ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Η σημερινή Κυριακή, της Σαμαρείτιδος όπως λέγεται από την ευαγγελική περικοπή της ημέρας, έχει, αδελφοί μου, σχετική θεματολογία και μας εκπέμπει παρεμφερή μηνύματα με αυτά της εορτής της Μεσοπεντηκοστής η οποία εορτάζεται από την περασμένη μέχρι και την επόμενη Τετάρτη. Ας τα δούμε εν συντομία. Πρώτον: ο Χριστός είναι ο προσδοκώμενος Μεσσίας δηλαδή ο Απεσταλμένος του Θεού, είναι Θεός και ο Ίδιος, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Είναι ο Σωτήρας του κόσμου. Η Ανάσταση και η Ζωή των ανθρώπων. Ο Λυτρωτής των ψυχών και των σωμάτων μας. Δεύτερον: ο Χριστός είναι η πηγή της σοφίας, είναι ο Ίδιος η του Θεού Σοφία. Σοφία για το Θεό είναι μια φυσική ιδιότητα που ταυτίζεται με την τελειότητα της Αγάπης Του, την Πρόνοια Του. Για τον πιστό άνθρωπο σοφία είναι η σχετική μετοχή στη σοφία του Θεού όταν ο ίδιος ο άνθρωπος ποθεί, καλεί και επιδιώκει τη θεία σοφία στη ζωή του, όπως ο σοφός Σολομών ο οποίος δε ζητούσε τίποτε πιο πολύ από τον Θεό, παρά τη σοφία Του.
Για να προσεγγίσουμε οι άνθρωποι της αλήθειες αυτές και κυρίως την μεσσιανικότητα του Χριστού (ότι είναι Σωτήρας των ανθρώπων, ο Λόγος του Θεού , ότι είναι η πηγή της Ζωής και η Ανάστασή μας, η σοφία και φωτισμός του πεπερασμένου μυαλού μας) πρέπει να το θέλουμε και να το έχουμε ανάγκη, να το λαχταράμε και να το ζητάμε. Με την επιθυμία του να πιεί ο άνθρωπος νερό, τη δίψα, παρομοιάζεται τόσο στη σημερινή ευαγγελική περικοπή όσο και σε αυτή της εορτής της Μεσοπεντηκοστής η εσώτατη λαχτάρα και ανάγκη του ανθρώπου να βρεί νόημα στη ζωή του να ξεδιψάσει τα φρυγμένα από την ξηρασία των παθών χείλη του, να αποκτήσει Σοφία Θεού. Με άλλα λόγια να βρει την αλήθεια όχι σε μια θεωρία αλλά σε ένα πρόσωπο, τον Χριστό! Και αφού βρεί την αλήθεια αυτή που έψαχνε και ξεδιψάσει, να ενωθεί μαζί της, δηλαδή να ενωθεί για πάντα με τον Χριστό. Όποιος διψά ας με πλησιάσει και ας πιεί νερό γιατί εγώ έχω το νερό που όποιος το πιεί δε θα ξαναδιψάσει ποτέ λέγει ο Χριστός στην κάθε ψύχη που ως έλαφος διψώσα κινείται επί τας πηγάς των υδάτων. Πολύ θεωρητική ακούγεται αυτή η διατύπωση, που είναι λόγια του Κυρίου από το ιερό Ευαγγέλιο. Δυσκολευόμαστε να εμβαθύνουμε αλλά όχι και να ηθικολογήσουμε πλατειάζοντας το λόγο. Αν και η περικοπή της Σαμαρείτιδος ίσως μας προσφέρει αφορμή για ηθικολογία, αφού η ίδια ζούσε άστατη ζωή και είχε πολλούς συντρόφους, εν τούτοις η δίψα την οποία περιγράψαμε υπήρχε στην ψυχή της και βγήκε στην επιφάνεια από το αίτημα του Χριστού να πιεί νερό από τα χέρια της . Ήθελε να της δείξει ότι στο βάθος μας κρύβεται η αλήθεια. Το φρέαρ (το πηγάδι) όμως είναι βαθύ.
Διδασκόμαστε λοιπόν και εμείς, αγαπητοί μου αδελφοί, ότι οφείλουμε να ερευνάμε τα βάθη της ψυχής μας όχι τόσο με την ψυχανάλυση και τις παρεμφερείς μεθόδους και θεραπείες όσο με την αυτοκριτική μας, τον αυτοέλεγχό μας, την καλλιέργεια της συνείδησής μας που είναι η πνοή του Θεού μέσα μας, καταστάσεις που εν καιρώ ευθέτω θα μας οδηγήσουν στο εξομολογητήριο. Όταν θα βγούμε από το εξομολογητήριο θα είμαστε στη θέση της Σαμαρείτιδος να διακηρύττουμε προς πάσα κατεύθυνση ότι ο Χριστός είναι ο Λυτρωτής μας. Αυτός μας θεράπευσε από τα πάθη μας. Αυτός μας φώτισε με τη θεία Σοφία Του. Άλλαξε η ζωή μας. Βρήκε νόημα και σκοπό. Θα καλούμε τότε όλους τους αδελφούς μας να ζήσουν αυτή την εμπειρία. Μια εμπειρία απολύτως προσωπική αλλά και εκκλησιαστική. Μια εμπειρία σταυροαναστάσιμη. Ας μας την δωρίσει ο Θεός δια πρεσβειών της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος! Αμήν!
