ΚΥΡΙΑΚΗ 4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018

«Απέλαβες συ τα αγαθά σου έν τη ζωή σου»

Αγαπητοί μου αδερφοί,

Το κεντρικό θέμα της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής, δεν είναι η καταδίκη του πλούτου και η εξύμνηση της φτώχειας όπως φαίνεται με μια πρώτη ματιά. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς μας δίνει να καταλάβουμε ότι το κοινωνικό πλαίσιο της εποχής εκείνης δεν είναι αδιάφορο για τον Χριστό, αλλά δεν αποτελεί και τον κεντρικό στόχο του όταν διηγείται την παραβολή. Ο φτωχός δεν κερδίζει την εύνοια του Θεού επειδή είναι φτωχός αλλά επειδή στηρίζει τις ελπίδες τους στο Θεό, στην αιωνιότητα και ζει σύμφωνα με την εντολή του. Και ο πλούσιος δεν είναι καταδικασμένος μόνο και μόνο επειδή έχει περίσσευμα υλικών αγαθών αλλά επειδή κινδυνεύει να παγιδευτεί στον πλούτο και να χάσει το νόημα της ζωής. Η αναζήτηση, λοιπόν, του νοήματος για τη ζωή δεν αποτελεί μόνο πρόβλημα της φιλοσοφίας, αλλά και στοιχειώδη καθημερινή ανάγκη του καθενός μας.

Μόλις αποκτήσει ο άνθρωπος συνείδηση του εαυτού του, διερωτάται για το νόημα της ζωής του. Και με την απάντηση που δίνει στο ερώτημα αυτό προδιαγράφει την στάση του στα επιμέρους προβλήματα της καθημερινότητας όπως είναι το ερώτημα , το πρόβλημα για την επιβίωση και την φτώχεια και την χρήση του πλούτου. Συχνά πολλοί άνθρωποι συναντούν αδυναμία στην εξεύρεση νοήματος στη ζωή. Ίσως κι εμείς οι πιστοί αν και φαντάζει σχήμα οξύμωρο. Μεγαλύτερη αδυναμία παρουσιάζεται σήμερα που ο άνθρωπος πραγματοποιεί καταπληκτικές προόδους στην επιστήμη και κυρίως την τεχνολογία, που επεκτείνει την εξουσία του πέρα από τον πλανήτη που κατοικεί , και κατορθώνει να χαρτογραφεί το γονιδίωμα του. Έτσι η αδυναμία αυτή του ανθρώπου παρουσιάζεται ως τραγική ειρωνεία. Ο άνθρωπος λοιπόν που σημειώνει τόσες επιτυχίες στην επιστήμη και την τεχνολογία και έχει στην κατοχή του υλικά αγαθά περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, αστοχεί στην αναζήτηση νοήματος της ζωής. Αυτό όμως από εκκλησιαστική σκοπιά δεν είναι παράξενο αλλά τελείως φυσικό και αναμενόμενο. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να βρει το νόημα της ζωής του με την προσκόλληση του στον υλικό κόσμο, αλλά με την αναφορά του στο Θεό. Όσο περιορίζεται στον υλικό κόσμο, υποδουλώνεται στην φυσική αναγκαιότητα . Με την αναφορά του όμως στο Θεό, ελευθερώνεται από την αναγκαιότητα αυτή και ολοκληρώνεται ως πρόσωπο. Η εκκλησία θεωρεί τον άνθρωπο ως πρόσωπο και όχι ως άτομο. Αυτό είναι μία βασική θεώρηση. Είναι η ανθρωπολογία της εκκλησίας μας. Ο εγκλωβισμός μας ως εκτούτου στην ύλη και τα υλικά αγαθά, όπως παρουσιάζεται στην σημερινή ευαγγελική περικοπή και όπως χαρακτηρίζει τον άνθρωπο της εποχής μας, εμποδίζει την προσέγγιση του νοήματος στη ζωή και την θεώρηση του ανθρώπου ως πρόσωπο κατ εικόνα Θεού πλασμένου. Το νόημα της ζωής βρίσκεται συνεπώς σε σχέση με την αιτία της υπάρξεως της το Θεό. Η πίστη στο Θεό και η αναγνώριση της αγάπης του για τον άνθρωπο είναι αυτά που δίνουν νόημα στην ανθρώπινη ζωή. Η αληθινή ζωή προέρχεται από την πηγή της ζωής, τον Θεό. Όποιος αποσυνδέεται από τον Θεό -ο καθένας μας είναι ελεύθερος να το κάνει- είναι ουσιαστικά νεκρός έστω και αν εμφανίζεται ως το ζωντανός. Η πραγματική ζωή βρίσκεται πέρα από τη φθορά και τον θάνατο. Ο άνθρωπος είναι φθαρτός και θνητός ενώ ο Θεός άφθαρτος και Αθάνατος. Ο φθαρτός και θνητός άνθρωπος βρίσκει την αιώνια ζωή με τη μετοχή του στην χάρη του Θεού και έτσι νικάει την φθορά και τον θάνατο. Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις οι λέξεις πλούσιος και φτωχός που χρησιμοποιεί σήμερα ο Ευαγγελιστής Λουκάς έχουν περισσότερο θεολογικό πάρα κοινωνικό περιεχόμενο. Εκείνο στο οποίο αποβλέπει είναι η επισήμανση ενός πραγματικού κινδύνου , του κινδύνου της αυτάρκειας και της πεποίθησης ότι η ευημερία είναι ατελείωτη. Του κινδύνου απομάκρυνσης από την αλήθεια ότι τα υλικά αγαθά είναι πρόσκαιρα και φθαρτά. Η παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου θέλει να στρέψει την προσοχή μας και στο ότι η παρούσα ζωή συνδέεται οργανικά με την μέλλουσα ζωή. Η κοινωνία με τον Θεό κατά την παρούσα ζωή αποτελεί προϋπόθεση για τη διατήρηση της στην μέλλουσα. Η θεώρηση αυτή της ανθρώπινης ζωής εισάγει μια ριζική ανατροπή και στην θεώρηση του κόσμου. Τίποτε δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως αγαθό όταν περιορίζεται στον κόσμο και δεν συνδέεται με την αιώνια ζωή. Τα πλούτη, οι τιμές, τα αξιώματα, η υγεία και η ίδια ακόμη η ζωή, δεν αποτελούν σε τελική ανάλυση αγαθά από μόνα τους. Κάτι τους λείπει. Όταν δεν εντάσσονται στην γενικότερη σχέση ανθρώπου- Θεού και ανθρώπου –συνανθρώπου είναι μεν αγαθά αλλά ολοκληρώνουν πολύ σύντομα την ευεργετική τους ιδιότητα. Ας επικεντρώσουμε λοιπόν, αδελφοί μου, όλες μας τις πνευματικές και σωματικές δυνάμεις σ’ αυτό το στόχο. Στο να βρούμε νόημα στη ζωή μας και στο να αναζητήσουμε αυτό το νόημα στην σχέσεις μας με το Θεό πατέρα και με τους αδελφούς μας. Αμήν

Leave a Reply

Your email address will not be published.