Ανεπαύθη εν Κυρίω πριν δέκα χρόνια ο πολυσέβαστος πρωτοπρεσβύτερος π. Σταύρος Δ. Μπάζος εφημέριος του Μητροπολιτικού Ναού Τιμίου Προδρόμου Κρανιδίου, την 7ην Ιανουαρίου 2011.
         Ο μακαριστός π. Σταύρος , γεννήθηκε στο Κρανίδι το 1937, μέλος πολύτεκνης οικογένειας.   Πιστός και ευλαβής άνθρωπος εκ νεότητός του. Εργατικός και αγωνιστής της ζωής σε εποχές δύσκολες. Αγαπούσε την λειτουργική ζωή της Εκκλησίας και τη συναναστροφή του με ιερείς και πνευματικούς ανθρώπους. Εργάστηκε σκληρά ως αγρότης προ της χειροτονίας του. Όλοι μαρτυρούσαν  για την τιμιότητα του, την πνευματική του ωριμότητα , τη λιτή και αυστηρή ζωή του αλλά κυρίως για την αγνή και καθαρή του πίστη στο Χριστό. Ο Κύριος φύτευσε στην καρδιά του τον πόθο της ιερωσύνης  και ο μακαριστός Μητροπολίτης Ύδρας κυρός Ιερόθεος εκτιμώντας τα σπάνια ψυχικά του χαρίσματα, μετά το γάμο του με τη σύντροφο της ζωής του Ειρήνη, τον χειροτόνησε σε ώριμη ηλικία διάκονο και πρεσβύτερο το 1970. Διορίστηκε ως εφημέριος του Ιερού Ναού Ζωοδόχου Πηγής Αγκιστρίου, όπου υπηρέτησε για τρία χρόνια. Ολοκλήρωσε, όντας ήδη σε μεγάλη ηλικία, τις εγκύκλιες και ιερατικές σπουδές του, επωμιζόμενος  παράλληλα με το φόρτο των οικογενειακών και εφημεριακών υποχρεώσεών του και τις απαιτήσεις της μάθησης,  επιδεικνύοντας πολύ υπομονή και αγάπη για τη γνώση και την ιερατική κατάρτιση. Κατόπιν διορίστηκε εφημέριος  του Μητροπολιτικού Ναού Τιμίου Προδρόμου της γενέτειράς του και άσκησε με αυταπάρνηση και ζήλο Θεού τα ιερατικά του καθήκοντα μέχρι το 2006 οπότε, λόγω ασθενείας, συνταξιοδοτήθηκε. Το βάρος της ασθένειάς του το σήκωσε με πολύ πίστη και υπομονή, αντάξια της ιερατικής του πορείας. Ο Τίμιος Πρόδρομος, τον οποίο επάξια για πολλά χρόνια υπηρέτησε, ως ταπεινός και πιστός λευίτης, τον κάλεσε στη χαρά του Παραδείσου την ημέρα της Συνάξεώς Του, επιβεβαιώνοντας ότι Τον ευαρέστησε και αξίως Τον διηκόνησε.
          Ως διάκονος κοντά του για έξι μήνες έμαθα πολλά. Διδάχθηκα ιερατικό ήθος, υπομονή, αγάπη για τις ιερές ακολουθίες, πιστότητα στην εκκλησιαστική τάξη, σιωπή και προσευχή. Τον ευχαριστώ ταπεινά γι΄ αυτά. Το παράδειγμά του σημάδεψε ανεξίτηλα την έναρξη της ιερατικής μου διακονίας. Μας άφησε «οδόν εν η πορευσόμεθα». Άξιος κληρικός, αυστηρός  εξομολόγος με αγάπη και ενδιαφέρον για τα πνευματικά του τέκνα, καλός σύζυγος και στοργικός  πατέρας για τα πέντε παιδιά του, ένα εκ των οποίων αξιώθηκε να τον καμαρώσει ιερέα. Όλα του τα παιδιά και τα εγγόνια έχουν στενή σχέση με την ενοριακή ζωή και τον πνευματικό αγώνα αντλώντας έμπνευση από τον μακαριστό παπα-Σταύρο. Ήταν  σωστός «μοναχός» στην προσωπική του ζωή, απλούς,  ανεπιτήδευτος, ολιγόλογος, πολύ φιλακόλουθος*, λάτρης της άσκησης και της αγρυπνίας, **ρέκτης, άνθρωπος της προσευχής, άνθρωπος του Θεού που απέπνεε την ευωδία του Αγίου Πνεύματος.
         Σεβαστέ μας παπα-Σταύρο, μη μας ξεχνάς στις προσευχές σου μπροστά στο θρόνο του Θεού. Εμείς ταπεινά θα προσπαθούμε να κρατήσουμε αλησμόνητη τη μνήμη σου και ζωντανό  το παράδειγμά σου. Καλό Παράδεισο!

π. Χριστοφόρος 

*αυτός που αγαπά τις ιερές ακολουθίες , τις τελεί ανελλιπώς

**δραστήριος

«Τί σε καλέσωμεν, Προφῆτα ;  Ἄγγελον, Ἀπόστολον η Μάρτυρα;

Ἄγγελον, ὅτι ὡς ἀσώματος διῆξας , Ἀπόστολον, ὅτι ἐμαθήτευσας τὰ ἔθνη, Μάρτυρα δὲ ὅτι σοῦ ἡ κεφαλὴ ὑπὲρ Χριστοῦ ἐτμήθη. Αὐτὸν ἱκέτευε, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν».

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, εὐλαβεῖς προσκυνητὲς καὶ ἐορταστὲς τῆς ἐτησίου πανηγύρεως τῆς ἐνορίας μας ἀλλὰ καὶ τῆς πόλεώς μας,  

Σημεῖο ἀναφορᾶς ἀποτελεῖ γιὰ τοὺς ἁπανταχοῦ Κρανιδιῶτες, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς πιστοὺς τῶν γύρω περιοχῶν, ἡ σημερινὴ λαμπρὰ καὶ κατανυκτικὴ ἐόρτιος σύναξη. Σὲ αὐτὴ δεσπόζουν: ἡ θαυμαστὴ ἐφέστιος ἱερὰ Εἰκὼν τοῦ Πολιούχου μας, ἔργο τῶν ἱερατικῶν χειρῶν τοῦ περιφήμου ἁγιογράφου τοῦ 17ου αἰῶνος Ἐμμανουὴλ πρεσβυτέρου τοῦ Τζάνες καὶ ὁ περικαλὴς τοῦτος ναός του,  ὅπου κλῆρος καὶ λαός, προεξάρχοντος τοῦ ἐπισκόπου, ἑνώνονται προσευχητικῶς καὶ λατρευτικῶς μὲ τὸν μείζονα ἐν γενητοῖς γυναικῶν, τὸν Τίμιον, Πρόδρομον καὶ Βαπτιστὴν τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, Ἰωάννην, ἐπὶ τῇ μνήμῃ τῆς Ἀποτομῆς τῆς ἱερᾶς αὐτοῦ Κεφαλῆς. Ας στρέψουμε, λοιπόν, τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν πρὸς τὸν Ἅγιό μας καὶ ἂς ὀσφρανθοῦμε «εὐωδίαν πνευματικὴν» ἀπὸ τὴν διδακτικὴ ὑμνολογία τῆς ἡμέρας.

​Τί σε καλέσωμεν, Προφῆτα; Πῶς νὰ σὲ ὀνομάσουμε,Προφῆτα, διερωτᾶται ὁ ὑμνογράφος Γερμανὸς πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Ἄγγελον, Ἀπόστολον η  Μάρτυρα; Ποιάἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς ἰδιότητες ὑπερίσχυσε στὸν βίο σου, γιὰ νὰ ὁριοθετήσουμε τὴν προσωπικότητά σου καὶ νὰ σὲ κατατάξουμε στὴν ἀντίστοιχη ἁγιολογικὴ κατηγορία; Βεβαίως ἡ ἐρώτηση αὐτὴ δὲν δηλώνει τὴν ἀπορία ἀλλὰ τὴν ἔκπληξη καὶ τὸ ἱερὸ δέος τοῦ ἐπιχειροῦντος ἐπαρκῶς νὰ σκιαγραφήσει τὴν μεγαλειώδη μορφὴ τοῦ τιμωμένου. Καὶ ἀπάντᾶ σύντομα ἀλλὰ διεξοδικά.Ἐπαξίως Σέ ὀνομάζομεν Ἄγγελον, διότι ὡς ἄσαρκος ἔζησες, ἂν καὶ εἶχες σῶμα θνητό. Ὄντως ἀσκητικὴ ἡ βιοτὴ τοῦ Βαπτιστοῦ. Σὲ πολλὲς ἁγιογραφίες μάλιστα, εἰκονίζεται μὲ ἀγγελικὰ φτερά.  Ζοῦσε στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου. Ἡ τροφὴ του λιτή: ἄκρες ἀπὸ χόρτα καὶ μέλι ἄγριο. Τὸ ἔνδυμά του τρίχες καμήλας καὶ στὴ μέση του φοροῦσε ζώνη ἀπὸ δέρμα, γιὰ νὰ καταπονεῖται τὸ σῶμα, ὑποτασσόμενο στὸ μεγαλειῶδες πνεῦμα του. Μὲ προσευχὴ καὶ προσμονή, μακριὰ ἀπὸ τοὺς θορύβους τῆς ζωῆς, τηροῦσε πιστὰ τὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ. Ἐγκαινίαζε πρῶτος αὐτόςἕναν νέο τύπο ἀσκήσεως, παρὰ τὶς συνήθειες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ἔγινε ὁ πρῶτος ἀσκητὴς καὶ ὁ πρόδρομος τῆς μοναχικῆς πολιτείας. Ἀγγέλοις ὁμότροπος καὶ ὁμοδίαιτος, καθαρὸς στὸ σῶμα καὶ ὀξὺς στὸ πνεῦμα, ὁ ὑψηπέτης ἀετὸς τῆς ἀρετῆς,  ἑτοίμαζε τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου καὶ καθιέρωνε μέσα στὴν ἔρημο, σὲ πνευματικὸ ἔδαφος, δύσβατο καὶ ἄνυδρο, τὴν ἀσκητικότητα καὶ τὴν ἐσωτερικότητα τῆς μετὰ Χριστὸν πνευματικῆς ἐμπειρίας.

     Ὅπως καὶ οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι, ἀπεστάλη στὴ γῆ ὁ Πρόδρομος τοῦ Κυρίου, γιὰ νὰ διακονήσει ἐνεργὰ τὸ σχέδιο τῆς θείας Οἰκονομίας. Γιὰ νὰ «παρακαλέσει» -δηλαδή νά προσκαλέσει- σὲμετάνοια καὶ ἐπιστροφὴ καὶ νὰ οἰκοδομήσει πνευματικὰ καὶἠθικὰ τὸν ἀποίμαντο λαὸ τοῦ Θεοῦ. Στὸ πρόσωπό τουἐκπληρώθηκε ἡ Προφητεία τοῦ μεγαλοφωνοτάτου Ἠσαΐου:«Παρακαλεῖτε , παρακαλεῖτε τὸν λαόν μου λέγει ὁ Θεός. Οἱ ἱερεῖς λαλήσατε εἰς τὴν καρδίαν Ἱερουσαλήμ…Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇἐρήμῳ , ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν». Μέσα ἀπὸ τὴν τραχύτητα καὶ αὐστηρότητα τῆς ἀσκήσεώς του στὴν ἔρημο, ἄνοιξε καὶ λείανε τὴν ὁδὸ ποὺ θὰ ὁδηγοῦσε στὸν Χριστό. Διόρθωνε τοὺς σκολιοὺς καὶ διεστραμμένους ἀνθρώπους μὲ τὸν πέλεκυ τοῦ κηρύγματός του. Δὲν ὑπῆρχε χρόνος πολύς . Ὁ Κύριος ἦταν ἐγγὺς καὶ ἑτοίμαζε τὴν δημόσια δράση Του.

​Γι΄αὐτὸ ὡς ὁ τελευταῖος καὶ συνάμα ὁ μεγαλύτερος Προφήτης τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης , ἀνέπτυξε ἀποστολικὴ δράση.  Τὰ λόγια του ξεδιψοῦσαν ψυχικὰ τὸ πλῆθος ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσε. Μιλοῦσε στὶς καρδιές τους καὶ ξερίζωνε τοὺς σαπροὺς καρποὺς τῆς ἁμαρτίας. Τὰ ὕδατα τοῦ Ἰορδάνου ξέπλεναν τὶς ἐξαγορευμένες ἁμαρτίες τοῦ λαοῦ καὶ ἡ ἔρημος ἀντηχοῦσε ἀπὸ τὸ θερμὸ καὶ ζηλωτικὸ κάλεσμά του: Μετανοεῖτε, ἔφτασε ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Στὸ πρόσωπο τοῦ Ἁγίου μας, ταυτίζονται οἱ δύο ἰδιότητες: τοῦ Προφήτου καὶ τοῦ Ἀποστόλου, γιὰ νὰ ὑπερισχύσει αὐτὴ τοῦ Ἀποστόλου, διότι ὄντως ἀνέλαβε ἔργο ἀποστολικό, ἔργο εὐαγγελιστοῦ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Ὁ Μωσαϊκός Νόμος καὶ οἱ Προφῆτες,καθοδήγησαν τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ μέχρι τὴν ἐποχὴ τοῦ Προδρόμου. Ἀπὸ τότε ὅμως καὶ στὸ ἑξῆς «ἡ Βασίλεια τοῦ Θεοῦ» εἶναι πλέον ἱστορικὴ πραγματικότητα ποὺ μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὴ δράση του, ὁ Ἰωάννης, τὴν μετέδιδε ὡς ζωντανὴ ἐμπειρία. Δὲν προφήτευε ἁπλῶς τὴν ἔλευση τοῦ ἀναμενόμενου Μεσσία, ἀλλὰ εἶχε πλήρη συνείδηση καὶ γνώση  ὅτι Αὐτὸς ἦρθε ἤδη στὸν κόσμο καὶ εἶναι ὁ Χριστός.  Τὸν συνάντησε καὶ Τὸν ὁμολόγησε. Ἀξιώθηκε νὰΤὸν βαπτίσει, κάνοντας ὑπακοὴ σὲ Ἐκεῖνον καὶ Τὸν ὑπέδειξε στοὺς ἀνθρώπους: «Ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου».  Ὁ Ἰωάννης εἶχε βαθειά συνείδηση τῆς ἀποστολῆς του. Γνώριζε ὅτι «Οὐκ ἔστιν ἀπόστολος μείζων τοῦ πέμψαντος αὐτόν». Δὲν ὑπάρχει ἀπόστολος ἀνώτερος ἀπὸ αὐτὸν ποὺ τὸν ἀποστέλλει. Γι΄αὐτὸ, ἂν καὶ εἶχε ἀποκτήσει κῦρος ὡς ραββὶ(δηλαδὴ νομοδιδάσκαλος) ἂν καὶ εἶχε πολλοὺς μαθητὲς ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσαν, ποτὲ δὲν ὑπερέβη τὰ ὅρια τῆς ἀποστολῆς του. Εἶπε μάλιστα σὲ κάποιον μαθητὴ του ὅταν ἐκεῖνος τὸν πληροφόρησε πὼς ὅλοι πιὰ ἀκολουθοῦν τὸν Ἰησοῦ: «Δὲν εἶμαιἐγὼ ὁ Μεσσίας ὅπως μὲ ἀκούσατε νὰ σᾶς λέω. Εἶμαι ὁ φίλος τοῦ Νυμφίου. Στέκομαι κοντά Του καὶ εἶμαι γεμάτος χαρὰ ἀκούγοντας τὴ φωνή Του. Ἐκείνου τὸ ἔργο πρέπει νὰ μεγαλώνει καὶ τὸ δικό μου νὰ μικραίνει». Καὶ ὁ Κύριος ποὺ δίνει πλούσια τὴ χάρη Τουστοὺς ταπεινοὺς τῇ καρδίᾳ, ἀξίωσε τὸν Πρόδρομο καὶ Βαπτιστή Του νὰ γευθεῖ τὸ Φῶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔγινε Πνευματοφόρος.  Ὑπητέτησε σιωπηλὰ τὸν Ἰησοῦ, Τὸν Ἕνα τῆς Τριάδος, κατὰ τὴν ἱστορικὴ στιγμὴ τῆς Θεοφανείας στὸν Ἰορδάνη καὶ ἄκουσε τὴ φωνὴ τοῦ Πατρὸς ἄνωθεν νὰ βεβαιώνειτὴν ἐπὶ γῆς παρουσία τοῦ Υἱοῦ Του.

Φορέας τόσο ὑψηλῶν καὶ μοναδικῶν ἐμπειριῶν ὁ Πρόδρομος, ἐκλήθη νὰ μαρτυρήσει περὶ αὐτοῦ τοῦ Φωτὸς ποὺ γνώριζε καὶ βίωνε. Σ’ αὐτὸν βρῆκαν τέλεια ἐφαρμογὴ οἱ μετέπειτα προτροπὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς τὸν μαθητήτου Τιμόθεο :«Σεαυτὸν ἁγνὸν τήρει, νῆφε ἐν πᾶσι, ἔργον ποίησον εὐαγγελιστοῦ, ἔλεγξον, ἐπιτίμησον, παρακάλεσον». Πράγματι, τηρώντας ἁγνὸ τὸν ἑαυτό του καὶ εὐαγγελιζόμενος τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴ θεία Δικαιοσύνη, ἦταν σὲ θέση, ἀφοῦ πρῶταπροσκαλέσει τὸν λαὸ σὲ μετάνοια, νὰ ἐλέγχει καὶ νὰ ἐπιτιμᾶδημόσια τὶς  ἐξόφθαλμες ἁμαρτίες, ἀκόμη καὶ ἂν αὐτὲς τὶς διέπραττε ὁ Βασιλιὰς Ἡρώδης. Ὁ μοιχὸς τυγχάνει τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ ἂν μετανοήσει. Ἡ μοιχεία, ὅμως, ἔπρεπε νὰ στηλιτευτεῖ καὶ νὰ σταματήσει. Δυσφορία ἐπεκράτησε στὰ ἀνάκτορα τοῦ Ἡρώδη. Ἡ Ἡρωδιάδα πίεσε τὸν παράνομο σύντροφό της νὰ φυλακίσει τὸν Βαπτιστὴ νομίζοντας ὅτι ἔτσι θὰ φυλακίσει καὶ τὴ συνείδησή της ποὺ τὴν ἤλεγχε. Καὶ στὴ μοιχεία προσετέθη ἡ προφητοκτονία μέσα στὸ παραλήρημα τῆς διαφθορᾶς τοῦ θορυβώδους συμποσίου τῶν γενεθλίων τοῦἄφρονος Ἡρώδου. Ἡ κεφαλὴ τοῦ Βαπτιστοῦ ἐπὶ πίνακι δὲν σιώπησε. Κανεὶς δὲν μπόρεσε ποτὲ νὰ φιμώσει τὴν ἀλήθεια.  Μάρτυρας  τῆς ἀληθείας ὁ Τίμιος Πρόδρομος, δυνατὸς ἐν ἔργῳ καὶ λόγῳ, στέκει ἀγέρωχος μέσα στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων καὶ διδάσκει τὶς γενεὲς τῶν ἀνθρώπων ὅτι, γιὰ νὰ συναντήσουμε τὸνΧριστὸ, προηγεῖται ἡ ὁδὸς τῆς ἄσκησης καὶ τῆς αὐταπάρνησης. Ὁ Χριστὸς μᾶς χαρίζει τὰ πάντα καὶ μᾶς καλεῖ ὅλους κοντά Του. Περιμένει, ὅμως, τὴν θέληση καὶ τὴν συγκατάθεσή μας. Μὲ τὴν ἐνσυνείδητη ἄσκηση καὶ τὴν ἐγκράτεια ἀπὸ τὶς τροφές, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἀπαρνούμαστε τὸν κακὸ ἑαυτό μας. Ἐρημώνει ἡ ψυχή μας ἀπὸ τὰ πάθη της. Κινεῖται ἀνάλαφρη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ἀπόκτᾷ τὴ θεία Χάρη. Ἡ καρδιακὴ προσευχὴ καὶ ἡ νηστεία ἀποδίδουν τοὺς γλυκεῖς καρποὺς τῆς ταπείνωσης, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ὑπομονῆς στοὺς πειρασμούς. Στὴν παροῦσα ἑορτή, ἀδελφοί μου, τιμοῦμε τὸν Ἅγιο μὲ αὐστηρὴ νηστεία,ἀκολουθώντας τὸ ὑψηλὸ παράδειγμά Του, ἐνθυμούμενοι τὴν ὑπὲρ τῆς ἀληθείας τελευτή Του. Ἀντὶ τοῦ ἀθέσμου καὶ ἀνοσίουσυμποσίου τοῦ Ἡρώδου, ἐμεῖς παραθέτουμε τὴν πνευματικὴαὐτὴ ὑμνολογικὴ καὶ λατρευτικὴ πανδαισία, σὰν ἐλάχιστο δεῖγμα τῆς πίστεως καὶ τῆς εὐλαβείας μας καὶ καλοῦμε τὸν Ἅγιο νὰ μᾶς χειραγωγήσει, νὰ μᾶς ὁδηγήσει πρὸς τὸν Χριστὸ. Νὰ γίνει Αὐτός, ὁ λύχνος ποὺ θὰ φωτίσει τὰ σκότη τῆς ψυχῆς μας γιὰ νὰ ὑποδεχθεῖ τὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης. Ἡ αὐστηρή, ἀσκητικὴ ἀλλά καὶ γαλήνια μορφή Του, ποὺ ἐκπέμπει ὅλο τὸ μεγαλεῖο τῆς ἀγγελικῆς καὶ ἀποστολικῆς μαρτυρίας Του, θὰ εἶναι πάντα ἔλεγχος καὶ κρίση γιὰ τὴν ἁμαρτία ποὺ καταδυναστεύει τὸν κόσμο. Μᾶς βεβαιώνει, ὅτι θὰ  μεσιτεύει πάντοτε ὑπὲρ αὐτοῦ τοῦ κόσμου,  βαπτίζοντας μὲ τὸ διαυγὲς ὕδωρ τῆς χάριτός Του, τὸν φιλόχριστο λαὸ ποὺ Τόν τιμᾶ.

«Ἄγγελον , Ἀπόστολον καὶ Μάρτυρα» ἐπαξίως Σέκαλοῦμεν, Προφῆτα Ἰωάννη καὶ πρόδρομε τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας μας. Ὁ ὑπὸ Κυρίου μαρτυρηθεὶς καὶ δι΄Αὐτοῦ μαρτυρήσας ἐκτμηθεὶς τὴν Κεφαλήν, ἔπαρον τὴν χεῖρά Σου τὴν ἁψαμένην τὴν ἀκήρατον Κορυφὴν τοῦ Δεσπότου καὶ εὐλόγησον τὸν κλῆρον, τοὺς ἄρχοντες καὶ τὸν λαὸν τῆς πόλεως ταύτης, ἡ ὁποία Σὲ γνωρίζει Πατέρα καὶ Προστάτη της καθὼς καὶ ὅλους τοὺς προστρέχοντας μὲ πίστη στὴν Χάρη Σου. Καὶ ἀξίωσέ μας, διὰ τῶν τιμίων εὐχῶν τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας, νὰ συμμετάσχουμε καὶ ἐμεῖς στὴ χαρὰ τοῦ Κυρίου Σου, ἐπιλέγοντας καὶ ἀκολουθώντας τὴν εὐθεῖα ὁδὸ «τὴν ἀπάγουσαν εἰς τὴν Ζωήν» . ΑΜΗΝ.                                            

                                                                                                                             ( Β΄ Τιμ. , Δ ΄5-8 )

​Ἡ ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων , ἀδελφοί μου ,  ἀποτελεῖ μαζὶ μὲ τὴν ἑορτὴ τοῦ Πάσχα τοὺς δύο πόλους πέριξ τῶν ὁποίων δορυφορεῖται ὁλόκληρο τὸ λειτουργικὸ – λατρευτικὸ ἔτος τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Τὸ Πάσχα εὑρίσκεται στὴν κορυφὴ τῶν κινητῶν, κατὰ τὴν ἡμερομηνία, ἑορτῶν καὶ τὰ Χριστούγεννα στὴν κορυφὴ τῶν ἀκινήτων ἑορτῶν, λόγω τῆς ἡμερολογιακῆς σταθερότητας τῆς ἑορτῆς.

​Στὰ μέσα του δευτέρου αἰῶνος οἱ ὀπαδοί τῆς αἱρέσεως τοῦ «γνωστικισμοῦ» ἄρχισαν νὰ ἑορτάζουν τὰ Χριστούγεννα μαζὶ μὲ τὴν Βάπτιση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, κατὰ τὴν 6η Ἰανουαρίου, ποὺ ἦταν ἡ παλαιὰ ἡμερομηνία τοῦ χειμερινοῦ ἡλιοστασίου. Στὴν Ἀνατολὴ , μέχρι τὸν τέταρτο αἰώνα , συνεόρταζαν τὶς δύο μεγάλες αὐτὲς ἑορτὲς μὲ τὸ ὄνομα «Ἐπιφάνεια» ἢ «Θεοφάνεια». Τό 330 μ.Χ. εἰσήχθη στὴ Ρώμη ἡ ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων ξεχωριστὰ ἀπὸ τὴν ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων. Ὁ εἰσηγητὴς τοῦ διαχωρισμοῦ αὐτοῦ στὴν Ἀνατολὴ ὑπῆρξε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος.

​Ἡ Ἐκκλησία μας τὶς ἡμέρες αὐτὲς τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου , ψάλλοντας, διδάσκει τους πιστούς ὅτι «Θεὸς Λόγος ἐπεφάνη ἐν σαρκὶ τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων».Ὁ Θεὸς Λόγος «ἐπεφάνη ἐν σαρκί» τόσο κατὰ τὴ Γέννηση, ὅσο καὶ κατὰ τὴ Βάπτισή του. Μὲ τὸν ἔνσαρκο Υἱὸ Θεὸ Λόγο, ἀποκαλύπτεται ἡ θεότητα, ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ, ἐντὸς τῆς ὁποίας κατοικεῖ ἡ Ἁγία Τριάδα, ἀφοῦ ὁ Σαρκωθεῖς καὶ Βαπτισθεῖς Χριστὸς εἶναι «Φῶς ἐκ φωτός, Θεὸς ἀληθινός, ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ». Γι’  αὐτὸ καὶ ἡ Δεσποτικὴ ἑορτὴ ποὺ θὰ ἑορτάσουμε στὶς 6 Ἰανουαρίου ὀνομάζεται «Θεοφάνεια» «Φῶτα» καὶ «Ἐπιφάνεια».

 ​Τὸν ὄρο  «ἐπιφάνια» ἀναφέρει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὸ  σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς πρὸ τῶν Φώτων. Καὶ ἀλλοῦ ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν χρησιμοποιεῖ παρόμοια θεολογικὴ ὁρολογία , ὅπως στὴν πρὸς Τίτον ἐπιστολὴ : «Ἐπεφάνη ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις».

​Ἂς δοῦμε τώρα μέσα ἀπὸ τὶς πατρικές νουθεσίες τοῦἈποστόλου πρὸς τὸν μαθητὴ τοῦ Τιμόθεο , πῶς μποροῦμε κι ἐμεῖς νὰ ὠφεληθοῦμε καὶ νὰ προετοιμαστοῦμε κατάλληλα γιὰ τὴν μεγάλη Δεσποτικὴ Ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων.

​Ἡ ἀποστολικὴ καὶ ἀγωνιστικὴ ἐμπειρία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου , ἀποτυπώνεται γλαφυρὰ στὴν τελευταία – σύμφωνα μὲ τοὺς μελετητὲς – ἐπιστολὴ ποὺ ἔγραψε , τὴν δεύτερη ἐπιστολὴ πρὸς Τιμόθεον. Στό τελευταίο κεφάλαιό της παραγέλλει στόν πιστό μαθητή του:

​«Νῆφε ἐν πᾶσι».   Ἡ νήψη εἶναι ὅπλο γιὰ τὸν πιστό. Συνήθως μας παραπέμπει στοὺς μοναχοὺς καὶ τὴ νηπτικὴ θεολογία τῶν ἀσκητῶν , ἀλλὰ ὁ πνευματικὸς ἀγώνας κοσμικῶν καὶ μοναχῶν εἶναι ἑνιαῖος. Καὶ οἱ μὲν καὶ οἱ δὲ ἔχουν νὰ ἀγωνιστοῦν κατὰ τῶν παθῶν τους , καὶ κατὰ τῶν παγίδων τοῦ διαβόλου. Νήψη σημαίνει φρόνηση , ἐγρήγορση . «Ὁ νοῦς τοῦ νηπτικοῦ ἀνθρώπου εἶναι σὰν τὸ φρουρὸ ἐν ὤρᾳ ὑπηρεσίας καὶ δὲν πρέπει νὰ ἐπιδίδεται σὲ ἄσχετες καὶ ἄκαρπες συζητήσεις ἀπό τὶς ὁποῖες τὸ κεφάλι μπορεῖ νὰγεμίσει μὲ ἀνώφελες σκέψεις καὶ διαλογισμούς , ἀλλὰ να εἶναι  προσεκτικὸς στὸν ἑαυτό του» , σύμφωνα μὲ τὶς διδαχὲς τοῦ Ὁσίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ. Νήψη εἶναι ἡ ζωντανὴ καὶ ἀπερίσπαστη προσευχὴ καὶ ἡ ἑτοιμότητα τοῦ νοῦ νὰ ἀφουγκράζεται τὰ μηνύματα τοῦ οὐρανοῦ.

​«Κακοπάθησον». Ἡ κακοπάθεια εἶναι συστατικό της ταυτότητος τοῦ χριστιανοῦ. «Στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν», μας λέγει ὁ Κύριός μας. Βεβαίως πολλὲς φορὲς αὐτὴ ἡ διάσταση ἀποσιωπᾶται στὸ σύγχρονο θεολογικὸ λόγο. Ἡ Ἐκκλησία καὶ τὰ τῆς Ἐκκλησίας στὴν ἀνθρώπινη διάστασή τους , πολλές φορές προβάλλονται «μετὰ παρατηρήσεως» καὶ προσκολλῶνται  σὲ ἰσχυρὰ καὶ προβεβλημμένα «σχήματα» τοῦ κόσμου τούτου. Μὴν ξεχνᾶμε ὅμως ὅτι μέσα ἀπὸ τὴν ἔρημο καὶ τὴν ἄσκηση γεννήθηκαν οἱ μεγάλοι Πατέρες καὶ Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας ποὺ φωτίζουν κι ἐμᾶς σήμερα. Ἀπὸ τὴν ἐλεύθερη καὶ καρδιακὴ  ἐπίδοσή μας στὴ νηστεία , τὴν προσευχὴ , τὸν ἐκκλησιασμὸ καὶ κυρίως τὴν ὑπομονὴ στοὺς ποικιλότροπους πειρασμοὺς καὶ τὶς συκοφαντίες «ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ», ἀνθίζουν οἱ ἀρετὲς καὶ σφυρηλατεῖται ἡ ἁγιότητα.

​«Ἔργον ποίησον εὐαγγελιστοῦ». Ἡ κατὰ Χριστὸν ζωή καὶ ὁ «ἅλατι ἠρτυμένος» λόγος μας εἶναι τὸ καλύτερο κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου γιὰ τοὺς γύρω μας. Ὅλα ἀποπνέουν εὐωδία Χριστοῦ ποὺ κανείς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν μολύνει , ὅση δύναμη κι ἂν ἔχει. Αὐτὴ τὴν ἐσωτερικὴ πληρότητα ποὺ ἔχει κύριο χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τὴν ἀγάπη, τὴ δίνει μόνο ὁ Χριστὸς. Ὅταν τὴν  αἰσθανόμαστε,δὲν μποροῦμε νὰ τὴν κρατήσουμε γιὰ τοὺς ἑαυτούς μας. Τὴν εὐαγγελιζόμαστε «ἐν παντὶ καιρῷ καί τόπῳ».

​«Τὴν διακονίαν σου πληροφόρησον». Ὅλοι μας , ἀδελφοί μου , ἔχουμε ἀναλάβει στὴν παροῦσα ζωὴ ἕναν ἀγώνα , μία διακονία , εἴτε ἐπαγγελματικὴ , εἴτε οἰκογενειακὴ, εἴτε πνευματικῆς φύσεως. Καλούμαστε λοιπὸν νὰ τὴν ὁλοκληρώσουμε , νὰ τὴν φέρουμε εἰς πέρας. Μετροῦμε τὶς δικές μας δυνάμεις καὶ ἀξιοποιοῦμε πρὸς τὸ σκοπὸ αὐτὸ κάθε μέσο ποὺ δὲ βλάπτει τὴ γνησιότητα τοῦ ἀγώνα μας καὶ δὲ μειώνει τὸ κύρος τῆς ἀποστολῆς μας.  Στὴν περίπτωση αὐτὴ ὁ σκοπὸς δὲν ἁγιάζει τὰ μέσα. Τὴν πληρότητα τῆς ἀποστολῆς μας δέ μας τὴν ἐγκυῶνται τὰ νούμερα , οἱ στατιστικὲς και οι οἰκονομικοὶ ἀπολογισμοί, ἀλλὰ ἡ Χριστοποιημένη μας συνείδηση . Θὰ ἤταν εὐχῆς  ἔργον , στο τέλος της ζωής μας , να είμαστε σε θέση να πούμε μαζί με τον Απόστολο Παύλο: «Ἀγωνίστηκα τὸν καλὸ ἀγῶνα, ἔτρεξα τὸ δρόμο ὡς τὸ τέλος , φύλαξα τὴν πίστη . Τώρα πιὰ μὲ περιμένει τὸ στεφάνι τῆς δικαιοσύνης, ποὺ μὲ αὐτὸ θὰ μὲ ἀνταμείψει ὁ Κύριος ἐκείνη τὴν ἡμέρα, ὁ δίκαιος κριτής».

​Ἀδελφοί μου , οἱ προτροπὲς αὐτὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου , ἀλλὰ καὶ ἡ ἔκβαση τοῦ προσωπικοῦ τοῦ ἀγῶνα ,ἄς μας θυμίζουν τὸ χρέος μας καὶ ἂς γίνουν ὁδοδεῖκτες καὶ γιὰ τὴ νέα χρονιὰ στὴ ὁποία εἰσήλθαμε . Ἔτσι , ἡ «Ἐπιφάνια» τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ  θὰ εἶναι γιὰ τὴν ψυχή μας πηγὴ δύναμης , ἀνάπαυσης καὶ χαρᾶς ποὺ θὰ μᾶς κατευθύνει πάντα νὰ ἐργαζόμαστε φιλοπόνως καὶ ἀόκνως γιὰ τὴν Ἀγὰπη Του καὶ τὴ  Δόξα Του . Ἀμὴν .

​                                π.Χ.Κ.

Ευχή υπέρ υγείας ψυχής και σώματος

Δέσποτα Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ο Σωτήρ του κόσμου και λυτρωτής του γένους των ανθρώπων, ο Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων ημών, ο μόνος είδως της των βροτών ουσίας την ασθένειαν, έπιδε, Πολυεύσπλαχνε, και επί τόν δούλον (….) σου τον επικαλούμενον το Πανάγιον Όνομα σου και καταφεύγοντας τη πρεσβεία των Αγίων Σου (…). Δώρησαι αυτώ υγείαν σταθηράν και αδιάπτωτον. Απάλλαξον αυτόν από πάσης νόσου και αδυναμίας ψυχικής και σωματικής και εκ της επηρείας του διαβόλου. Παράσχου αυτώ καιρόν μετανοίας και επιστροφής. Πρόσθες αυτώ πίστιν. Έμπνευσον αυτόν εις έργα ευάρεστά σοι, έργα αγάπης, ειρήνης αμνησικακίας και φιλανθρωπίας και δος αυτώ πάντα τα επίγεια και επουράνια αγαθά σου και ζωήν την αιώνιον.
Ότι Συ ει ο Θεός ημών , Θεός του ελεείν και σώζειν και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

(ποιηθείσα υπό π. Χριστοφόρου Καραβία , Κρανίδι 2019)

Διακονήματα  Ιερού  βήματος

Α.  Γενικές οδηγίες – διευκρινήσεις

Στο ιερό βήμα μπαίνουμε για να συμμετέχουμε με προσευχή και προσοχή στις ιερές ακολουθίες  και για να διακονήσουμε τον ιερέα , βοηθώντας τον. 

Για τα παιδιά Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου:

Η ώρα προσέλευσης  των ιεροπαίδων (παιδιών του ιερού) είναι 10 λεπτά πρίν την έναρξη των ακολουθιών. Ρωτήστε σε κάθε περίπτωση πότε αρχίζουν. Όταν έρθουν καθυστερημένα πολύ, δεν έχει νόημα να λέγονται ιερόπαιδες. Συμμετέχουν όπως και οι υπόλοιποι πιστοί, εκτός ιερού.  

ΑΜΦΙΕΣΗ: Αν μπορούμε φοράμε μπλέ ή μαύρο παντελόνι  , μαύρα ή καφέ παπούτσια (όχι αθλητικά) και λευκό ή άλλο μονόχρωμο πουκάμισο ή μπλούζα χωρίς κουκούλα. Όχι βερμούδες , σόρτς και αμάνικες μπλούζες.

Αν την Κυριακή, ή σε οποιαδήποτε θεία Λειτουργία έρθουμε μετά τις 8.30΄ να μην εισέλθουμε στο ιερό, να καθίσουμε έξω  για να προσευχηθούμε. Στο ψαλτήρι ή στα καθίσματα. Καλό είναι να συνηθίσουμε  να προσευχόμαστε  και εκτός ιερού. Το ίδιο και στις υπόλοιπες ακολουθίες. Αν έρθουμε μετά το μέσο αυτής (μια ώρα μετά την έναρξή της) να μην εισέλθουμε στο ιερό. Αν μας χρειαστεί ο ιερέας,  θα μας φωνάξει εκείνος.

Άμφια (στολές) φοράνε τα παιδιά του ιερού και ράσα οι αναγνώστες:

Στους μεγάλους Εσπερινούς (κόκκινες , άσπρες) ,στους κατανυκτικούς Εσπερινούς (μώβ ή ασπρες) , στις προηγιασμένες (μωβ ή άσπρες) , στον όρθρο και τη Θ. Λειτουργία των Κυριακών και Εορτών αλλά και των καθημερινών      (κόκκινες , άσπρες) , την Μεγάλη Εβδομάδα (μώβ ή άσπρες)  στους Χαιρετισμούς και στον Ακάθιστο Ύμνο (κόκκινες , άσπρες) και στις Αγρυπνίες (κόκκινες, άσπρες).

ΠΩΣ ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΙΕΡΟ

Πρίν μπούμε στο ιερό βήμα, κάνουμε μια μετάνοια και προσκυνάμε την εικόνα του αγγέλου στην είσοδο. Μετά, με αργά βήματα, κάνουμε μια μετάνοια και προσκυνάμε τον Εσταυρωμένο, χωρίς να αγγίζουμε με τα χέρια. Στη συνέχεια πλησιάζουμε τον ιερέα , κάνουμε μια μετάνοια και λέμε: Ευλογείτε πάτερ,  την ευχή σας ή απλά : Καλημέρα /καλησπέρα Σας. Με τον ίδιο τρόπο χαιρετάμε και τον ιερέα όταν φεύγουμε. Μετά παίρνουμε τα άμφια του υποδιακόνου στα μέτρα μας (ούτε πολύ μακριά να τα πατάμε ούτε κοντά να φαίνετε το παντελόνι μας ή το πόδι μας) και λέμε στον ιερέα Ευλόγησον δέσποτα.  Και  αφού αυτός την σταυρώσει του φιλάμε το χέρι. Ράσο φοράνε μόνο οι αναγνώστες .

Συνεννόηση με τον ιερέα: Πηγαίνουμε στον ιερέα όταν κάθεται ή όταν δεν είναι κοντά στην αγία τράπεζα και τον ρωτάμε ότι νομίζουμε, προσέχουμε να μην είναι άσχετο με την θεία λατρεία. Γενικά,πάντα ένα παιδί, συνήθως ο πρώτος τη τάξη*αναγνώστης , να κάθεται απέναντι από τον ιερέα , ώστε αν κάτι θελήσει ο ιερέας με ένα νεύμα να του το ζητήσει χωρίς να δημιουργείται  αταξία.

Μην ξεχνάμε:

α. Τα  άμφιά μας (στολές) τα βγάζουμε μετά το Δι΄ ευχών ποτέ πρίν , εκτός αν υπάρχει σημαντικός λόγος. Τα διπλώνουμε και τα βάζουμε στο συρτάρι, σε σημείο που να θυμόμαστε πού βάζουμε τα άμφια που είναι στα μέτρα μας για να τα ξαναβρούμε χωρίς να δοκιμάζουμε την άλλη φορά.

β. Οι αναγνώστες ή τα μεγαλύτερα παιδιά που θα θελήσουν να μάθουν, ρωτούν τον ιερέα κάποια στιγμή εκτός ακολουθίας πώς διπλώνονται τα άμφια του ιερέα, του διακόνου και του υποδιακόνου, τα ράσα, τα ποτηροκαλύματα *, τα μάκτρα* τοεπανωκαλύμαυχο*.   Όταν το μάθει ένας ή δυο, αναλαμβάνουν αυτή την διακονία με υπευθυνότητα και σοβαρότητα.  Αυτό (δίπλωμα , φύλαξη)  γίνεται αμέσως μετά το τέλος των ιερών ακολουθιών. Οι ιερόπαιδες αποχωρούν από το ιερό βήμα μαζί με τον ιερέα μετά το τέλος των ι. ακολουθιών.

γ. Φροντίζουμε οι λαμπάδες (εισοδικά είναι η σωστή τους ονομασία) να είναι καθαρές , να έχουν μελισσοκέρια , όχι μεγαλύτερα από 30 εκατοστά, ούτε μικρότερα από 10 (περίπου τα υπολογίζουμε).Τις σβήνουμε με τον ορθό τρόπο* , όχι φυσώντας τες.

δ. Όσο κι αν είμαστε κουρασμένοι δεν « εξαφανιζόμαστε» με το Δι΄ ευχών ή τουλάχιστον μένει ένας ή δύο. Το ιερό πρέπει να λάμπει μετά τις ακολουθίες. Τα κεριά σβησμένα, η σκόνη από το θυμίαμα σκουπισμένη, τα άμφια και τα ράσα όλων στις θέσεις τους, τα ψίχουλα από το αντίδωρο μαζεμένα (τα ρίχνουμε στη μυρτιά στον κήπο), το ζέον στη θέση του, οι φωνές Κυρίου που περίσσεψαν, στον ειδικό κάδο ανακύκλωσης χαρτιού στην αίθουσα. Να υπάρχουν μπουκάλια με εμφιαλωμένο νερό στο ντουλάπι 2-3, να είναι τουλάχιστον μισογεμάτα τα 2 δοχεία κρασιού και νερού στην αγία πρόθεση (ρωτήστε πώς) κλπ. Δεν ξεχνάμε να πάρουμε και τα μπουφάν μας φεύγοντας, να μην τα παρατάμε στο ιερό.

Β. Ιερές Ακολουθίες

1. Καθημερινός   Εσπερινός (μικρός, χωρίς είσοδο)*

Διακονήματα:

Αν έρθουμε νωρίτερα από την έναρξή του, ανάβουμε το μικρό κεράκι στην αγία τράπεζα. Αν έχει τελειώσει το αντικαθιστούμε. Ρωτάμε που υπάρχουν καινούρια κεριά. Την ώρα του προοιμιακού ψαλμού* ανάβουμε στο καθημερινό θυμιατό* ένα καρβουνάκι. Στο Κύριε Εκέκραξα*  βάζουμε 2  κομμάτια θυμίαμα από την μεγάλη λιβανοθήκη. Όταν δίνουμε και όταν παίρνουμε το θυμιατό από τον ιερέα τον διάκονο , τον επίσκοπο , του φιλούμε το χέρι , σε ένδειξη σεβασμού.

Στο τέλος του Εσπερινού σβήνουμε με  τον σωστό τρόπο*  το κεράκι  της αγίας τραπέζης.

2. Μεγάλος Εσπερινός  Σαββάτου , Εορτών (με είσοδο)*

Ισχύει ότι και στον μικρό εσπερινό με τις εξής διαφορές και προσθήκες: Ανάβουμε το κεντρικό καντήλι ή κερί της Αγίας Τραπέζης. Χρησιμοποιούμε το καλό θυμιατό*   Βάζουμε 4 κομμάτια θυμίαμα από την μικρή λιβανοθήκη. Στο αργό Δόξα Πατρί(δοξαστικό) των Εσπερίων* ανάβουμε λαμπάδες.Ένας ετοιμάζει θυμιατό με 3 κομμάτια λιβάνι από τη μικρή λιβανοθήκη. Και το πλησιάζει στον ιερέα και του το δίνει. Αν είναι πάνω από 4 παιδιά , παίρνουμε το σταυρό και τα εξαπτέρυγα και οι υπόλοιποι λαμπάδες. Στο «Και νύν» βγαίνουμε  με τις λαμπάδες και τα υπόλοιπα πρίν τον ιερέα. Ρωτάμε αν θα πάμε από την εικόνα του Προδρόμου ή από τα καθίσματα των γυναικών. Αν είναι πολλά παιδιά, μια λαμπάδα πηγαίνει μετά τον ιερέα. Αν είναι μόνο ένα παιδί με τη λαμπάδα κάθεται αριστερά όπως κοιτάζει τον ιερέα. Αν είναι περισσότεροι, οι μισοί δεξιά και οι μισοί αριστερά του. Ο σταυρός ακριβώς κάτω από τον μεγάλο πολυέλαιο. Αυτά ισχύουν και για την θεία λειτουργία, όπου θα τα γράψουμε επιγραμματικά.

[Τα μεγάλα παιδιά και οι αναγνώστες να κατατοπίσουν με αγάπη  και υπομονή τα μικρότερα για όλα τα παραπάνω , τμηματικά , όποτε και όσο χρειάζεται. Τίποτα δεν πετυχαίνεται αμέσως.]

Αρτοκλασία: Αν υπάρχει αρτοκλασία στον όρθρο ή στον εσπερινό (στο κέντρο του ναού) ρωτάμε  τον ιερέα πότε να ανάψουμε τα κεριά που είναι πάνω ή δίπλα στους άρτους.   Πηγαίνουμε το θυμιατό με καινούριο καρβουνάκι αναμμένο (τα καρβουνάκια τα ανάβουμε στην ειδική θέση που μοιάζει με μικρό ναό, αριστερά, στη γωνία του ιερού, για να μην γεμίσει καπνό το ιερό βήμα) και  2-3 κομμάτια από την μικρή λιβανοθήκη στο χέρι . Καθόμαστε αριστερά (όπως κοιτάζουμε , δηλαδή στο δεξί χέρι του ιερέως)  και περιμένουμε. Μόλις πει: «Ευπρόσδεκτον ποίησον την δέησιν ημών…» βάζουμε το λιβάνι και του δίνουμε το θυμιατό.  

3. Εσπερινός  με Προηγιασμένη:  

Στα ειρηνικά* έχουμε αναμμένο θυμιατό και ένα μελισσοκέρι και πλησιάζουμε τον ιερέα να μας δώσει οδηγίες, μέχρι να μάθουμε μόνοι μας τη σειρά. Φοράμε μωβ ή άσπρες στολές. Λίγο νωρίτερα γίνεται στην προηγιασμένη η προετοιμασία για την είσοδοκαι τα σχετικά με αυτή (κοίτα σελίδα 5)  από  ότι στους μεγάλους Εσπερινούς. Είμαστε κοντά στον ιερέα για να μας πει πότε βγαίνουμε.  Μετά την είσοδο , αμέσως ανάβουμε καρβουνάκι καινούριο.  Ένα παιδί δίνει στον ιερέα (αν είναι άγαμος) το επανωκαλύμαυχό*  του ή το κουκούλι του* για να το φορέσει. Αυτός που το δίνει να έχει καθαρά χέρια από λιβάνι, κερί, καρβουνάκι. Σχεδόν αμέσως , μετά το πρώτο ανάγνωσμα* χρειάζεται πάλι  θυμιατό.Βάζουμε λιβάνι 2-3 κομμάτια από την μικρή λιβανοθήκη . Προσθέτουμε σε λίγο, κι άλλο λιβάνι. Έτοιμο επίσης για όταν  μας το ζητήσει ο ιερέας  ένα αναμμένο μελισσοκέρι.

Την Μεγάλη εβδομάδα, διαβάζεται και Ευαγγέλιο στην Προηγιασμένη μετά τα πολλά Κατευθυνθήτω*. Ανάβουμε λαμπάδες όλα τα παιδιά και βγαίνουμε μπροστά στην ωραία πύλη , μόλις πεί ο Ιερέας: Και υπέρ του καταξιωθήναι*

Μόλις ο ιερέας πεί  Όσοι Κατηχούμενοι προέλθετε* ανάβουμε καρβουνάκι.

Μετά , μόλις πει ο ιερέας την εκφώνηση* «Κατά την δωρεάν του Χριστού σου»,   πλησιάζουμε τον ιερέα με το θυμιατό. Μόλις σηκώσει τα χέρια του ψηλά και κάνει μετάνοιες του προσφέρουμε το επανωκαλύμαυχο (δες παραπάνω) και ταυτόχρονα το θυμιατό με 3 κομμάτια λιβάνι από την μικρή –πάντα–λιβανοθήκη ή από το κουτάκι που θα είναι ανοιχτό.

Όταν μπεί μέσα από το θυμιάτισμα ο ιερέας του παίρνουμε το επανωκαλύμαυχο και το κρεμάμε.  Ένα παιδί  – μόνο ένα – με μελισσοκέρι και θυμιατό εισοδεύει * με τον ιερέα  τα Προηγιασμένα Δώρα. Πηγαίνει αμέσως αριστερά από την βόρεια πύλη*προς την ωραία πύλη με σιγανό κουδούνισμα του θυμιατού και σκυμμένο το  κεφάλι. Μπαίνει μέσα από την νότια πύλη. Αμέσως προσφέρει το θυμιατό στον ιερέα αφού πρώτα κλείσει την ωραία πύλη (καταπέτασμα)*  το ίδιο παιδί ή άλλο που βρίσκεται ήδη στο ιερό πατώντας μπροστά από την αγία τράπεζα με το ένα πόδι του μόνο*. Λίγο πρίν το Πάτερ ημών  πατά το κουμπί του βραστήρα . Στην εκφώνηση :Τα Προηγιασμένα Άγια* βρίσκεται ήδη ένα παιδί αριστερά (κοιτάζοντας την αγία Τράπεζα) –αντίθετα από ότι στις άλλες θείες λειτουργίες– με το ζέον (βρασμένο όχι απλώς ζεσταμένο) νερό. Τον βραστήρα τον ετοιμάζουμε από πριν, από την αρχή της  ακολουθίας, βάζοντας 3 γεμίσματα του σκεύους* μέσα στον βραστήρα από εμφιαλωμένο νερό, αφού έχουμε ξεπλύνει καλά  και τον βραστήρα και το σκεύος . Όταν προσφέρουμε το ζέον λέμε  χαμηλόφωνα στον ιερέα: Ευλόγησον Δέσποτα το ζέον. Μετά αφού μας επιστρέψει ο ιερέας το σκεύος άδειο το ξαναγεμίζουμε με από τον βραστήρα και το τοποθετούμε στην αγία πρόθεση* αριστερά και μέσα. Αδειάζουμε και σκουπίζουμε-στεγνώνουμε με χαρτί κουζίνας τον βραστήρα και τον βάζουμε μέσα στον ντουλάπι εκτός αν την επομένη θα έχουμε πάλι θ. Λειτουργία . Αν θα έχουμε (θ.λ.) τον αφήνουμε πάνω στο ντουλάπι. Το αντίδωρο κόβεται σε μικρά κυβικά κομμάτια* .  Φώτα ωραίας πύλης και πρώτος πολυέλαιος ανάβονται και ανοίγει η ωραία πύλη*  όταν πλένει ο ιερέας τα χέρια του πρίν το Μετά  φόβου*.  Θυμιατό με 1 κομμάτι λιβάνι από την μικρή λιβανοθήκη αμέσως μετά το Σώσον ο Θεός* . Αμέσως κλείνονται τα φώτα της ωραίας πύλης  ενώ μένει αναμμένος ο  πρώτος πολυέλαιος . Ένα παιδί δίνει το επανωκαλύμαυχο στον ιερέα μετά την ευχή Δέσποτα Παντοκράτωρ*. Βγαίνει έξω στην αντιδωροθήκη  το πανέρι  όταν πει ο ιερέας Ευλογία Κυρίου* . Με το Δι΄ευχών διαβάζει κάποιος τους 2  ψαλμούς* και αμέσως την ευχαριστία από το βιβλίο Μεγάλη Τεσσαρακοστή*  

4. Όρθρος – θ. Λειτουργία

Συνήθως οι ιερόπαιδες συμμετέχουν στους όρθρους των Κυριακών και μεγάλων Εορτών και σπάνια έως ποτέ των καθημερινών , λόγω σχολικών υποχρεώσεων. [Σε πρόσφατη (Μάρτιος 2014) επίσκεψή μου σε ενορία μικρού χωριού της Αίγινας, εντυπωσιάστηκα θετικά γιατί από νωρίς είδα παιδιά δημοτικού στο ιερό με τη σχολική τους τσάντα  και στις 8 πήραν ευχή από τον ιερέα και πήγαν στο σχολείο τους. Αυτό βέβαια δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο πρίν μερικά χρόνια, αλλά ο Κύριος ξέρει γιατί , σπανιώτατα στις μέρες μας συναντά κανείς μικρά παιδιά με ζήλο Θεού]

Επανερχόμαστε στον Όρθρο και θ. Λειτουργία των Κυριακών , εορτών και αγρυπνιών.

Διακονήματα κατ’ άτομον:

α. Αντίδωρο

πανέρι με πρόσφορα κατά την προσκομιδή στην αγία πρόθεση, κοπή, έλεγχος μετά το Πιστεύω της θ.λ. αν θα φτάσει, ευλογία προσφόρων (αν χρειάζεται)  μετά το «Εξαιρέτως», επίσης την ίδια στιγμή ευλογία όλων των πανεριών με το αντίδωρο, το πανέρι στην αντιδωροθήκη μετά την οπισθάμβωνο ευχή* , δίπλα στον ιερέα με δεύτερο γεμάτο πανέρι κατά το μοίρασμα, μέριμνα και ευθύνη να φτάσει το αντιδωρο για όλους , συλλογή σε ένα μέρος των προσφόρων που περίσσεψαν στο τέλος, καθαρισμός από ψίχουλα σε όλο το ιερό.

β. θυμιατό

Το άριστο είναι να θυμιάζουμε με καρβουνόσκονη. Παρασκευάζεται από κληματόβεργες που καίγονται σιγά-σιγά. Κρατάει περισσότερο, καίγεται όλο το θυμίαμα  αφού βυθίζεται στην αναμμένη  σκόνη. Το δύσκολο είναι να ετοιμαστεί το θυμιατό και το ότι πρέπει να μπεί το θυμίαμα ένα λεπτό νωρίτερα για να βγάλει την ευωδία του την ώρα που το θέλουμε. Αν κάποιος θέλει να μάθει την διαδικασία, να μου το πεί εκτός ακολουθίας. Από δω και στο εξής αναφερόμαστε στο θυμιάτισμα με καρβουνάκι. Ανάβουμε καρβουνάκι: πρίν το Ευλογητός*  του όρθρου ( το ξεσκέπαστο θυμιατό, μόνο τότε), μετά το εωθινό ευαγγέλιο* , αμέσως μετά το θυμίαμα στην Τιμιωτέρα* , μετά την είσοδο του Ευαγγελίου στη θ.Λειτουργία, μετά το Πιστεύω, μετά το Πάτερ ημών. Σύνολο 6 καρβουνάκια. Ανάβουμε τόσα πολλά για καλύτερη απόδοση του θυμιάματος. Το προηγούμενο καρβουνάκι με ένα κουτάλι το αδειάζουμε στο άλλο θυμιατό. Πρίν ανάψουμε το πρώτο καρβουνάκια αδειάζουμε στον κάδο σκουπιδιών και τα 2 εσωτερικάτων θυμιατών κρατώντας λίγη στάχτη (δεν τα αδειάζουμε εντελώς). Χρειάζεται θυμιατό έτοιμο με λιβάνι 2-4 κομμάτια (είναι θέμα εμπειρίας πότε 2 , πότε 4) από την μικρή λιβανοθήκη: λίγο μετά το Εωθινό ευαγγέλιο της Κυριακής (ξεσκέπαστο θυμιατό) στην Τιμιωτέρα , (κανονικό, σκεπαστό θυμιατό) στην κάλυψη των τιμίων Δωρων* (γίνεται στα πασαπνοάρια* συνήθως), στην Δοξολογία (αν δεν υπάρχει αρτοκλασία μετά) , πρίν τον Απόστολο, στο Χερουβικό (δες αυτό που γράψαμε στην προηγιασμένη), στο Εξαιρέτως, Μετά τη θ. Κοινωνία αμέσως, στο Μνημόσυνο(αν υπάρχει)  κατά τον ύμνο Μετά τον Αγίων* και σε άλλες περιπτώσεις που θα μάθετε με την πείρα σας.

γ. ζέον (=βραστό νερό)

Λίγο πρίν το Πάτερ ημών  πατά ο υπεύθυνος το κουμπί του βραστήρα . Στην εκφώνηση Τα Άγια τοις Αγίοις* βρίσκεται ήδη ένα παιδί δεξιά (κοιτάζοντας την αγία Τράπεζα) – με το ζέον (βρασμένο όχι απλώς ζεσταμένο) νερό. Τον βραστήρα τον ετοιμάζουμε από πριν, από την αρχή της  ακολουθίας, βάζοντας 3 γεμίσματα του σκεύους* μέσα στον βραστήρα από εμφιαλωμένο νερό, αφού έχουμε ξεπλύνει καλά  και τον βραστήρα και το σκεύος . Όταν προσφέρουμε το ζέον λέμε  χαμηλόφωνα στον ιερέα: Ευλόγησον Δέσποτα το ζέον. Μετά αφού μας επιστρέψει ο ιερέας το σκεύος άδειο το ξαναγεμίζουμε με από τον βραστήρα και το τοποθετούμε στην αγία πρόθεση*αριστερά και μέσα. Αδειάζουμε και σκουπίζουμε-στεγνώνουμε με χαρτί κουζίνας τον βραστήρα και τον βάζουμε μέσα στον ντουλάπι εκτός αν την επομένη θα έχουμε πάλι θ. Λειτουργία . Αν θα έχουμε (θ.λ.) τον αφήνουμε πάνω στο ντουλάπι.

δ. Λαμπάδες, εξαπτέρυγα, σταυρός

1. Λαμπάδες αριστερά από την αγία τράπεζα τις Κυριακές και κάτω από την ωραία πύλη στις Εορτές την ώρα που διαβάζεται το εωθινό Ευαγγέλιο και μετά έξω στον ναό για την προσκύνηση του Ευαγγελίου (μόνο τις Κυριακές) δεξιά και αριστερά του ιερέως. Τις ετοιμάζουμε στην εκφώνηση Ότιάγιος ει ο Θεός…και εν αγίοις επαναπαύη*. Όσα τα παιδιά που είναι στο ιερό τόσες και οι λαμπάδες. Αν υπάρχουν παιδιά, οι αναγνώστες δεν κρατούν λαμπάδα.

2. Λάμπάδες, εξαπτέρυγα , σταυρός κατά την μικρή είσοδο στη θ. Λειτουργία. Τις ετοιμάζουμε λίγο νωρίτερα από το ο Μονογενής Υιός, στην αρχή της θ.Λειτουργίας. Η σειρά είναι η εξής και προσαρμόζεται ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών: ΛΑΜΠΑΔΑ- ΕΞΑΠΤΕΡΥΓΟ ΣΤΑΥΡΟΣ -ΕΞΑΠΤΕΡΥΓΟ – ΛΑΜΠΑΔΑ- ΙΕΡΕΑΣ ΜΕ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ- ΛΑΜΠΑΔΑ. Πηγαίνουμε από τα καθίσματα των γυναικών και από το κέντρο.

3. Λαμπάδες και μελισσοκέρια (ανάλογα με τα παιδιά) στο Ευαγγέλιο. Τα ετοιμάζουμε στον Απόστολο.

4. Με την ίδια διάταξη της μικρής εισόδου (δ, 2)γίνεται και η μεγάλη είσοδος των Τιμίων Δώρων με την προσθήκη θυμιατού με καινούριο θυμίαμα πρίν τον ιερέα. Τα ετοιμάζουμε όταν ψάλεται ο Χερουβικός ύμνος*.

ε. Καμπάνες

(αν δεν ξέρουμε το πότε να έχουμε το νού μας να μας κάνει νόημα ο ιερέας, μόνο να θυμόμαστε σε ποιο σημείο βρισκόμαστε για να χτυπήσουμε τις σωστές καμπάνες πχ καταβασίες, δοξολογία κλπ)

Υπάρχει κατάλογος με τις μελωδίες κοντά στο χειριστήριο του καμπαναριού μέσα στο ιερό βήμα . Σας γράφω όμως για να ξέρετε τα νούμερα από τις καμπάνες 

Εσπερινος καθημερινών : Μ9

Ορθρος καθημερινών Μ9

Καταβασιες καθημερινών : Μ1

Δοξολογια καθημερινών: Μ3

–///—-

Εσπερινος Σαββάτου : Μ3

Ορθρος Κυριακής Μ1

Καταβασιες Κυριακής Μ8

Δοξολογία Κυριακής Μ4

——

Εορτές

Εσπερινος : Μ8

Ορθρος : Μ3

Καταβασιες Μ8

Δοξολογία Μ4 ή Μ7

——

Μεγάλες εορτές

Εσπερινος : Μ8, Μ4, Μ7

Ορθρος Μ3, Μ7

Καταβασιες Μ8, Μ7

Δοξολογία : Μ4,Μ8, Μ10

—Στις μεγάλες εορτές μετά το Δι ευχων της θ. Λειτουργίας Μ4,Μ8, Μ10

στ . Φώτα:

Τα ανάβουμε :

στο δοξαστικο  καθε μεγάλου Εσπερινού και του εσπερινού του Σαββάτου,  

στην απόλυση του Μ. Εσπερινού και του Εσπερινου του Σαββάτου

στο Ευαγγέλιο του όρθρου και στο εωθινο Ευαγγέλιο της Κυριάκης τον ακούνε την εκφώνηση : Ότι Άγιος ει ο Θεός ημων

από τις Καταβασίες μέχρι το τέλος της Τιμιωτέρας στον όρθρος

Στην δοξολογία,

στον απόστολο της θ.Λειτουργίας μέχρι το τέλος του ευαγγελίου και του κηρύγματος,

στο Μετά φόβου Θεού μέχρι την απόλυση.

Δεν ξεχνάμε να τα κλείσουμε την σωστή ώρα.

στην είσοδο του Μεγάλου Εσπερινού ως το τέλος, στο εωθινό ευαγγέλιο ως το τέλος της θ.Λειτουργίας

Στο εωθινό Ευαγγέλιο. Μετά τους σβήνουμε.

Φως νιπτήρα: όταν χρειάζεται ανάβουμε, όταν δεν χρειάζεται σβήνουμε.

Φως αγίας προθέσεως : το ανάβει  και το σβήνει ο ιερέας ή μας λέει πότε

Φως σκευοφυλακίου : ανάβουμε όταν διπλώνουμε τις φωνές  Κυρίου και μετά το σβήνουμε.

Μεγαλος κεντρικός προβολέας

[δεύτερος διακόπτης απο δεξιά απο την πάνω σειρά διακοπτών]

Στο «Εξαιρετως» και σβήνει στο Δι ευχων

Στις αγρυπνίες γενικώς δεν ανάβουμε κανένα φως , αν χρειαστεί θα μας πεί ο ιερέας.

ζ. Φωνή Κυρίου

Ετοιμάζεται από ένα ή δύο παιδία που θα τους το αναθέσει ένας αναγνώστης στον όρθρο και μοιράζονται μετά το Δι΄   ευχών ένα  παιδί(διαφορετικό κάθε φορά) που θα ορίσουν οι αναγνώστες, εξηγώντας τους να δίνουν σε όλους και να λένε Καλημέρα. Μαζί με το αντίδωρο βγαίνει και παίρνει τη θέση του και το παιδί με τις φωνές Κυρίου, το οποίο προσέχει τις ανακοινώσεις που θα πεί ο ιερέας και είναι σε θέση να τις επαναλάβει όταν του το ζητήσει, προς εξάσκηση της προσοχής .

η.  Πότε δεν καθόμαστε:

Στον εξάψαλμο, στο Ευαγγέλιο του όρθρου, στην Τιμιωτέρα, στην Δοξολογία, στο Ευλογημένη η Βασιλεία , στο Άγιος ο Θεός στο Ευαγγέλιο της θ.Λειτουργίας, στο Χερουβικό, από την μεγάλη είσοδο μέχρι το Εν Πρώτοις*, από το Μετά φόβου Θεούμέχρι το Δι΄ ευχών . Τα υποδεικνύουν οι αναγνώστες με ωραίο τρόπο στα παιδιά. Μοιράζουν στα παιδιά από δ΄ δημοτικού και πάνω τα βιβλιαράκια της θ. Λειτουργίας στην Δοξολογία, τα φυλλάδια με τα απολυτίκια και τα κοντάκια αμέσως μετά την μικρή είσοδο. Τα μαζεύουν και τα φυλάσσουν μετά τη χρήση τους. Δείχνουν στα μικρότερα παιδία αν χάσουν την σελίδα. Καλό θα είναι στον όρθρο οι αναγνώστες να παρακολουθούν μαζί με τα παιδιά την ακολουθία από τα βιβλία του ιερού, ανάλογα με την περίπτωση και σε συνεννόηση με τον ιερέα. Δεν μιλάμε μεταξύ μας γιατί μας αποσπά και δεν προσέχουμε τα διακονήματά μας. Την ώρα του κηρύγματος κρατάμε ήσυχα τα παιδιά.  Τον σταυρό μας τον κάνουμε σωστά χωρίς υπερβολές. Προσέχουμε να μην κοινωνούμε απροετοίμαστοι.

Τα διακονήματα που αναλύσαμε παραπάνω (α-η) τα αναθέτουν οι αναγνώστες σε όσα παιδιά νομίζουν έχοντας την μέριμνα , την επίβλεψη και την ευθύνη για την σωστή διεκπεραίωσή τους. Τα παιδιά μαθαίνουν εύκολα, αρκεί να τουςενδιαφέρει κάποιο και να το αγαπήσουν. Γι΄ αυτόκάνετε υπομονή. Αν δεν υπάρχουν πολλά παιδιάπαίρνουν 2-3 διακονήματα ο καθένας. Καλό είναι να μην  βοηθούν καθόλου ενήλικες, αλλά τώρα στην αρχή ίσως είναι απαραίτητο.

Σημείωση: Σε όσες λέξεις υπάρχει αυτό το σημείο(*) θα πει ότι αναφερόμαστε σε ειδική ορολογία που ίσως είναι δυσνόητη ή σε φράσεις της Θείας Λειτουργίας και των ιερών ακολουθιών. Απαντήσεις και διευκρινήσεις ζητήστε  από τον ιερέα την ώρα του κατηχητικού ή ερευνήστε το μόνοι σας σε σχετικά βιβλία. Σας συνιστώ  το βιβλίο Λατρευτικό εγχειρίδιο του π. Γ. Κουγιουμτζόγλου. Για τα αφορώντα στην Μεγάλη Εβδομάδα θα συναντηθούμε συν Θεώ το Σάββατο του Λαζάρου, θα ενημερωθείτε σχετικώς. Για τις αρχιερατικές θείες Λειτουργίες και χοροστασίες θα αναφερθούμε εν καιρώ. Μη διστάζετε, παρακαλώ, να με ρωτάτε  για ο,τιδήποτε θελετε σχετικό ή όχι .

Ο Θεός να μας φωτίσει όλους. 

Να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις προσευχής και προσήλωσης και κατάνυξης στη θεία λατρεία και εντός του ιερού βήματος.

Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, ο οποίος είναι πιστεύω και δικός σας στόχος, ελπίζω στην πολύτιμη και καθοριστική συμβολή Σας!!! Ο Κύριος να σας φωτίζει και να σας δίνει θείο ζήλο!!!

Με πολλή αγάπη Χριστού

π. Χριστοφόρος

6/11/2023

Eγκώμια εις τον Όσιον Πατέρα ημών Στυλιανόν τον Παφλαγόνα
ποίημα π. Χριστοφόρου Καραβία

Στάσις πρώτη (η ζωή εν τάφω)

Άπαντες προθύμως , συναχθέντες ομού οι πιστοί εγκωμιάσωμεν άσμασιν του Θεού τον Όσιον Στυλιανόν.

Βίου η τερπνότης και φθαρτών η τρυφή, ου κατίσχυσαν εκτρέπειν σου Όσιε την ψυχήν εκ της αγάπης του Χριστού.

Γαληνόν λιμένα εύρες Πάτερ σοφέ, εν ερήμω ζων ως άγγελος εν τη γή και χαρίτων επλουτίσθης ταις ροαίς.

Δύναμιν εξ ύψους, μάκαρ Στυλιανέ, ειληφώς δι΄ακροτάτης ασκήσεως, αρωγός εγένου πάσι τοις πιστοίς.

Εν αβάτοις τόποις, μόνος μόνω Θεώ, εμπειρίας ουρανίους γευσάμενος, μοναζόντων αναδέδειξαι φωστήρ.

Ζάλην των ρεόντων, δι΄ευχής μυστικής, απεκρούσω εξ αμώμου καρδίας σου και ειρήνην εύρες Πάτερ σταθηράν.

Ημερών ων πλήρης, προς τον πάντων Κριτήν και Θεόν συ επορεύθης Στυλιανέ, δεδωκώς απολογίαν την καλήν.

Θεοφόρε Πάτερ, παίδων και των βρεφών τας χορείας δι΄ευχών σου απάλλαξον εκ ποικίλων προσβολών του πειρασμού.

Ίνα σε τιμώμεν και την μνήμην την σην εκτελώμεν θείε Πάτερ Στυλιανέ, γενού πρέσβυς δι΄ημάς προς τον Θεόν.

Κύμασι του βίου βυθιζόμενος νυν, προς της σην πρεσβείαν μάκαρ Στυλιανέ καταφεύγω τον λιμένα εκζητών.

Λοιμικών εκ νόσων και παντοίων κακών, βρέφη τα αρτίτοκα λύτρωσον σαις λιταίς προς τον φιλάνθρωπον Θεόν.

Μένειν εν αγάπη και ελπίδι Θεού, καταξίωσον ημάς τους υμνούντας σου τα παλαίσματα  κατά των πειρασμών.

Νουν και την καρδίαν έσχες από παιδός εστραμμένα προς εκπλήρωσιν εντολών του Θεού, Πάτερ ημών Στυλιανέ.

Ξενιτείαν Πάτερ και την αποταγήν κατορθώσας δια πόνων ασκητικών, αγγελόφρων ώφθης, ζών μετά σαρκός.

Ο νηπίων φύλαξ και βρεφών ιατρός, ο σοφός Στυλιανός νυν εξέλαμψεν εν τη σεβασμία μνήμη αυτού.

Πρεσβευτήν ευρόντες προς Θεόν σε θερμόν, ου πτοούμεθα δαιμόνων επιρροαίς και σην χάριν άδομεν Στυλιανέ.

Ρύσαι  πάντας, Πάτερ, νόσων και πειρασμών ως Κυρίου φίλος ο γνησιώτατος ο φιλών ανθρώπους ευαγγελικώς.

Στύλος εγκρατείας, αρετών ο κανών, προσευχής και αγρυπνίας υπόδειγμα, συ υπάρχεις Όσιε Στυλιανέ.

Ταπεινοφροσύνην και αγάπην Χριστού δίδου  πάσι τοις προς σε καταφεύγουσι και τιμώσι σε πιστώς Στυλιανέ.

Ύπέρ σων τεκνίων, των ακάκων βρεφών, τας προς τον Θεόν δεήσεις σου έντεινον, ως οικών νυν Παραδείσου εις αυλάς.

Φύσεως τους όρους και νοός την ισχύν υπερέβης, υπέρ φύσιν αγωνισθείς και ταμείων αρετών κατασταθείς.

Χάρις συ εδόθη μεσιτεύειν Θεώ και ιάσθαι των βρεφών τα νοσήματα και τα νήπια λυτρούσθαι πειρασμών.

Δόξα Πατρί

Ψάλλων σοι Θεέ μου, Παναγία Τριάς, την ωδήν την των Αγγέλων ο δούλος σου ικετεύω του ρυσθήναι εκ φθοράς.

Και νυν.

Ω Θεού μου Μήτερ και Αγγέλων χαρά, Χερουβίμ και Σεραφίμ θείον σέμνωμα, σώσον με τον ταπεινόν σου υμνητήν.

Στάσις Δευτέρα (Άξιον εστί.)

Άξιον εστί μετά πίστεως θερμής γεραίρειν μνήμην σου την θείαν Στυλιανέ και τοις άνθεσι των λόγων σε υμνείν.

Βλέψον εις ημάς, τους τω σω ναώ συναθροισθέντας  και τιμώντας πίστει την μνήμην σου Όσιε Πάτερ ημών Στυλιανέ.

Γης πατρώας συ, αποστάς ποθών την ξενιτείαν και τον πλούτον διανείμας τον πατρικόν εύρες πλούτον τον ασύλητον σοφέ.

Διά σων ευχών απηλλάγησαν τα βρέφη πόνων, εκουφίσθη τε νηπίων πληθύς παθών και ημείς ερρύσθημεν εκ πειρασμών.

Ένδον σου Χριστός έζη, ω Τρισμάκαρ, και ενήργει πράξεσι και λόγοις τοις σοις δηλών σην ευάρεστον Κυρίω βιοτήν.

Ζήλω θεϊκώ, ζηλωτής εγένου των Οσίων και την ζάλην εκδιώξας των ηδονών, σκεύος εκλογής εγένου του Θεού.

Ήλθομεν  ημείς, ταπεινοί μύσται της χάριτός σου, αλλ΄αντίδος, πάτερ Στυλιανέ, την δαψίλειαν χαρίτων του Θεού.

Θρέμμα ευσεβών γεννητόρων εκ Παφλαγονίας, ώφθης και του Πνεύματος όργανον αγαπήσας τον Θεόν από παιδός.

Ίσμεν την πληθύν των θαυματων τε και των σημείων άπερ πολλαπλώς ενηργήθησαν υπό της Τριάδος της Αγίας σαις ευχαίς.

Κρείττον θησαυρού διακρίνας την σοφίαν, Πάτερ, έσπευσας αυτήν εμπορεύσασθαι, ως κηρύττει Σολομών εν ταις γραφαίς.

Λύτρωσον ημάς εκ παγίδων των παθών και νόσων σβέσον φλόγαν την ανυπόφορον δροσισμώ σων θειωτάτων πρεσβειών.

Μνήμην του Θεού έχων Πάτερ άσβεστον εν βίω εύρες εφετών το ακρότατον μετ΄αγγέλων και αγίων ομιλών.

Νεύσον προς ευχάς ικετών σου, Στυλιανέ Πάτερ, και εκπλήρωσον ημών τα αιτήματα τα προς σωτηρίαν άγοντα ημάς.
Ξένος ών παθών και αιθέριος Κυρίου λάτρης, εκ πολλής ασκήσεως, Όσιε, ηξιώθης του ιδείν δόξαν Θεού.

Όντως και πατήρ των νηπίων καταστάς και φύλαξ, όθεν εκδυσώπει τον Ύψιστον υπέρ παίδων και βρεφών και ορφανών.

Πάσα των αισχρών δαιμονίων κατηργήθη φάλαγξ, δια των ευχών σου Στυλιανέ και της σης χριστομιμήτου βιοτής.

Ράνον εφ ημάς σης αγνείας και σοφίας ρείθρα και ψυχών λειμώνας κατάρδευσον δι΄αγάπης του Χριστού, Στυλιανέ.

Σπείρας μυστικώς σης ψυχής την γην επ΄ευλογίαις, νυν θερίζεις θημωνίας των αρετών, δι΄ων ψώμισον ημάς σούς υμνητάς.

Τείχος προς εχθρόν ως υπάρχων συμπαγές, ω Πάτερ,τείχισον ημάς θεία χάριτι τη δοθείση σοι παρά του Ιησού.

Ύπνον οφθαλμοίς και βλεφάροις σοις παραμυθίαν ουδαμώς διδούς, πάτερ όσιε, ανεπαύθης νυν εις χείρας του Θεού.

Φως των μοναστών και γονέων προστρεχόντων φίλος, φύλαξ τε των παίδων γεγένησαι, Εκκλησίας δε φωστήρ Στυλιανέ.

Χειρ  Στυλιανού ότε των βρεφών ήψατο κάρας, ίασιν των πόνων μετέδωκεν διά δόξαν του ονόματος Θεού.

Δόξα Πατρί.

Ψάλλων την ωδήν την Τρισάγιον, Τριάς Αγία, Πάτερ, Λόγε, Πνεύμα, σε δυσωπώ σώζειν κόσμον σου ον έπλασας σοφώς.

Και νυν.

Ως του Ποιητού των απάντων ούσα αγνή Μήτηρ, Παναγία Δέσποινα σώσον με εκ παγίδων του εχθρού φθοροποιών.

Στάσις τρίτη (Αι γεναιαί)

Άπαντες υμνούμεν εν ύμνοις εορτίοις Στυλιανού την μνήμην.

Βουλής  Θεού εργάτα , προστάτεψον τους παίδας  εκ της βουλής του πλάνου.

Γονέων σου φροντίδας και βίου απολαύσεις,  εις ουδέν ελογίσω.

Δός μοι θείε Πάτερ το φως της χάριτός σου,  ίνα σε ανυμνήσω.

Έλεος  Κυρίου αιτούμενος  εν βίω, πλουσίως νυν ευρίσκεις.

Ζήσας εν ερήμοις παθών την ερημίαν εδίωξας Τρισμάκαρ.

Ήστραφας εν κόσμω αλλά και μετά πότμον θαυμάτων ταις ακτίσι.

Θείας  αντιδόσεις χορήγει υμνηταίς σου Στυλιανέ παμμάκαρ.

Ιδε θείε πάτερ ποιλίκοις αμαρτίαις ειμί συμπεπλεγμένος.

Κράτησόν με Πάτερ τη κραταιά χειρί σου και σώσον με εκ πλάνης.

Λύτρωσόν με αύθις, Στυλιανέ, εκ πάντων των του εχθρού σκανδάλων.

Μείναι εν αγάπη Θεού και ταπεινώσει αξίωσον σους δούλους.

Νηπίων ως προστάτης καμοί φρεσί, Θεόφρον,νηπιάζοντι σώσον.

Ξένος εν τω κόσμω και πάροικος υπάρχων, Θεού ναός εγένου.

Οσμής επουρανίου οσφραίνεται , ω Πάτερ, πάς ο τιμών σην μνήμην.

Παθών εξ αμαρτίας ελεύθερος εγένου δι΄ άκρας εγκρατείας.

Ρύπου και κακίας απάλλαξον σα τέκνα, ως ων αγάπης πλήρης.

Συμφοράς προσκαίρους αλλά και αιωνίους  εκδίωξον,  ω πάτερ.

Των παίδων ως προστάτην, λαός των ορθοδόξων Στυλιανέ τιμά σε.

Ύμνους και δεήσεις εν κατανύξει πάντες προσφέρομεν ση μνήμη.

Φάλαγγας δαιμόνων διώκεις αενάως τοις θείοις σου λειψάνοις.

(Χρεωστικώς προσφέρω αρώματα και μύρα τη θεια σου εικόνι.)

Χριστός εστί ο μνήμην την σην μεγαλύνας Στυλιανέ εν κόσμω.

Δόξα Πατρί.

Ψυχάς πενήτων  σωσον ω Τριάς  Θεέ μου Πατηρ Υιός και Πνεύμα.

Και νύν.

Ως Θεού Μητέρα υμνούμεν σε Παρθένε αλλά και των ανθρώπων.

Ευλογητάρια

Ευλογητός ει Κύριε, δίδαξόν με Στυλιανόν  υμνήσαι

Των πιστών αι χορείαι συνελθούσαι τιμώσιν του Οσίου την μνήμην. Και γαρ ούτος εφάνη μοναζόντων ακρότης λύων τε ψυχων την ζόφοσιν χαριτι και των νόσων παύων την ενέργειαν.

Ευλογητός ει Κύριε, δίδαξον με τον Όσιόν σου μέλψαι.

Μεταστάς εκ του βίου προς ζωήν την αγήρω μη ελλείπεις πρεσβέυειν υπέρ πάντων των πίστει προσφευγόντων και πόθω εν τω σω ναώ και μνημην σην άγουσιν  και ψυχης γλυκασμώ Στυλιανέ τούτους άμειψον.

Ευλογητός ει Κύριε, δίδαξόν με Στυλιανόν υμνήσαι.

Των βρεφών ως προστάτης και νηπίων ο φύλαξ, ορφανών αντιλήπτορ, των ατέκνων μητέρων πλήρωσον τας αιτήσεις. Λύσον Στυλιανέ ακαρπίας όνειδος εκ ψυχών ημών των υμνολογούντων  σε.

Ευλογητός ει Κύριε, δίδαξόν με τον Όσιόν σου μέλψαι.

Προσευχάς των γονέων υπέρ πάιδων , νηπίων και βρεφών ασθενούντων  προσδεχόμενος  Πάτερ  δίδου την θεραπείαν , μόρφωσον Χριστόν εν καρδίαις των τέκνων σου και παράσχου ημίν κατ΄άμφω την τελείωσιν.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι

Αναμέλψωμεν  δόξαν, χείλεσιν αναξίοις, τω Θεω των απάντων. Τον Πατέρα, τον Υιόν και το Αγιον Πνευμα , ανυμνολογοῦντες  ψαλλομεν το Αγιος , Αγιος , Αγιος συ ει Κύριε.

Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Του Θεού την μητέρα Αειπάρθενον Κόρην την Παντάνασσα Νύμφην , αρετών το ταμείον και Αγγέλων το κλέος πάντων των πιστών προστάτιν και φυλακα, εν ωδαίς μυστικαίς δεῦτε τιμήσωμεν.

Αληλλούϊα (τρις)