να διαφύγει της προσοχής μας ότι οι περισσότερες των παραπάνω περιπτώσεων αναφέρονται σε καύσεις ζώντων, με εξαίρεση εκείνη στο βιβλίο του Αμώς.

Ιδιαίτερα για εμάς τους Χριστιανούς, αυτή η πράξη χαρακτηρίζεται ως απάνθρωπη, βάρβαρη αλλά και ανοίκεια προς τα Χριστιανικά ιδεώδη. Αυτή ηάποψη καταγράφεται σε πολλά πατερικά κείμενα όπως για παράδειγμα στου Αγίου Νικοδήμου όταν σχολίαζε τον 66ο κανόνα του Μεγάλου Βασιλείου και μας λέει πως αυτοί οι οποίοι κάνουν λόγο για τυμβωρυχία και για καύση των νεκρών πρέπει να επιτιμώνται ως φονιάδες, καταδεικνύοντας με αυτό τον τρόπο το αποτρόπαιον της πράξης της καύσης.

   Θα ήθελα τώρα σιγά σιγά να προσεγγίσουμε το ζήτημα αυτό ως Χριστιανοί ορθόδοξοι και όχι ως απλοί παρατηρητές, θέτοντάς σας τρία ερωτήματα προς σκέψη:

1)Τί είναι είναι για εμάς τελικά κάποιος που έχει αφήσει αυτόν τον κόσμο;

2)Τί είναι αυτό που πιστεύουμε για την μεταθανάτια ζωή;

3)Και τελικά: Πιστεύουμε πραγματικά στην Ανάσταση;
 

 Συνηθίζουμε εμείς οι Χριστιανοί να λέμε ότι ο άνθρωπος «κοιμήθηκε» αντί να πούμε ότι πέθανε το οποίο στα αυτιά μας θα ηχούσε ως το τέλος της ύπαρξής του. Αυτό συμβαίνει γιατί πιστεύουμε βαθιά μέσα μας στην Ανάσταση! Δηλαδή, όταν έρθει η Δευτέρα Παρουσία, θα αναστηθούμε ή θα ξυπνήσουμε, αν θέλετε, όλοι μας από τους νεκρούς. Άρα για ποιο δίλημμα μιλάμε; Θα διαλέγαμε ποτέ να πάρουμε τον άνθρωπο μας που κοιμάται και να τον κάψουμε; Νομίζω ότι όλοι θα συμφωνούσαμε πως όχι! Σε αυτό έρχεται να συνηγορήσει και ο Ιερός Χρυσόστομος ο οποίος σημειώνει σχετικά: «επειδή… ήλθεν Χριστός, και υπέρ της ζωής του κόσμου απέθανεν, ουκέτι θάνατος καλείται ο θάνατος, αλλά ύπνος και κοίμησις» και συνεχίζει: «δια τούτο και αυτός ο τόπος (εννοεί το νεκροταφείο) κοιμητήριον ωνόμασται, ίνα μάθης ότι οι τετελευτηκότες και ενταύθα κείμενοι, ου τεθνήκασιν, αλλά κοιμώνται και καθεύδουσιν».

   Τα οστά, σύμφωνα πάλι σύμφωνα με τον ιερό Χρυσόστομο, διατηρούν ζωντανή την βιολογική ταυτότητα του νεκρού. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και μετά το χωρισμό της ψυχής από το σώμα, δεν καταργείται η υπόσταση. Προέκταση της πραγματικότητας αυτής, είναι το γεγονός, ότι η ψυχή γνωρίζει τα μέλη της παρά το χωρισμό της από το σώμα, σύμφωνα με τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης. Τα οστά για εμάς τους πιστούς είναι ιερά και τυγχάνουν σεβασμού και τα θεωρούμε “λείψανα” δηλαδή ότι μας έχει απομείνει.

   Για παράγειγμα, τα λείψανα των Αγίων μας πάντοτε τύχγαναν ιδιαίτερης τιμής και ευλάβειας διότι σε αυτά αναγνωρίζουμε τη χάρη του Θεού, η οποία παραμένει στα σώματα και μετά το θάνατο και τα κάνει να μυροβλύζουν και να ευωδιάζουν, να επιτελούν θαύματα και να αγιάζουν τον τόπο και όσους βρίσκονται σε αυτόν, σύμφωνα με τονΜεγάλο Βασίλειο.

   Θέλω όμως να αναλογιστούμε τί θα είχε συμβεί αν είχαμε κάψει τους αγίους μας;
   Ας δούμε και μία ακόμα οπτική του θέματος. Αυτή των διωκτών των Χριστιανών.  Για παράδειγμα, στις περιπτώσεις του πολιούχου μας Τιμίου Προδρόμου και του προφήτου Ελισσαίου μετά από μαρτυρία των Ροδίου Ιωάννου και Δοσίθεου Πατριάρχου Ιεροσολύμων, ο αυτοκράτορας Ιουλιανός εξέδωσε διαταγή να βγάλουν τα οστά τους από τις θήκες που βρίσκονταν και μαζί με ακάθαρτα οστά αλόγων να καούν και την σκόνη τους να την ρίξουν στον αέρα για να είναι σίγουρος πως οι Χριστιανοί δεν θα μπορούσαν να τα ξεχωρίσουν και να τα μαζέψουν,ώστε να μπορούν να αποδόσουν τιμές στους Αγίους. Αυτό καταδεικνύει την αθέλητη ομολογία του Ιουλιανού Αυτοκράτορα για την “δύναμη” των οστών των Αγίων μας.
   Υπάρχει όμως και ένας ακόμα λόγος που οι διώκτες του Χριστιανισμού αποτέφρωναν την σορό του μάρτυρα και συνδέεται με την ανάσταση των νεκρών. Ενδεικτικός ως προς αυτό, είναι ο λόγος του ιστορικού Ευσεβίου Καισαρείας ο οποίος σημειώνει:

  “Τὰ οὖν σώματα τῶν μαρτύρων,… μετέπειτα καέντα καὶ αἰθαλωθέντα ὑπὸ τῶν ἀνόμων κατεσαρώθη εἰς τὸν Ῥοδανὸν ποταμὸν πλησίον παραρρέοντα, ὅπως μηδὲ λείψανον αὐτῶν φαίνηται ἐπὶ τῆς γῆς ἔτι. Καὶ ταῦτα ἔπραττον ὡς δυνάμενοι νικῆσαι τὸν Θεὸν καὶ ἀφελέσθαι αὐτῶν τὴν παλιγγενεσίαν, ἵνα, ὡς ἔλεγον ἐκεῖνοι, «μηδὲ ἐλπίδα σχῶσιν ἀναστάσεως».

   Πίστευαν δηλαδή οι διώκτες, ότι με την καύση απέτρεπαν την ανάσταση! Τέτοιο φόβο είχαν και μόνο στην σκέψη του δώρου που μας έδωσε απλόχερα ο Ιησούς Χριστός! Βέβαια η διδασκαλία της Εκκλησίας μας έρχεται να τους διαψεύσει στο θέμα της αποτροπής της αναστάσεως ξεχωρίζοντας την διφυή φύση του ανθρώπου:σώμα και ψυχή.

   Συμπερασματικά κάποιος θα μπορούσε να διατυπώσει ότι η ανάσταση αποτελεί «αναφαίρετη δωρεά», προίκα του Θεού προς τον άνθρωπο εφόσον ο τελευταίος «αναστάσει τετίμηται». Άρα, συμμετέχουν σε αυτήν και όσοι αποτεφρώθηκαν. Η αντίθετη περίπτωση θα αποτελούσε στοιχείο «κολόβωσης» της αγαπητικής αυτής έκφρασης της θεότητας προς τον άνθρωπο. Γίνεται, πάντως, αντιληπτό ότι ανάσταση σε εκείνους που εκούσια αποτεφρώθηκαν, δεν συνεπάγεται δικαίωση της ενέργειας αυτής.

    Άρα η ερώτηση: «Ε, τότε τί πειράζει να καούμε, αφού και πάλι θα αναστηθούμε»; Καθίσταται περιττή για τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω και για τον όχι άδικο ισχυρισμό, ότι με την πράξη της καύσης των νεκρών, εκφράζεται απιστία ή ασέβεια.

    Όλα αυτά, μας φέρνουν στο σημείο να καταλάβουμε γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία τοποθετείται αρνητικά ως προς το ζήτημα της καύσης και οριοθετεί την πίστη της υπέρ του ενταφιασμού, όπου τα σώματα καθεύδουν στον τάφο και αναμένουν την ανάσταση, δίνοντας έτσι και μια εξαιρετική σημασία ,όχι μόνο θεολογική αλλά και ψυχολογική, στη θέα των κεκοιμημένων ,των κοιμητηρίων και του μνήματος.

  Στον λεγόμενο δυτικό κόσμο, εκεί που η καύση είναι  συνηθέστερη, οι άνθρωποι τρομάζουν στην ιδέα του θανάτου για αυτό και κάθε φορά που κάποιος πεθαίνει, κοιτούν να ωραιοποιήσουν το γεγονός, μετατρέποντας τα κοιμητήρια σε ωραία πάρκα, τα οποία όπως λένε, δεν υπάρχει λόγος να επισκέπτονται συχνά. Ρίχνουν τις στάχτες του κεκοιμημένου προσώπου τους κάπου μακριά με το πρόσχημα πως δεν επαρκεί ο χώρος. Με όλα αυτά θέλουν να εξαφανίσουν άμεσα ότι τους θυμίζει τον θάνατο.

  Στον Ορθόδοξο χώρο όμως, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Οι συγγενείς και οι φίλοι συγκεντρώνονται γύρω από τον κεκοιμημένο και αγρυπνούν δίπλα του. Για εμάς πλέον δεν είναι μόνο απλά μια ανάμνηση αυτός ο άνθρωπος αλλά συγχωρεμένος- δεδικαιωμένος ακόμα και αν σε αυτή την ζωή είχαμε διαφορές.

   Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.κ. Νικόλαος σημειώνει τα εξής:

  «Κηδεία σημαίνει τήν τελευταία καί ἱερότερη φροντίδα μας στόν νεκρό. Ἐτυμολογικά προέρχεται ἡ λέξη ἀπό τό ρῆμα «κήδομαι» φροντίζω. Ὅταν κάποιον θέλεις νά τόν φροντίσεις, τότε οὔτε τήν ἱερότητά του περιορίζεις οὔτε καί τή φυσική ὑπόστασή του λιγοστεύεις. Ἀρνεῖσαι τή βία ἐπάνω του, ὄχι γιά νά μήν  πονέσει τό σῶμα του, ἀλλά γιά νά μήν πονέσει ἡ ψυχή σου.

    Μέ τήν ταφή ὅμως, ὅταν αὐτή γίνεται ὅπως πρέπει, μποροῦν οἱ συγγενεῖς νά πάρουν τεράστια ἐλπίδα·  αἰσθάνονται ὅτι ὁ ἄνθρωπός τους ὑπάρχει, κάπου εἶναι καί κάτι περιμένει·  σίγουρα δέν τέλειωσε. Ὅσο τό σῶμα διατηρεῖται καί δέν  τελειώνει, τόσο καί ἡ αἴσθηση τῆς ψυχῆς συνεχίζει νά ὑπάρχει μέσα μας καί νά μᾶς ὑποβοηθεῖ στήν ἀνάμνησή της. Ἡ ταφή μπορεῖ νά εἶναι ἀρχή ζωῆς, σπορά.

    Κάθε μνημόσυνο, κάθε ἀνάμνηση, κάθε προσευχή, κάθε τρισάγιο, κάθε ψυχοσάββατο εἶναι ἕνα πότισμα σ’ αὐτούς τούς σπόρους πού ὑπάρχουν μέσα στή  γῆ, στούς κήπους, στά περιβόλια τῶν κοιμητηρίων. Ἡ Ἐκκλησία μας φυτεύει κάθε σῶμα μέ ἱερά αἰσθήματα, ὄχι μόνο ἀνθρώπινα, ἀλλά κατ’ ἐξοχήν πνευματικά καί ἐκεῖ ἐναποθέτει ὅλη της τήν πίστη καί ὅλη μας τήν ἐλπίδα στήν αἰωνιότητα καί στήν ἀνάσταση κατεβάζοντας τόν κάθε σπόρο, τό κάθε σῶμα, μέσα στά σπλάγχνα τῆς γῆς. Ἄν τά καίγαμε τά σποράκια, ὅσο νερό καί νά ρίχναμε ἀπό πάνω ποτέ δέν θά βλάσταινε.

    Γιά τήν Ἐκκλησία δέν εἶναι πτώματα τά νεκρά σώματα. Οὔτε εἶναι κόκκαλα τά ἀπομεινάρια τῶν λειωμένων πτωμάτων. Γιά τήν κοινωνία μπορεῖ νά εἶναι κάτι τετοιο ἤ νά εἶναι ὀστᾶ. Γιά μᾶς ὑπάρχει ἡ ἱερή λέξη λείψανα· αὐτή περιγράφει τήν οὐσία τους, διότι αὐτή ὑπογραμμίζει τήν ὕπαρξη τῆς ψυχῆς καί τήν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεώς της».

  Τα κοιμητήρια λοιπόν για εμάς είναι ένας τόπος διδασκαλίας και μνήμης, ψυχοθεραπείας αν θέλετε. Μας διδάσκουν κάθε φορά που τα επισκεπτόμαστε τα όρια της ανθρώπινης εδώ ζωής και μας κάνουν να κατανοούμε αυτό που ψέλνουμε στην εξόδιο ακολουθία: «πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα…»
  Ας μην ξεχνάμε λοιπόν ότι το πρόσωπο και κάθε μέλος του σώματος θεωρείται ιερό στην Ορθόδοξη Θεολογία και Παράδοση. Το σώμα του ανθρώπου ,το οποίο καθαγιάζεται με το βάπτισμα και τα λοιπά ιερά Μυστήρια,είναι αγιασμένος ναός του Θεού, κατά τον Απόστολο Παύλο. Ἡ ψυχή δέν εἶναι οὔτε φαντασία οὔτε ἀφηρημένη ἔννοια. Εἶναι ἡ οὐσία τοῦ ἀνθρώπου.  Ἔχει τέτοια δύναμη καί τόση ζωή πού δέν μπορεῖ νά ἐξαντλήση τά ἀποθέματα της σ’ αὐτή τή ζωή·  γι αὐτό καί δέν μπορεῖ παρά νά ζεῖ αἰώνια.
 

  Συνεπώς,κανείς Ορθόδοξος Χριστιανός δεν έχει το δικαίωμα να συμπεριφέρεται στο σώμα του με τρόπο που δεν επιδεικνύει σεβασμό,αλλά αντίθετα το φθείρει.

 

  Εύχομαι να έγιναν κατανοητά ότι ειπώθηκε παραπάνω. Ότι δηλαδή, ο κάθε άνθρωπος έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να επιλέγει και τον τρόπο που ζει αλλά και που θα πεθάνει, αλλά για να μπορεί να λέγεται Ορθόδοξος Χριστιανός οφείλει να ζει και να πεθαίνει σύμφωνα με το δρόμο που μας δίδαξε ο Κύριος μας Ιησούς Χρίστος και οι Άγιοι Πατέρες.
  Γι’ αυτό το λόγο μπαίνουμε σε σκέψεις διαβάζοντας και την εξόδιο Ακολουθία,αναρωτιόμαστε γιατί κάποιοι άνθρωποι φτάνουν σε αυτό το αντιφατικό σημείο να θέλουν να αποτεφρωθούν, αλλά ταυτόχρωνα να ψαλεί η σχετική αυτή Ακολουθία, όπου γίνεται λόγος για «μνήμα», «οστά γεγυμνωμένα,για την εικόνα του Θεού «εν τοις τάφοις κειμένην» τα οποία είναι αντίθετα με την αποτέφρωση.
  Ίσως φταίμε εμείς οι ιερείς που δεν δίνουμε στους ανθρώπους να καταλάβουν ότι ἡ καύση των νεκρών δέν είναι δογματικό θέμα. Κάθε τί όμως που έχει νά κάνει με τόν άνθρωπο, την ψυχή του και τηνισόρροπη σχέση τους, αναφέρεται στο δόγμα της ενανθρωπήσεως, την αιώνια ζωή καί τηθεανθρώπινη δυνατότητά του. Μπορεί να μην υπάρχει δογματική διατύπωση, σίγουρα όμως υπάρχει δογματική αλήθεια. Δόγμα δέν είναι μιαδιατύπωση που δεν μας επιτρέπεται να παραβούμε, αλλά μια αλήθεια που μας είναι απαραίτητη για ναεξαγιασθούμε.Ίσως όμως και να φταίμε και σαν κοινωνία που δεν ενδιαφερόμαστε να μάθουμε το λόγο που κάνουμε διάφορα πράγματα στη ζωή μας αλλά και στο θάνατό μας,ή ίσως έτσι να είναι και η ανικανοποίητη φύση του ανθρώπου, που ότι και να του δώσεις,τελικά αυτό που θα θέλει, θα είναι αυτό που δεν έχει. Μάλλον όλα τα παραπάνω…

 

    Ως συμπέρασμα λοιπόν, καταλήγουμε λέγωντας πως ο σύγχρονος άνθρωπος αφού έχασε την επαφή του με το Θεό, αρχίζει να ξεχνάει το αιώνιο και το μετά από εδώ. Αρνείται να σκεφτεί την ζωή που δεν μπορεί να δει, και να καταλάβει ότι τα δεσμά αυτού του κόσμου σπάνε μόνο κάτω από την πίεση της αιώνιας αλήθειας. Αυτή η αυτοκαταστροφικότητά του έχει ως αποτέλεσμα να καίει τα δάση του, να καίει τις περιουσίες του και τώρα να καίει το σώμα του αφήνοντας πίσω του ένα ρημαγμένο «τίποτα».

   Γι αυτό, αδελφοί μου, ας μην ξεχνάμε αυτά που με αγάπη ο Θεός εδημιούργησε, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου. Να ξεκινήσουμε να του φερόμαστε και εμείς με την ίδια αγάπη καθόλη την διάρκεια της ζωής μας, όπως και να μεριμνούμε ώστε να είμαστε έτοιμοι για την αιώνια ζωή. Με τις πράξεις μας εδώ, σε τούτο τον κόσμο, να δείχνουμε πως ετοιμαζόμαστε για να υποδεχτούμε τον Κύριο μας Ιησού Χριστό όταν θα έλθει «κρίναι ζώντας και νεκρούς,οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος…»

 

 

 

Πηγές:

1) Δρ. Εμμανουήλ Κ. Δουνδουλάκη «Η καύση των νεκρών εξ επόψεως Ορθοδόξου» ΕΚΔΟΣΕΙΣ“Γρηγόρη”.

2) Διαδίκτυο.

Η 33η και η 34η σύναξη νέων στο κέντρο Νεότητας

θέμα : «Η προσέλευσή μας στη θεία Κοινωνία. Προετοιμασία, συχνότητα.»

Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 7/2/2021

 

θεμα: Η συγχωρητικότητα, η ελεημοσύνη και η μετάνοια μέσα από την υμνολογία του Τριωδίου.

Πραγματοποιήθηκε στις 28/2/2021

Ιερές ακολουθίες- δραστηριότητες 7-14 Φεβρουαρίου 2021

Πρώτα ο Θεός

Μελέτη Αγίας Γραφής Δευτέρα 8/2 μετά τον Εσπερινό στις 5 μ.μ.

Εσπερινός και ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ στον Ναό στις 5 μ.μ. Τετάρτη, Παρασκευή και Σάββατο

 

Θεια Λειτουργία:

Τετάρτη στον Άγιο Ανδρέα 7-9:15 π.μ. ( Του Αγίου Χαραλάμπους)

Σάββατο 7-9 π.μ. στον Τίμιο Πρόδρομο

Κυριακή 7-945 π.μ. στον Τίμιο Πρόδρομο

Σύναξη Κατήχησης Γυμνασίου : Δευτέρα στις 7 μ.μ. στο Κέντρο Νεότητας

Σύναξη Κατήχησης Λυκείου: Πέμπτη 7 μ.μ. στο Κέντρο Νεότητας

Ιερά Εξομολόγηση : Σάββατο απόγευμα 6-7:30 μ.μ.

Η 33η σύναξη νέων στο κέντρο νεότητας ΣΗΜΕΡΑ  Κυριακή 7/2 στις 6 μ.μ. με θέμα : «Η προσέλευση  μας στη θεία Κοινωνία. Προετοιμασία, συχνότητα.»

 

Ιερές Ακολουθίες και δραστηριότητες 2-9 Νοεμβρίου 2020

  • Δευτέρα   2/11 απόγευμα ώρα 5:00ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ και στη συνέχεια Μελέτη Αγίας Γραφής

 

Στις 8 μμ στο Κέντρο Νεότητας συνάντηση Κατήχησης Γυμνασίου

Τρίτη 3/11 πρωί θεια Λειτουργία στο εξωκλησι του Αγίου Γεωργίου στον κάμπο

Εσπερινος και ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ στο Παρεκκλήσιο της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου στις 7 μ.μ.

Τετάρτη 4/11 στις 6 μ μ απογευματινή θεια Λειτουργία

 

Πέμπτη 5/11 απόγευμα στις 5 ο Εσπερινός στο Ναό

Στις 8μμ η σύναξη κατήχησης Λυκείου και στη συνέχεια ώρα 9 μμ στο Κέντρο

 

 

 

Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών και δραστηριοτήτων 18-25 Οκτωβρίου 2020

  • Κυριακή 18/10 στο Ναό Εσπερινός και Απόδειπνο στις 6μμ (δεν θα γίνει απόδειπνο στο Κέντρο Νεότητας όπως είχε ανακοινωθεί)
  • Δευτέρα   19/10 απόγευμα ώρα 5:00 Εσπερινός και στη συνέχεια Μελέτη Αγίας Γραφής

Στις 8 μμ στο Κέντρο Νεότητας συνάντηση Κατήχησης Γυμνασίου και στις 9 μμ το ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ

Τρίτη 20/10

Πρωί θ. Λειτουργία στον Άγιο Γεράσιμο Ερμιόνης

Στις 9 μμ το ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ στο Κέντρο Νεοτητας

Τετάρτη 21/10 απόγευμα 6 μμ απογευματινή θεια Λειτουργία

Πέμπτη 22/10 απόγευμα στις 5 ο Εσπερινός στο Ναό

Στις 8μμ η σύναξη κατήχησης Λυκείου και στη συνέχεια ώρα 9 μμ στο Κέντρο Νεότητας

Παρασκευη 23/10 ο Εσπερινος στο Κέντρο Νεοτητας στις 7:30 μμ  και στη συνεχεια προβολή ταινίας για τα παιδιά

Σάββατο 24/10 πρωί θ. Λειτουργία στον Τίμιο Πρόδρομο

Το απόγευμα ο Εσπερινός στις 5:00 μμ και στη συνέχεια 6:00- 8:00 Ιερά εξομολόγηση στον Ναό.

Κυριακή 25/10 πρωί Θ. Λειτουργία και στις 6μμ  η 32η σύναξη Νέων στο Κέντρο Νεότητας . Προβολή ταινίας.

Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών 5-11 Οκτωβρίου 2020

Δευτέρα 5/10 απόγευμα ώρα 5:00 Παράκληση στον Τίμιο Πρόδρομο και στη συνέχεια Μελέτη Αγίας Γραφής

Στις 8 μμ στο Κέντρο Νεότητας συνάντηση Κατήχησης Γυμνασίου και στις 9 μμ το ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ

Τρίτη 6/10

Στις 9 μμ το ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ στο Κέντρο Νεοτητας

Τετάρτη 7/10 απόγευμα 6 μμ απογευματινή θεια Λειτουργία

Πέμπτη 8/10 απόγευμα στις 5 ο Εσπερινός στο Ναό

Στις 8μμ η σύναξη κατήχησης Λυκείου και στη συνέχεια ώρα 9 μμ στο Κέντρο Νεότητας

Παρασκευη 9/10 ο Εσπερινος στο Κέντρο Νεοτητας στις 7:30 μμ  και στη συνεχεια προβολή ταινίας για τα παιδιά

Σάββατο 10/10 πρωί θ. Λειτουργία στην Ιερά Μονή Παντανάσσης

Το απόγευμα ο Εσπερινός στις 5:00 μμ και στη συνέχεια 6:00- 8:00 Ιερά εξομολόγηση στον Ναό.

Κυριακή πρωί Θ. Λειτουργία και το απόγευμα Σύναξη Νέων στις 7:00 η 31η σύναξη Νέων στο Κέντρο Νεότητας με θέμα που θα ανακοινωθεί εγκαίρως.

 

 

 

 

Πρόγραμμα ιερών ακολουθιών και δραστηριοτήτων από 26 Σεπτεμβρίου μέχρι και 4 Οκτωβρίου

 

Σάββατο 26/9 πρωί θεία Λειτουργία στον Τίμιο Πρόδρομο
Απόγευμα ώρα 6 ο Εσπερινός και στη συνέχεια 7-9 ιερά Εξομολόγηση

Κυριακή 27/9 πρωί θεία Λειτουργία
Απόγευμα στις 6:30 ο Εσπερινός και στη συνέχεια ώρα 7 μ.μ. η 30η σύναξη Νέων με θέμα: Η Ορθόδοξη μαρτυρία και οι μεγάλες θρησκείες μπροστά σε θεμελιώδη ερωτήματα.

Δευτέρα 28/9 στις 6 το ιερό Ευχέλαιο και στη συνέχεια η Μελέτη της Αγίας Γραφής

Στις 8 μ.μ. Σύναξη κατήχησης νέων Γυμνασίου στο Κέντρο Νεότητας και στις 9μμ το Απόδειπνο.

Τρίτη 29/9 στις 6μμ ο Εσπερινός στον Ναό και στις 8:30 το Απόδειπνο στο Κέντρο Νεότητας

Τετάρτη 30/9 στις 6 μμ ο Εσπερινός στον Ναό και στις 8:30 το απόδειπνο στο Κέντρο Νεότητας

Πέμπτη 1/10 πρωί θεία Λειτουργία – Αγιασμός
Απόγευμα ώρα 6 ο Εσπερινός

Στις 8μμ στο Κέντρο Νεότητας Σύναξη κατήχησης Νέων Λυκείου και στις 9μμ το απόδειπνο

Παρασκευή 2/10 8:30-12 το βράδυ στον Τίμιο Πρόδρομο ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ

Σάββατο 3/10 ώρα 5:30 ο Εσπερινός στον Ναό και απο τις 6:30-8:30 μμ ιερά Εξομολόγηση

Κυριακή 4/10 πρωί Θεία Λειτουργία
Το βράδυ στις 8:30 το Απόδειπνο στο Κέντρο Νεότητας

Σημείωση : η θεία Λειτουργία τις καθημερινές τελειώνει από τις 8:45-9 πμ και τις Κυριακές από 9:45-10 π.μ.

Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών 6-12 Σεπτεμβρίου

Κυριακή 6/9 πρωί θεια Λειτουργία 

Το απόγευμα ώρα 8:00στον προαύλιο χώρο του ναου η 29η Σύναξη νέων με θέμα « Η αντιμετώπιση των συνανθρώπων μας με διαφορετική πίστη».

Δευτέρα 7/9 το απόγευμα στις 6 ο Εσπερινος και η Μελέτη της Αγίας Γραφής. Στις 9:00 μ.μ. το ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ στο κέντρο Νεότητας

Τρίτη 8/9 πρωί θεια Λειτουργία.
Στις 8:30 μ.μ. το ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ στο κέντρο Νεότητας

Τετάρτη 9/9 απόγευμα στις 6 ο Εσπερινός. Στις 8:30μ.μ. το ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ στο κέντρο Νεότητας

Πέμπτη 10/9
Το απόγευμα στις 6:00 ο Εσπερινός Στις 8:30μ.μ. το ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ στο κέντρο Νεότητας

Παρασκευή 11/9 πρωί 7-9 θ. Λειτουργία στην Αγία Θεοδώρα . Το απόγευμα στις 6 ο Εσπερινός. Στις 8:30μ.μ. το ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ στο κέντρο Νεότητας
Σάββατο 12/9 το απόγευμα στις 5:30 ο Εσπερινός και στη συνέχεια 7-9 μμ Ιερά εξομολόγηση στον Ναό

Λήξη φετινών συνάξεων Νέων της Ενορίας μας

Τα θέματα που διαπραγματευτήκαμε στις φετινές μας συνάξεις :

1. Η τέλεση του μυστηρίου του γάμου ά μέρος

2. Η τέλεση του μυστηρίου του γάμου β´ μέρος
3. Ευσέβεια ή ευσεβισμός
4. Η απώλεια ως αφορμή για ανασυγκρότηση της προσωπικότητας
5. Ελευθερία είναι η κατάκτηση όλο και περισσότερων δικαιωμάτων ;
6. Η μετάνοια κατά τον Άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβιτη.
7. Τα μηνύματα των Χριστουγέννων μέσα από την υμνολογία της Εκκλησίας μας
8. Πώς μπορούμε να αναπτύξουμε την προσωπικότητά μας;
9. Παιδιά και γονείς. Μια σχέση ανιδιοτελούς αγάπης ή μια συναλλαγή ;
10. Το βιβλίο στη ζωή μας. Ό,τι διαβάζουμε – είμαστε.
11. Διαδύκτιο και πνευματική ζωή
12. Γιατί να είμαι ορθόδοξος Χριστιανός ; 13. Επιστροφή στήν κανονικότητα ή στην εκκλησιαστική πραγματικότητα;
14. Οι ωφέλειες της νηστείας για την σωματική και την ψυχική μας υγεία.
και 15. Η ενοριακή ζωή

Ευχαριστούμε τις κύριες Δ. Αξαρλή , Α. Μπάζου, Α. Δρακοπούλου, Α. Ντούρα και Μ. Χατζηπαυλιδου για τις διαφωτιστικές και με πολύ αγάπη δοσμένες εισηγήσεις τους. Δόξα τω Θεώ για όλα !

Στις 28η σύναξη 28/6 στον Προφήτη Ελισσαίο μας μίλησε η κ. Μαρια Χατζηπαυλιδου με θέμα η ενοριακή ζωή . Μας ανέπτυξε τις βάσεις και τους τομείς δράσης μιας ενορίας και επακολούθησε γόνιμη συζήτηση ! Την ευχαριστούμε θερμά !

Θερμές ευχαριστίες σε όλες και όλους για τη συμμετοχή σας και την συμβολή σας στην αναζήτηση της αλήθειας.

Με το καλό, πρώτα ο Θεός , αν είναι ευλογημένο και χρήσιμο, από τον Σεπτέμβριο θα συνεχίσουμε να συναντιόμαστε!

Ο Θεός βοηθός εν τω βίω!