ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ – 28 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019

«Ίνα τι υμείς ενθυμείσθε πονηρά εν ταις καρδίαις ημών;»

Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί αδελφοί, μας δίνει την ευκαιρία να δούμε μια απ’ τις μεγάλες ασθένειες της ψυχής μας, την ασθένεια του φθόνου. Ο φθόνος είναι κυρίως η λύπη για την ευτυχία του πλησίον μας και η χαρά για την δυστυχία του. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο μέγας Βασίλειος, ο φθόνος «λύπη γαρ εστί της του πλησίον ευπραγίας». Δηλαδή ο φθόνος είναι λύπη για το καλό και την ευτυχία του άλλου. Ο φθόνος είναι μεγάλη πληγή αφού κανένα άλλο πάθος δεν είναι τόσο ολέθριο για τις ψυχές των ανθρώπων, μια και γεννιέται από τη ρίζα όλων των παθών, που είναι η υπερηφάνεια. Ο Όσιος Θαλάσσιος τονίζει ότι χαρακτηριστικό γνώρισμα της κενοδοξίας είναι η υποκρισία και το ψεύδος ενώ γνώρισμα της υπερηφάνειας είναι η οίηση και ο φθόνος. Έτσι, όταν διακατεχόμαστε από φθόνο είναι βέβαιο ότι διακατεχόμαστε από τη μητέρα του, που είναι η υπερηφάνεια.

Ο άνθρωπος που φθονεί εξετάζει συνήθως τη ζωή των συνανθρώπων του και επιδιώκει την σύγκριση της ζωής του με τη δική τους ζωή. Όταν διαπιστώσει ότι ο αδερφός του υπερέχει τότε αφήνει να εκδηλωθεί το φοβερό πάθος του φθόνου. Και συνήθως η πρώτη εκδήλωση είναι η κατήφεια, η στενοχώρια και η αθυμία. Ακόμη και τα υπάρχοντα υλικά αγαθά γίνονται αιτία της στενοχώριας. Γι’αυτό ο φθονερός δεν διαφέρει από έναν γυμνό άνθρωπο που πληγώνεται από όλους. Και αυτή η πληγή είναι πολύ βαθιά. Κατέρχεται στην καρδιά.

Ο φθονερός είναι συνήθως ιδιαίτερα παρατηρητικός. Προσέχει επιμελώς να βρίσκει πάντοτε αιτίες για να κατηγορεί. Παρατηρεί τον άλλο πώς θα μιλήσει, πώς θα συμπεριφερθεί. Έτσι πίσω από την συνήθεια της κατάκρισης κρύπτεται επιμελώς το πάθος του φθόνου.

Τα αποτελέσματα του φθόνου είναι πολύ τρομακτικά. Παραμορφώνει την ψυχή του ανθρώπου. Ίσως είναι ένα πάθος που δεν αισθανόμαστε πολύ γρήγορα την ύπαρξη του. Δεν μας πονάει πολύ, όπως συμβαίνει να μας πονούν άλλα πάθη. Αλλά όμως παραμορφώνει όλον τον πραγματικό μας οργανισμό. Ας δούμε τα έξι χαρακτηριστικά του όσα και τα γράμματα της λέξης φ θ ό ν ο ς.

Πρώτον. Ο φθόνος φανερώνει την σαρκική ζωή. Κάθε πάθος που έχει σαν αποτέλεσμα να χάνει ο άνθρωπος τη χάρη του Θεού, συνιστά σαρκικό φρόνιμα. Ο Απόστολος Παύλος απαριθμώντας τα έργα της σαρκός αναφέρει και τον φθόνο.

Δεύτερον. Ο φθονερός είναι τυφλός πνευματικά. Δηλαδή ο οφθαλμός της ψυχής που είναι ο νους, τυφλώνεται και έτσι δεν μπορεί να διακρίνει το καλό από το κακό κι ακόμη δεν μπορεί να αισθανθεί την χάρη του Θεού. Ο Όσιος Θαλάσσιος θα μας πει και πάλι : «Νου φθονερό τυφλώνει ο Θεός».

Τρίτον. Ο διακατεχόμενος από το πάθος του φθόνου, καταλήγει στην απιστία. Μήπως από το φθόνο τυφλούμενοι οι σύγχρονοι του Χριστού Ιουδαίοι δεν Τον αρνήθηκαν οπότε έπεσαν στην απιστία;

Τέταρτον. Οι φθονεροί άνθρωποι δεν έχουν αγάπη. Δεν μπορούν και δεν θέλουν να αγαπούν. Γι’ αυτό και ο φθονερός, κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή , είναι ξένος προς την αγάπη και ένοχος της κρίσης του Θεού. Μην ξεχνάμε πως τον φθόνο και τον φόνο τους χωρίζει μόνο ένα θήτα.

Πέμπτον. Ο φθόνος όμως καταστρέφει αυτόν που τον έχει. Ο μέγας Βασίλειος λέει ότι όπως τα βέλη που εξέρχονται από το τόξο όταν συναντήσουν ένα σκληρό αντικείμενο επιστρέφουν στον τοξότη, κατά τον ίδιο τρόπο οι ενέργειες του φθόνου γίνονται πληγές σε αυτόν που φθονεί.

πληγές. Ο φθονερός λιώνει και κατατρώγεται εσωτερικά από το πάθος του όπως από το σαράκι το ξύλο.

Και έκτον. Το πάθος του φθόνου προσβάλλει και τους ανθρώπους στους οποίους κατευθύνεται. Κάνει μεγάλο κακό, κυρίως αν δεν έχουν οι άλλοι δύναμη και πνευματική ανδρεία για να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση.

Ο πρώτος που δίδαξε το φθόνο είναι ο διάβολος ο ίδιος. Αυτός, επειδή ζήλεψε την μεγάλη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο και επειδή δεν μπορούσε να καταφερθεί εναντίον του Θεού, καταφέρθηκε εναντίον του δημιουργήματος Του, του ανθρώπου. Ο διάβολος γνωρίζει ότι η μόνη οντολογική (διαρκής και πραγματική) ενότητα είναι η εν Χριστώ ενότητα, γι΄ αυτό και προσπαθεί με κάθε τρόπο να την καταργήσει. Έτσι δημιουργεί , διά του φθόνου, τις διαιρέσεις, που μας καταστρέφουν και δεν μας αφήνουν να αισθανθούμε ότι είμαστε μέλη του Σώματος του Χριστού και αδελφοί.

Ο μέγας Βασίλειος μας προτρέπει , αγαπητοί μου, να αποφύγουμε την αρρώστια του φθόνου που είναι διδάσκαλος θεομαχίας, σύγχυση φύσεως, συμφορά ανόητη, κακό αφόρητο, εύρημα δαιμόνων, σπορά του σατανά, αρραβώνας κολάσεως, εμπόδιο ευσέβειας, που μας στερεί την είσοδο μας στην Βασιλεία του Θεού. Στη θέση του φθόνου , με κόπο και μόχθο, ας αγωνιστούμε διά της συνεργούσης ημίν θείας Χάριτος να βάλουμε την εν Χριστώ φιλάδελφο και φίλεργο αγάπη. Αμήν!

π. Χ.Κ.

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0