ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2019 ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

                                                                                                                                                                         (Β΄ Τιμοθ. 2 , 1-10)

         

        

         Το σημερινό αποστολικό ανάγωσμα, αδελφοί μου, μας περιγράφει  ποίο πρέπει να είναι το αγωνιστικό και μαρτυρικό φρόνημα του χριστιανού και αναφέρεται στον εορτασμό της  ιεράς μνήμης του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους.

         Ο Άγιος  Ιερομάρτυς  του  Χριστού Χαραλάμπης , ο λαοφιλής αυτός Άγιος της Εκκλησίας μας , έζησε τον 2ο μ. Χ. αιώνα στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Ήταν ιερεύς του Θεού. Η ζωή του ήταν μιά συνεχής υπηρεσία αφοσίωσης στο Χριστό και αγάπης προς τον πλησίον . Όταν το 198 ο έπαρχος Λουκιανός ,την περίοδο εκείνη των σφοδρών διωγμών του Σεβήρου , κάλεσε  τον Άγιο να αρνηθεί το Χριστό , αυτός λουσμένος από τη θεία χάρη και παρά την μεγάλη ηλικία του ομολόγησε με παρρησία την πίστη του , ενδυναμωμένος από τη χάρη του Χριστου.  Δεν πτοήθηκε καθόλου εμπρός στις απειλές  για σκληρά βασανιστήρια. Έλαμπε όλος από χαρά ουράνια , όπως μας μαρτυρεί και το όνομά του. Ο έπαρχος τότε , δε δίστασε  να διατάξει  τους δημίους να γδάρουν τις σάρκες του γηρασμένου στο σώμα αλλά ακμαιοτάτου στην ψυχη λειτουργού του Θεού , για να φανεί  και να ενεργήσει δι’  αυτού «η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα» χάρη του Θεου. Αντί λοιπόν να υποφέρει – όπως όλοι περίμεναν – από τους φρικτούς πόνους , ο Άγιος δοξολογούσε το Θεό για την αντοχή που του έδινε. Τότε πολλοί δήμιοι βλέποντας το θαύμα  αυτό προ των οφθαλμών τους , μετεστράφησαν και πιστεψαν στο Χριστό που αποκαλύπτει τη δύναμη Του μέσα από την αδυναμία της ανθρώπινης φύσης. Ο Ίερομάρτυς του Χριστού , ως εκλεκτός Του δούλος  και αθλητής, έλαβε το στέφανο του μαρτυρίου  με τον αποκεφαλισμό του σε ηλικία 113 ετών.

      Είδαμε , αδελφοί μου να επαληθεύονται  στη ζωή του Αγίου Χαραλάμπους , όλα όσα πατρικά συμβούλευε ο Απόστολος  Παύλος τον μαθητή του Τιμόθεο στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα . Ο Άγιος  «ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστου» έγινε αρεστός στον Αθλοθέτη του κρατώντας τον εαυτό του μακριά από τις φροντίδες και τις ενασχολήσεις της ζωής . Δυναμωμένος από τη θεία χάρη οδηγήθηκε στην κακοπάθεια και στο μαρτύριο.

    «Σύ ουν κακοπάθησον ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού»

       Όπως και ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος κακοπαθεί  , ευρισκόμενος δεσμιος στις φυλακές της Ρώμης , απο όπου στέλνει την επιστολή  του , το ίδιο προτρέπει  και τον μαθητή του  να πράττει. Να μην επιζητεί την πλατεία  και ευρύχωρη οδό , τις εύκολες λύσεις , διότι κάτι τέτοιο δεν συνιστά τη «νόμιμη» κατά Χριστόν άθληση καί δεν συνάδει με το πνεύμα του ευαγγελίου. Και «το στόμα του Αποστόλου Παύλου» και ο  μεγαλύτερος ερμηνευτής των  επιστολών του , ο Ιερός Χρυσόστομος ,  μας διαφωτίζει σχετικά με την κατά Χριστόν άθληση : «Κανένας πραγματικά μεγάλος αθλητής όταν βρίσκεται στο στάδιο των αγώνων , δεν επιζητεί λουτρά , ούτε τράπεζα γεμάτη από φαγητά και κρασιά. Αυτό δεν είναι γνώρισμα αθλητή , αλλά ανόητου ανθρώπου. Διότι ο αθλητής αγωνίζεται εναντίον της σκόνης , της θερμότητος του ηλίου , εναντίον του πολλού ιδρώτος , με θλίψεις και στενοχωρίες. Τώρα είναι ο καιρός του αγώνα και των ταλαιπωριών  σκέπτεται , και γι αυτό είναι φυσικό και νά πληγώνομαι και να αιματώνω και να πονώ. Ας πιστεύσουμε  ότι όλη μας η ζωή περνά μέσα σε αγωνίες και τότε ουδέποτε θα ζητήσουμε άνεση , ουδέποτε θα αισθανθούμε στενοχωρία όταν θα δοκιμάσουμε θλίψεις. Άλλος είναι ο καιρός της ανέσεως. Εμείς πρέπει να γίνουμε τέλειοι μέσα από τις δοκιμασίες και τις θλίψεις. Ο Κύρίος μας όμως μας προτρέπει να τον παρακαλούμε στην προσευχή μας να μην εισέλθουμε σε πειρασμό και παράλληλα μας διαττάσει , αφού πάρουμε τον σταυρό των δοκιμασιών στους ώμους μας , να Τον ακολουθήσουμε. Αυτά που λέγω δεν είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους , αλλά ίσα-ίσα είναι πολύ αρμονικά. Εσύ δηλαδή να είσαι διαρκώς προετοιμασμένος , όπως ο στρατιώτης με τα όπλα του , διαρκώς να έχεις το νου σου άγρυπνο , σαν να περιμένεις τον πόλεμο. Πολέμους όμως μην προκαλείς , διότι αυτό δεν είναι γνώρισμα καλού στρατιώτου , αλλά επαναστάτου ».

        Η κακοπάθεια λοιπόν , όπως μας συμβουλεύει , ο άγιος Πατήρ της Εκκλησίας μας  ειναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του αθλητή του Χριστού στην καθημερινή του ζωή . Πώς όμως νοείται η έννοια της άθλησης σε περίοδους που δεν διώκεται η πίστη μας; Όντως δεν καλούμαστε σήμερα να ομολογήσουμε ενώπιον των τυράννων την πίστη μας . Ας τον ομολογούμε όμως στην πράξη με τη ζωή μας , τις επιλογές μας  , την υπακοή μας στο Ευαγγέλιο Του. Αυτό βεβαίως δεν είναι εύκολο , γιατί θα βρούμε αντιμέτωπο το διάβολο που αντιστρατεύεται τον αγώνα μας και εμποδίζει τη σχέση μας με το Θεό , χρησιμοποιώντας πολλές φορές ως όργανά του τους ανθρώπους. Ομολογία της πίστεως είναι να παίρνουμε θέση όταν βλασφημείται το Όνομα  του Θεού και διαστρέφεται ο Νόμος Του. Η ουδετερότητα μας σε αυτές τις περιπτώσεις  στο όνομα της καλοπέρασης και της εξωτερικής «ηρεμίας» στη ζωή μας , δεν συνιστά τη γνησιότητα της πίστης μας . Η γαλήνη στη ζωή μας και η ειρήνη στην  ψυχής μας , όταν αυτά δεν κατακτήθηκαν μετά από αγώνες και κακοπάθεια , είναι επισφαλείς και εύθραυστες καταστάσεις που ευκολά ανατρέπονται  με την παραμικρή δυσκολία.

                Η έννοια της κακοπάθειας  , όπως παρουσιάζεται στην σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα , είναι συνδεδεμένη και με τη θυσία .

Ο Απόστολος Παύλος  «πάντα υπέμεινε δια τους εκλεκτούς». Για να βρούν την αλήθεια και να σωθούν οι αδελφοί του , τους οποίους

προόρισε ο Θεός , υπέμένει πολλές δοκιμασίες και θλίψεις , αλλά δε σταμάτησε να κηρύττει το Ευαγγέλιο , ούτε αποκαρδιώθηκε .

Κι  εμείς ας προσπαθήσουμε να θυσιάσουμε κάτι από τις ανέσεις μας για τον πλησίον , ας  ταπεινώσουμε τον εαυτό μας προκειμένου να έρθουμε σε επικοινωνία μαζί του και να του μεταδώσουμε τή χαρά και την  αγάπη του Χριστού. « Στην Ορθοδοξία » , έλεγε ο Όσιος Παϊσιος ,  « η καλωσύνη είναι το ξεχείλισμα της αγάπης πρός το Θεό και πρός τον πλησίον. Όποιος ζεί σωστά τήν ορθόδοξη ζωή έχει ταπείνωση , αγάπη και δίνεται ολόκληρος γιά τόν πλησίον, θυσιάζεται ».  Θυσία , επίσης απατείται και για να επικοινωνήσουμε με το Θεό . Όταν προσπαθούμε να αφήσουμε την ψυχή μας  να ανέβει δια της προσευχής προς το Θεό , δε συναντάμε λίγες δυσκολίες. Επίσης δεν μας είναι πάντοτε εύκολο να προσερχόμαστε στο ναό και να λατρεύουμε το Θεό.  Χρειάζεται πνεύμα υπακοής για να αποδεχθούμε την ωφέλεια της νηστείας και της άσκησης που ως μέσα θεραπευτικά μας προβάλλει η Εκκλησία. Ακόμη και τα πιό απλά πράγματα, θέλουν ιδιαίτερη προσπάθεια στον πνευματικό μας αγώνα , όταν αυτός γίνεται με συνέπεια και με σκοπό να είναι ευάρεστος στο Θεό.

          `Αδελφοί μου , με τη βάπτισή μας ανήκουμε στην ευλογημένη παράταξη του Χριστού στο «κέρας των πιστών». Δεν είμαστε στρατιώτες κάποιου κοσμικού βασιλιά αλλά αγωνιζόμαστε να γίνουμε «καλοί στρατιώται Ιησού Χριστού». Για εμάς στόχος είναι η αγιότητα , γι αυτό επιλέξαμε την «στενή και τεθλιμμένη οδό την απάγουσα εις την ζωήν».  Ας αγωνιστούμε μέχρι το τέλος της ζωής μας , όπως ο Αθλοφόρος του Χριστού Χαραλάμπης , με τις πρεσβείες του οποίου είθε όλοι μας να κρατάμε  ασβεστη τη φλόγα της πίστεως μέσα μας και να βιώνουμε το μεγάλο μυστήριο της ευσεβείας με ταπείνωση και θυσιαστικό φρόνημα , για να μας συνοδεύεουν πάντοτε η αναφαίρετη χαρά και η Χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αμήν