4ος Λόγος περί προσευχής

ΛΟΓΟΣ Δ΄ « Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΕ ΩΡΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΣ »

Η προσευχή μας αδελφοί μου, όπως είπαμε στη χθεσινή μας σύναξη και μας δίδαξε η ιερά παράδοση της Εκκλησίας μας,  περιέχει  ευχαριστία προς το Θεό, δοξολογία του ονόματός Του και κατάθεση των αιτημάτων μας. Ας δούμε σήμερα πότε έχουμε ανάγκη να κάνουμε προσευχή.

Το πρώτο τροπάριο της μικρής παράκλησης –γνωστό σε όλους– λέει: «Πολλος συνεχόμενος πειρασμος, πρς Σ καταφεύγω, σωτηρίαν πιζητν…». Όταν μαζεύονται στη ζωή μας πολλοί πειρασμοί καταφεύγουμε στο Θεό και στην Παναγία, ζητώντας τη σωτηρία μας. Από τα αρχαία χρόνια, παρατηρείται το να καταφεύγει ο άνθρωπος στο Θεό κυρίως στις δύσκολες στιγμές αλλά και στα γεράματά του σε μια ηλικία που είναι ανήμπορος και τον εγκαταλείπουν οι δυνάμεις του.Ίσως αυτό είναι μια εκ πρώτης όψεως αιτιολόγηση για το ότι δεν εκκλησιάζονται οι νέοι. Όταν έρθουν στη ζωή μας αρρώστιες,  όταν βιώσουμε την απώλεια συγγενούς μας, όταν δεν πάνε καλά οι δουλειές μας, όταν υπάρχει διχόνοια στα ζευγάρια και σε τόσες άλλες περιστάσεις,  ο άνθρωπος  αβοήθητος ζητά αποκούμπι, ένα χέρι να πιαστεί, μια ελπίδα στον πόνο του.

Στις δύσκολες αυτές στιγμές, την πονεμένη ψυχή,την «διεκδικεί» και ο Χριστός και ο διάβολος. Ο Χριστόςμας, για να χορηγήσει στον άνθρωπο την θεία παρηγοριά, την ψυχοσωματική ίαση και σωτηρία δια των μυστηρίων και ο διάβολος για να  την παραπλανήσει και να την οδηγήσει στην απώλεια. Ο Χριστός μας,  έχει τη σωστική θεία χάρη  που χορηγείται δια μέσου της  ιερωσύνης και ο διάβολος έχει τις καφετζούδες τις χαρτορίχτρες, τα μέντιουμ,  τους μάγους και ένα σωρό άλλα  μέσα για να μας καταστρέψει.

Σε δύσκολες στιγμές, η προσευχή μας είναι εντελώς διαφορετική από κάθε άλλη φορά. Είναι πιο θερμή, γεμάτη στεναγμούς και δάκρυα. Όλοι έχουμε εμπειρία τέτοιας προσευχής. Έχει γραφτεί ότι άνθρωπος που δεν σκέφτηκε υπάρχει,  άνθρωπος όμως που δεν πόνεσε, δεν υπάρχει. Στις δοκιμασίες της ζωής μας, ας ζητάμε βοήθεια μόνο από το Θεό. Από τον διάβολο, αλήθεια τι καλό μπορούμε να περιμένουμε; Όσοι δεν έχουμε μάθει να προσευχόμαστε και δεν ξέρουμε τι θα πει πραγματική προσευχή, αποκτάμε εμπειρία θερμής προσευχής όταν περνάμε ένα μεγάλο πειρασμό. Τότε ζητάμε από τους ιερείς και τους μοναχούς να προσεύχονται για μας, ενώ μέχρι πρότινος μπορεί να τους κατασυκοφαντούσαμε. Τι θλιβερό! Ζητάμε την προσευχή ως έσχατη λύση«Διάβασε μια ευχή,  πάτερ, μου έχουν κάνει μάγια, με επιβουλεύονται…». Αλλά η προσευχή,  αδελφοί μου, δεν είναι κάτι το μαγικό. Δεν είναι μαγικά ξόρκια να διώξουν το κακό. Όπως είδαμε στις προηγούμενες συνάξεις μας, η προσευχή είναι το απαύγασμα της ελεύθερης ανθρώπινης ύπαρξης που από αγάπη αναζητά με ένταση το Θεό. Ούτε τα φυλαχτά,  ούτε τα κομποσχοίνια που φοράμε στο χέρι,  ούτε ακόμη και οι ευχές θα μας βοηθήσουν, αν δεν έχουμε καθαρή  πίστη. Καθαρή πίστη, όπως βγαίνει το γάργαρο νερό από την πηγή, όχι όπως καταλήγει στις εκβολές του ποταμού, μαζί με πέτρες, κλαδιά και ένα σωρό ξένα σώματα. Δηλαδή η πίστη μας να είναι απαλλαγμένη από κάθε πρόληψη, από κάθε δαιμονική πρόσμιξη. Στη χώρα μας, δυστυχώς, από την αρχαιοελληνική θρησκεία αλλά και μετά, από την τουρκοκρατία,   διατηρήθηκαν αναμεμειγμένες με την ορθόδοξη πίστη και λατρεία πολλές μαγικές και παγανιστικές αντιλήψεις  και είναι πράγματι δύσκολοπλέον να τις αποβάλλουμε. Αν δεν το κάνουμε όμως,  ματαιοπονούμε. Από τη μια συνάγουμε και από την άλλη σκορπίζουμε  και δεν βλέπουμε αποτέλεσμα και δρόμο στη ζωή μας να πορευτούμε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το λεγόμενο ξεμάτιασμα. Σπάνια να συναντήσεις οικογένεια που να μην έχει κάποιον που να ξέρει να ξεματιάζει. Φοβερή πλάνη,  αδελφοί μου! Άνθρωποι που εκκλησιάζονται και κοινωνούν δεν έχουν καμία δουλειά με τις σατανικές αυτές μεθόδους. Βασκανία φυσικά και υπάρχει. Είναι η κακή επήρεια του διαβόλου πάνω σε έναν άνθρωπο αθωράκιστο πνευματικά, αλειτούργητο, αλιβάνιστο και ανεξομολόγητο. Βρίσκει ο διάβολος «έδαφος»  και επηρεάζει την υγεία του. Εύκολες λύσεις της στιγμής δεν υπάρχουν. Όπως είπαμε, οι εύκολες λύσεις είναι κόλπα του διαβόλου, ο οποίοςόντως «κάνει τη χάρη» και παίρνει από τον αδιάθετο άνθρωπο την επήρειά του και γίνεται καλά. Και απορούμε : «είδες πως έγινε καλά μετά από το ξεμάτιασμα…» Μεγάλη πλάνη! Η Εκκλησία μας, την επισημαίνει στα παιδιά της. Θα πει κάποιος από σας ως αντίλογο ότι τα λόγια του ξεματιάσματος περιέχουν το όνομα του Χριστού και των Αγίων. Μας λείψανε, αδελφοί μου, οι προσευχές , δεν ξέρουμε το Κύριε ΙησούΧριστέ ελέησόν με, δεν έχουμε την Παράκληση της Παναγίας μας; Έχουμε στη διάθεσή μας τόσες και τόσες προσευχές της Εκκλησίας μας και ας μην καταφεύγουμεσε μυστικά ξόρκια τα οποία -όπως λένε όσοι «ξεματιάζουν»-  «δεν κάνει να τα μάθει κανείς άλλος, γιατί μετά δεν πιάνει».

Ας κάνουμε προσπάθεια να απαλλαχτούμε από αυτή την πλάνη και να επιδοθούμε στην προσευχή , όπως την ορίζει η Εκκλησία και περιέχεται στα ιερά της βιβλία, στο μεγάλο ωρολόγιο κυρίως και το μικρό ευχολόγιο.Όλοι μπορούμε να προσευχηθούμε για κάποιον που είναι αδιάθετος η ασθενής, όχι μόνο συγκεκριμένα άτομα με συγκεκριμένα ξόρκια. Η προσευχή μας σε μια δύσκολη στιγμή για την οικογένειά μας,  ανοίγει τους κρουνούς της θείας χάριτος,  γιατί ο Θεός δε θέλει να ταλαιπωρούνται τα πλάσματά Του και όσες φορές το επιτρέπει είναι γιατί εμείς έχουμε κλείσει την πόρτα στο Θεό και δεν μπορεί να παραβιάσει την ελευθερία μας ή γιατί θέλει με την ασθένεια,  να μας φέρει πιο κοντά Του, αφού ταπεινωθούμε και μετανοήσουμε.

Αδελφοί μου ,

         Είναι αλήθεια ότι στις θλίψεις και στις δοκιμασίες, έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη να προσευχηθούμε. Έχουμε εξίσου την ανάγκη να προσευχηθούν οι άλλοι για μας. Αυτό ας κάνουμε κι εμείς. Ας προσευχηθούμε εδώ στο ναό που έχουμε την ευλογία να ερχόμαστε για τους ασθενείς, τους πονεμένους, τους νέους μας και όλους όσους έχουν ανάγκη. Ένας επίσκοπος που έζησε στις μέρες μας, συμβούλευε τους πιστούς σε όποια ενορία πήγαινε να δημιουργήσουν «ομάδες προσευχής». «Καλό και το κοινωνικό έργο» έλεγε, «αλλά ο κόσμος έχει ανάγκη από προσευχομένους ανθρώπους. Να προσεύχεσθε ήσυχες στιγμές στο σπίτι σας, να μαζεύεστε στο ναό τακτικά, ει δυνατόν καθημερινά, να προσεύχεσθε γι΄ αυτούς που δεν μπορούν να έρθουν, για τις μανάδες που έχουν μικρά παιδιά, για τα νέα ζευγάρια, για τους αρρώστους. Είναι μεγάλο πράγμα η προσευχή και έχει μεγάλη δύναμη όταν γίνεται από κάποιον που είναι καλά για κάποιον που έχει προβλήματα. Είναι ύψιστη ένδειξη αγάπης,  πολύ ανώτερη και από τη φιλανθρωπία». Ας ακολουθήσουμε την πατρική συμβουλή του φωτισμένου αυτού επισκόπου και ας έχουμε στην προσευχή μας όλους τους εμπερίστατους αδελφούς μας, μιμούμενοι την Παναγία μας που προσεύχονταν για όλο τον κόσμο με δάκρυα και πονούσε για τις αμαρτίες των ανθρώπων. Σ΄ Αυτήν ας καταθέτουμε κι εμείς τις προσευχές μας εν ώρα θλίψης και πειρασμού,  παρακαλώντας Τη:  «Πολλος συνεχόμενος πειρασμος, πρς Σ καταφεύγω, σωτηρίαν πιζητν. Μτερ το Λόγου κα Παρθένε, τν δυσχερν κα δεινν με διάσωσον». Αμήν!