ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

24 Μαρτίου 2019

Σήμερα , αγαπητοί αδελφοί, δεύτερη  Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, το Ευαγγελικό ανάγνωσμα μας περιγράφει την θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ από τον Χριστό και προβάλλεται από την Εκκλησία μας η αγία πατερική μορφή του Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Γρηγορίου του Παλαμά. Ο προβληματισμός ο οποίος τίθεται ενώπιόν μας είναι το πώς ένας πιστός άνθρωπος μπορεί να υπερβεί τα αδιέξοδα που ορθώνονται κατά τη διάρκεια της ζωής του η οποία γι΄αυτόν δεν είναι η διαβίωση και επιβίωση αλλά ένας διαρκής πνευματικός αγώνας. Τα αδιέξοδα αυτά είναι ο θάνατος, η φθορά και η ασθένεια , η απομόνωση του ανθρώπου από τον Δημιουργό του αλλά και από τον συνάνθρωπό του. Αυτή η απομόνωση έχει γενεσιουργό αιτία την αμαρτία, την αστοχία του ανθρώπου να έχει εμπειρία πραγματικής χαράς –  και για να το διατυπώσουμε πιο απλά – η αποτυχία του να βρει το νόημα και τον σκοπό της ύπαρξής του.  Η επανασύνδευση του ανθρώπου με τη χαρά γίνεται μέσω της χάριτος του Θεού, μας απαντά με την εμπειρική θεολογική του διδασκαλία ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και συγκεκριμένα μέσω της άσκησης. Η άσκηση εκδηλουμένη κυρίως ως νηστεία, αγρυπνία και προσευχή, γενούν την μετάνοια αλλά εκφράζουν και την μετάνοια ως παρουσία οντολογικής χαράς και θείας εμπειρίας στον βίο του πιστού είτε μοναχού είτε εν τω κόσμω ασκουμένου. Η προσευχή σε μία ανώτατη έκφρασή της είναι μέσο θείας εμπειρίας, εμπειρίας του φωτός του ακτίστου, όπως απέδειξε ο Άγιος Γρηγόριος και επιβεβαιώνει η πράξη της Εκκλησίας μας. Όντας άγευστοι τέτοιας εμπειρίας ας προσπαθήσουμε δι΄ολίγων να ανέβουμε τα πρώτα σκαλοπάτια της δυσθεώρητης κλίμακας της προσευχής. Η προσευχή για τον πιστό είναι μια εσώτατη ανάγκη. Δεν θα πρέπει να είναι ανάγκη από τον εξαναγκασμό των προβλημάτων του βίου, μιας ασθένειας ή μιας αποτυχίας. Ας μην ξεχνάμε την αλήθεια πως χωρίς  την αγάπη, την συγχωρητικότητα, χωρίς την εσωτερική ηρεμία -και όχι τόσο την εξωτερική ησυχία- δεν μπορεί να υπάρξει  προσευχή. Ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσουμε όλοι μας τον τρόπο με τον οποίο προσευχόμαστε, ώστε να μην μένουμε στάσιμοι πνευματικά και επαναπαυμένοι. Η επανάπαυση και η ψευδαίσθηση ότι «πάμε καλά», ότι «εμείς τουλάχιστον προσευχόμαστε , ενώ κάποιοι άλλοι όχι», έχουν ολέθρια αποτελέσματα για την ψυχή μας. Η παρουσία μας στο ναό,  η προσευχή μας στο σπίτι, η εξομολόγησή μας, η προσφορά μας στο συνάνθρωπο, δεν πρέπει να μας κάνουν εγωιστές αλλά αγωνιστές. Να αγωνιζόμαστε ώστε να τελειοποιούμε ισοβίως τις ευλογημένες αυτές συνήθειες και αρχές, συγκρινόμενοι με την Παναγία μας και τους Αγίους μας, που είναι τα πρότυπά μας.

          Ας γίνει πιο πρακτικός ο λόγος μας. O χριστιανός προοδεύει πνευματικά, όταν δεν τον ενδιαφέρει η καλή γνώμη των άλλων γι΄ αυτόν και δε ρυθμίζει τη συμπεριφορά του ανάλογα με το «τί θα πει ο κόσμος». Στο ναό,  προσευχόμαστε,  αλλά μας βλέπουν και οι άλλοι και λένε: «καλός άνθρωπος,  τον είδα στην Εκκλησία».  Ας αναρωτηθούμε όμως: Όταν είμαστε μόνοι και δε μας βλέπει κανείς άνθρωπος,  έχουμε «όρεξη» για προσευχή και ένωση με το Θεό; Αυτό έχει, αδελφοί μου, μεγαλύτερη αξία γιατί δηλώνει γνήσια αγάπη για το Θεό και βαθειά πίστη.

          Αν έχουμε κάνει ένα βήμα στην πνευματική μας ζωή, αν έχουμε κόψει έστω και ένα πάθος μας, αυτό είναι καρπός προσευχής, δικής μας, εσωτερικής, μυστικής προσευχής ή προσευχής των άλλων για μας. Γι’ αυτό το λόγο συνηθίζουμε να λέμε όταν συναντούμε τους κληρικούς «την ευχή σας, πάτερ», αντί άλλου χαιρετισμού.  Όχι βέβαια για να φανούμε καλοί και αρεστοί,  αλλά γιατί πραγματικά πιστεύουμε ότι η ευχή του ιερέα για μας μπροστά στο ιερό Θυσιαστήριο, έχει μεγάλη αξία και μας βοηθάει πολύ στην εν Χριστώ ζωή μας.

          Η προσευχή είναι η μυστική παρουσία του Θεού στον κόσμο. Είναι ένα διαρκές θαύμα που το ζουν μόνο όσοι προσεύχονται         σωστά.

 Το περιεχόμενο της προσευχής μας , πολύ δε περισσότερο η ύπαρξη ή η απουσία της προσευχής από τη ζωή μας,  είναι,  θα λέγαμε,  η ακτινογραφία της ψυχής μας, το ακριβές αποτύπωμα της πνευματικής μας κατάστασης. Προσευχόμαστε, όπως ζούμε και ζούμε, όπως προσευχόμαστε.

          Τρία είναι τα στάδια τα προσευχής . Οι περισσότεροι είμαστε στο τρίτο αλλά το σημαντικότερο είναι το πρώτο. Το πρώτο στάδιο είναι η δοξολογία του Θεού με όλη μας τη ζωή. Η αδιάλειπτη προσευχή την οποία μας προτείνει ο Απόστολος Παύλος. Ό,τι κάνουμε να το κάνουμε για την δόξα του Θεού, αυτή είναι η στάση ζωής του πιστού  που ζει με την ελπίδα της Αναστάσεως. Η ελπίδα μας είναι ο Θεός και όχι κάποιο είδωλο που θα Τον υποκαθιστά. Τότε προσευχόμαστε, όταν παραδίδουμε τον εαυτό μας σε Εκείνον. Το δεύτερο στάδιο της προσευχής είναι η ευχαριστία για όλα όσα μας προσφέρει. Την υγεία , τα υλικά αγαθά αλλά και τις ασθένειες και τους πειρασμούς. Όλα απαραίτητα για την σωτηρία μας. Εδώ αρχίζουν οι δυσκολίες. Πώς να ευχαριστήσουμε για τα δυσάρεστα. Στο στάδιο αυτό ερχόμαστε σε ρήξη με τη λογική της συναλλαγής. Σου δίνω για να μου δώσεις και σε ευχαριστώ όταν μου δώσεις ό,τι σου ζητήσω.  Το τρίτο στάδιο της προσευχής είναι η κατάθεση των αιτημάτων μας. Σε αυτό το στάδιο όλοι έχουμε καλές επιδώσεις. Τι παραπάνω όμως να ζητήσει ο άνθρωπος από τον Πλάστη του πέραν των επτά αιτημάτων του Πάτερ ημών;

Αγαπητοί αδελφοί!  Μεγάλο δώρο έχουμε στα χέρια μας. Την προσευχή. Μέσω αυτής αγίασαν τα αναρίθμητα πλήρη ανδρών και γυναικών που ευαρέστησαν τον Θεό. Και τα τρία στάδια της προσευχής: δοξολογία, ευχαριστία, κατάθεση αιτημάτων στοχεύουν την ένωσή μας με τον Θεό. Ξεκινώντας από τα αιτήματα ας φτάσουμε στην ακατάπαυστη  δοξολογία του Θεού μέσω του όλου βίου μας γιατί μόνο τότε θα ζήσουμε τον Θεό εμπειρικά. Είθε να το κατορθώσουμε άπαντες με τις πρεσβείες του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά .Αμήν.

π.Χ.Κ.  

 

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0