Ανεπαύθη εν Κυρίω πριν δέκα χρόνια ο πολυσέβαστος πρωτοπρεσβύτερος π. Σταύρος Δ. Μπάζος εφημέριος του Μητροπολιτικού Ναού Τιμίου Προδρόμου Κρανιδίου, την 7ην Ιανουαρίου 2011.
         Ο μακαριστός π. Σταύρος , γεννήθηκε στο Κρανίδι το 1937, μέλος πολύτεκνης οικογένειας.   Πιστός και ευλαβής άνθρωπος εκ νεότητός του. Εργατικός και αγωνιστής της ζωής σε εποχές δύσκολες. Αγαπούσε την λειτουργική ζωή της Εκκλησίας και τη συναναστροφή του με ιερείς και πνευματικούς ανθρώπους. Εργάστηκε σκληρά ως αγρότης προ της χειροτονίας του. Όλοι μαρτυρούσαν  για την τιμιότητα του, την πνευματική του ωριμότητα , τη λιτή και αυστηρή ζωή του αλλά κυρίως για την αγνή και καθαρή του πίστη στο Χριστό. Ο Κύριος φύτευσε στην καρδιά του τον πόθο της ιερωσύνης  και ο μακαριστός Μητροπολίτης Ύδρας κυρός Ιερόθεος εκτιμώντας τα σπάνια ψυχικά του χαρίσματα, μετά το γάμο του με τη σύντροφο της ζωής του Ειρήνη, τον χειροτόνησε σε ώριμη ηλικία διάκονο και πρεσβύτερο το 1970. Διορίστηκε ως εφημέριος του Ιερού Ναού Ζωοδόχου Πηγής Αγκιστρίου, όπου υπηρέτησε για τρία χρόνια. Ολοκλήρωσε, όντας ήδη σε μεγάλη ηλικία, τις εγκύκλιες και ιερατικές σπουδές του, επωμιζόμενος  παράλληλα με το φόρτο των οικογενειακών και εφημεριακών υποχρεώσεών του και τις απαιτήσεις της μάθησης,  επιδεικνύοντας πολύ υπομονή και αγάπη για τη γνώση και την ιερατική κατάρτιση. Κατόπιν διορίστηκε εφημέριος  του Μητροπολιτικού Ναού Τιμίου Προδρόμου της γενέτειράς του και άσκησε με αυταπάρνηση και ζήλο Θεού τα ιερατικά του καθήκοντα μέχρι το 2006 οπότε, λόγω ασθενείας, συνταξιοδοτήθηκε. Το βάρος της ασθένειάς του το σήκωσε με πολύ πίστη και υπομονή, αντάξια της ιερατικής του πορείας. Ο Τίμιος Πρόδρομος, τον οποίο επάξια για πολλά χρόνια υπηρέτησε, ως ταπεινός και πιστός λευίτης, τον κάλεσε στη χαρά του Παραδείσου την ημέρα της Συνάξεώς Του, επιβεβαιώνοντας ότι Τον ευαρέστησε και αξίως Τον διηκόνησε.
          Ως διάκονος κοντά του για έξι μήνες έμαθα πολλά. Διδάχθηκα ιερατικό ήθος, υπομονή, αγάπη για τις ιερές ακολουθίες, πιστότητα στην εκκλησιαστική τάξη, σιωπή και προσευχή. Τον ευχαριστώ ταπεινά γι΄ αυτά. Το παράδειγμά του σημάδεψε ανεξίτηλα την έναρξη της ιερατικής μου διακονίας. Μας άφησε «οδόν εν η πορευσόμεθα». Άξιος κληρικός, αυστηρός  εξομολόγος με αγάπη και ενδιαφέρον για τα πνευματικά του τέκνα, καλός σύζυγος και στοργικός  πατέρας για τα πέντε παιδιά του, ένα εκ των οποίων αξιώθηκε να τον καμαρώσει ιερέα. Όλα του τα παιδιά και τα εγγόνια έχουν στενή σχέση με την ενοριακή ζωή και τον πνευματικό αγώνα αντλώντας έμπνευση από τον μακαριστό παπα-Σταύρο. Ήταν  σωστός «μοναχός» στην προσωπική του ζωή, απλούς,  ανεπιτήδευτος, ολιγόλογος, πολύ φιλακόλουθος*, λάτρης της άσκησης και της αγρυπνίας, **ρέκτης, άνθρωπος της προσευχής, άνθρωπος του Θεού που απέπνεε την ευωδία του Αγίου Πνεύματος.
         Σεβαστέ μας παπα-Σταύρο, μη μας ξεχνάς στις προσευχές σου μπροστά στο θρόνο του Θεού. Εμείς ταπεινά θα προσπαθούμε να κρατήσουμε αλησμόνητη τη μνήμη σου και ζωντανό  το παράδειγμά σου. Καλό Παράδεισο!

π. Χριστοφόρος 

*αυτός που αγαπά τις ιερές ακολουθίες , τις τελεί ανελλιπώς

**δραστήριος

Πρώτα ο Θεός και με τις παρούσες συνθήκες

ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΠΙΣΤΩΝ

Τετάρτη 13/1 στις  7:30 μμ το ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ στο κέντρο Νεότητας

Πέμπτη 14/1 ο Εσπερινός στον ναό στις 5 μμ

Σάββατο 16/1 πρωί θεια Λειτουργία στον Τίμιο Πρόδρομο 7-9:15

Το απόγευμα
ο Εσπερινός στις 5 μ.μ.

17/1 πρωί 7:15- 9:45 θεία Λειτουργία . Ζωντανή Μετάδοση από φεισμπουκ και ινσταγκραμ

Στις 5 μμ ο Εσπερινός και το ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ στο κέντρο Νεότητας

«Τί σε καλέσωμεν, Προφῆτα ;  Ἄγγελον, Ἀπόστολον η Μάρτυρα;

Ἄγγελον, ὅτι ὡς ἀσώματος διῆξας , Ἀπόστολον, ὅτι ἐμαθήτευσας τὰ ἔθνη, Μάρτυρα δὲ ὅτι σοῦ ἡ κεφαλὴ ὑπὲρ Χριστοῦ ἐτμήθη. Αὐτὸν ἱκέτευε, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν».

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, εὐλαβεῖς προσκυνητὲς καὶ ἐορταστὲς τῆς ἐτησίου πανηγύρεως τῆς ἐνορίας μας ἀλλὰ καὶ τῆς πόλεώς μας,  

Σημεῖο ἀναφορᾶς ἀποτελεῖ γιὰ τοὺς ἁπανταχοῦ Κρανιδιῶτες, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς πιστοὺς τῶν γύρω περιοχῶν, ἡ σημερινὴ λαμπρὰ καὶ κατανυκτικὴ ἐόρτιος σύναξη. Σὲ αὐτὴ δεσπόζουν: ἡ θαυμαστὴ ἐφέστιος ἱερὰ Εἰκὼν τοῦ Πολιούχου μας, ἔργο τῶν ἱερατικῶν χειρῶν τοῦ περιφήμου ἁγιογράφου τοῦ 17ου αἰῶνος Ἐμμανουὴλ πρεσβυτέρου τοῦ Τζάνες καὶ ὁ περικαλὴς τοῦτος ναός του,  ὅπου κλῆρος καὶ λαός, προεξάρχοντος τοῦ ἐπισκόπου, ἑνώνονται προσευχητικῶς καὶ λατρευτικῶς μὲ τὸν μείζονα ἐν γενητοῖς γυναικῶν, τὸν Τίμιον, Πρόδρομον καὶ Βαπτιστὴν τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, Ἰωάννην, ἐπὶ τῇ μνήμῃ τῆς Ἀποτομῆς τῆς ἱερᾶς αὐτοῦ Κεφαλῆς. Ας στρέψουμε, λοιπόν, τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν πρὸς τὸν Ἅγιό μας καὶ ἂς ὀσφρανθοῦμε «εὐωδίαν πνευματικὴν» ἀπὸ τὴν διδακτικὴ ὑμνολογία τῆς ἡμέρας.

​Τί σε καλέσωμεν, Προφῆτα; Πῶς νὰ σὲ ὀνομάσουμε,Προφῆτα, διερωτᾶται ὁ ὑμνογράφος Γερμανὸς πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Ἄγγελον, Ἀπόστολον η  Μάρτυρα; Ποιάἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς ἰδιότητες ὑπερίσχυσε στὸν βίο σου, γιὰ νὰ ὁριοθετήσουμε τὴν προσωπικότητά σου καὶ νὰ σὲ κατατάξουμε στὴν ἀντίστοιχη ἁγιολογικὴ κατηγορία; Βεβαίως ἡ ἐρώτηση αὐτὴ δὲν δηλώνει τὴν ἀπορία ἀλλὰ τὴν ἔκπληξη καὶ τὸ ἱερὸ δέος τοῦ ἐπιχειροῦντος ἐπαρκῶς νὰ σκιαγραφήσει τὴν μεγαλειώδη μορφὴ τοῦ τιμωμένου. Καὶ ἀπάντᾶ σύντομα ἀλλὰ διεξοδικά.Ἐπαξίως Σέ ὀνομάζομεν Ἄγγελον, διότι ὡς ἄσαρκος ἔζησες, ἂν καὶ εἶχες σῶμα θνητό. Ὄντως ἀσκητικὴ ἡ βιοτὴ τοῦ Βαπτιστοῦ. Σὲ πολλὲς ἁγιογραφίες μάλιστα, εἰκονίζεται μὲ ἀγγελικὰ φτερά.  Ζοῦσε στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου. Ἡ τροφὴ του λιτή: ἄκρες ἀπὸ χόρτα καὶ μέλι ἄγριο. Τὸ ἔνδυμά του τρίχες καμήλας καὶ στὴ μέση του φοροῦσε ζώνη ἀπὸ δέρμα, γιὰ νὰ καταπονεῖται τὸ σῶμα, ὑποτασσόμενο στὸ μεγαλειῶδες πνεῦμα του. Μὲ προσευχὴ καὶ προσμονή, μακριὰ ἀπὸ τοὺς θορύβους τῆς ζωῆς, τηροῦσε πιστὰ τὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ. Ἐγκαινίαζε πρῶτος αὐτόςἕναν νέο τύπο ἀσκήσεως, παρὰ τὶς συνήθειες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ἔγινε ὁ πρῶτος ἀσκητὴς καὶ ὁ πρόδρομος τῆς μοναχικῆς πολιτείας. Ἀγγέλοις ὁμότροπος καὶ ὁμοδίαιτος, καθαρὸς στὸ σῶμα καὶ ὀξὺς στὸ πνεῦμα, ὁ ὑψηπέτης ἀετὸς τῆς ἀρετῆς,  ἑτοίμαζε τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου καὶ καθιέρωνε μέσα στὴν ἔρημο, σὲ πνευματικὸ ἔδαφος, δύσβατο καὶ ἄνυδρο, τὴν ἀσκητικότητα καὶ τὴν ἐσωτερικότητα τῆς μετὰ Χριστὸν πνευματικῆς ἐμπειρίας.

     Ὅπως καὶ οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι, ἀπεστάλη στὴ γῆ ὁ Πρόδρομος τοῦ Κυρίου, γιὰ νὰ διακονήσει ἐνεργὰ τὸ σχέδιο τῆς θείας Οἰκονομίας. Γιὰ νὰ «παρακαλέσει» -δηλαδή νά προσκαλέσει- σὲμετάνοια καὶ ἐπιστροφὴ καὶ νὰ οἰκοδομήσει πνευματικὰ καὶἠθικὰ τὸν ἀποίμαντο λαὸ τοῦ Θεοῦ. Στὸ πρόσωπό τουἐκπληρώθηκε ἡ Προφητεία τοῦ μεγαλοφωνοτάτου Ἠσαΐου:«Παρακαλεῖτε , παρακαλεῖτε τὸν λαόν μου λέγει ὁ Θεός. Οἱ ἱερεῖς λαλήσατε εἰς τὴν καρδίαν Ἱερουσαλήμ…Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇἐρήμῳ , ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν». Μέσα ἀπὸ τὴν τραχύτητα καὶ αὐστηρότητα τῆς ἀσκήσεώς του στὴν ἔρημο, ἄνοιξε καὶ λείανε τὴν ὁδὸ ποὺ θὰ ὁδηγοῦσε στὸν Χριστό. Διόρθωνε τοὺς σκολιοὺς καὶ διεστραμμένους ἀνθρώπους μὲ τὸν πέλεκυ τοῦ κηρύγματός του. Δὲν ὑπῆρχε χρόνος πολύς . Ὁ Κύριος ἦταν ἐγγὺς καὶ ἑτοίμαζε τὴν δημόσια δράση Του.

​Γι΄αὐτὸ ὡς ὁ τελευταῖος καὶ συνάμα ὁ μεγαλύτερος Προφήτης τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης , ἀνέπτυξε ἀποστολικὴ δράση.  Τὰ λόγια του ξεδιψοῦσαν ψυχικὰ τὸ πλῆθος ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσε. Μιλοῦσε στὶς καρδιές τους καὶ ξερίζωνε τοὺς σαπροὺς καρποὺς τῆς ἁμαρτίας. Τὰ ὕδατα τοῦ Ἰορδάνου ξέπλεναν τὶς ἐξαγορευμένες ἁμαρτίες τοῦ λαοῦ καὶ ἡ ἔρημος ἀντηχοῦσε ἀπὸ τὸ θερμὸ καὶ ζηλωτικὸ κάλεσμά του: Μετανοεῖτε, ἔφτασε ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Στὸ πρόσωπο τοῦ Ἁγίου μας, ταυτίζονται οἱ δύο ἰδιότητες: τοῦ Προφήτου καὶ τοῦ Ἀποστόλου, γιὰ νὰ ὑπερισχύσει αὐτὴ τοῦ Ἀποστόλου, διότι ὄντως ἀνέλαβε ἔργο ἀποστολικό, ἔργο εὐαγγελιστοῦ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Ὁ Μωσαϊκός Νόμος καὶ οἱ Προφῆτες,καθοδήγησαν τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ μέχρι τὴν ἐποχὴ τοῦ Προδρόμου. Ἀπὸ τότε ὅμως καὶ στὸ ἑξῆς «ἡ Βασίλεια τοῦ Θεοῦ» εἶναι πλέον ἱστορικὴ πραγματικότητα ποὺ μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὴ δράση του, ὁ Ἰωάννης, τὴν μετέδιδε ὡς ζωντανὴ ἐμπειρία. Δὲν προφήτευε ἁπλῶς τὴν ἔλευση τοῦ ἀναμενόμενου Μεσσία, ἀλλὰ εἶχε πλήρη συνείδηση καὶ γνώση  ὅτι Αὐτὸς ἦρθε ἤδη στὸν κόσμο καὶ εἶναι ὁ Χριστός.  Τὸν συνάντησε καὶ Τὸν ὁμολόγησε. Ἀξιώθηκε νὰΤὸν βαπτίσει, κάνοντας ὑπακοὴ σὲ Ἐκεῖνον καὶ Τὸν ὑπέδειξε στοὺς ἀνθρώπους: «Ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου».  Ὁ Ἰωάννης εἶχε βαθειά συνείδηση τῆς ἀποστολῆς του. Γνώριζε ὅτι «Οὐκ ἔστιν ἀπόστολος μείζων τοῦ πέμψαντος αὐτόν». Δὲν ὑπάρχει ἀπόστολος ἀνώτερος ἀπὸ αὐτὸν ποὺ τὸν ἀποστέλλει. Γι΄αὐτὸ, ἂν καὶ εἶχε ἀποκτήσει κῦρος ὡς ραββὶ(δηλαδὴ νομοδιδάσκαλος) ἂν καὶ εἶχε πολλοὺς μαθητὲς ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσαν, ποτὲ δὲν ὑπερέβη τὰ ὅρια τῆς ἀποστολῆς του. Εἶπε μάλιστα σὲ κάποιον μαθητὴ του ὅταν ἐκεῖνος τὸν πληροφόρησε πὼς ὅλοι πιὰ ἀκολουθοῦν τὸν Ἰησοῦ: «Δὲν εἶμαιἐγὼ ὁ Μεσσίας ὅπως μὲ ἀκούσατε νὰ σᾶς λέω. Εἶμαι ὁ φίλος τοῦ Νυμφίου. Στέκομαι κοντά Του καὶ εἶμαι γεμάτος χαρὰ ἀκούγοντας τὴ φωνή Του. Ἐκείνου τὸ ἔργο πρέπει νὰ μεγαλώνει καὶ τὸ δικό μου νὰ μικραίνει». Καὶ ὁ Κύριος ποὺ δίνει πλούσια τὴ χάρη Τουστοὺς ταπεινοὺς τῇ καρδίᾳ, ἀξίωσε τὸν Πρόδρομο καὶ Βαπτιστή Του νὰ γευθεῖ τὸ Φῶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔγινε Πνευματοφόρος.  Ὑπητέτησε σιωπηλὰ τὸν Ἰησοῦ, Τὸν Ἕνα τῆς Τριάδος, κατὰ τὴν ἱστορικὴ στιγμὴ τῆς Θεοφανείας στὸν Ἰορδάνη καὶ ἄκουσε τὴ φωνὴ τοῦ Πατρὸς ἄνωθεν νὰ βεβαιώνειτὴν ἐπὶ γῆς παρουσία τοῦ Υἱοῦ Του.

Φορέας τόσο ὑψηλῶν καὶ μοναδικῶν ἐμπειριῶν ὁ Πρόδρομος, ἐκλήθη νὰ μαρτυρήσει περὶ αὐτοῦ τοῦ Φωτὸς ποὺ γνώριζε καὶ βίωνε. Σ’ αὐτὸν βρῆκαν τέλεια ἐφαρμογὴ οἱ μετέπειτα προτροπὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς τὸν μαθητήτου Τιμόθεο :«Σεαυτὸν ἁγνὸν τήρει, νῆφε ἐν πᾶσι, ἔργον ποίησον εὐαγγελιστοῦ, ἔλεγξον, ἐπιτίμησον, παρακάλεσον». Πράγματι, τηρώντας ἁγνὸ τὸν ἑαυτό του καὶ εὐαγγελιζόμενος τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴ θεία Δικαιοσύνη, ἦταν σὲ θέση, ἀφοῦ πρῶταπροσκαλέσει τὸν λαὸ σὲ μετάνοια, νὰ ἐλέγχει καὶ νὰ ἐπιτιμᾶδημόσια τὶς  ἐξόφθαλμες ἁμαρτίες, ἀκόμη καὶ ἂν αὐτὲς τὶς διέπραττε ὁ Βασιλιὰς Ἡρώδης. Ὁ μοιχὸς τυγχάνει τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ ἂν μετανοήσει. Ἡ μοιχεία, ὅμως, ἔπρεπε νὰ στηλιτευτεῖ καὶ νὰ σταματήσει. Δυσφορία ἐπεκράτησε στὰ ἀνάκτορα τοῦ Ἡρώδη. Ἡ Ἡρωδιάδα πίεσε τὸν παράνομο σύντροφό της νὰ φυλακίσει τὸν Βαπτιστὴ νομίζοντας ὅτι ἔτσι θὰ φυλακίσει καὶ τὴ συνείδησή της ποὺ τὴν ἤλεγχε. Καὶ στὴ μοιχεία προσετέθη ἡ προφητοκτονία μέσα στὸ παραλήρημα τῆς διαφθορᾶς τοῦ θορυβώδους συμποσίου τῶν γενεθλίων τοῦἄφρονος Ἡρώδου. Ἡ κεφαλὴ τοῦ Βαπτιστοῦ ἐπὶ πίνακι δὲν σιώπησε. Κανεὶς δὲν μπόρεσε ποτὲ νὰ φιμώσει τὴν ἀλήθεια.  Μάρτυρας  τῆς ἀληθείας ὁ Τίμιος Πρόδρομος, δυνατὸς ἐν ἔργῳ καὶ λόγῳ, στέκει ἀγέρωχος μέσα στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων καὶ διδάσκει τὶς γενεὲς τῶν ἀνθρώπων ὅτι, γιὰ νὰ συναντήσουμε τὸνΧριστὸ, προηγεῖται ἡ ὁδὸς τῆς ἄσκησης καὶ τῆς αὐταπάρνησης. Ὁ Χριστὸς μᾶς χαρίζει τὰ πάντα καὶ μᾶς καλεῖ ὅλους κοντά Του. Περιμένει, ὅμως, τὴν θέληση καὶ τὴν συγκατάθεσή μας. Μὲ τὴν ἐνσυνείδητη ἄσκηση καὶ τὴν ἐγκράτεια ἀπὸ τὶς τροφές, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἀπαρνούμαστε τὸν κακὸ ἑαυτό μας. Ἐρημώνει ἡ ψυχή μας ἀπὸ τὰ πάθη της. Κινεῖται ἀνάλαφρη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ἀπόκτᾷ τὴ θεία Χάρη. Ἡ καρδιακὴ προσευχὴ καὶ ἡ νηστεία ἀποδίδουν τοὺς γλυκεῖς καρποὺς τῆς ταπείνωσης, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ὑπομονῆς στοὺς πειρασμούς. Στὴν παροῦσα ἑορτή, ἀδελφοί μου, τιμοῦμε τὸν Ἅγιο μὲ αὐστηρὴ νηστεία,ἀκολουθώντας τὸ ὑψηλὸ παράδειγμά Του, ἐνθυμούμενοι τὴν ὑπὲρ τῆς ἀληθείας τελευτή Του. Ἀντὶ τοῦ ἀθέσμου καὶ ἀνοσίουσυμποσίου τοῦ Ἡρώδου, ἐμεῖς παραθέτουμε τὴν πνευματικὴαὐτὴ ὑμνολογικὴ καὶ λατρευτικὴ πανδαισία, σὰν ἐλάχιστο δεῖγμα τῆς πίστεως καὶ τῆς εὐλαβείας μας καὶ καλοῦμε τὸν Ἅγιο νὰ μᾶς χειραγωγήσει, νὰ μᾶς ὁδηγήσει πρὸς τὸν Χριστὸ. Νὰ γίνει Αὐτός, ὁ λύχνος ποὺ θὰ φωτίσει τὰ σκότη τῆς ψυχῆς μας γιὰ νὰ ὑποδεχθεῖ τὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης. Ἡ αὐστηρή, ἀσκητικὴ ἀλλά καὶ γαλήνια μορφή Του, ποὺ ἐκπέμπει ὅλο τὸ μεγαλεῖο τῆς ἀγγελικῆς καὶ ἀποστολικῆς μαρτυρίας Του, θὰ εἶναι πάντα ἔλεγχος καὶ κρίση γιὰ τὴν ἁμαρτία ποὺ καταδυναστεύει τὸν κόσμο. Μᾶς βεβαιώνει, ὅτι θὰ  μεσιτεύει πάντοτε ὑπὲρ αὐτοῦ τοῦ κόσμου,  βαπτίζοντας μὲ τὸ διαυγὲς ὕδωρ τῆς χάριτός Του, τὸν φιλόχριστο λαὸ ποὺ Τόν τιμᾶ.

«Ἄγγελον , Ἀπόστολον καὶ Μάρτυρα» ἐπαξίως Σέκαλοῦμεν, Προφῆτα Ἰωάννη καὶ πρόδρομε τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας μας. Ὁ ὑπὸ Κυρίου μαρτυρηθεὶς καὶ δι΄Αὐτοῦ μαρτυρήσας ἐκτμηθεὶς τὴν Κεφαλήν, ἔπαρον τὴν χεῖρά Σου τὴν ἁψαμένην τὴν ἀκήρατον Κορυφὴν τοῦ Δεσπότου καὶ εὐλόγησον τὸν κλῆρον, τοὺς ἄρχοντες καὶ τὸν λαὸν τῆς πόλεως ταύτης, ἡ ὁποία Σὲ γνωρίζει Πατέρα καὶ Προστάτη της καθὼς καὶ ὅλους τοὺς προστρέχοντας μὲ πίστη στὴν Χάρη Σου. Καὶ ἀξίωσέ μας, διὰ τῶν τιμίων εὐχῶν τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας, νὰ συμμετάσχουμε καὶ ἐμεῖς στὴ χαρὰ τοῦ Κυρίου Σου, ἐπιλέγοντας καὶ ἀκολουθώντας τὴν εὐθεῖα ὁδὸ «τὴν ἀπάγουσαν εἰς τὴν Ζωήν» . ΑΜΗΝ.                                            

                                                                                                                             ( Β΄ Τιμ. , Δ ΄5-8 )

​Ἡ ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων , ἀδελφοί μου ,  ἀποτελεῖ μαζὶ μὲ τὴν ἑορτὴ τοῦ Πάσχα τοὺς δύο πόλους πέριξ τῶν ὁποίων δορυφορεῖται ὁλόκληρο τὸ λειτουργικὸ – λατρευτικὸ ἔτος τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Τὸ Πάσχα εὑρίσκεται στὴν κορυφὴ τῶν κινητῶν, κατὰ τὴν ἡμερομηνία, ἑορτῶν καὶ τὰ Χριστούγεννα στὴν κορυφὴ τῶν ἀκινήτων ἑορτῶν, λόγω τῆς ἡμερολογιακῆς σταθερότητας τῆς ἑορτῆς.

​Στὰ μέσα του δευτέρου αἰῶνος οἱ ὀπαδοί τῆς αἱρέσεως τοῦ «γνωστικισμοῦ» ἄρχισαν νὰ ἑορτάζουν τὰ Χριστούγεννα μαζὶ μὲ τὴν Βάπτιση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, κατὰ τὴν 6η Ἰανουαρίου, ποὺ ἦταν ἡ παλαιὰ ἡμερομηνία τοῦ χειμερινοῦ ἡλιοστασίου. Στὴν Ἀνατολὴ , μέχρι τὸν τέταρτο αἰώνα , συνεόρταζαν τὶς δύο μεγάλες αὐτὲς ἑορτὲς μὲ τὸ ὄνομα «Ἐπιφάνεια» ἢ «Θεοφάνεια». Τό 330 μ.Χ. εἰσήχθη στὴ Ρώμη ἡ ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων ξεχωριστὰ ἀπὸ τὴν ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων. Ὁ εἰσηγητὴς τοῦ διαχωρισμοῦ αὐτοῦ στὴν Ἀνατολὴ ὑπῆρξε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος.

​Ἡ Ἐκκλησία μας τὶς ἡμέρες αὐτὲς τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου , ψάλλοντας, διδάσκει τους πιστούς ὅτι «Θεὸς Λόγος ἐπεφάνη ἐν σαρκὶ τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων».Ὁ Θεὸς Λόγος «ἐπεφάνη ἐν σαρκί» τόσο κατὰ τὴ Γέννηση, ὅσο καὶ κατὰ τὴ Βάπτισή του. Μὲ τὸν ἔνσαρκο Υἱὸ Θεὸ Λόγο, ἀποκαλύπτεται ἡ θεότητα, ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ, ἐντὸς τῆς ὁποίας κατοικεῖ ἡ Ἁγία Τριάδα, ἀφοῦ ὁ Σαρκωθεῖς καὶ Βαπτισθεῖς Χριστὸς εἶναι «Φῶς ἐκ φωτός, Θεὸς ἀληθινός, ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ». Γι’  αὐτὸ καὶ ἡ Δεσποτικὴ ἑορτὴ ποὺ θὰ ἑορτάσουμε στὶς 6 Ἰανουαρίου ὀνομάζεται «Θεοφάνεια» «Φῶτα» καὶ «Ἐπιφάνεια».

 ​Τὸν ὄρο  «ἐπιφάνια» ἀναφέρει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὸ  σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς πρὸ τῶν Φώτων. Καὶ ἀλλοῦ ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν χρησιμοποιεῖ παρόμοια θεολογικὴ ὁρολογία , ὅπως στὴν πρὸς Τίτον ἐπιστολὴ : «Ἐπεφάνη ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις».

​Ἂς δοῦμε τώρα μέσα ἀπὸ τὶς πατρικές νουθεσίες τοῦἈποστόλου πρὸς τὸν μαθητὴ τοῦ Τιμόθεο , πῶς μποροῦμε κι ἐμεῖς νὰ ὠφεληθοῦμε καὶ νὰ προετοιμαστοῦμε κατάλληλα γιὰ τὴν μεγάλη Δεσποτικὴ Ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων.

​Ἡ ἀποστολικὴ καὶ ἀγωνιστικὴ ἐμπειρία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου , ἀποτυπώνεται γλαφυρὰ στὴν τελευταία – σύμφωνα μὲ τοὺς μελετητὲς – ἐπιστολὴ ποὺ ἔγραψε , τὴν δεύτερη ἐπιστολὴ πρὸς Τιμόθεον. Στό τελευταίο κεφάλαιό της παραγέλλει στόν πιστό μαθητή του:

​«Νῆφε ἐν πᾶσι».   Ἡ νήψη εἶναι ὅπλο γιὰ τὸν πιστό. Συνήθως μας παραπέμπει στοὺς μοναχοὺς καὶ τὴ νηπτικὴ θεολογία τῶν ἀσκητῶν , ἀλλὰ ὁ πνευματικὸς ἀγώνας κοσμικῶν καὶ μοναχῶν εἶναι ἑνιαῖος. Καὶ οἱ μὲν καὶ οἱ δὲ ἔχουν νὰ ἀγωνιστοῦν κατὰ τῶν παθῶν τους , καὶ κατὰ τῶν παγίδων τοῦ διαβόλου. Νήψη σημαίνει φρόνηση , ἐγρήγορση . «Ὁ νοῦς τοῦ νηπτικοῦ ἀνθρώπου εἶναι σὰν τὸ φρουρὸ ἐν ὤρᾳ ὑπηρεσίας καὶ δὲν πρέπει νὰ ἐπιδίδεται σὲ ἄσχετες καὶ ἄκαρπες συζητήσεις ἀπό τὶς ὁποῖες τὸ κεφάλι μπορεῖ νὰγεμίσει μὲ ἀνώφελες σκέψεις καὶ διαλογισμούς , ἀλλὰ να εἶναι  προσεκτικὸς στὸν ἑαυτό του» , σύμφωνα μὲ τὶς διδαχὲς τοῦ Ὁσίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ. Νήψη εἶναι ἡ ζωντανὴ καὶ ἀπερίσπαστη προσευχὴ καὶ ἡ ἑτοιμότητα τοῦ νοῦ νὰ ἀφουγκράζεται τὰ μηνύματα τοῦ οὐρανοῦ.

​«Κακοπάθησον». Ἡ κακοπάθεια εἶναι συστατικό της ταυτότητος τοῦ χριστιανοῦ. «Στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν», μας λέγει ὁ Κύριός μας. Βεβαίως πολλὲς φορὲς αὐτὴ ἡ διάσταση ἀποσιωπᾶται στὸ σύγχρονο θεολογικὸ λόγο. Ἡ Ἐκκλησία καὶ τὰ τῆς Ἐκκλησίας στὴν ἀνθρώπινη διάστασή τους , πολλές φορές προβάλλονται «μετὰ παρατηρήσεως» καὶ προσκολλῶνται  σὲ ἰσχυρὰ καὶ προβεβλημμένα «σχήματα» τοῦ κόσμου τούτου. Μὴν ξεχνᾶμε ὅμως ὅτι μέσα ἀπὸ τὴν ἔρημο καὶ τὴν ἄσκηση γεννήθηκαν οἱ μεγάλοι Πατέρες καὶ Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας ποὺ φωτίζουν κι ἐμᾶς σήμερα. Ἀπὸ τὴν ἐλεύθερη καὶ καρδιακὴ  ἐπίδοσή μας στὴ νηστεία , τὴν προσευχὴ , τὸν ἐκκλησιασμὸ καὶ κυρίως τὴν ὑπομονὴ στοὺς ποικιλότροπους πειρασμοὺς καὶ τὶς συκοφαντίες «ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ», ἀνθίζουν οἱ ἀρετὲς καὶ σφυρηλατεῖται ἡ ἁγιότητα.

​«Ἔργον ποίησον εὐαγγελιστοῦ». Ἡ κατὰ Χριστὸν ζωή καὶ ὁ «ἅλατι ἠρτυμένος» λόγος μας εἶναι τὸ καλύτερο κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου γιὰ τοὺς γύρω μας. Ὅλα ἀποπνέουν εὐωδία Χριστοῦ ποὺ κανείς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν μολύνει , ὅση δύναμη κι ἂν ἔχει. Αὐτὴ τὴν ἐσωτερικὴ πληρότητα ποὺ ἔχει κύριο χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τὴν ἀγάπη, τὴ δίνει μόνο ὁ Χριστὸς. Ὅταν τὴν  αἰσθανόμαστε,δὲν μποροῦμε νὰ τὴν κρατήσουμε γιὰ τοὺς ἑαυτούς μας. Τὴν εὐαγγελιζόμαστε «ἐν παντὶ καιρῷ καί τόπῳ».

​«Τὴν διακονίαν σου πληροφόρησον». Ὅλοι μας , ἀδελφοί μου , ἔχουμε ἀναλάβει στὴν παροῦσα ζωὴ ἕναν ἀγώνα , μία διακονία , εἴτε ἐπαγγελματικὴ , εἴτε οἰκογενειακὴ, εἴτε πνευματικῆς φύσεως. Καλούμαστε λοιπὸν νὰ τὴν ὁλοκληρώσουμε , νὰ τὴν φέρουμε εἰς πέρας. Μετροῦμε τὶς δικές μας δυνάμεις καὶ ἀξιοποιοῦμε πρὸς τὸ σκοπὸ αὐτὸ κάθε μέσο ποὺ δὲ βλάπτει τὴ γνησιότητα τοῦ ἀγώνα μας καὶ δὲ μειώνει τὸ κύρος τῆς ἀποστολῆς μας.  Στὴν περίπτωση αὐτὴ ὁ σκοπὸς δὲν ἁγιάζει τὰ μέσα. Τὴν πληρότητα τῆς ἀποστολῆς μας δέ μας τὴν ἐγκυῶνται τὰ νούμερα , οἱ στατιστικὲς και οι οἰκονομικοὶ ἀπολογισμοί, ἀλλὰ ἡ Χριστοποιημένη μας συνείδηση . Θὰ ἤταν εὐχῆς  ἔργον , στο τέλος της ζωής μας , να είμαστε σε θέση να πούμε μαζί με τον Απόστολο Παύλο: «Ἀγωνίστηκα τὸν καλὸ ἀγῶνα, ἔτρεξα τὸ δρόμο ὡς τὸ τέλος , φύλαξα τὴν πίστη . Τώρα πιὰ μὲ περιμένει τὸ στεφάνι τῆς δικαιοσύνης, ποὺ μὲ αὐτὸ θὰ μὲ ἀνταμείψει ὁ Κύριος ἐκείνη τὴν ἡμέρα, ὁ δίκαιος κριτής».

​Ἀδελφοί μου , οἱ προτροπὲς αὐτὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου , ἀλλὰ καὶ ἡ ἔκβαση τοῦ προσωπικοῦ τοῦ ἀγῶνα ,ἄς μας θυμίζουν τὸ χρέος μας καὶ ἂς γίνουν ὁδοδεῖκτες καὶ γιὰ τὴ νέα χρονιὰ στὴ ὁποία εἰσήλθαμε . Ἔτσι , ἡ «Ἐπιφάνια» τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ  θὰ εἶναι γιὰ τὴν ψυχή μας πηγὴ δύναμης , ἀνάπαυσης καὶ χαρᾶς ποὺ θὰ μᾶς κατευθύνει πάντα νὰ ἐργαζόμαστε φιλοπόνως καὶ ἀόκνως γιὰ τὴν Ἀγὰπη Του καὶ τὴ  Δόξα Του . Ἀμὴν .

​                                π.Χ.Κ.

Στο Κέντρο Νεότητας

Τρίτη 22/12 πρωί 11:30-1:30 και βράδυ 7:30 – 9:30  

Τετάρτη 23/12 πρωί 11:00 – 2:00 και βράδυ 7:30 – 9:00

Πέμπτη 24/12 πρωί 11:00 -1:00 και απόγευμα 5:00 – 7:30

Καλά Χριστούγεννα με υγεία ψυχής και σώματος !

π. Χριστοφόρος