ΘΕΙΟN ΚΗΡΥΓΜΑ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

  13  ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  2019

          Στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος περιγράφει τὰ γεγονότα μετὰ τὴ Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ. Ἀναφέρει ὅτι συνέλαβαν τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο γιὰ νὰ τὸν θανατώσουν. Ὁ Ἰησοῦς διώχθηκε ἀπὸ τὴ Ναζαρὲτ καὶ πῆγε στὴ «γῆ Ζαβουλῶν καὶ στὴ γῆ Νεφθαλείμ», ὅπως προεῖπαν οἱ προφῆτες, δηλαδὴ στὴν περιοχὴ τῆς Καπερναοὺμ, γιὰ νὰ διδάξει τὸν λόγο Του.

     Οἱ περιοχὲς αὐτὲς ἀπὸ τὸ 733 π.Χ. εἶχαν κυριευθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἀσσυρίους. Οἱ Ἰουδαῖοι κάτοικοί τους ὁδηγήθηκαν στὴν ἐξορία καὶ στὰ μέρη τους ἐγκαταστάθηκαν ἐθνικοὶ εἰδωλολάτρες. Ζοῦσαν ἔτσι μέσα στὴ σκιὰ καὶ στὴν ἄγνοια. Γι’  αὐτὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο ὁμιλεῖ γιὰ σκοτάδι καὶ σκιὰ σ’ αὐτὲς τὶς περιοχές. Δὲν γνώριζαν τὸν Χριστὸ καὶ λάτρευαν ἀνθρώπινα κατασκευάσματα. Αὐτὸ τὸ σκοτάδι ὅμως θὰ διαλύσει ἕνα μεγάλο Φῶς, ὅπως λέει ὁ προφήτης Ἠσαΐας. Τὸ Φῶς αὐτὸ εἶναι τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Γιατί τὸ «Φς ἐν τῆ σκοτία φαίνει, καί ἡ σκοτία αὐτό οὐ κατέλαβεν» (Ιωάν. 1,5).

          Ἡ σημερινὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Καπερναοὺμ ἀνάμεσα σὲ ἀνθρώπους εἰδωλολάτρες, μᾶς δίνει τὴν δυνατότητα νὰ σκεφτοῦμε πόσο σκοτάδι καὶ πόση ἄγνοια Χριστοῦ ὑπάρχει στὴ δική μας ζωή. Ἀφοῦ τὸ «Φῶς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἦλθε στὸν κόσμο, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι ἀγάπησαν καὶ ἔδωσαν τὴν καρδιὰ τοὺς στὸ σκοτάδι κι ὄχι στὸ Φῶς, γιατί τὰ ἔργα τοὺς εἶναι πονηρά» (Ἰωάν. 3,19), ὅπως λέγει ὁ εὐαγγελιστὴς τῆς ἀγάπης Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος.

          Οἱ σημερινὲς δύσκολες συνθῆκες διαβίωσης καθιστοῦν τὸν ἄνθρωπο «δρομέα» στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ἐπιβίωσή του. Κυνηγᾶ τὸ κέρδος ὡς μοναδικό του στόχο. Κουρασμένος ἀπὸ τὸ συνεχὲς τρέξιμο ἀπωθεῖ τὴν ἀνάγκη γιὰ ἀληθινὸ νόημα καὶ σκοπὸ στὴ ζωή του. Γι’ αὐτὸ στὴν πρώτη δυσκολία ἀπογοητεύεται, ἀφοῦ κατανοεῖ ὅτι βρίσκεται ἀκόμη στὸ μηδέν. Ὅλα μποροῦν νὰ τελειώσουν σὲ μία στιγμή. Νὰ ἔρθουν «τὰ πάνω κάτω», ὅπως λέμε. Βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε συνέχεια ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημέρωσης τὶς οἰκονομικὲς ἀποτυχίες καὶ τὰ ἀδιέξοδα ἀνθρώπων ποὺ σὲ μία στιγμὴ ἰσοπεδώθηκαν οἱ προσπάθειες μίας ζωῆς. Ἐπιχειρήσεις νὰ πτωχεύουν. Σπίτια ποὺ φτιάχτηκαν ἢ ἀγοράστηκαν μὲ δανεισμὸ νὰ κατάσχονται. Νοικοκυριὰ ποὺ ἄλλοτε μποροῦσαν νὰ τὰ βγάλουν πέρα ἀξιοπρεπώς, σήμερα νὰ δυσκολεύονται ἀκόμη καὶ γιὰ τὰ ἀπαραίτητα. Καὶ τὸ χειρότερο, ἡ ἐμφάνιση μίας ἀρρώστιας. Ὁ κλονισμὸς τῆς ὑγείας, μᾶς φέρνει ἀντιμέτωπους μὲ ἕνα βάρος ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε. Σηκώνουμε τὰ χέρια ψηλὰ καὶ προσπαθοῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε τὰ ἀμέτρητα «γιατί». «Γιατί σὲ μένα…..». «Τί ἔκαμα καὶ τιμωροῦμαι ἔτσι…..». Σ’ αὐτὴ τὴ δυσκολία σκεφτόμαστε τὸν Θεὸ ὄχι μόνο γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ τοῦ ρίξουμε καὶ τὶς ἀνάλογες εὐθύνες γιὰ τὴν κατάστασή μας. Γιατί δὲν μᾶς βοήθησε….. Γιατί ἔστειλε σέ μας αὐτὴ τὴ δυσκολία, αὐτὴ τὴ δοκιμασία……

          Ἔτσι καλύπτεται ἡ ἀνάγκη γιὰ πραγματικὸ νόημα στὴ ζωὴ ἀπὸ τὶς δυσκολίες καὶ τὰ ἀδιέξοδά της.

          Χριστς μως εναι λπίδα  μας. Εἶναι αὐτὸς πού μας δίνει τὴν δυνατότητα νὰ διαχειριστοῦμε τὶς δυσκολίες μας. Εἶναι τὸ Φῶς στὶς σκιὲς καὶ στὰ σκοτάδια μας. Αὐτὸς πού μας προσφέρει τὴν ἐλπίδα καὶ μᾶς καλεῖ μὲ τὰ λόγια του: «ἐλάτε κοντά μου ὅλοι ὅσοι μοχθεῖτε καὶ κοπιάζετε καὶ εἶστε φορτωμένοι ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῶν θλίψεων καὶ τῶν πλανῶν καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ἀναπαύσω καὶ θὰ σᾶς ξεκουράσω» (Μάτθ. 11,28).

Ἡ ἀναλογία ποὺ ὑπάρχει στὸ σκοτάδι καὶ στὴν ἄγνοια γιὰ τὸν Χριστὸ στὴν ἐποχὴ τῆς Καπερναοὺμ μὲ τὴν σημερινὴ ἐποχή, ἀποδεικνύεται περίτρανα  στὴν ἀδυναμία μας νὰ ὑπερβοῦμε τὴν ρουτίνα τῆς καθημερινότητας καὶ στὴν ἀδιαφορία μας γιὰ τὸ Φῶς ποὺ ἐκπέμπει ὁ Χριστός, δίνοντας νόημα καὶ σκοπὸ στὴ ζωή μας. Χωρὶς τὸν Χριστὸ όμως,  τὸ ὑπαρξιακό μας κενὸ θὰ γίνεται βαθύτερο. Οἱ ἀνασφάλειές μας θὰ μεγαλώνουν καὶ ἡ ζωή μας θὰ γίνεται πιὸ δύσκολη.

          δελφοί μου,

          Τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ εἶναι φῶς αἰώνιο καὶ ἡ πηγὴ τοῦ εἶναι ἀστείρευτη. Αὐτὸς ποὺ θὰ τὸ «ἀκολουθήσει πιστὰ –λέει τὸ Εὐαγγέλιο- δὲν θὰ περπατήσει στὸ σκοτάδι μὲ κίνδυνο νὰ γκρεμιστεῖ στὰ βάραθρα, ἀλλὰ θὰ ἔχει στὴ ζωὴ τοῦ τὸ ἀληθινὸ Φῶς ποὺ πηγὴ τοῦ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός» (Ἰωάν. 8,12) Ἃς τὸ ἀκολουθήσουμε γιὰ νὰ γευθοῦμε κι ἐμεῖς τὴν ἀληθινὴ ζωή.  Ἀμήν.

π. Χ.Κ.