Πως μπαίνουμε στον Ιερό Ναό

Του π. Γεωργίου Κουγιουμτζόγλου. Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου, μετόχιον Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους.  Συμβολή στη λογική λατρεία του Θεού, για ενεργό συμμετοχή των πιστών, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 97-106

Όταν αποφασίζουμε να πάμε στον ιερό Ναό^[1] πρέπει προκαταβολικά να πιστεύουμε ότι μπαίνουμε σε χώρο ιερό, σε τόπο προσευχής και κατανύξεως, όπου ευρίσκεται και κατοικεί αόρατα ο Θεός, ο Βασιλεύς των Βασιλευό­ντων και ότι κάθε είσοδος μας σε Ναό μας προσθέτει αγια­σμό και Θεία ευλογία.

Αυτό επιβάλλει να μπαίνουμε σιωπηλοί, το βάδισμα μας να γίνεται σεμνά και αθόρυβα, οι κινήσεις μας γενικά πρέπει να δεικνύουν ευλάβεια και ή διάθεση μας να μαρτυρεί διάθεση για λήψη ευλογίας και θείας Χάριτος.

α. Άναμμα του κερι

Εισερχόμενοι στο Ναό κάνουμε το σταυρό μας με μικρή υπόκλιση λέγοντας μυστικώς: «Εισελεύσομαι εις τον οίκον Σου, προσκυ­νήσω προς Ναόν “Αγιόν Σου εν φόβω Σου» (Ψαλ. Έ, 8). Κατευθυνόμαστε, (εάν θέ­λουμε), στο παγκάρι και παίρνουμε 1 ή 2 κεριά (η συνήθεια να ανάβουμε πολ­λά κεριά είναι λανθασμένη νοοτροπία και δημιουργεί προ­βλήματα). Ένα προς τιμή τού Χρίστου, της Παναγίας και των Αγίων Του και ένα για τη σωτηρία των ψυχών των δικών μας ζώντων και τεθνεώτων (ή ένα για όλα). 

Έτσι θα χωρεί το μανουάλι τα κεριά όλων, θα καίο­νται περισσότερη ώρα και δεν θα μπαίνει σε πειρασμό ο Νεωκόρος να τα μαζεύει γρήγορα (για… απόκερα!) πριν καούν. Και όταν το ανάβουμε με πολλή ευλάβεια, προσευχόμενοι μπορούμε να λέμε: «Χριστέ μου, Συ είσαι το Φως τού κόσμου. Βοήθησέ με ώστε και η ζωή μου να λιώνει από αγάπη προς τον πλησίον μου και να φωτίζει σαν το τα­πεινό φως αυτού του κεριού»^[2].

β. Προσκύνηση των Αγίων Εικόνων

Στη συνέχεια κατευθυνόμαστε στα προσκυνητάρια, κάνουμε μία η τρεις μικρές μετάνοιες με σταυρό, (εάν έχει κόσμο τις μετάνοιες τις κάνουμε ενωρίτερα πριν έρθει η σειρά μας για να μην καθυστερούμε τους άλλους) και ασπαζόμαστε τις Άγιες εικόνες (ή τα Άγια λείψανα). Συγχρόνως λέμε την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με», ή «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», ή «Άγιε τού Θεού (τάδε), πρέσβευε υπέρ ημών» ή και ό,τι άλλο επιθυμεί ο καθένας. Ακολούθως οπισθοχωρούμε από τα πλάγια, χωρίς να στρέφουμε τα νώτα μας προς τα Άγια και χωρίς να δημιουργούμε πρόβλημα στους επόμενους που και αυτοί θα προσκυνήσουν.

γ.  Η αμφίεση

Δεν εισερχόμεθα στους Ναούς με οποιαδήποτε αμφίεση, ή με την αμφίεση της ώρας εκείνης που βρεθήκαμε μπροστά στο Ναό^[3]. Η ακατάλληλη αμφίεση δεν δείχνει σεβασμό ούτε εκτίμηση, αλλά μάλλον περιφρόνηση. Εάν κάνεις δεν το νιώθει αυτό και έχει αντίθετη άποψη, πρέπει να γνωρίζει ότι την ενδυμασία δεν την καθορίζουν οι επι­σκέπτες, αλλά ο Οικοδεσπότης. Αυτό συμβαίνει όχι μόνο στην Εκκλησία, αλλά και στην καθημερινή ζωή και πράξη. Εάν λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, τι όφελος θ’ αποκο­μίσουμε από τις προσευχές μας, εάν με ακατάλληλη ενδυ­μασία εισέλθουμε στο Ναό;

Ο Θεός βέβαια δεν έχει ανάγκη από τον τρόπο της αμφίεσης μας, διότι ενδιαφέρεται για την εσωτερική κατά­σταση της ψυχής μας, αλλά εμείς έχουμε ανάγκη και πρέ­πει να παρουσιαστούμε με τρόπο που δείχνει το σεβασμό που κατά βάθος έχουμε: και προς τον ιερό χώρο και προς τον Θεό. Μπαίνουμε με οποιαδήποτε αμφίεση, (π.χ. Με κο­ντό παντελονάκι), στο γραφείο τού Υπουργού η τού Στρα­τηγού για να ζητήσουμε μετάθεση τού παιδιού μας;^[4]

Μερικές μάλιστα γυναίκες εισέρχονται στους  Να­ούς με παντελόνια, με εξώπλατα, αμάνικα φορέματα η σούπερ μίνι φούστες και έχουν σκοπό να κοινωνήσουν ή να εξομολογηθούν. Εφ’ όσον η Εκκλησία, βάσει της Αγίας Γραφής (Δευτερονόμιον κβ’, 5), δεν δέχεται αυτή την αμ­φίεση, γιατί εσύ επιμένεις στην άποψη σου και θέλεις ο Θεός να αλλάξει το Νόμο Του; Γιατί θέλεις να σκανδαλί­ζεις με την αμφίεση σου τον κόσμο; Δεν έχεις τόσες και τό­σες ενδυμασίες για τις διάφορες ώρες και εποχές του έτους; Κάνε και μία η δυο ενδυμασίες για τον Χριστό και την Παναγία! Αξίζει τον κόπο και θα έχεις και ευλογίες!

Εάν πάντως θελήσεις από εσωτερική ανάγκη να μπεις στο Ναό να προσευχηθείς με ακατάλληλη ενδυμασία, μην εισέρχεσαι μέσα στον κυρίως Ναό.Σταμάτα στον πρόναο η Νάρθηκα. Άναψε το κερί σου κάνε εκεί την προσευχή σου και ο Θεός, που βλέπει την εσωτερική σου διάθεση, το σεβασμό σου αυτό, αλλά και την ανάγκη σου, θα σε ακούσει και θ’ ανταποκριθεί περισσότερο στα αιτήματά σου.

δ. Οι θόρυβοι κατά την είσοδο

Μερικές φορές τα τακούνια των υποδημάτων δημι­ουργούν θόρυβο κατά τη μετακίνηση, ιδίως σε σκληρό δά­πεδο.

Χρειάζεται λοιπόν προσοχή. Διότι εισερχόμενοι στο Ναό, μερικές φορές με κάποια αμηχανία η απρόσεκτα και συνηθισμένοι εμείς στο θόρυβο αυτό, που δεν μας κάνει εντύπωση, δημιουργούμε σοβαρό πρόβλημα στους υπόλοι­πους εκκλησιαζομένους. Εάν μάλιστα η στιγμή της εισό­δου μας συμπέσει με κάποια στιγμή που δεν ακούγονται ψαλμωδίες, (οι όποιες καλύπτουν συνήθως τους άλλους θορύβους), η είσοδος μας δεν γίνεται μόνο αισθητή, αλλά και πολύ ενοχλητική. Ομοιάζει σαν να κάνουμε επίδειξη, (προσέξτε με, μπαίνω!), ή σαν να παρελαύνουμε σε εθνική εορτή, (αλλά μέσα στην Εκκλησία!). Μη γένοιτο! Καλό είναι λοιπόν μαζί με την ενδυμασία να έχουμε και ιδιαίτε­ρα υποδήματα, αθόρυβα για τον Εκκλησιασμό μας, ή να περπατάμε προσεκτικά, αθόρυβα.

Εάν κάνει ζέστη, δεν χρησιμοποιούμε «βεντάλια»· είναιασεβές, ενοχλητικό και δείχνει πρόσωπα με έλλειψη υπομονής και θυσίας. Δεναναστενάζουμε, ούτε βγάζουμε άναρθρες κραυγές. Δεν σιγοψάλλουμε, (εκτός εάναυτό έχει επιτραπεί, σύμφωνα με την αρχαία συνήθεια, η οποία όμως σήμεραδυστυχώς δεν είναι εφικτή), διότι είναι ενοχλητικό για τους διπλανούς μας. Δενεπαναλαμβάνουμε (μερικές μάλιστα φορές προτρέχοντας), τα λόγια τού ιερέα,(είναι επίδειξη ή λανθάνων εγωισμός…). Δεν κάνουμε κάθε τόσο μετάνοιες, ούτε συνεχή σταυροκοπήματα (αυτά είναι προτιμότερο να τα κάνουμε στο σπίτι μας, όπου κα­νείς δεν μας παρεξηγεί και κανένα δεν ενοχλούμε).

Όταν φέρνουμε στο Ναό τις προσφορές μας (πρό­σφορα, λάδικλπ.) δεν κάνουμε θόρυβο, ιδιαίτερα με τις πλαστικές σακουλές, οι οποίες αναδιπλούμενες είναι (για τους άλλους) πολύ ενοχλητικές. Εάν φθάσουμε στο Ναόκαθυστερημένα, είναι προτιμότερο να τα παραδίνου­με στους υπεύθυνους μετά τηνΑκολουθία από την αριστερή θύρα (τη βόρεια) του αγίου Βήματος, χωρίς ναμπαίνουμε μέσα, είτε άνδρες, είτε γυναίκες.

ε. Η προσωπική περιποίηση

Όταν κανείς πρόκειται να μεταβεί στην Εκκλησία, προετοιμάζεται ψυχικώς αλλά και σωματικώς από πλευ­ράς εμφανίσεως. Η σπουδαιότερη προετοιμασία, φυσικά είναι η πρώτη, η ψυχική. Ακριβώς όμως γι’ αυτό το λόγο πρέπει κανείς πολύ να προσέξει τη δεύτερη. Επειδή ο Χριστός θέλει να Τον αγαπούμε με όλη μας την καρδιά και την ψυχή και τη διάνοια, πρέπει αυτό να το επιδιώκουμε και να το ζούμε. Εάν μια νέα η μια κυρία το πρωί της Κυ­ριακής κάθεται στον καθρέπτη «ώρες ολόκληρες» περιποιούμενη το πρόσωπο και τα μαλλιά της και στη συνέ­χεια αλλάξει και ψάχνει να βρει την καταλληλότερη φορε­σιά της, αυτό δείχνει ότι ενδιαφέρεται περισσότερο για το πώς θα εμφανιστεί στον κόσμο και για το τι θα πει ο κό­σμος γι’ αυτήν, παρά για τον Χριστό! Αυτή η περιποίηση αποδεικνύει ακόμη χειρότερη εσωτερική κατάσταση, εάν η Χριστιανή αυτή πρόκειται και να κοινωνήσει!

Εάν πάλι μια γυναίκα, πηγαίνοντας στην Εκκλησία την Κυριακή το πρωί, βάφεται (στα μάτια, χείλη, νύχια, πρόσωπο κλπ.), πρέπει να καταλάβει ότι όλα αυτά δεν έ­χουν σχέση με ό,τι ζητά ο Κύριος. Δεν πάει κανείς να προ­σκυνήσει ή να κοινωνήσει με βαμμένα χείλη. Πρέπει να σκεφτεί ότι με την πράξη της αυτή δεν γνωρίζει τι ζητά και τι κάνει, ενώ συγχρόνως λερώνει με τα βαψίματά της τις εικόνες, τη λαβίδα και το μάκτρο.

στ. Η θέση που θα σταθούμε

Μετά την προσκύνηση των Αγίων εικόνων, αθόρυβα, χωρίς να ομιλούμε, χωρίς να χαιρετούμε η πολύ χειρότερα, χωρίς ν’ ασπαζόμαστε τους γνωστούς που βλέπουμε μέσα στο Ναό, πηγαίνουμε και καταλαμβάνουμε μία θέση.

Εάν έχουμε ορθό εκκλησιαστικό φρόνημα, που είναι φρόνημα ταπεινό, με συναίσθηση της αναξιότητας και αμαρτωλότητας μας, δεν ψάχνουμε να βρούμε μια θέση στην πρωτοκαθεδρία. Το ταπεινό φρόνημα μας κάνει να θέλουμε να κρυφτούμε πίσω από τους άλλους και όχι να πιάσουμε μία θέση μπροστά, από τις πρώτες. Εάν την ώρα αυτή που μπαίνουμε στο Ναό συμπέσει να διαβάζεται ο Εξάψαλμος του Όρθρου ή το ευαγγέλιο, σταματάμε την κίνησή μας στην είσοδο του κυρίως Ναού. Από τη θέση αυτή παρακολουθούμε την ανάγνωση και μετά το πέρας συνεχίζουμε την κίνησή μας. Έτσι πρέπει, από σεβασμό προς τις ιερές αυτές αναγνώσεις. Αργότερα στη Μεγάλη Είσοδο, δεν γονατίζουμε, διότι τα Τίμια Δώρα δεν έχουν ακόμη καθαγιαστεί γονατίζουμε μόνο στα προηγιασμένα. Στη Θ. Κοινωνία από το «Μετά φόβου…» μέχρι το «Πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν», επειδή ο Χριστός ευρίσκεται μπροστά μας, στην Ωραία Πύλη και κοινωνούν οι πιστοί, δεν είναι σωστό να καθόμαστε. Στεκό­μαστε όρθιοι, όσοι και αν είναι οι μεταλαμβάνοντες. Ας κουραστούμε λίγο. Για το σεβασμό μας αυτό, ο Θεός θα μας ευλογήσει περισσότερο.

ξ. Προσκύνηση των αγίων εικόνων του τέμπλου

Όταν οι ιερείς πρόκειται να λειτουργήσουν παίρ­νουν «Καιρό». Δηλ. Τελούν μυστικά μία σύντομη Ακολουθία έξω από το Άγιο Βήμα, ασπαζόμενοι τις Άγιες εικό­νες του τέμπλου και κατακλείνοντας με μία ευχή ζητώντας κατά κάποιο τρόπο άδεια και ευλογία από τον Θεό, ώστε «ακατακρίτως να εκτελέσουν την αναίμακτον ιερουργίαν». Γι’ αυτό μερικοί λένε ότι οι λαϊκοί δεν προσκυνούν τις εικόνες τού τέμπλου. Αυτό μπορεί να γίνει πριν την έναρξη της Ακολουθίας ή μετά το πέρας αυτής. Πρώτα ασπαζόμαστε (στα χέρια ή στα πόδια και όχι στο πρόσωπο) την αγία εικόνα τού Χριστού, (λατρευτική προσκύνηση), μετά την εικόνα της Παναγίας, (τιμητική προσκύνηση). Ασπαζόμαστε πρώτα τον Χριστό Βρέφος και μετά την Παναγία. Ακολουθεί η τιμητική προσκύνηση των αγίων, του Αγίου Ιωάννου τού Προδρόμου δεξιά, του αγίου του Ναού αριστερά. Μετά συνεχίζουμε τις υπόλοιπες εικόνες τού τέ­μπλου, (εάν υπάρχουν). Δεν τις προσκυνούμε όμως κατά τη διάρκεια των ακολουθιών, διότι μοιάζει σαν να γίνεται επίδειξη ευλάβειας και την ώρα της Λατρείας είναι ενοχλητικό και διασπαστικό της προσοχής των πιστών.

η. Αναχώρηση από το Ναό

Όταν πάμε να εκκλησιαστούμε, παραμένουμε στο Ναό μέχρι το τέλος της Θ. Λειτουργίας και παίρνουμε αντίδωρο από το χέρι του ιερέα (ο οποίος προ ολίγου είχε πιάσει ολόκληρο το Σώμα τού Χριστού) και συγχρόνως με αυτή την ενέργειά μας λαμβάνουμε και την ευλογία τού Θεού και της Εκκλησίας. Δεν φεύγουμε από την Θ. Λει­τουργία ενωρίτερα από το «Δι’ ευχών…» διότι είναι προσβο­λή! Ο Χριστός να θυσιάζεται προσφέροντάς μας το Σώμα και το Αίμα Του και εμείς, φεύγοντας ενωρίτερα, να στρέ­φουμε τα νώτα μας, αδιαφορώντας. Μοιάζουμε σ’ αυτή την περίπτωση με τον Ιούδα, που έφυγε από το Μυστικό Δείπνο (την πρώτη Θ. Λειτουργία) ενωρίτερα, για την προ­δοσία! Εάν πάντως είναι απόλυτη ανάγκη, ας αναχωρή­σουμε, όχι την τελευταία ώρα, αλλά ενωρίτερα, τότε που κατ’ οικονομία επιτρέπεται: πριν αρχίσει το Μυστήριο, δηλαδή Μετά το «Πιστεύω». Μετά το «Δι’ εύχων..» και τη λήψη του αντίδωρου, σιωπηλοί εξερχόμαστε του Ί. Ναού, χωρίς να αρχίζουμε μέσα στο Ναό τους χαιρετισμούς, ασπασμούς και συζητήσεις με τους γνωστούς και συγγενείς μας. Είναι πολύ κακή συνήθεια και πρέπει να διορθώσουμε και αυτή την αταξία. Μέσα στο Ναό προ και μετά την Ακολουθία δεν συμπεριφερόμαστε όπως στα κοσμικά σαλόνια. Ο Ιε­ρός Ναός συνεχίζει να είναι οίκος Θεού και μετά τις Ακολουθίες. Εμείς είμαστε οι καλεσμένοι και έχουμε υποχρέ­ωση να σεβαστούμε τον οίκο του Οικοδεσπότη, παρ’ ότι δεν ξεχνούμε ότι είναι ο οίκος τού Πατέρα μας· ο μεγαλύτε­ρος σεβασμός δε βλάπτει.

θ. Συνάντηση με Ιερέα

Όταν εισερχόμενοι στον ιερό Ναό συναντηθούμε με τον ιερέα, τον χαιρετούμε εκκλησιαστικά, (όχι κοσμικά). Κάνουμε μικρή μετάνοια (υπόκλιση) χωρίς να κάνουμε το σταυρό μας, λέγοντας «Ευλόγησον Πάτερ» η «την ευχή σας Πάτερ» (η Δέσποτα, εάν είναι επίσκοπος) η «Ευλογείτε» και φιλούμε το χέρι του. (Τα ίδια ισχύουν και σε περίπτω­ση που συναντήσουμε γνωστό μας Ιερέα στο δρόμο). Και αυτός απαντά ευλογώντας μας: «Ευλογία Κυρίου» ή «του Κυρίου» ή «ο Κύριος». Μετά το διάλογο, υποχωρώντας (οπισθοβάτως) πράττουμε και λέγουμε ό,τι και κατά την αρχική συνάντηση.
 

ι. Είσοδος στο Ιερό Βήμα

Κατ’ αρχήν απαγορεύεται η είσοδος στο ιερό Βήμα, βάσει του 69ου κανόνα της Στ’ Οικουμενικής Συνόδου για τις γυναίκες παντελώς και για τους άνδρες, εφόσον δεν έχουν άδεια η κάποια απόλυτη ανάγκη. Κατ’ οικονομία γί­νεται εξαίρεση στις γυναίκες που υπηρετούν στους Ναούς, ως νεωκόροι, στις οποίες διαβάζεται ειδική ευχή.

Το ιερό Βήμα είναι τα Άγια των Αγίων, στο οποίο εισέρχονται μόνο οι ιερείς για να τελούν την αναίμακτη θυσία και τις ιερές Ακολουθίες. ΣτοΒυζάντιο τη διάταξη αυτή σέβονταν ακόμη και οι χρισμένοι Αυτοκράτορες και δενεισέρχονταν στο ιερό Βήμα.

Όσοι λαϊκοί έχουν την ευλογία να διακονούν τον ιερέα, επίτροποι η μικρά παιδιά πρέπει να αναλογιστούν τη σοβαρότητα και ιερότητα του χώρου και να λάβουν υπόψη τους τις απορρέουσες από το διακόνημά τους αυτό υπο­χρεώσεις. Οι πνευματικοί νόμοι παρ’ ότι δεν έχουν εντε­ταλμένους αστυνομικούς για την επίβλεψη και τήρησή τους δεν καταργούνται χωρίς συνέπειες… Δεν είναι δικαιο­λογία αυτό που λένε ή αισθάνονται πολλοί (λαϊκοί αλλά και Κληρικοί): δεν μας βλέπουν, δεν μας ακούνε. Μας βλέ­πει και μας ακούει ο Θεός! Άλλωστε η ιεροπρέπειά μας δεν πρέπει να εξαρτάται από τους άλλους, αλλά από τον τόπο στον οποίο βρισκόμαστε και από τη στάση μας προς αυτόν.

Το ότι οι εισερχόμενοι στο Ιερό Βήμα δεν φαίνονται από το Εκκλησίασμα δεν τους απαλλάσσει από τις υποχρε­ώσεις:

–    της σεμνότερης στάσεως

–    της μεγαλύτερης ευλάβειας

–    της αποφυγής των ομιλιών

–    της αποφυγής των άσκοπων κινήσεων εντός αυτού και προ πάντων και ιδίως

–    τού σεβασμού της μόνιμης παρουσίας του Κυρίου μέσα στο Αρτοφόριο αλλά και ως Αμνού στην αγία Τρά­πεζα μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων.

Όσοι δεν είναι σε θέση και δυσκολεύονται να τηρή­σουν τ’ανωτέρω, είναι προτιμότερο να παραμένουν εκτός του ιερού, στον κυρίως Ναό, για να μην κολάζονται. Διότι είναι τελείως απαράδεκτο ο Κύριος να βρίσκεται δίπλα μας και εμείς να καθόμαστε («σαν να μη συμβαίνει τίποτε»)! Ή να αδιαφορούμε για την ιερότητα της στιγμής του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων, της υψώσεως του Αμνού στα «Άγια τοις αγίοις», της ώρας της Μεταλήψεως των ιερέων κλπ.

[1] Εάν μπαίνοντας σε κάποιο Ί. Ναό θέλουμε να μάθουμε ποια ιεροπραξία γίνεται εκείνη την ώρα, ρωτάμε: – Ποια ακολουθία τελείται; Και η απάντηση είναι: -Ή ακολουθία του Εσπερινού ή η ακολουθία του Όρθρου  ή η  Θεία Λειτουργία.

[2] Το μαλακό και, μαλασσόμενο του αγνού κεριού συμβολίζει το εύπλαστο της ψυχής μας πού πρέπει να την διακρίνει, για την ανα­μόρφωση της, η μετάνοια και η υπακοή στο Νόμο του Θεού. Και όπως το κερί λιώνει και φωτίζει συγχρόνως, έτσι και εμείς μέσα στο Ναό και ιδίως έξω από αυτόν πρέπει να «λιώνουμε», θυσιαζόμενοι υπέρ του πλησίον και να τον φωτίζουμε με το παράδειγμα μας χάρη της αγάπης του Χριστού.

[3]  Όταν πρόκειται να κάνουμε κάποιο ταξίδι, σκεπτόμαστε τί θα συναντήσουμε κατά τη διάρκεια του και ανάλογα προετοιμαζό­μαστε. Όταν πρόκειται να πάμε στα βουνά, λέμε: Μπορεί να βρούμε χιόνια, ας πάρουμε αλυσίδες για το αυτοκίνητο, ή και τα σκι μας. Για τη θάλασσα παίρνουμε μαγιό για μπάνιο, ομπρέλα για πιθανή βροχή κλπ. Έτσι ακριβώς ας λέμε: Μπορεί να πάμε σε κάποια Εκκλησία ή μοναστήρι, ας πάρουμε μαζί μας και ανάλογη ενδυμασία! Έτσι δε θα βρεθούμε σε δύσκολη θέση, εάν μεταβούμε για προσκύνημα! Συγχρό­νως, η πρόνοια μας αυτή για σεβασμό των Ιερών αυτών χώρων μας προσθέτει ευλογία και οπωσδήποτε προστασία από ατυχήματα ή άλλες ποικίλες κακοτοπιές. Προσοχή λοιπόν…

[4]  Στα τουριστικά νησιά μας, το καλοκαίρι μεταβαίνουν στους Ιερούς Ναούς ή στις Ιερές Μονές (όπου υπάρχουν) «προσκυνητές» με τελείως ακατάλληλες ενδυμασίες, ακόμη και με «ενδυμασία»… μπάνιου!

1^ο  :  Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως.    (Λουκ. 6, 31)                 

Όπως θέλετε να κάνουν και να συμπεριφέρονται απέναντι σας οι άνθρωποι, έτσι και σεις να πράττετε και να συμπεριφέρεστε προς αυτούς.

2^ο  : Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε. (Ματθ. 7,1)

 Μη κατακρίνετε και μη καταδικάζετε τον πλησίον σας, δια να μη κατακριθήτε και σεις από τον Θεόν.

3^ο  :  Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. (Ματθ. 22,39)            

         Να αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτόν σου.

4^{ο :}  Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καὶ διωκόντων ὑμᾶς.  (Ματθ.5,44)       

Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευλογείτε αυτούς, οι οποίοι σας καταρώνται, ευεργετείτε αυτούς, οι οποίοι σας μισούν, και προσεύχεσθε δι’ εκείνους, οι οποίοι σας υβρίζουν και σας συκοφαντούν και σας καταδιώκουν αδίκως.

 επιμέλεια : π. Χριστοφόρος

ΕΡΑΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Από Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2018 μέχρι Κυριακή 6 Ιανουαρίου 2019 στο Ναό της Ενορίας μας.

Ας συμμετέχουμε με αγάπη και χαρά!

ΙΔ’ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 18,35-43)

«Καὶ οἱ προάγοντες ἐπετίμων αὐτῷ ἵνα σιωπήσῃ»     

          Κυριακὴ σήμερα, ἀδελφοί μου, ἡμέρα τοῦ Κυρίου, ἡμέρα ἀναστάσιμη, ἐλπιδοφόρα. Ὅλοι ἐμεῖς ποὺ ὁδηγήσαμε τὰ βήματά μας στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ, εἴτε ἀπὸ εὐλαβῆ συνήθεια, εἰτε ἀπὸ τὶς πολλές προτροπὲς τῶν οἰκείων μας, εἴτε ἀκόμη, ἐπειδή αὐτὸ τὸ διάστημα ἀντιμετωπίζουμε κάποιο πρόβλημα στὴ ζωή μας καὶ θέλουμε νὰ προσευχηθοῦμε γιὰ νὰ λάβουμε τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Γιὰ ὅποιον ἀπὸ τοὺς παραπάνω λόγους, ἢ γιὰ ὁποιονδήποτε ἄλλο, βρισκόμαστε τὴν ἱερὴ αὐτὴ στιγμὴ ὑπὸ τούς θόλους τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ ναοῦ, ἂς γνωρίζουμε ὅτι δὲν θὰ φύγουμε ἀφώτιστοι. «Ἡ θεία Εὐχαριστία, εἶναι Θεοφάνεια καὶ μεταβάλλει ὅλη τὴν κτίση σὲ Θεοφάνεια», ὅπως σημειώνει σύγχρονος θεολόγος. Εἶναι μία ἀποκάλυψη. Ὁ καθένας, ὅπως οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ στὴ Μεταμόρφωση, σύμφωνα μὲ τὶς δυνάμεις μας, ζοῦμε  τὴ Θεοφάνεια αὐτή. Δὲν βλέπουμε ὅμως ὅλοι μὲ τὴν ἴδια ἔνταση τὸ Φῶς τὸ ἀληθινὸ καὶ δὲν ἐνεργοποιοῦμε ὅλοι τὰ χαρίσματα τοῦ ἐπουρανίου πνεύματος ποὺ ἐλάβαμε, ὅπως θά ψάλλουμε λίγο πρὶν τὴν ἀπόλυση. Γι’ αὐτὸ, τὰ αἴτημα τοῦ τυφλοῦ της σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, εἶναι καὶ δικό μας αἴτημα. Τὸν ρώτησε ὁ Κύριος: «Τί θέλεις νὰ σοῦ κάνω»; Ὅλους μας ρωτάει ὁ Κύριος τί ζητᾶμε ἀπ’ Αὐτόν. Πλουτῆ; ὑγεία; καταξίωση; δόξα; Δέ μας παρέχει τὸ Φῶς Τοῦ τὸ ἄκτιστο, ἂν δὲ Τοῦ τὸ ζητήσουμε.

 Ὁ τυφλὸς ἀπάντησε: «Κύριε, ἴνα ἀναβλεψω».  Νὰ δῶ τὸ φῶς μου θέλω, Κύριέ μου,  ἢ μᾶλλον νὰ δῶ το Φώς Σου. Φώτισέ με. Τὸ φῶς ὅμως δὲν ἦταν μόνο ὀργανικό, τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν, ἦταν φῶς ὑπαρξιακό, φῶς ἀληθινό καὶ αἰώνιο. Γι’ αὐτὸ μετὰ τὴ θεραπεία του, δὲν ἔκανε «τὴ ζωή του» καὶ ὅ,τι τυχὸν στερήθηκε ὅσο ἦταν τυφλὸς, ἀλλὰ ἀκολούθησε τὸ Χριστὸ, δοξάζωντάς Τὸν διὰ βίου. 

          Ἂς σταθοῦμε γιὰ λίγο, ἀδελφοί μου, στὴ σημείωση τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, λίγο πρὶν τὴ συνάντηση τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν τυφλό. Οἱ περαστικοί, προέτρεπαν μὲ ἔντονο τρόπο τὸν τυφλὸ νὰ σταματήσει νὰ φωνάζει τὸ Χριστό. «Σώπασε», τοῦ ἔλεγαν, «μὴ φωνάζεις!». Αὐτὸς ὅμως, μὲ περισσότερη δύναμη ψυχῆς, φώναζε: «Λυπήσου μὲ Κύριε!». Διαπιστώνουμε κι ἐμεῖς ὅσες φορὲς κάνουμε φιλότιμο ἀγῶνα νὰ πλησιάσουμε τὸ Θεὸ, ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς μας, παίρνουν τὴ θέση τοῦ διαβόλου. Διαβάλλουν, δηλαδὴ, καὶ ἐμποδίζουν τὴ σχέση μας μὲ τὸ Θεό. Μᾶς εἰρωνεύονται, μᾶς ἀποθαρρύνουν, μᾶς συκοφαντοῦν τοὺς ἱερεῖς, ἀμφισβητοῦν τὴν πίστη μας. «Σταμάτα πιὰ μὲ τὶς προσευχὲς καὶ τὶς νηστεῖες , τί θὰ καταφέρεις;Σταμάτα νὰ ἀκολουθεῖς τοὺς παπάδες. Τί θέλεις καὶ πηγαίνεις στὴν Ἐκκλησία συνέχεια, πᾶς νὰ ἁγιάσεις; Δὲ βλέπεις καμμία διαφορὰ στὴ ζωή σου , ὅλα στραβά σου πᾶνε..», μᾶς λένε. Τότε μέσα μας κάνουμε πάλη πνευματική. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ δοκιμάζεται ἡ πίστη μας, ἂν εἶναι βαθειά ἢ ἐπιφανειακή.

        ««Καὶ οἱ προάγοντες ἐπετίμων αὐτῷ ἵνα σιωπήσῃ»

          Οἱ διπλανοί μας, οἱ φίλοι μας, πολλὲς φορὲς καὶ ἡ ἴδια μας ἡ οἰκογένεια, στέκεται ἐμπόδιο στὸ δρόμο πού μᾶς ὁδήγει στὸ Χριστὸ καὶ περνάει μέσα ἀπὸ τὴν Ἁγία Του Ἐκκλησία. Οἱ γονεῖς ἀποτρέπουν τὰ παιδιὰ τους από το νὰ ἐκκλησιάζονται συχνά, μήπως «ξεμυαλιστοῦν» καὶ  θελήσουν να γίνουν παπάδες. Ὁ φίλος ἀποτρέπει τὸ φίλο ἀπὸ τὴν ἐξομολόγηση, γιατί ὁ ἴδιος πότε δὲν τόλμησε νὰ ψάξει τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ ἀναλογιστεῖ τὰ λάθη του. Ἕνα σωρὸ δικαιολογίες καὶ ἐπιχειρήματα μᾶς ψιθυρίζει ὁ διάβολος, προκειμένου νὰ μείνουμε στὸ σκοτάδι, στὴ μόνιμη πνευματική μας τυφλότητα καὶ νὰ γίνουμε ὑποχείριά του. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὅποιος κάνει πνευματικὸ ἀγώνα, εἶναι δυσάρεστος στοὺς γύρω του. Τοὺς ὑπενθυμίζει μὲ τὴ ζωή του καὶ τὴν ὅλη συμπεριφορὰ του,  τὰ δικά τους πάθη, τὴ δίκη τοὺς ὀλιγοπιστία. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ὅμως, ἀδελφοί μου, μποροῦν νὰ γίνουν οἱ μεγάλοι εὐεργέτες μας. Ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε ἀπόλυτα πεπεισμένοι γιὰ τὸ δρόμο ποὺ διαλέξαμε, ἀντιμετωπίζοντας μέ ὑπομονή τὴ δυσαρέσκεια καὶ τόν πόλεμο τῶν ἐπικριτῶν μας, γινόμαστε ἀκόμη πιὸ ἰσχυροὶ ἀγωνιστές. Ὅσο αὐτοί μας ἀποτρέπουν ἀπὸ τὸ Χριστὸ, τόσο ἐμεῖς ἂς φωνάζουμε ὅπως ὁ ἰαθεῖς τυφλὸς: «Ἰησοῦ, Υἱὲ Δαβίδ, ἐλέησέ μας». Γιατί ἡ σχέση μας μὲ τὸ Χριστὸ δὲν εἶναι ἰδιοτελής, οὔτε περιστασιακή, ἀλλὰ σχέση ἀγάπης καὶ ἀπόλυτης ἐμπιστοσύνης. Ο σήμερα εορταζόμενος Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης μας τονίζει πως ένα είναι το ζητούμενο στη ζωή μας. Η αγάπη, η λατρεία στον Χριστό και η αγάπη στους συνανθρώπους μας. Να είμαστε όλοι ένα, με κεφαλή τον Χριστό. Έτσι μόνο θα αποκτήσουμε τη χάρη, τον ουρανό την αιώνια ζωή. Κανείς δεν μπορεί να φτάσει στον Θεό, αν δεν περάσει από τους ανθρώπους. Να αγαπάμε , να θυσιαζόμαστε ανιδιοτελώς, χωρίς να ζητάμε ανταπόδοση . Εδώ κρύβεται το μεγαλύτερο βάθος του μυστηρίου της Εκκλησίας μας.

           «Προσελκύστε, λοιπόν, τοὺς ἀδελφούς μας στὴν ἐκκλησία», μᾶς συμβουλεύει μὲ ἀγωνιστικὸ φρόνημα ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος, προτρέψτε τοὺς πλανημένους, συμβουλέψτε τους ὄχι μόνο μὲ λόγια, ἀλλὰ καὶ μὲ ἔργα. Κι ἂν ἀκόμα τίποτα δὲν πεῖς, ἀλλὰ βγεῖς ἀπὸ τὴν ἱερὴ σύναξη, δείχνοντας στοὺς ἀπόντες – καὶ μὲ τὴν ἐμφάνιση καὶ μὲ τὸ βλέμμα καὶ μὲ τὴ φωνὴ καὶ μὲ τὸ βάδισμα καὶ μ᾿ ὅλη σου τὴ σεμνότητα – τό  κέρδος ποὺ ἀποκόμισες ἀπὸ τὸ ναό, αὐτὸ εἶναι ἀρκετὸ γιὰ παραίνεση καὶ συμβουλή. Γιατὶ ἔτσι πρέπει νὰ βγαίνουμε ἀπὸ τὸ ναό, σὰν ἀπὸ τὰ ἱερὰ ἄδυτα, σὰν νὰ κατεβαίνουμε ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς οὐρανούς. Δίδαξε ὅσους δὲν ἐκκλησιάζονται ὅτι ἔψαλες μαζὶ μὲ τὰ Σεραφείμ, ὅτι ἀνήκεις στὴν οὐράνια πολιτεία, ὅτι συναντήθηκες μὲ τὸ Χριστὸ καὶ μίλησες μαζί Του. Ἂν ἔτσι ζοῦμε τὴ θεία Λειτουργία, δὲν θὰ χρειαστεῖ νὰ ποῦμε τίποτα στοὺς ἀπόντες. Ἀλλὰ βλέποντας ἐκεῖνοι τὴ δική μας ὠφέλεια, και την αγάπη που ζήσαμε εδώ στο ναό, θὰ νιώσουν τὴ δική τους ζημιὰ καὶ θὰ τρέξουν γρήγορα στὴν ἐκκλησία, γιὰ ν᾿ ἀπολαύσουν τὰ ἴδια ἀγαθά, μὲ τὴ χάρη καὶ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὸν ὁποῖο, μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, αἰώνια ἀνήκει ἡ δόξα».  Αμήν! 

                                                                                                                                     π. Χ.Κ

ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ:

α.στον ενοριακό Ναό

ΚΥΡΙΑΚΗ -ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ- 2/12, 7:15 π.μ. – 9:45 π.μ.

ΤΕΤΑΡΤΗ -ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ- 5/12, 7:00 π.μ.- 8: 45 π.μ.

ΣΑΒΒΑΤΟ – ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΑΠΙΟΥ- 8/12 7:00 π.μ. – 8:45 π.μ.

ΚΥΡΙΑΚΗ – ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ 9/12, 7:15 π.μ. – 9:45 π.μ.

ΣΑΒΒΑΤΟ – ΑΓΙΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ- 15/12 , 7:00 π.μ.- 8: 45 π.μ

ΚΥΡΙΑΚΗ -ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ- 16/12, 7:15 π.μ. – 9:45 π.μ.

ΤΡΙΤΗ -ΑΓΙΟΥ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ- 18/12, 7:00 π.μ.- 8:45 π.μ.

ΠΕΜΠΤΗ -ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ- 20/12, 7:00 π.μ.- 8:45 π.μ.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21/12 ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 23/12, 7:15 π.μ. – 9:45 π.μ. ΤΟ ΕΣΠΕΡΑΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 23/12 ΩΡΑ 5:00 μ.μ. ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

ΔΕΥΤΕΡΑ -ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ- 24/12, 7:00 π.μ. – 9:00 π.μ.

ΤΑ ΑΓΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ – ΤΡΙΤΗ 25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 5:30 π.μ. – 9:00 π.μ.

ΚΥΡΙΑΚΗ 30/12 ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΛΟΓΩ ΑΓΡΥΠΝΙΑΣ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ

β. Στον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου

ΤΡΙΤΗ -ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ – 4/12 , 7:00 π.μ.- 9: 00 π.μ.

ΔΕΥΤΕΡΑ – ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ- 17/12 , 7:00 π.μ.- 9: 00 π.μ.

γ. Στην Ιερά Μονή Παντανάσσης

Σάββατο 22/12 , 7:00 π.μ. – 8: 45 π.μ.

δ. Στον Ιερό Ναό Συνάξεων Θεοτόκου (Πάνω Παναγία)

ΤΕΤΑΡΤΗ (ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ) 12/12 πρωί

ΤΕΤΑΡΤΗ -ΣΥΝΑΞΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ- 26/12 πρωί

ε. Στον Ιερό Ναό Ταξιαρχών των Φούρνων

ΠΕΜΠΤΗ – ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ – 6/12 , 7:00 π.μ.- 9: 00 π.μ.

ΙΕΡΟ ΕΥΧΕΛΑΙΟ

Δευτέρα 10/12 , 5:00 μ.μ.

Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Καθημερινά στις 5: 00 μ.μ.

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ

Καθημερινά (εκτός Σαββάτου) στο Κέντρο Νεότητας στις 9:00 μ.μ.

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 29/12 από τις 8: 00 μ.μ.

Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης

Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς λέει: «Παντὶ τῷ αἰτοῦντι σοι δίδου». Αὐτὸ σημαίνει πὼς πρέπει νὰ εὐεργετοῦμε καὶ νὰ ἐλεοῦμε ὅλους, χωρὶς νὰ διακρίνουμε τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν κατάστασή τους, τὸ κοινωνικὸ παρελθόν τους ἢ τὴ θρησκεία τους. Πρέπει νὰ δίνουμε τὴν ἐλεημοσύνη μας στὸν καθένα ποὺ τὴν ἔχει πραγματικὰ ἀνάγκη.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέει πὼς πρέπει νὰ εἴμαστε σπλαχνικοὶ πρὸς τοὺς φτωχοὺς καὶ ἐκείνους ποὺ εἶναι δυστυχισμένοι ἀπὸ ὁποιαδήποτε αἰτία. Σὰν ἄνθρωποι πρέπει νὰ δίνουμε τὴν ἐλεημοσύνη μας στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ὅποια κι ἂν εἶναι ἡ αἰτία ποὺ τοὺς κάνει νὰ ζητιανεύουν, εἴτε εἶναι χῆρες καὶ ὀρφανὰ εἴτε ἐξορίστηκαν ἀπὸ τὴν πατρίδα τους, εἴτε ὑποφέρουν ἀπὸ τὴν αὐταρχικότητα τῶν κυβερνώντων εἴτε ἀπὸ τὴ σκληρότητα τῶν προϊσταμένων, εἴτε ἀπὸ τὴν ἀπανθρωπιὰ τῶν φοροεισπρακτόρων εἴτε ἀπὸ τὴν ἀπληστία τῶν ἐχθρῶν, εἴτε ἀπὸ τὴν ἁρπαγὴ τῆς περιουσίας τους εἴτε ἀπὸ τὴν ἀπώλεια ποὺ εἶχαν λόγῳ ναυαγίου. Ὅλοι τους ἔχουν δικαίωμα καὶ μερίδιο στὴ συμπάθειά μας.Κοιτάζουν μὲ προσμονὴ τὰ χέρια σου, ὅπως κοιτάζουμε ὅλοι μας τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ ὅταν ζητᾶμε κάτι. Εἶναι πολὺ καλύτερα ν’ ἀνοίξει κανεὶς τὸ χέρι του σὲ κάποιον ἀνάξιο, παρὰ νὰ στερήσει τὴν ἐλεημοσύνη του ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ τὴν ἔχει ἀνάγκη, ἀπὸ φόβο νὰ μὴν ἀπατηθεῖ.

Ἀς βοηθᾶμε τοὺς ἀνθρώπους ὄχι ἀπὸ ματαιοδοξία ἢ ἀπὸ ἔπαρση κι ἀλαζονεία, ὄχι ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία μας νὰ μᾶς εὐχαριστοῦν καὶ νὰ μᾶς εὐγνωμονοῦν οἱ εὐεργετούμενοι ἢ γιὰ νὰ λάβουμε ἀνταπόδοση, ἀλλὰ μὲ ἀνιδιοτέλεια, γιὰ νὰ εὐχαριστήσουμε τὸ Θεό, ἀλλὰ κι ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν πλησίον μας. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γράφει πὼς ἡ ἐλεημοσύνη ποὺ μολύνθηκε ἀπὸ τὴν ἀρρώστια τῆς ματαιοδοξίας δὲν εἶναι πιὰ ἐλεημοσύνη, ἀλλὰ κομπασμὸς καὶ σκληροκαρδία. Γιατί ὅταν δίνεις μὲ ὑπερηφάνεια εἶναι σὰ νὰ διασύρεις δημόσια τὸν ἀδελφό σου.

«Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω»

Με αυτή την προτροπή, αγαπητοί μου αδελφοί , κατακλείει ο Χριστός μας την παραβολή του άφρονος πλουσίου που ακούσαμε προ ολίγου. Ας προσπαθήσουμε μέσα από τα διδακτικά θεία λόγια της παραβολής , να ενεργοποιήσουμε κι εμείς οι σύγχρονοι ακροατές τους την πνευματική μας ακοή , δηλαδή τη δυνατότητα να προσλαμβάνουμε και να κατανοούμε την διδασκαλία του Ευαγγελίου . Να βάζουμε βαθειά στην ψυχή μας τα σωτήρια μηνύματα του , πολύ δε περισσότερο να γίνουμε ποιητές , δηλ. έμπρακτοι τηρητές των προσταγμάτων του Θεού. Ας γίνουν οι καρδιές μας διψασμένη γη που προσμένει ύδωρ εξ ουρανού για να καρποφορήσει.

Τρία σημεία της παραβολής ας προσέξουμε, αδελφοί μου. «Ανθρώπου τινός πλουσίου εφόρησεν η χώρα».Ένας πλούσιος άνθρωπος , μας λέει παραβολικά ο Χριστός μας , δέχτηκε μια επιπλέον ευλογία από το Θεό. Τα χωράφια του καρποφόρησαν πολύ θα λέγαμε τη χρονιά εκείνη είχε καλή και μεγάλη σοδειά. Ευεργεσία από τον ουρανό , διότι χωρίς τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες , χωρίς την ευλογία του Θεού τίποτε δε θα μπορούσε να γίνει.

Το δεύτερο σημείο στο οποίο αξίζει να σταθούμε είναι ο λογισμός του πλουσίου: σκέφτηκε χωρίς ακόμη να το πραγματοποιήσει , να φτιάξει μεγαλύτερες αποθήκες για να συσσωρεύσει εκεί όλους τους καρπούς και όλα τα αγαθά του για να τα προφυλάξει και να τα έχει να τα βλέπει και να χαίρεται . Προχώρησε την σκέψη του λέγοντας ο ίδιος στον εαυτό του ότι με τόσα αγαθά θα μπορεί να ζήσει πολλά πολλά χρόνια γεμάτος από απολαύσεις και χωρίς την καθημερινή μέριμνα για τον επιούσιο και χαμογέλασε πανευτυχής.

Και , τρίτον τα λόγια του Θεού στον ύπνο του : Άμυαλε άνθρωπε , αυτή τη νύχτα οι δαίμονες ζητάνε από σένα την ψυχή σου, διότι χαίρονται που ξέχασες το Θεό και τον προορισμό σου στη γη. Οι δαίμονες θέλουν την ψυχή σου για να την βασανίσουν , γιατί σε βρήκαν στη στιγμή της μεγαλύτερης πτώσης σου , σε βρήκαν χωρίς ίχνος αγάπης , χωρίς ευσπλαχνία και γεμάτο από εγωπάθεια και αυταρέσκεια . Αυτή είναι η πιο κατάλληλη στιγμή γι΄ αυτούς τους μισανθρώπους δαίμονες για να σε οδηγήσουν στην αιώνια απώλεια.

Δε γνωρίζουμε αν πράγματι πέθανε ο πλούσιος εκείνη τη νύχτα η αν άλλαξε τρόπο σκέψης . Αν συνετίστηκε από άφρονας: άμυαλος που ήταν και του χάρισε ο Θεός ημέρες και χρόνια για να μετανοήσει έμπρακτα.

Ποια μεγάλη θεϊκή αρετή , η ύψιστη των αρετών , κρύβεται πίσω τα παραβολικά λόγια του Χριστού και χρειάζεται να έχουμε όλοι εμείς « ώτα ακούειν » , δηλ. διάθεση και ελεύθερη συγκατάθεση να τη δεχθούμε και την κάνουμε κι εμείς βίωμα μας; Ή αρετή της αγάπης.

Από αγάπη ο Θεός μας στέλνει τις τόσες δωρεές του και καθημερινά μας ευεργετεί , όπως τον πλούσιο. Βεβαίως κι αυτός είχε χαρίσματα , ήταν εργατικός και μεθοδικός , αλλά χωρίς αγάπη για το Θεό αφού τον ξέχασε και ούτε καν τον ευχαρίστησε για όλα αυτά. Ξέχασε αναπόφευκτα και το διπλανό του ο πλούσιος . Του φτωχού είναι το ψωμί που πετάς , του άστεγου το ρούχο που φυλάττεις στο σπίτι σου, και του μοναχικός ο χρόνος που σπαταλάς, θα μας πει ο Ιερός Χρυσόστομος. Οι πλούσιες και αναρίθμητες δωρεές του Θεού προς τον καθένα μας είναι ευκαιρίες για να κάνουμε πράξη το νόμο της αγάπης και της δικαιοσύνης . Αυτός μας τα εμπιστεύτηκε για την τελείωση μας. Ο άφρων πλούσιος σκέφτηκε μόνο τον εαυτό του και έζησε αυτή την μεγάλη πτώση και ύβρη. Στον Παράδεισο είναι αδύνατο να πάμε σαν μονάδες, κλεισμένοι στην αυτάρκεια και αυταρέσκεια μας. Ποτέ να μην ξεχνάμε την ώρα του θανάτου μας και να αναλογιζόμαστε ποια ψυχικά εφόδια θα έχουμε αποταμιεύσει με τον αγώνα μας και την αγάπη μας. Αν σκεπτόμαστε καθημερινά ότι είμαστε περαστικοί από τον κόσμο αυτό , όχι με μελαγχολική διάθεση και απελπισία , αφού είναι ο μόνος κανόνας χωρίς εξαιρέσεις, αλλά έχοντας πάντα το Θεό στη ζωή μας , όπως τώρα τον ζούμε και τον κοινωνούμε μέσα στον οίκο του , τελώντας το μυστήριο της αιώνιας ζωής , τη Θεία Λειτουργία … Αν κοιτούσαμε και λίγο δίπλα μας με πραγματική αγάπη , όχι υποκριτική και επιδερμική ,αλλά αγάπη με θυσίες και πολύ ταπείνωση , τότε η ζωή μας εδώ στον κόσμο θα ήταν πιο γαλήνια , χωρίς το τόσο άγχος που μας καταστρέφει και χωρίς τις τόσες αδικίες και αθλιότητες που συντελούνται και ευθύνονται για την παρούσα οικονομική και ηθική κρίση της ανθρωπότητας.

Αδελφοί μου , ας βάλουμε μέσα μας τα λόγια της σημερινής παραβολής. Είναι κι αυτά Δώρο του Θεού , για να μας σοφίσει , να μαλακώσει τις πετρωμένες καρδιές και τις επαναπαυμένες συνειδήσεις μας και να μας μεταμορφώσει από άφρονες πολίτες του κόσμου τούτου – υποδουλωμένους στην ύλη και το «εγώ» – σε συνετούς πολίτες της Βασιλείας του Θεού , την οποία , είθε , να κατακτήσουμε , ασκώντας όσο ζούμε την εν Χριστώ αγάπη , Αμήν!

Το φιλόπτωχο ταμείο της ενορίας μας διοργανώνει ημερήσια εκδρομή στην ιερά μονή Παναγίας Βρυούλων στον Ωρωπό την Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018.

Εκκίνηση 7 το πρωί από την πάνω και την κάτω πλατεία.

Τιμή συμμετοχής 20 €

Δήλωση συμμετοχής στο 698 5996130 (κυρία Ελένη Γιαννικοπούλου)

ΚΥΡΙΑΚΗ 21  ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018,  ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 8, 26 – 39)

Έναν νεαρό άνθρωπο συναντά ο Χριστός, αγαπητοί μου αδελφοί, κατά την σημερινή ευαγγελική περικοπή, στη χώρα των Γαδαρηνών, μια περιοχή από την άλλη πλευρά του Ιορδάνη ποταμού και της λίμνης Γεννησαρέτ. Θλιβερή ήταν η εικόνα του. Όπως αναφέρει το Ευαγγέλιο «ρούχο δεν ντυνόταν, ούτε έμενε σε σπίτι, αλλά ζούσε στα μνήματα». Στη θέα του Ιησού φωνάζει: «Τι δουλειά έχεις εσύ με μένα Ιησού, Υιέ του ύψιστου Θεού; Σε παρακαλώ μη με βασανίσεις». Στην περιοχή ήταν γνωστός ως δαιμονισμένος. Πολλές φορές όταν βρισκόταν σε κρίση,  οι άνθρωποι τον έδεναν με αλυσίδες, αλλά εκείνος και πάλι τις έσπαζε και έφευγε στις ερημιές.

Ο Ιησούς, διατάζει τα δαιμόνια να φύγουν από τον άνθρωπο. Ο Θεός σε αντιπαράθεση με τον διάβολο.

Ποιος είναι ο διάβολος; Είναι, όπως νομίζουν πολλοί σήμερα, το κακό που είναι αντίρροπο του καλού, δηλαδή ότι ο κόσμος κατέχεται από δύο δυνάμεις, του καλού και του κακού, που όταν το κακό κυριαρχεί εμφανίζονται τέτοιες περιπτώσεις σαν του δαιμονισμένου Γαδαρηνού; Στην Αγία Γραφή, όχι μόνο δεν είναι ίση η δαιμονική δύναμη του Θεού, αλλά ούτε καν δημιουργήθηκε ως τέτοια από τον Θεό. Γνωρίζουμε ότι όλα τα δημιουργήματα του Θεού είναι «καλά λίαν». Άρα δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι οι δαίμονες δημιουργήθηκαν από τον Θεό ως εχθροί του ανθρώπου, γιατί έτσι θα πρέπει να δεχτούμε ότι ο Θεός μπορεί να είναι πηγή και του κακού.

Ας δούμε τι λένε τα πατερικά κείμενα για το θέμα αυτό.

Ο διάβολος είναι άγγελος που εξέπεσε, έχασε την αποστολή του. Οι άγγελοι , κατά τον Μέγα Βασίλειο, δημιουργήθηκαν πριν από τον υλικό κόσμο, ενώ ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος συμπληρώνει πως δημιουργήθηκαν με κίνητρο την «εκστατική» αγάπη και αγαθότητα του Θεού, με σκοπό να συμμετέχουν ως λογικά όντα στη μακαριότητά Του. Σύμφωνα με τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό, υπηρετούν το Θεό και είναι κατά χάριν αθάνατοι. Στόχος των αγγέλων είναι η προσπάθεια σωτηρίας των ψυχών. Παρ’  όλη τη καθαρότητα και απλότητα της αγγελικής φύσης, οι άγγελοι είναι δεκτικοί της κακίας. Αποτέλεσμα της ελευθερίας τους είναι η πτώση του Εωσφόρου. Σύμφωνα με πολλά αποσπάσματα πατερικών έργων, ο Εωσφόρος, πριν από την πτώση του, ήταν ο σπουδαιότερος, ο πρώτος στην ιεραρχία των αγγέλων. Το όνομά του σήμαινε «αυτός που μεταφέρει το φως». Η μετέπειτα ονομασία του ως «σατανάς» , εβραϊκή λέξη που σημαίνει στα ελληνικά «διάβολος» και δηλώνει τον επίβουλο, τον εχθρό, του δόθηκε επειδή αυτός που άλλοτε «έφερε το φως» μετατράπηκε στον κατεξοχήν εχθρό του ανθρώπου. Επειδή είχε μεγάλη δόξα, η υπερηφάνειά του μετατράπηκε σε αλαζονεία. Η αλαζονεία , λοιπόν, ήταν ένα από τα βασικά αίτια που οδήγησαν τον Εωσφόρο στην πτώση. Δεν είναι επομένως το αντίπαλο δέος του Θεού, ούτε είναι δυνατότερος από τον άνθρωπο. Το κακό κυριεύει τον άνθρωπο, μόνο όταν του παραχωρηθεί η ελευθερία  να το κάνει.

Τα δαιμόνια, στην περίπτωση της περικοπής αυτής του Ευαγγελίου, βλέποντας τον Ιησού κραυγάζουν και τον παρακαλούν να μην τα βασανίσει, αλλά να επιτρέψει να μεταβούν στην αγέλη των χοίρων, πράγμα που τους το επέτρεψε. Το αποτέλεσμα ήταν να ορμήσει το κοπάδι στον γκρεμό και να πνιγεί στη λίμνη, ενώ ο δαιμονισμένος άνδρας, με τη διαταγή του Κυρίου, θεραπεύεται από την επήρεια του κακού. Δύο στοιχεία χρειάζεται να συγκρατήσουμε εδώ: Το πρώτο είναι ότι ο σατανάς παραμένει αμετακίνητος και αμετανόητος, διαβάλλοντας πάντοτε το ανθρώπινο γένος και επεκτείνοντας τη σκιά του ακόμη και μέσα στην άλογη φύση  και επιφέρουν το κακό ακόμη και στα ζώα.   Το δεύτερο στοιχείο είναι η ριζική αλλαγή στη ζωή του πρώην δαιμονισμένου. Οι συγχωριανοί του «βρήκαν τον άνθρωπο, από τον οποίο βγήκαν τα δαιμόνια να κάθεται δίπλα στον Ιησού, να φοράει ρούχα και να φέρεται λογικά». Είχε βρει την πνευματική του υγεία από τον Ιησού και διέθετε πλέον τη βασική ανθρώπινη ιδιότητα, την επικοινωνία. Συνομιλούσε μαζί Του.

Αδελφοί μου,

Ο πολύς κόσμος, όπως και οι Γεργεσηνοί, φοβούνται τις ουσιαστικές αλλαγές στη ζωή. Συμβιβάζονται με το μέτριο. Η λογική του κόσμου είναι πολλές φορές αντίθετη από τη λογική του Χριστού, που μας προσκαλεί συνεχώς να καθίσουμε δίπλα Του για να μας ειρηνεύσει και να δώσει πραγματικό νόημα στη ζωή μας. Για να είμαστε σε θέση, όπως ο πρώην δαιμονισμένος , να διώξουμε το κακό από τη ζωή μας,  να απομακρυνθεί κάθε φόβος και να διαλαλούμε όσα κάνει ο Ιησούς σε όσους θέλουν να αλλάξουν τη ζωή τους. Αμήν.