ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΕΥΣΠΛΑΧΝΟΥ ΠΑΤΕΡΑ (TOY AΣΩTOY) – 16 Φεβρουαρίου 2020 (Λκ.15, 11-32)

Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα –αγαπητοί αδελφοί- ακούσαμε την παραβολή του Ασώτου υιού. Έχει ειπωθεί, ότι κι αν ακόμη χανόταν ολόκληρη η Καινή Διαθήκη και διασώζονταν μόνο η παραβολή αυτή, θα μπορούσε να κατευθύνει τον άνθρωπο στον προορισμό του προς την σωτηρία.

Ο Κύριος μέσα από αυτή την ιστορία προβάλει εικόνες από την καθημερινή ζωή. Κάποιος άνθρωπος είχε δυο γιους. Ο νεώτερος γιος ζήτησε το μερίδιο της περιουσίας που του αναλογούσε και απεχώρησε από το σπίτι σε μακρινή χώρα. Ήθελε να μείνει ανεξάρτητος, να «ζήσει τη ζωή του», να χαρεί, να διασκεδάσει. Ο πατέρας χωρίς να του αντισταθεί του έδωσε το μέρος της περιουσίας που του αναλογούσε, δηλαδή σύμφωνα με τα τότε έθιμα το 1/3. Τα 2/3 τα έπαιρνε ο γιος που θα έμενε με τους γονείς. Το Ευαγγέλιο αναφέρει ότι ο γιος αυτός αφού έφυγε μακρυά, έζησε ασώτως. Κατασπατάλησε όλο το μερίδιό του και κατάντησε να βόσκει γουρούνια και να τρώει από την τροφή τους. Όμως δεν απελπίστηκε, δεν το έβαλε κάτω. Θυμήθηκε τις ωραίες στιγμές του σπιτιού του, την αγάπη και την καλοσύνη του πατέρα του και αποφάσισε μετανοιωμένος να γυρίσει πίσω και να ζητήσει συγγνώμη. Και πράγματι, επέστρεψε πέφτοντας μετανοιωμένος στην ανοιγμένη πατρική αγκαλιά. Ο πατέρας δεν χάνει την ευκαιρία, στήνει γλέντι και ετοιμάζει επίσημο τραπέζι. Τον ντύνει με καινούργια ρούχα. Του φορά δακτυλίδι. Και σφάζει το καλύτερο μοσχάρι για τη γιορτή. Γυρίζοντας όμως από τα χωράφια ο μεγαλύτερος γιος και αντικρίζοντας την γιορτή, απορεί. Πώς έφτασε ο πατέρας του να χαίρετε γι’ αυτόν που κατασπατάλησε την περιουσία και γύρισε πίσω απένταρος; Και του παραπονιέται. Ο πατέρας τον παρακαλεί να συμμετέχει κι αυτός στην χαρά του, αφού ο αδελφός του ήταν νεκρός και αναστήθηκε, και ήταν χαμένος και βρέθηκε.

Η παραβολή αυτή, μας διδάσκει ότι το δεύτερο σκαλοπάτι της πνευματικής μας πορείας μέσα στο Τριώδιο είναι η μετάνοια. Την προηγούμενη Κυριακή ακούσαμε για την αληθινή προσευχή. Σήμερα τονίζεται η πορεία μας για αληθινή μετάνοια, αποτέλεσμα της οποίας είναι η καθαρή εξομολόγηση.

Ακούγοντας την ιστορία αυτή διαπιστώνουμε, ότι ο Χριστός που είναι ο Πατέρας της παραβολής αναγνωρίζει τις αδυναμίες μας. Κατανοεί την ανθρώπινη φύση μας. Συμπάσχει μαζί μας στις δυσκολίες. Και το κυριότερο, μας δέχεται πίσω όταν επιστρέφουμε μετανοιωμένοι. Δέχεται δηλαδή την εξομολόγησή μας. Αφού η εξομολόγηση είναι το μυστήριο της μετανοίας. Το οποίο επιτελεί ο ίδιος ο Χριστός, δια των ιερέων, λέγοντάς μας ξεκάθαρα׃ «Εάν συγχωρείτε τα παραπτώματα και τις αδυναμίες των ανθρώπων, τότε και ο Θεός θα συγχωρήσει τα δικά σας παραπτώματα και τις δικές σας αδυναμίες. Αν όμως δεν συγχωρείτε, τότε ούτε ο Θεός θα σας συγχωρέσει».

Ας δούμε όμως πώς κάνουμε σωστή εξομολόγηση;

Στο ερώτημα αυτό μας απαντά ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Λέγει, λοιπόν,

ότι για να γίνεται η εξομολόγηση σωστά, θα πρέπει όταν καταφεύγουμε στο πετραχήλι του

ιερέα να ακολουθούμε τέσσερα προσεκτικά «βήματα». Μόνον τότε η εξομολόγησή μας θα είναι αληθινή.

1ο βήμα: Να συγχωρούμε τους εχθρούς.

Δεν υπάρχει πραγματική μετάνοια όταν έχουμε εχθρούς. Στις συναναστροφές μας με τους ανθρώπους, ανταλλάσσουμε κουβέντες και αισθανόμαστε τόση πίκρα, ώστε να φτάνουμε στο σημείο και να δηλώνουμε για κάποιον, ότι «δεν τον θέλουμε ούτε στο θάνατό μας», «θα πεθάνω –λέμε- αλλά σ’ αυτόν δεν θα μιλήσω με τόση πίκρα που με πότισε». Οι κουβέντες αυτές δείχνουν μίσος, εμπάθεια, αγανάκτηση. Ο Χριστός ζητάει αγάπη ακόμη και στους εχθρούς. Αυτό θέλει!!! Γιατί όπως μας λέγει, «με το να αγαπάμε μόνο αυτούς που μας αγαπούν, δεν έχουμε κανένα όφελος, γιατί και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν».

2ο βήμα: Να μην κρύβουμε τα αμαρτήματά μας.

Συνηθίζουμε όταν εξομολογούμαστε να επαναλαμβάνουμε τις φράσεις: «Δεν έχω τίποτε, αφού δεν σκότωσα κανέναν, δεν έχω κλέψει ποτέ». Όμως αμαρτία δεν είναι μόνο ο φόνος και η κλεψιά. Αμαρτάνουμε και με τα λόγια μας, πληγώνοντας τους άλλους. Και με τις σκέψεις μας, σκεπτόμενοι πονηρά για τους γύρω μας. Και με τις πράξεις μας οι οποίες έχουν άσχημο αντίκτυπο στους διπλανούς μας. Γι’ αυτό καθαρή εξομολόγηση είναι να μετανιώνουμε και να ομολογούμε τις πράξεις και τα λόγια και τις σκέψεις.

3ο βήμα: Να μιλούμε στην εξομολόγηση μόνο για τον εαυτό μας.

Συνήθως εξομολογούμενοι δικαιολογούμε τον εαυτό μας και κατηγορούμε μόνο τους άλλους. Είναι πολύ κακή συνήθεια και δείγμα όχι ειλικρινούς μετάνοιας. Στο πετραχήλι του ιερέα ζητάμε την συγχώρηση για τα δικά μας σφάλματα. Τα σφάλματα των άλλων δεν αφορούν εμάς. Δεν είναι δική μας ευθύνη. Γι’ αυτό κι εδώ χρειάζεται πολλή προσοχή. Και τέλος

4ο βήμα: Να προσπαθούμε να μην πέφτουμε ξανά στην αμαρτία.

Η εξομολόγηση είναι μια πορεία που χρειάζεται προσπάθεια. Βαδίζουμε προς τον Θεό – Πατέρα μας. Στην πορεία μας αυτή πέφτουμε, αμαρτάνουμε δηλαδή. Και πρέπει να ξανασηκωθούμε. Ο αγώνας μας έχει αξία όταν δεν απελπιζόμαστε πέφτοντας, αλλά όταν σηκωνόμαστε και συνεχίζουμε, όπως ο άσωτος της παραβολής. Να προσπαθούμε δηλαδή την Χάρη την οποία λάβαμε από το μυστήριο να τη διατηρούμε. Μετατρέποντας τις κακίες μας σε πράξεις αγαθές προς τον συνάνθρωπο. Μόνο τότε θα έχει αξία η μετάνοιά μας.

Αδελφοί μου,

Το μυστήριο της ιεράς εξομολογήσεως είναι μια ευεργεσία του Θεού στη ζωή μας. Μας βοηθά να επιστρέφουμε ξανά και ξανά στο σπίτι του Πατέρα μας. Στη πορεία μας προς τη σωτηρία. Γι’ αυτό πρέπει να αγαπήσουμε την εξομολόγηση και να την επιδιώκουμε, αφού μέσω αυτής μας συγχωρεί ο ίδιος ο Θεός. Αμήν!