Ο Μητροπολίτης Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης κ. Εφραίμ, απηύθυνε μήνυμα προς τους πιστούς

“Καλημέρα σας, Χρόνια πολλά και ευλογημένα.

Η Παναγία μας, που σήμερα γιορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της, υπήρξε πάντα αυτή που σκέπαζε την χώρα μας, σκέπαζε τους Έλληνες σ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας τους και σ’ αυτή σήμερα καταφεύγουμε, αλλά σήμερα με πιο βαθιά τη συναίσθηση ότι την έχουμε ανάγκη. Την θεωρούμε μάνα μας και είναι η μάνα μας.

Σήμερα στις εκκλησίες μας δεν έγινε Θεία Λειτουργία, σε λίγες εκκλησίες έγινε λειτουργία. Στο χωριό μου που ξεκίνησα είναι η Ευαγγελίστρια, στις εκκλησίες μας που σήμερα γιορτάζουν δεν έκαναν σημαιοστολισμούς, δεν έγιναν άλλοι στολισμοί, δεν έγιναν πανηγυρικές λειτουργίες, αλλά πολύ απλές, λιτές λειτουργίες. Νομίζω ότι μέσα στην λιτότητα αυτή και στη φτώχεια την εξωτερική υπήρχε ο πλούτος της καρδιάς.

Όπου λειτουργήσαμε σήμερα, λειτουργήσαμε με δάκρυα, λειτουργήσαμε με συναίσθηση ότι ζητάμε όντως την Χάρη της Παναγίας μας και την παρακαλέσαμε για τις δύσκολες ώρες που περνάμε, μέσα από αυτή την πανδημία του ιού και σκεφτήκαμε όλους τους ανθρώπους, όλους τους ασθενείς μας, όλους του ενορίτες μας, όλους τους πιστούς μας οι οποίοι με λαχτάρα θα ήθελαν σήμερα να είναι στην εκκλησία.

Προσευχηθήκαμε  για τους γιατρούς μας, για τους επιστήμονες, για τους ερευνητές. Προσευχηθήκαμε για όλον τον κόσμο που δοκιμάζεται, για την ανάπαυση όλων όσοι τέλειωσαν σε αυτόν τον ιό, έφυγαν από κοντά μας.

Ανάμικτα τα συναισθήματα. Θυμόμαστε και την πατρίδα μας, πως ξέφυγε και πέρασε μέσα από μια τουρκοκρατία τετρακοσίων χρόνων, πεντακοσίων χρόνων για την Βόρειο Ελλάδα, μέσα σε δυσκολίες. Θυμήθηκα τον Κολοκοτρώνη που πήγε στο Χρυσοβίτσι και γονάτισε στην Παναγία και πήρε δύναμη. Θυμήθηκα τον Καραΐσκάκη που “χρύσωσε” την εικόνα της, τον Μακρυγιάννη που πάντα στην Παναγία προσηύχετο και θυμηθήκαμε ότι τελικά αυτή η επανάσταση δεν μοιάζει με άλλη. Βέβαια, πήρε ιδέες από τα χρόνια εκείνα, για ότι γύρω της γινόταν επαναστατικό, αλλά δεν έχει καμία σχέση με εκείνα τα κοινωνικά επαναστατικά κινήματα και τα μη θρησκευτικά. Εδώ έχουμε καθαρά, μία εθνική, πατριωτική και θρησκευτική συγχρόνως επανάσταση. Ο λαός μας ήθελε κάποιο στήριγμα και το στήριγμα το είχαν οι υπόδουλοι Έλληνες στην Παναγία και στον Χριστό και στην Εκκλησία μας. Η εκκλησία κράτησε τον ελληνισμό, την γλώσσα, την εθνική συνείδηση και η εκκλησία έδωσε αίμα πολύ για την ανάσταση αυτού του Γένους.

Αυτό κάνουμε και τώρα. Οι εκκλησίες έκλεισαν. Έπρεπε ίσως να κλείσουν γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτός ο ιός είναι πολύ επικίνδυνος και μεταδοτικός στους συνωστισμούς και στις συναθροίσεις. Άρα λοιπόν δεν έχουμε ένα κλείσιμο εκκλησιών, που τις έκλεισαν κάποιοι αλλόθρησκοι και άπιστοι. Όχι, δεν έχουμε κυβερνήτες άπιστους και αλλόθρησκους, αλλά έχουμε κυβερνήτες που είναι ορθόδοξοι και πιστεύουν, άρα το έκαναν αυτό γιατί έπρεπε να μας προειδοποιήσουν και να μας γλυτώσουν από τα χειρότερα. Γι’ αυτό δεν έχουμε κάτι που να μας λέει ότι τελικά πολεμιέται η πίστη μας. Δεν πολεμήθηκε η πίστη μας, αλλά έγινε αυτό για να σώσουμε τους ανθρώπους. Κι ακόμη, η εκκλησία μας τα έχει αντιμετωπίσει τα πράγματα αυτά, όπως τα είχε αντιμετωπίσει από το 350 μ.Χ. από τους Αποστολικούς Κανόνες. Λέει ο 66ος κανόνας των Αποστόλων, ότι ένας που είναι με πανούκλα τότε ή από ιό λέμε εμείς σήμερα και πάει σε σπίτια ή πάει μέσα στην κοινωνία, μέσα στην πολιτεία και μολύνει άλλους ανθρώπους, αυτός έχει το επιτίμιο του φονέως. Δηλαδή, ένας που μεταδίδει την ασθένεια, γνωρίζοντας ότι είναι ασθενής, αυτός είναι φονιάς. Άρα λοιπόν κι εμείς σήμερα πρέπει να προσέξουμε. Εμείς δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε φορείς. Είμαστε πολλές φορές, φορείς χωρίς συμπτώματα. Άρα λοιπόν πρέπει να προσέξουμε μην γίνουμε φονιάδες.

Εμείς πιστεύουμε τελικά, ότι θα βρούμε το φάρμακο, οι επιστήμονες προχωρούν, η επιστημονική ομάδα που έχουμε υπό τον Τσιόδρα, είναι μία ομάδα πολύ σοβαρών ανθρώπων και αυτοί θα μας οδηγήσουν σωστά. Εμείς πρέπει να έχουμε υπομονή, πρέπει να έχουμε προσευχή πολύ και να ξέρουμε ότι περάσαμε από πιο δύσκολες ώρες, μέσα στα τετρακόσια χρόνια δουλείας κι όμως βγήκαμε σε αναψυχή.

Σας ευχαριστώ που μου δώσατε αυτή την ευκαιρία και θέλω να κλείσω με μία ευχή: Να σταθούμε όλοι όρθιοι, να κρατήσουμε καλά όλες τις οδηγίες που μας δίνουν οι επιστήμονες. Να μείνουμε στα σπίτια μας, εφόσον δεν είναι ανάγκη να βγούμε έξω, να κάνουμε προσευχή, να διαβάζουμε κάθε μέρα της παράκληση της Παναγίας μας, να λέμε τους Χαιρετισμούς της Παναγιάς μας και η Πίστη να είναι ανεβασμένη. Να ανάβουμε το καντήλι στο σπίτι μας, να θυμιάζουμε και να έχουμε την εμπιστοσύνη μας στο Θεό και στους επιστήμονες κι εμείς πρέπει να κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε.

Και πάλι χρόνια πολλά και ευλογημένα. Ο Θεός να σας χαρίζει σε όλους υγεία, να δίνει κουράγιο και να μας γλυτώσει γρήγορα από την λοιμική νόσο και από αυτόν τον θανατηφόρο ιό.”

Πηγή:  https://hydraspoliteia.blogspot.com/2020/03/aegina-portal.html?m=1

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ – 23 Φεβρουαρίου 2020 (Ματθ. 25, 31-46)

«Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον». Παράδεισος και Κόλαση. Δυο έννοιες παρεξηγημένες. Ίσως στις μέρες μας, αδελφοί μου, θεωρηθεί κάποιος αφελής όταν λέγει ότι πιστεύει στην αιώνια ζωή. Και όμως ο θεόπνευστος λόγος του Ευαγγελίου που ακούσαμε σήμερα, Κυριακή της Απόκρεω, ο αληθινός Λόγος του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, ορίζει αυτές της δυο καταστάσεις (του Παραδείσου και της Κολάσεως) με το να βγάζει τα όρια, τους όρους και τις προϋποθέσεις προκειμένου να βιώσουμε τη χριστιανική αγάπη.

Μας προτρέπει σήμερα ο Χριστός, αδελφοί μου, να κάνουμε μια ηρωική έξοδο. Να αποδράσουμε από τα στενά όρια του ατομισμού και της αυτάρκειάς μας, για να συναντήσουμε τον «πλησίον»μας και να βρούμε τελικά στο πρόσωπο του αδελφού μας τον ίδιο το Θεό, κατά το πατερικό ρητό «είδες τον αδελφόν σου, είδες Κύριον τον Θεόν σου». Γιατί όμως να βλέπουμε στον αδελφό μας τον ίδιο το Θεό; Αν ο αδελφός μας δεν πληροί τις προϋποθέσεις, γιατι να αξίζει την αγάπη μας; Επειδή όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως είμαστε πλασμένοι «κατ΄ εικόνα Θεού». Έχουμε λάβει από της δημιουργίας μας την δυνατότητα της αθανασίας και της αναμαρτησίας. Μας προίκησε ο Θεός με το νοερό και το αυτεξούσιο, όπως λέγουν οι μεγάλοι Θεολόγοι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Με τα προσόντα αυτά που λάβαμε ως δωρεά από το Θεό, μπορούμε να αναπτυχθούμε και να τελειοποιηθούμε, βαδίζοντας προς το «καθ΄ ομοίωσιν». Η παρακοή όμως, άλλαξε την πορεία μας. Αυτονομηθήκαμε από την πηγή της ζωής. Θελήσαμε να φτάσουμε τον Θεό χωρίς τον Θεό. Δεν έπαψε όμως ποτέ ο μεγάλος Πατέρας και Δημιουργός μας να μας αγαπά!

Κατά τον ευαγγελιστή Ιωάννη «Ο Θεός αγάπη εστί». Η αγάπη δεν είναι απλώς και μόνον μια από τις αρετές του Θεού. Ο Θεός είναι όλος αγάπη. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός έδωσε καινούρια εντολή στους μαθητές του πριν από το Εκούσιο Πάθος Του: «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν , ίνα αγαπάτε αλλήλους». «Σας δίνω νέα εντολή να αγαπάτε ο ένας τον άλλο, όπως εγώ σας αγάπησα, έτσι και εσείς να αγαπάσθε μεταξύ σας. Από αυτό θα σας ξεχωρίζουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, εάν έχετε αγάπη μεταξύ σας». Να λοιπόν, με ποιό κριτήριο θα αποδώσει δικαιοσύνη κατά την Δευτέρα Παρουσία Του ο Κύριος.

Οι έξι μορφές αγάπης, όπως μας τις παρουσίασε σήμερα ο Χριστός δια του Ευαγγελιστού Ματθαίου, συμπυκνώνονται στις έξι βασικές βιολογικές ανάγκες του ανθρώπου: την πείνα , την δίψα, την ακούσια ξενιτεία, την γυμνότητα, την ασθένεια και την δέσμευση της ατομικής ελευθερίας. Ας προσθέσουμε και μια ακόμη, όχι εξ ιδίας πρωτοβουλίας, αλλά πάλι από το στόμα του Χριστού στην επί του Όρους ομιλία Του : «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών». Αυτή είναι η πεμπτουσία της αγάπης. Αυτό είναι το κήρυγμα που κανείς δεν ετόλμησε και ούτε θα τολμήσει να εκφωνήσει μέχρι της συντελείας του αιώνος, πλήν του Κυρίου μας: Αγάπη ακόμη και στους εχθρούς. Αυτήν που ο κόσμος θεωρεί παραλογισμό, ενώ για τους πιστούς είναι δρόμος αγιασμού. Υπέρλογη, ελεύθερη και αδέσμευτη από τα στοιχεία του κόσμου τούτου, αγάπη. Η αγάπη αυτή που ευαγγελίζεται ο Χριστός είναι απείρως ανώτερη και ουσιαστικότερη από την «κοινωνική» αγάπη, εν πολλοίς υποκριτική και ιδιοτελής. Η κατά το κοινώς νοούμενον «αγάπη», είναι ένας κώδικας αξιοπρεπούς συμπεριφοράς και συμβίωσης στις οικογένειες και στις κοινωνίες μας. Όταν προσπαθούμε να κρατάμε απλά τις ισορροπίες στις διαπροσωπικές μας σχέσεις αποδίδοντες «τα ίσα», όταν συμβιβαζόμαστε σε όλα τα επίπεδα, κρύβοντας τα πραγματικά μας αισθήματα για τον πλησίον μας και στη θέση τους βάζουμε μια συμβατική μορφή επικοινωνίας, σκοπός της οποίας είναι η ιδιοτέλεια και η φαινομενική αρμονία, ενώ πάθη διάφορα φυλάσσονται –άχρι καιρού- καλά κρυμμένα μέσα μας. Δυστυχώς ακόμη και εμείς οι χριστιανοί, έτσι έχουμε μάθει να ζούμε για να επιβιώσουμε στη «ζούγκλα» , όπως λέμε, της σημερινής κοινωνίας. Και κοιτάμε με την άκρη του ματιού μας όποιον διαφέρει από μας, όποιον έχει θέσει άλλους, υψηλότερους και πνευματικότερους στόχους και σημαντικότερες προτεραιότητες. Αυτό συμβαίνει γιατί μας διαφεύγει μια σπoυδαιότατη διάσταση της αγάπης, η θυσία. Συνήθως θυσιάζουμε πολλά πράγματα, χρήματα, τα χρόνια της ζωής μας αρκετές φορές, για αξίες χωρίς αντίκρισμα. Αισθανόμαστε άδειοι και κουρασμένοι, υποτιμημένοι και ανικανοποίητοι, γιατί δεν πήραμε από τους άλλους αυτό που περιμέναμε, δε βρήκαμε την ανταπόκριση των τόσων κόπων μας. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν θυσιάσαμε το ένα και σημαντικό : τον εγωισμό μας. Αν το κάναμε, θα λαμβάναμε πλούσια τη Χάρη από το Χριστό μας, που την δίνει μόνο στους ταπεινούς. Δόξα τω Θεώ, έχουμε αναρίθμητα υποδείγματα αγίων που έζησαν την αγάπη του Χριστού και μπόρεσαν απλόχερα να την μεταδώσουν και στους άλλους. Ο Όσιος Παϊσιος ο Αγιορείτης μας δίνει πρακτικές συμβουλές για την βίωση αυτής της θυσιαστικής αγάπης. « Όταν ένας έχει και δίνει ελεημοσύνη, δεν μπορείς να καταλάβεις αν έχει αγάπη ή όχι. Γιατί μπορεί να δίνει όχι από αγάπη, αλλά για να ξεφορτωθεί κάποια πράγματα. Όταν στερείται και δίνει, τότε φαίνεται η αγάπη του. Πιστεύω, ας υποθέσουμε, ότι έχω αγάπη. Ο Θεός για να δοκιμάσει την αγάπη μου, μου στέλνει ένα φτωχό. Αν έχω για παράδειγμα δυο ρολόγια, ένα καλό και ένα χαλασμένο και δώσω το χαλασμένο στον φτωχό, σημαίνει ότι η αγάπη μου είναι δεύτερης ποιότητας. Αν έχω πραγματική αγάπη θα δώσω το καλό. Αν δίνεις το παλιό ρολόι, ζει ο παλαιός άνθρωπος μέσα σου. Αν δίνεις το καινούριο, είσαι αναγεννημένος άνθρωπος. Το χειρότερο είναι να κρατάς και τα δύο και να μη δίνεις κανένα. Όταν θέλω να κάνω ελεημοσύνη και δεν έχω, τότε κάνω ελεημοσύνη με αίμα. Ο άλλος που έχει και δίνει υλική βοήθεια, νιώθει χαρά, ενώ αυτός που δεν έχει να δώσει, προσεύχεται καρδιακά να βοηθήσει ο Θεός τον πτωχό και ταπεινωμένος λέει: «Δεν έκανα ελεημοσύνη». Αυτό θα πει κάνω ελεημοσύνη με αίμα. Η καλή διάθεση είναι το παν». Οι συμβουλές αυτές του αγίου γέροντος, μας δείχνουν ότι ο Παράδεισος βιώνεται από αυτή ακόμη τη ζωή και η κόλαση επίσης. Παράδεισος είναι να αγαπάμε Θεό και ανθρώπους χωρίς όρια και προϋποθέσεις, χωρίς ιδιοτέλεια. Κόλαση είναι η αποξένωση από τη αγάπη. Η οικοδόμηση του τοίχους της αδιαφορίας, του μίσους και του εγωισμού.

Αγαπητοί μου αδελφοί! Σήμερα η μητέρα μας Εκκλησία, καλεί όλους εμάς τα πιστά παιδιά της που τόσο αγαπά, να απέχουμε από το κρέας και να μπούμε στην τελική ευθεία για την Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Μας προτρέπει να αγωνιστούμε φιλότιμα για να κάνουμε πράξη την αγάπη του Θεού στον κόσμο. Η σταδιακή αποχή από τις τροφές θα μας βοηθήσει να αποκτήσουμε την εγκράτεια και να ασκήσουμε συστηματικότερα τις αρετές. Ό,τι κι αν κάνουμε όμως, αν το κάνουμε μόνο για τον εαυτό μας και δεν έχουμε αγάπη προς όλους «εις ουδέν οφελούμεθα».

Η εποχή μας έχει χαρακτηριστεί ως η εποχή των χριστιανών. Είναι ανάγκη και μοναδική ευκαιρία συνάμα, να στείλουμε ένα πανανθρώπινο μήνυμα, στον πονεμένο και κουρασμένο μας κόσμο. Ένα μήνυμα αγάπης και θυσίας. Η αγάπη και η επιστροφή στο Θεό

– ας το πιστέψουμε και ας το προσπαθήσουμε- μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, να τον μεταμορφώσουν και να τον εισάγουν στην τροχιά της αιωνιότητας, στον Παράδεισο, στην Βασιλεία του Τριαδικού Θεού της Αγάπης! Αμήν!

π. Χ.Κ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΕΥΣΠΛΑΧΝΟΥ ΠΑΤΕΡΑ (TOY AΣΩTOY) – 16 Φεβρουαρίου 2020 (Λκ.15, 11-32)

Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα –αγαπητοί αδελφοί- ακούσαμε την παραβολή του Ασώτου υιού. Έχει ειπωθεί, ότι κι αν ακόμη χανόταν ολόκληρη η Καινή Διαθήκη και διασώζονταν μόνο η παραβολή αυτή, θα μπορούσε να κατευθύνει τον άνθρωπο στον προορισμό του προς την σωτηρία.

Ο Κύριος μέσα από αυτή την ιστορία προβάλει εικόνες από την καθημερινή ζωή. Κάποιος άνθρωπος είχε δυο γιους. Ο νεώτερος γιος ζήτησε το μερίδιο της περιουσίας που του αναλογούσε και απεχώρησε από το σπίτι σε μακρινή χώρα. Ήθελε να μείνει ανεξάρτητος, να «ζήσει τη ζωή του», να χαρεί, να διασκεδάσει. Ο πατέρας χωρίς να του αντισταθεί του έδωσε το μέρος της περιουσίας που του αναλογούσε, δηλαδή σύμφωνα με τα τότε έθιμα το 1/3. Τα 2/3 τα έπαιρνε ο γιος που θα έμενε με τους γονείς. Το Ευαγγέλιο αναφέρει ότι ο γιος αυτός αφού έφυγε μακρυά, έζησε ασώτως. Κατασπατάλησε όλο το μερίδιό του και κατάντησε να βόσκει γουρούνια και να τρώει από την τροφή τους. Όμως δεν απελπίστηκε, δεν το έβαλε κάτω. Θυμήθηκε τις ωραίες στιγμές του σπιτιού του, την αγάπη και την καλοσύνη του πατέρα του και αποφάσισε μετανοιωμένος να γυρίσει πίσω και να ζητήσει συγγνώμη. Και πράγματι, επέστρεψε πέφτοντας μετανοιωμένος στην ανοιγμένη πατρική αγκαλιά. Ο πατέρας δεν χάνει την ευκαιρία, στήνει γλέντι και ετοιμάζει επίσημο τραπέζι. Τον ντύνει με καινούργια ρούχα. Του φορά δακτυλίδι. Και σφάζει το καλύτερο μοσχάρι για τη γιορτή. Γυρίζοντας όμως από τα χωράφια ο μεγαλύτερος γιος και αντικρίζοντας την γιορτή, απορεί. Πώς έφτασε ο πατέρας του να χαίρετε γι’ αυτόν που κατασπατάλησε την περιουσία και γύρισε πίσω απένταρος; Και του παραπονιέται. Ο πατέρας τον παρακαλεί να συμμετέχει κι αυτός στην χαρά του, αφού ο αδελφός του ήταν νεκρός και αναστήθηκε, και ήταν χαμένος και βρέθηκε.

Η παραβολή αυτή, μας διδάσκει ότι το δεύτερο σκαλοπάτι της πνευματικής μας πορείας μέσα στο Τριώδιο είναι η μετάνοια. Την προηγούμενη Κυριακή ακούσαμε για την αληθινή προσευχή. Σήμερα τονίζεται η πορεία μας για αληθινή μετάνοια, αποτέλεσμα της οποίας είναι η καθαρή εξομολόγηση.

Ακούγοντας την ιστορία αυτή διαπιστώνουμε, ότι ο Χριστός που είναι ο Πατέρας της παραβολής αναγνωρίζει τις αδυναμίες μας. Κατανοεί την ανθρώπινη φύση μας. Συμπάσχει μαζί μας στις δυσκολίες. Και το κυριότερο, μας δέχεται πίσω όταν επιστρέφουμε μετανοιωμένοι. Δέχεται δηλαδή την εξομολόγησή μας. Αφού η εξομολόγηση είναι το μυστήριο της μετανοίας. Το οποίο επιτελεί ο ίδιος ο Χριστός, δια των ιερέων, λέγοντάς μας ξεκάθαρα׃ «Εάν συγχωρείτε τα παραπτώματα και τις αδυναμίες των ανθρώπων, τότε και ο Θεός θα συγχωρήσει τα δικά σας παραπτώματα και τις δικές σας αδυναμίες. Αν όμως δεν συγχωρείτε, τότε ούτε ο Θεός θα σας συγχωρέσει».

Ας δούμε όμως πώς κάνουμε σωστή εξομολόγηση;

Στο ερώτημα αυτό μας απαντά ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Λέγει, λοιπόν,

ότι για να γίνεται η εξομολόγηση σωστά, θα πρέπει όταν καταφεύγουμε στο πετραχήλι του

ιερέα να ακολουθούμε τέσσερα προσεκτικά «βήματα». Μόνον τότε η εξομολόγησή μας θα είναι αληθινή.

1ο βήμα: Να συγχωρούμε τους εχθρούς.

Δεν υπάρχει πραγματική μετάνοια όταν έχουμε εχθρούς. Στις συναναστροφές μας με τους ανθρώπους, ανταλλάσσουμε κουβέντες και αισθανόμαστε τόση πίκρα, ώστε να φτάνουμε στο σημείο και να δηλώνουμε για κάποιον, ότι «δεν τον θέλουμε ούτε στο θάνατό μας», «θα πεθάνω –λέμε- αλλά σ’ αυτόν δεν θα μιλήσω με τόση πίκρα που με πότισε». Οι κουβέντες αυτές δείχνουν μίσος, εμπάθεια, αγανάκτηση. Ο Χριστός ζητάει αγάπη ακόμη και στους εχθρούς. Αυτό θέλει!!! Γιατί όπως μας λέγει, «με το να αγαπάμε μόνο αυτούς που μας αγαπούν, δεν έχουμε κανένα όφελος, γιατί και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν».

2ο βήμα: Να μην κρύβουμε τα αμαρτήματά μας.

Συνηθίζουμε όταν εξομολογούμαστε να επαναλαμβάνουμε τις φράσεις: «Δεν έχω τίποτε, αφού δεν σκότωσα κανέναν, δεν έχω κλέψει ποτέ». Όμως αμαρτία δεν είναι μόνο ο φόνος και η κλεψιά. Αμαρτάνουμε και με τα λόγια μας, πληγώνοντας τους άλλους. Και με τις σκέψεις μας, σκεπτόμενοι πονηρά για τους γύρω μας. Και με τις πράξεις μας οι οποίες έχουν άσχημο αντίκτυπο στους διπλανούς μας. Γι’ αυτό καθαρή εξομολόγηση είναι να μετανιώνουμε και να ομολογούμε τις πράξεις και τα λόγια και τις σκέψεις.

3ο βήμα: Να μιλούμε στην εξομολόγηση μόνο για τον εαυτό μας.

Συνήθως εξομολογούμενοι δικαιολογούμε τον εαυτό μας και κατηγορούμε μόνο τους άλλους. Είναι πολύ κακή συνήθεια και δείγμα όχι ειλικρινούς μετάνοιας. Στο πετραχήλι του ιερέα ζητάμε την συγχώρηση για τα δικά μας σφάλματα. Τα σφάλματα των άλλων δεν αφορούν εμάς. Δεν είναι δική μας ευθύνη. Γι’ αυτό κι εδώ χρειάζεται πολλή προσοχή. Και τέλος

4ο βήμα: Να προσπαθούμε να μην πέφτουμε ξανά στην αμαρτία.

Η εξομολόγηση είναι μια πορεία που χρειάζεται προσπάθεια. Βαδίζουμε προς τον Θεό – Πατέρα μας. Στην πορεία μας αυτή πέφτουμε, αμαρτάνουμε δηλαδή. Και πρέπει να ξανασηκωθούμε. Ο αγώνας μας έχει αξία όταν δεν απελπιζόμαστε πέφτοντας, αλλά όταν σηκωνόμαστε και συνεχίζουμε, όπως ο άσωτος της παραβολής. Να προσπαθούμε δηλαδή την Χάρη την οποία λάβαμε από το μυστήριο να τη διατηρούμε. Μετατρέποντας τις κακίες μας σε πράξεις αγαθές προς τον συνάνθρωπο. Μόνο τότε θα έχει αξία η μετάνοιά μας.

Αδελφοί μου,

Το μυστήριο της ιεράς εξομολογήσεως είναι μια ευεργεσία του Θεού στη ζωή μας. Μας βοηθά να επιστρέφουμε ξανά και ξανά στο σπίτι του Πατέρα μας. Στη πορεία μας προς τη σωτηρία. Γι’ αυτό πρέπει να αγαπήσουμε την εξομολόγηση και να την επιδιώκουμε, αφού μέσω αυτής μας συγχωρεί ο ίδιος ο Θεός. Αμήν!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ – 9 Φεβρουαρίου 2020 (Λκ. 18, 10-14)

Η Εκκλησία μας –αγαπητοί αδελφοί- σήμερα μας εισάγει στο Τριώδιο, σε μια κατεξοχήν πνευματική περίοδο προετοιμασίας μας για το Πάσχα. Το Τριώδιο αρχίζει από την Κυριακή αυτή (δηλαδή του Τελώνου και Φαρισαίου) και τελειώνει το Μέγα Σάββατο. Οι ακολουθίες της περιόδου οι οποίες είναι πολλές και πλούσιες σε περιεχόμενο, περιέχονται σε ένα ιδιαίτερο λειτουργικό βιβλίο που χρησιμοποιείται στις καθημερινές ακολουθίες στον ναό, το οποίο και αυτό ονομάζεται «Τριώδιο».

Ο λειτουργικός, ο υμνολογικός και ο λατρευτικός πλούτος, μας κατανύσουν και μας καλούν να αφήσουμε την ράθυμες και αμαρτωλές συνήθειές μας και να αγωνιστούμε τον «καλόν αγώνα» της ταπείνωσης, της εγκράτειας, της νηστείας, της προσευχής και της μετάνοιας, που κάνουν την ψυχή μας πιο δεκτική και πιο θερμή στην τήρηση του θελήματος του Θεού.

Η προσπάθεια όμως αυτή γίνεται σταδιακά. Κάθε Κυριακή του Τριωδίου αποτελεί και ένα σκαλοπάτι ανάβασής μας, σ’ αυτή την πνευματική σκάλα των αρετών. Αυτό είναι το Πάσχα που έχει βάλει προορισμό του για τους πιστούς το Τριώδιο. Η διάβαση από τη ζωή της αμαρτίας στη ζωή της Χάριτος.

Σήμερα, το ευαγγελικό ανάγνωσμα φέρνει στη μνήμη μας την παραβολή του Κυρίου η οποία μας ομιλεί για την προσευχή που έκαμαν ένας εκπρόσωπος του Νόμου του Θεού, ο Φαρισαίος και ένας φοροεισπράκτορας υπάλληλος του κράτους, ο Τελώνης. Ο πρώτος έλεγε: «Θεέ μου σ’ ευχαριστώ που δεν είμαι σαν τους άλλους τους ανθρώπους, κλέφτης, άδικος, μοιχός σαν αυτό τον Τελώνη. Εγώ νηστεύω –έλεγε- δύο φορές την εβδομάδα και δίνω στο Ναό το δέκατο απ’ όλα τα εισοδήματά μου». Από την άλλη ο Τελώνης στεκόταν πολύ πίσω και δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να σηκώσει από την συναίσθηση της αμαρτωλότητός του. Χτυπούσε το στήθος του και έλεγε: «Θεέ μου σπλαχνίσουμε τον αμαρτωλό».

Στο τέλος ο Χριστός, μας διαβεβαιώνει ότι του Φαρισαίου η προσευχή δεν έγινε δεκτή από τον Θεό εξαιτίας της υπερηφανείας του. Του Τελώνη εισακούστηκε εξαιτίας της συντριβής και της συναίσθησης της αμαρτωλότητος που έδειξε.

Δηλαδή εδώ ο Κύριος παρουσιάζει τους υποκριτές ως παραδείγματα κακώς προσευχομένων ανθρώπων. Αυτών δηλαδή που προσεύχονται για τον έπαινο των ανθρώπων. Όμως ο ίδιος ο Κύριος μας δίδαξε πώς να προσευχόμαστε λέγοντας: «σύ δέ ὅταν προσεύχη, εἴσελθε εἰς τό ταμιεῖον σου, καί κλείσας τήν θύραν σου πρόσευξαι τῶ πατρί σου τῶ ἐν τῶ κρυπτῶ, καί ὁ πατήρ σου ὁ ἐν τῶ κρυπτῶ ἀποδώσει σοι ἐν τῶ φανερῶ» (Ματθ. 6.6). Η προσευχή δηλαδή δεν είναι υπόθεση επίδειξης, αλλά γίνεται μακρυά από τα βλέματα των ανθρώπων, κρυφά, με ταπείνωση. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμηνεύοντας το «ταμιεῖον» μιλούν για την καρδιά του ανθρώπου που είναι το κέντρο της προσευχής. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να κινηθούν τα χείλη, να χρησιμοποιηθούν βιβλία, να επιστρατευθούν τα μάτια και η γλώσσα, χρειάζεται να ανυψωθεί ο νους και η καρδιά προς τον Θεό.

Εμείς όμως –αδελφοί μου- πώς προσευχόμαστε;

Μήπως η προσευχή μας γίνεται μόνο για επίδειξη; Μήπως έχει καταντήσει μια συνήθεια που επαναλαμβάνεται, χωρίς όμως να μας αγγίζει εσωτερικά και χωρίς να μας κατευθύνει στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους;

Η προσευχή και όλη η ζωή μας στην Εκκλησία δεν είναι ένα καθήκον που τηρούμε πιεζόμενοι από υποχρέωση. Είναι η ζωή μας. Δεν είναι η εξωτερική προβολή και ο έπαινός μας, αλλά η ταπείνωσή μας. Η επίκληση του ονόματος του Χριστού, η σύντομη αυτή προσευχή, το «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλεησόν με τόν ἁμαρτωλόν», μας βοηθά να θερμάνουμε την καρδιά μας και να συγκεντρώσουμε τον νου μας χωρίς βαττολογίες και προσχήματα. Να αισθανθούμε την αδυναμία μας και την αμαρτωλότητά μας ενώπιον του Θεού. Γιατί όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος׃ «Μόνο με την επίκληση του ονόματος του Χριστού αντικρούονται οι πειρασμοί που μας προκαλεί ο εχθρός μας ο διάβολος». Και συνεχίζει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος: «Όταν επικαλείσαι το όνομα του Ιησού, μαστιγώνεις τους εχθρούς σου, δηλαδή τους δαίμονες».

Αληθινή προσευχή είναι η ταπεινή επίκληση του ονόματος του Χριστού. Και ταπεινός άνθρωπος είναι αυτός που προσπαθεί να γνωρίσει τον εαυτό του και τη μηδαμινότητά του. Αυτός που θεωρεί τον εαυτό του χειρότερο από τους άλλους. Αυτός που μισεί κάθε έπαινο και ανθρώπινη δόξα. Πρώτο παράδειγμα ταπείνωσης ο ίδιος ο Χριστός, ο οποίος μας λέει׃ «Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πράος εἰμί καί ταπεινός τῆ καρδία….». (Ματθ. 11,29) Διδακτικό παράδειγμα, ο Τελώνης του σημερινού Ευαγγελίου.

Αδελφοί μου,

Ας προσευχηθούμε ταπεινά, αφού όπως είπε και ο Κύριος׃ «Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτόν ταπεινωθήσεται καί πᾶς ὁ ταπεινῶν ἑαυτόν ὑψωθήσεται» (Λουκ.14,11). Αμήν!

ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΗΣ , 2 Φεβρουαρiου 2020 (Λκ. 2, 22-40)

Σαράντα μέρες, μετὰ τὴ γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στὴ Βηθλεέμ, ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία, ἀκολουθώντας τὴ θρησκευτικὴ συνήθεια τῆς ἐποχῆς, “ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς Ἱεροσόλυμα παράστησαι τῷ Κυρίῳ, καθὼς γέγραπται ἐν νόμῳ Κυρίου…” (Λουκ. 2, 22-23). Τὸ εὐαγγέλιο συνεχίζει: Σ’ αυτόν, λοιπόν, είχε αποκαλυφθεί από το Άγιο Πνεύμα ότι δε θα πεθάνει πριν δει τον Xριστό του Kυρίου. Έτσι, με την καθοδήγηση του Πνεύματος, ήρθε στο ναό, και μόλις οι γονείς έφεραν μέσα το παιδάκι, τον Iησού, για να κάνουν γι’ αυτόν ό,τι συνηθίζεται σύμφωνα με το νόμο, το πήρε στην αγκαλιά του και δοξολόγησε το Θεό και είπε: «Tώρα πια αξιώνεις το δούλο σου, Kύριε, να πεθάνει ειρηνικά, σύμφωνα με την υπόσχεσή σου. Γιατί τα μάτια μου είδαν το μέσο της σωτηρίας σου που ετοίμασες κατάντικρυ όλων των λαών. Φως που θ’ αποτελέσει αποκάλυψη για τα έθνη και δόξα για το λαό σου τον Iσραήλ». Kι απορούσαν ο Iωσήφ και η μητέρα του παιδιού γι’ αυτά που λέγονταν γι’ αυτό. Aκόμα, ο Συμεών τους ευλόγησε και είπε στη Mαριάμ, τη μητέρα του παιδιού: “Nα! Aυτός είναι προορισμένος να γίνει η αιτία για την πτώση ή την ανόρθωση πολλών στο Iσραήλ και σημείο αντιλεγόμενο. Mάλιστα, ακόμα και τη δική σου προσωπικά την ψυχή ρομφαία θα τη διαπεράσει, έτσι που ν’ αποκαλυφτούν οι διαλογισμοί πολλών καρδιών”.

Ας προσπαθήσουμε αδελφοί μου να προσεγγίσουμε το μήνυμα της σημερινής Δεσποτικής και Θεομητορικής Εορτής της Υπαπαντής μέσα από τους θεολογικούς λόγους του μακαριστού Ρώσσου θεολόγου π. Αλεξάνδρου Σμέμαν.

Πόσο ἐκπληκτικὴ καὶ ὄμορφη εἶναι ἡ εἰκόνα, ὁ πρεσβύτερος νὰ κρατᾶ στὴν ἀγκαλιὰ του τὸ βρέφος, καὶ πόσο παράξενα τὰ λόγια του: “ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου…”. Συλλογιζόμενοι αὐτά τὰ λόγια ἀρχίζουμε νὰ ἐκτιμοῦμε τὸ βάθος αὐτοῦ τοῦ γεγονότος καὶ τὴ σχέση πού ἔχει μέ μᾶς, μὲ μένα, μὲ τὴν πίστη μας. Ὑπάρχει στὸν κόσμο κάτι πιὸ χαρούμενο ἀπὸ μιὰ συνάντηση, μιὰ “ὑπαπαντὴ” μὲ κάποιον πού ἀγαπᾶς; Εἶναι ἀλήθεια πώς τὸ νὰ ζεῖς σημαίνει νὰ περιμένεις, νὰ ἀποβλέπεις σὲ μιὰ συνάντηση. Δὲν εἶναι ἄραγε ἡ ὑπερβατικὴ καὶ ὄμορφη προσδοκία τοῦ Συμεὼν τὸ σύμβολό της; Δὲν εἶναι ἡ πολύχρονη ζωὴ του σύμβολο τῆς προσδοκίας, αὐτὸς ὁ “πρεσβύτης” πού περνᾶ ὁλόκληρη τὴ ζωὴ του περιμένοντας τὸ φῶς πού φωτίζει τοὺς πάντες καὶ τὴ χαρὰ πού πληρώνει τὰ πάντα; Πόσο δὲ ἀπροσδόκητο, πόσο ἄρρητα ὄμορφο εἶναι τὸ ὅτι τὸ πολυαναμενόμενο φῶς καὶ ἡ χαρὰ ἔρχεται στὸν πρεσβύτη Συμεὼν μὲ ἕνα παιδί!

Φαντασθεῖτε τὰ τρεμάμενα χέρια τοῦ γέροντα Συμεὼν καθὼς παίρνει στὴν ἀγκαλιὰ του τὸ σαρανταήμερο βρέφος τόσο τρυφερὰ καὶ προσεκτικά, ἀτενίζοντας τὸ μικρὸ πλάσμα, καὶ πλημμυρίζοντας ἀπὸ δοξολογία: “νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου”. Ὁ Συμεὼν περίμενε. Περίμενε σὲ ὁλόκληρη τὴ ζωή του, καὶ εἶναι βέβαιο πώς στοχαζόταν, προσευχόταν καὶ βάθαινε καθὼς περίμενε ἔτσι, ὥστε στὸ τέλος ὁλόκληρη ἡ ζωή του νὰ εἶναι μιὰ συνεχὴς “Παραμονὴ” τῆς χαρούμενης συνάντησης.

Δὲν εἶναι καιρὸς νὰ ἀναρωτηθοῦμε τί περιμένουμε; Τί ἐπιμένει ἡ καρδιά μας νὰ μᾶς ὑπενθυμίζει συνεχῶς; Μεταμορφώνεται βαθμιαία ἡ ζωή μας σὲ μιὰ ἀναμονή, καθὼς περιμένουμε νὰ συναντηθοῦμε μὲ τὰ οὐσιώδη; αὐτά εἶναι τὰ ἐρωτήματα πού θέτει ἡ Ὑπαπαντή. Ἐδῶ, σ’ αὐτή τὴ γιορτὴ ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀποκαλύπτεται ὡς ἀνυπέρβλητη ὀμορφιὰ μιᾶς ὥριμης ψυχῆς, πού ἔχει ἀπελευθερωθεῖ, βαθύνει καὶ καθαριστεῖ ἀπὸ καθετί τὸ μικρόψυχο, τὸ ἀνόητο καὶ τυχαῖο. Ἀκόμη καὶ τὰ γηρατειὰ καὶ ὁ θάνατος, ἡ γήινη μοίρα πού ὅλοι μας μοιραζόμαστε, παρουσιάζονται ἐδῶ τόσο ἁπλά καὶ πειστικὰ ὡς ἀνάπτυξη καὶ ἄνοδος πρὸς ἐκείνη τὴ στιγμή, ὅταν μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά, στὴν πληρότητα τῆς εὐχαριστίας, θὰ πῶ: “νῦν ἀπολύεις”. Εἶδα τὸ φῶς πού διαπερνᾶ τὸν κόσμο. Εἶδα τὸ “Παιδίον”, πού φέρνει στὸν κόσμο τόση θεϊκὴ ἀγάπη, καὶ πού παραδίνεται σὲ μένα. Τίποτε δὲν προκαλεῖ φόβο, τίποτε δὲν εἶναι ἄγνωστο, ὅλα τώρα εἶναι εἰρήνη, εὐχαριστία, ἀγάπη.

Αὐτά φέρνει ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου. Ἑορτάζει τὴ συνάντηση τῆς ψυχῆς μὲ τὴν Ἀγάπη, τὴ συνάντηση μ’ Αὐτὸν πού μοῦ ἔδωσε τὴ ζωή, καὶ πού μοῦ ἔδωσε τὸ κουράγιο νὰ τὴ μεταμορφώσω σὲ ἀναμονή συνάντησης μαζι Του.

Αγαπητοί αδελφοί,

Σήμερα θυμόμαστε τὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου, τὴ συνάντησή Του μὲ τὸ πρῶτο πρόσωπο, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ Μητέρα Του, τὸ ὁποῖο μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Τὸν εἶχε διαισθανθεῖ ὡς Θεό. Ἡ τραγωδία τῆς ἀποστέρησης τοῦ Θεοῦ τὴν ὁποία βρίσκουμε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο ἔχει τελειώσει· ὁ Κύριος εἶναι μαζὶ μὲ τὸ λαό Του· ἡ πληρότητα τῆς Θεότητας κατοικεῖ πάνω στὴ γῆ αὐτή.

Ἐνῷ όμως ὁ Ἅγιος Συμεὼν διακήρυττε τὴ λύτρωση τοῦ κόσμου ἀπὸ τὴ μακραίωνη ἀποξένωσή του ἀπὸ τὸν Θεὸ ἔδινε ταυτόχρονα καὶ στὴ Θεομήτορα τὴ φοβερὴ προειδοποίηση ὅτι μιὰ ρομφαία θὰ διαπερνοῦσε καὶ τὴ δική της τὴν καρδιά, ὅτι ἡ θυσία ποὺ ἀναστελλόταν γιὰ τὴ στιγμὴ ἐκείνη θὰ φανερωνόταν κάποια μέρα σὰν θεϊκὴ βουλὴ. Η Σταύρωση και ο θάνατος του Κυρίου θα ακολουθούσαν μετά από μερικά χρόνια (Λκ. 2. 34, 35).

Ἐμεῖς λοιπὸν ποὺ ἔχουμε πεθάνει μὲ τὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐγερθεῖ μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ὁδηγούμαστε στὸ ναὸ ὅπως εἶχε ὁδηγηθεῖ κι Ἐκεῖνος, αἰώνιοι καὶ ἐν τούτοις ὑποκείμενοι στὴν τραγωδία τοῦ χρόνου, ζωντανοὶ ἀλλὰ προορισμένοι γιὰ τὸ θάνατο, όπως διακυρύττουμε με την Βάπτισή μας. Μὲ παρόμοιο τρόπο ὕστερα ἀπὸ τὴ συνανάστασή μας μαζί Του ὁ Χριστὸς μᾶς ἀποστέλλει –ὅπως προηγουμένως ὁ Πατέρας εἶχε στείλει Ἐκεῖνον– στὴ σφαίρα τῆς ἁμαρτίας γιὰ νὰ σηκώσουμε στὰ σώματα, τὶς ψυχὲς καὶ ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή μας τὸ σταυρὸ τοῦ κόσμου προσμένοντας την παντοτινή Υπαπαντή μαζί του και να πούμε το δικό μας «Νυν απολύεις» εν καθαρά καρδία και με ελπίδα ζωής αιωνίου. Αμην!

Κήρυγμα πρωτοχρονιάς

Ευλόγησον τον στεφανον του ενιαυτού της χρηστότητας σου Κυριε! 

Εισήλθαμε, αδερφοί μου,  σε έναν νέο χρόνο,   αλλά δεν εισήλθαμε αυτομάτως σε μια άλλη εποχή σε μια άλλη κατάσταση,  στην εποχή και την κατάσταση που το ευαγγέλιο μας προτείνει.  Αυτή η  πνευματική κατάσταση, αυτός ο τρόπος ζωής δεν γνωρίζει καθημερινές και σχόλες κατά τον ποιητή , είναι για κάθε μέρα, για όλη μέρα, για όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Αναμνήσεις διαφορές από τα παιδικά μας χρόνια έρχονται στο νου μας σήμερα . Το πώς λαχταρούσαμε τα γλυκά , τα δώρα , τα παιχνίδια από τους γονείς και τους συγγενείς μας. Το πώς έλαμπαν τα αθώα μάτια μας μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και πόση χαρά -αγνή και άδολη – έπαιρνε η ψυχή μας μέσα στο κλίμα αυτό των εορτών. Είχαμε τότε ενθουσιασμό για όλα ! Εκεί θα πρέπει να ανατρέξουμε και σήμερα. Κάθε αρχή είναι και μία ευκαιρία μία δωρεά του Θεού  για μας.

Ας κάνουμε τρεις απλές σκέψεις με την είσοδο μας στο έτος 2020 από της γεννήσεως του Σωτήρος Χριστού.

1.  Η αρίθμηση των χρόνων έχει ως αρχή τον Χριστό έτσι και η ζωή μας ας έχει ως αρχή της και το τέλος  της το πρόσωπο του Κυρίου  και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού , του αρχηγού της πίστεώς μας. Και όταν λέμε αρχή και τέλος να είναι ο Χριστός, δεν εννοούμε μόνο να κάνουμε το σημείο του σταυρού και να παρακαλούμε τον Θεό για βοήθεια στις ανάγκες μας,  ούτε να εκκλησιαζόμαστε τυπικά και να κοινωνούμε απροετοίμαστοι εθιμοτυπικά. Εννοούμε να αφήσουμε τον Χριστό να επηρεάσει τη ζωή μας,  να γίνει Αυτός  η πηγή της χαράς μας και όλων των δραστηριοτήτων μας, να γίνει η ανάπαυση κάθε σκέψης και κάθε προσδοκίας μας,  να γίνει το ίδιο μας το είναι. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν μπορούμε να επιλέγουμε πότε θα καλούμε το Θεό στη ζωή μας και πότε θα τον διώχνουμε. Δεν  μπορούμε να ζούμε τη ζωή μας χωρίς  να γνωρίζουμε ποιό είναι το θέλημά Του .  Σημαίνει τελικά ότι στις επιλογές μας δεν πρέπει να είναι έξω ο Θεός.
2. Δεύτερη  σκέψη που είναι  ωφέλιμο να μας απασχολήσει σήμερα, είναι το πώς εορτάζουμε εμείς οι πιστοί την κάθε ξεχωριστή ημέρα του χρόνου, την κάθε γιορτή. Όλοι θέλουμε να ξεφύγουμε από αυτό που λέμε «ρουτίνα» και «καθημερινότητα». Αυτό , κατά τη γνώμη μας, μας εμποδίζει και μας κουράζει, μας βαραίνει. Να ξεφύγουμε από όλα αυτά. Καμμία αντίρρηση. Γι’αυτό έρχονται οι γιορτές,  για να υπάρχει εναλλαγή στη ζωή μας διαφόρων συναισθημάτων, καταστάσεων και συνηθειών. Αυτό μας ανανεώνει, μας δίνει δύναμη και νέα προοπτική να συνεχίσουμε την ανηφόρα του βίου μας. Ας προσέξουμε όμως μήπως ξεφεύγοντας από την καθημερινότητα ξεφύγουμε και από το σκοπό μας και κάνουμε αυτοσκοπό το φαγητό, το ποτό και την ξεκούραση. Μήπως δηλαδή κουραστούμε από την ξεκούραση και την ανάπαυση του σώματος και της κοιλιάς μας και ξεχάσουμε το σκοπό της ζωής μας. Ο πολύαθλος Ιώβ  έκανε συχνά θυσίες  στο Θεό με την εξής πνευματική ανησυχία  : Μήπως τα παιδιά μου ή και εγώ αμαρτήσαμε απέναντι του Θεού τρώγοντας και πίνοντας και απολαμβάνοντας τα αγαθά της γης,  μήπως μας ξέφυγε κάποια λέξη ή πράξη μη ευάρεστη στον Θεό; Ας μιμηθούμε κι εμείς τον Ιώβ και ας μην έχουμε πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, ότι όλα τα κάνουμε καλά κι άγια.

3. Τέλος, ας σκεφτούμε αδερφοί μου πως την πραγματική αλλαγή στη ζωή μας την δίνει η μετάνοια. Όλοι μετανοούμε καθημερινά, δηλαδή αλλάζουμε γνώμη για πρόσωπα και καταστάσεις αλλάζουμε συνήθειες , αλλάζουμε τρόπο σκέψης. Ωστόσο η εκκλησία δίνει ένα άλλο νόημα στην μετάνοια. Μας προτείνει όχι απλώς να αλλάξουμε στέκια, φίλους, παρέες,  συνεργάτες, διατροφικές συνήθειες, ενδυματολογικές τάσεις,  αλλά πολύ απλά να αλλάξουμε τον τρόπο που τα βλέπουμε όλα αυτά. Τι έχουν να μας προσφέρουν τα στοιχεία αυτού του κόσμου; Γιατί μας τα έδωσε ο Θεός  και πώς εμείς τα χρησιμοποιούμε. Μήπως τελικά αυτά μας χρησιμοποιούν;
Αγαπητοί εν Χριστω αδερφοί! 
«Κάθε  αρχή και δύσκολη» , λέει ο λαός μας. Η δυσκολία είναι αυτή ακριβώς.  Να δούμε τις πραγματικές διαστάσεις του χρόνου. Να ξεφύγουμε από αυταπάτες και να απεγκλωβιστούμε από τα θανατηφόρα πάθη που μας κυριεύουν. Πώς θα ξεπεράσουμε αυτή τη δυσκολία;  Ανατρέχοντας  και αναζητώντας το παιδί που βρίσκεται μέσα μας , την χαμένη μας αθωότητα.  Ύστερα βάζοντας ως κέντρο της ύπαρξης μας τον Ιησού Χριστό και τότε θα βλεπουμε  τα πράγματα και τα πρόσωπα που μας περιβάλλουν σε μία άλλη διάσταση. Σταυροαναστάσιμη. Διάσταση αιωνιότητας!
Ας μας δώσει ο σαρκί Περιτμηθείς Κύριος με τις πρεσβείες
του Αγίου Βασιλείου του μεγάλου Ιεράρχου της εκκλησίας μας, αυτή την ευλογημένη αλλαγή μαζί με την αλλαγή του έτους ! Αμήν!

Κυριακη προ της Χριστου Γεννησεως , 22/12/2019

Αδελφοί μου,

Κυριακή πρό της Χριστού Γεννήσεως σήμερα, και η Εκκλησία μας, προετοιμάζει τα παιδιά της, όλους εμάς, για να εορτάσουμε το κοσμοϊστορικό και σωτήριο γεγονός της Γέννησης του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Για τις εορτές που αναφέρονται στο Δεσπότη Χριστο και τη Θεοτόκο, τις Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές όπως λέγονται, υπάρχει μια περίοδος προετοιμασίας, προκειμένου οι πιστοί να ζήσουν ουσιαστικότερα τα γεγονότα αυτά, να πάρουν δύναμη και ωφέλεια. Είναι μια όαση μέσα στην καθημερινότητά μας. Σταθμοί και ορόσημα στην πνευματική μας ζωή. Η εορτή των Χριστουγέννων είναι μια ευκαιρία να επαναπροσδιοριστούμε ως άνθρωποι και ως ορθόδοξοι χριστιανοί. Να αποδεχθούμε τη σωτηρία που έφερε ο Χριστός με τον ερχομό του στον κόσμο.

Ας δούμε λοιπόν πως μας προετοιμάζει η Εκκλησία μας για να γιορτάσουμε τη Γέννηση του Χριστού.

Πρώτα με τα αγιογραφικά αναγνώσματα και τους εμπνευσμένους ύμνους. Στο σημερινό ευαγγέλιο , ο Ευαγγελιστής Ματθαίος με ιστορική ακρίβεια μας ανέφερε το γενεαλογικό δέντρο του Ιησού Χριστού , που κατά την ανθρώπινη φύση του είναι απόγονος του Αβραάμ και του Δαβίδ. Όλους αυτούς τους προγόνους του Χριστού τους εορτάσαμε την προηγούμενη Κυριακή , Κυριακή των Προπατόρων.

Σήμερα εορτάζουμε όλους όσους με τη ζωή τους ευχαρίστησαν το Θεό, από τον Αδάμ μέχρι τον Ιωσήφ τον Μνήστορα. Παρατηρούμε λοιπόν ότι ο Χριστός ως άνθρωπος, όπως όλοι μας, είχε τους προγόνους του. Ενώθηκε με την ιστορία της ανθρωπότητας.

Την έλευσή του την προανήγγειλάν οι Προφήτες με κάθε λεπτομέρεια, εκατοντάδες χρόνια πρίν γεννηθεί. Από τον προφήτη Ησαϊα μέχρι τον Τίμιο Πρόδρομο. Τον ανέμεναν όλες οι ψυχές που ποθούσαν να λυτρωθούν από τα στίγματα της αμαρτίας. Ηταν κατά τον ποιητή, ο Μεγάλος Αναμενόμενος. Τα αναγνώσματα από την Παλαιά και την Καινή διαθήκη και οι εορταστικοί ύμνοι της Εορτης των Χριστουγέννων μας βοηθούν να κατανοήσουμε οτι ο Χριστός υπήρξε ιστορικό πρόσωπο. Γεννήθηκε από άνθρωπο σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο.

Ηταν απόγονος συγκεκριμένων ιστορικών προσώπων, αλλά ταυτόχρονα είναι ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, το β΄πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Άναρχος και αιώνιος Θεός «δι ου τα πάντα εγένετο» και η Γέννηση του στη γη ήταν υπερφυσική. Αποτελεί μυστήριο ξένο και παράδοξο. Η Σύληψή του στη μήτρα της Θεοτόκου έγινε εκ Πνεύματος Αγίου και έτσι η Παρθένος Μαρία παρέμεινε παρθένος κατά τη Γέννηση και μετά τη Γέννηση του Χριστού.

Αν θελήσουμε να προσέξουμε και να μελετήσουμε τα όσα διαβάζονται και ψάλλονται στους ναούς από την 20η Δεκεμβρίου που αρχίζουν τα προεόρτια των Χριστουγέννων, μέχρι και την 31η που είναι η απόδοση της εορτής αποκτoύμε μια πλήρη ιστορική και δογματική εικόνα του Γεγονότος της Θείας Γεννήσεως. Όλα αυτά μας ανεβάζουν, μας βγάζουν από τον υλικό κόσμο και μας δημιουργούν ιερά αισθήματα.

Αρκεί μόνο αυτό; Επειδή δεν αποτελούμαστε μόνο από πνεύμα, αλλά και από σώμα, με ποιά άλλα μέσα μας βοηθά η Εκκλησία μας να βιώσουμε τα Χριστούγεννα; Με την νηστεία και την εγκράτεια. Πράγματα παρεξηγημένα στην εποχή μας. Τι σημαίνει νηστεία; Κάνουμε δίαιτα; Τρώμε ψάρι αντί κρέας 40 μέρες πρίν τα Χριστούγεννα; Απλά αλλάζουμε τις διατροφικές μας συνήθειες; Δεν αρκεί μόνο αυτό. Η νηστεία είναι υπάκοη στην ιερά παράδοση της Εκκλησίας που μας προτρέπει να εγκρατευτούμε για την ωφέλειά μας.

Ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του ας ακολουθήσει. Ο πιστός που τηρεί τη νηστεία καθαρίζει τον οργανισμό του από λιπαρές τροφές και αγωνίζεται να ελέγξει τις επιθυμίες του που τον οδηγούν στην αμαρτία. Γίνεται κυρίαρχος του εαυτού του, του θυμου, της πολυλογίας της απληστίας. Προσπαθεί να μην επιθυμεί ό,τι βλέπει αλλά ό,τι έχει πραγματικά ανάγκη. Αναζητά το Θεό μέσω της προσευχής. Αυτός που νηστεύει πραγματικά, κάνει την αυτοκριτική του. Εντοπίζει τα πάθη και τις αδυναμίες του και τα εναποθέτει με την εξομολόγηση μπροστά στη φάτνη του νεογέννητου Χριστού. Έτσι, καθαρός ψυχικά και σωματικά προσέρχεται στη θεία Κοινωνία. Με το σώμα και το Αίμα του Χριστού ο άνθρωπος θεοποιείται , γεννιέται ο Χριστός στην υπαρξή του, γιορτάζει Χριστούγεννα με το Χριστό.

Μας δίνει επίσης η Εκκλησία μας την ευκαιρία αυτές τις μέρες να κοιτάξουμε τον πόνο και την ανάγκη του πλησίον μας . Να χαρούμε κι εμείς αλλά και οι άλλοι. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ανακουφίζονται και βοηθιούνται από τη μέριμνα της Εκκλησίας, από τον οβολό και την αγάπη όλων μας. Αυτό είναι πολύ παρήγορο και δεν πρέπει να το αποσιωπούμε. Ο Χριστός ευλογεί αυτόν που δίνει και ευλογεί διπλά αυτόν που δίνει χωρίς να το φανερώνει.

Αδελφοί μου ένα σύγχρονο τραγούδι που αναφέρεται στη νύχτα των Χριστουγένων λέει «απόψε στα ποτήρια πνίγονται όλες οι ενοχές». Ας μην προσπαθήσουμε κι εμείς να πνίξουμε τις ενοχές μας και τις αμαρτίες μας στο ποτό και στην καλοπέραση. Μόνο ο Χριστός μας μπορεί να διώξει τις ενοχές και να να μας απαλλάξει από την αμαρτία. Γι’ αυτό άλλωστε έγινε άνθρωπος. Είδαμε πώς Εκκλησία μας σαν στοργική μάνα, μας προετοιμάζει και μας προτείνει να γιορτάσουμε τα φετινά Χριστούγεννα. Ο Θεός θέλει να Γεννηθεί μέσα μας, στην οικογένειά μας, στην πολη μας, στον πολιτισμό μας. Ας μη του το αρνηθούμε. Χριστός επί γής, Υψώθητε!

Κύρηγμα 21 Νοεμβρίου – Εισόδια της Παναγίας

Ὢ τῶν ὑπὲρ ἔννοιανθαυμάτων σου Πανάχραντεξένη σου ἡ γέννησις ὑπάρχειξένος ὁ τρόπος ὁ τῆς αὐξήσεωςξένα καὶ παράδοξα τὰ σάπάντα Θεονύμφευτεκαὶ βροτοῖς ἀνερμήνευτα 

 

Εορτάζουμε σήμερα, σεβαστοί πατέρες και αδελφοί στην ευλογημένη αυτή ενορία την εν τω ναώ των είσοδο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Στο ναό αυτό ευδόκησε ο Θεός , δια των τιμίων χειρών του Επισκόπου μας, να λάβω τον δεύτερο βαθμό της ιερωσύνης και να γίνει και η δική μου είσοδος  στα άγια των αγίων , στα απόρρητα μυστήρια του Θεού. Ας είναι ευλογημένο το Όνομα του Τρισαγίου Θεού και της Υπεραγίας Θεοτόκου που μας δίνει αυτή την πνευματική ευκαιρία να συναχθούμε επι το αυτό κλήρος και λαός, να τελούμε τη Θεία ευχαριστία τη λογική μας λατρεία . 

 

 Με τη θεια Λειτουργία ανεβαίνει ο  άνθρωπος στον ουρανό και κατεβαίνει ο Θεός στη γη. Κοινωνεί ο άνθρωπος  το Σωμα και το Αιμα του Χριστού, κοινωνει με την Υπεραγια Θεοτόκο με τους Αγίους και με όλους τους αδελφους του.  Κοινωνία δε σημαινει απλά την επικοινωνία. Δε μενουμε στην επικοινωνια, στην κοινωνικη  συναναστροφή αλλά ουσιαστικά κοινωνουμε όλοι μεταξύ μας σαν αδερφοι εν Χριστω με το συνδεσμο της θειας αγαπης και ενότητας και προγευόμαστε τη χαρα του Παραδεισου , απ αυτή κι ολας τη ζωή. Αυτοπροσδιοριζόμαστε και αισθανόμαστε ένα , Σώμα Χριστού , με κεφαλή μας το Χριστο και μελη όλους εμας . Ξενα και παράδοξα και βροτοις ανερμήνευτα είναι αυτά που ζουμε οι χριστιανοί μεσα στο ναό, όπως μας λέει ενας ύμνος  της σημερινης εορτης . Όπως ακατανόητη με τα ταπεινα ανθρωπινα κριτήρια είναι και όλη η ζωή της Πάναγίας μας. Γεννήθηκε από στείρα και υπέργηρη μητέρα . Ο ερχομός της στον κόσμο , ήταν καρπός προσευχής. Πόσες άτεκνες  μητέρες αλήθεια δεν ταυτίζονται με τον πόνο του Ιωακείμ και της Άννας και με τη θερμή τους προσευχη να αποκτήσουν ένα παιδί. Στα τρία της χρόνια η Παναγία , εισήλθε στο ναό του Θεού και την υποδέχτηκε ο Αρχιερευς Ζαχαρίας, ο πατερας του Τιμίου Προδρόμου.  Όλα εκεί τα περιέβαλλε μια απιστευτη χάρη. Όλοι  έβλεπαν ότι το χερι του Θεου ευλογεί τη μικρή αυτή κόρη,  που ήταν από το  Θεό επιλεγμένη να υπηρετήσει το σχέδιο του για τη σωτηρία του ανθρώπου.  

 

Η Παρθένος διέμεινε δώδεκα χρόνια στο ναο, όπου τρεφόταν από τον Αρχάγγέλο Γαβριήλ με ουράνια τροφή, ώσπου πλησίασε ο καιρός του Ευαγγελισμού της. Πως μπορει  ο συγχρονος άνθρωπος με την ψυχρή λογική του να προσεγγίσει τα θαυματα αυτά που ξεπερνούν κάθε φυσικό νόμο. Πως μπορεί η ζωη της Παναγίας μας να αναλυθει με τις επιστημονικες  μεθοδους  και να δωθουν εξηγησεις για την γεννησή της , την αειπαρθενία της , την καθαρότητά της . Μόνο με την πίστη προσεγγιζουμε το θαυμα. Και η ζωή μας που είναι ένα μεγάλο θαύμα, μόνο με την ορθη πίστη μπορεί να βρει τον πραγματικό σκοπό της. Ο σκοπός της ζωής μας είναι να ενωθούμε με το Θεό, να αποδεχτούμε τη σωτηρία που μας πρόσφερε ο Χριστός. Η ένωση μας αυτή με το Χριστό , γίνεται σταδιακά , μέχρι το τέλος της επι γης ζωής μας.  Η σημερινή εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου για εμάς που την τιμούμε ,  σηματοδοτεί την διαρκη εισόδευση μας στο χωρο της χάριτος του Θεού, την Εκκλησία που ξεκινά από τον ναό. Συγκεκριμένα,  ο ναός της ενορίας του καθενός μας  είναι συνδεδεμένος με όλη μας τη ζωή. Από το σαραντισμό μας , όταν ήμασταν βρέφη , μέχρι την εξοδο μας από τον πολυτάραχο βίο μας.  Η κάθε ευχαριστη και δυσαρεστη πτυχή της ζωής μας συνδέεται με το ναό. Θα ήταν μονοδιάστατη η θεωρηση ότι οι ναοι εναι απλά ένα στοιχείο της παράδοσης και του πολιτισμού μας και τιποτε περισσότερο. Η λέξη ναός σημαίνει κατοικία. Κατοικία του Θεού,  χώρος  λατρείας και προσευχής. Αλλά ο Θεός είναι παντού, παντού μπορούμε να προσευχηθούμε και σε πολλές περιπτώσεις η θεια λατρεία τελείται και εκτός του ναού.  

 

Αρα ο ναος δεν είναι μονο τοπος λατρειας , είναι και εκκλησια , (παω στην εκκλησια λεμε). Εκκλησια σημαινει τη συναξη των βαπτισμενων μελων μιας ενοριας. Εχει χαρακτήρα τοπικό, είναι ανεξαρτητη  και αυτοτελής , αλλα συναμα εχει και οικουμενικό χαρακτηρα. Στην εκκλησια , τη συναξη δηλ. των πιστων , βιώνεται και ολοκληρωνεται εις τους αιωνας των αιωνων η κοινη μας πιστη , το κοινο βιωμα,  όλων των μελων της από την ημερα της Πεντηκοστης που ιδρυθηκε ,μεχρι σημερα. Ετσι εκφραζεται η  ενοτητα και η καθολικότητα της Εκκλησίας με αφετηρια και σημειο αναφορας τη θεια λειτουργία. Σε κάθε θεια λειτουργια, ανεξαρτητα από αν συμμετεχουμε η όχι , ο ιερεας δεεται υπερ των ενοριτων και των δι ευλογους αιτιας απολοιφθεντων , δηλ όσων για καποιο σοβαρο  λόγο απουσιάζουν . Όλα αυτά σημαινει ο ορθοδοξος ναος για τον πιστο ανθρωπο.   Καθε φορα που μπαινουμε στο ναο, ασχετως με το αν αυτό  γινεται συνειδητα,  τυπικα ή τυχαια,  εισοδευουμε στο χωρο της χαριτος του Θεού. Οπως όμως ο ναος έχει κυριως τρια μερη , τον πρόναο, δηλ. το χωρο που προσκυνούμε και αναβουμε το κερι μας, τον κυριως ναο και το ιερο βημα, συμβολικα και παραβολικα θα μπορουσαμε να χωρισουμε την πορεια του ανθρωπου για να ενωθει με το Θεό σε τρια σταδια. Πρωτο σταδιο η βαπτιση μας που μας δινει τη δυνατοτητα να συμμετεχουμε στα ιερα μυστηρια και κυριως  να εξομολογουμαστε και να κοινωνουμε . Το δευτερο σταδιο είναι η ελευθερη και αληθινη συμμετοχη μας στα ιερα μυστηρια. Το περασμα από το τυπικο στο ουσιαστικό και από τη θεωρια στη πραξη με την εξασκηση των ευαγγελικων αρετων.  

 

Ο αγωνας δηλαδη που κανει ο καθενας μας να συγχωρει ακομα και τον εχθρο του , να είναι ταπεινοφρονας , υπομονετικος στους πειρασμους και στις δοκιμασιες, να ελεει και να αγαπα τους πάντες, μιμουμενος την αγαπη του Χριστου. Το τριτο σταδιο , είναι το σταδιο που το κατακτουν οι τελειοι, οι πρωταθλητες της πιστεως. Εινα τα αγια των αγιων , το ενδοτερον του καταπετασματος . Εκει θα συναντησουμε την Παναγια μας τους αγιους μας και όλους που τελειωσαν με πιστη τη ζωη τους. Εκει ανηκει και οποιος προσευχεται καρδιακα, οποιος αναζητα το Θεο μεσα του και ποθει να βιωσει τις υπερκοσμιες εμπειριες της θειας χαριτος και να γευτει τους γλυκεις καρπους του Αγιου Πνευματος. Στο τριτο σταδιο,  που στο ναο συμβολίζεται με το ιερο βημα, το ιερο θυσιαστηριο, ανηκουν όλοι εκεινοι οι ανθρωποι του Θεου , οι ισως απλοί και άσημοι , οι περιφρονημενοι  και συκοφαντημενοι, που εκαναν τον πονο προσευχη και δοξολογία, που εκαναν την καρδια τους θυσιαστηριο και βωμο , απ οπου αναπεμπουν την ακαταυπαυστη λατρευτικη θυσια στον Τριαδικο Θεό. Ευχηθειτε , σεβαστοι πατερες και αγαπητοι μου αδελφοι, υμνητες της Παναγιας μας και εορταστες των Εισοδιων της , ευχηθειτε, όπως και η Παρθενος Μαρια, να φτασουμε κι εμεις  , με της Αγιες πρεσβειες της στα Αγια των Αγιων,  στην τελειωση μας,  στην ενωση μας με το Θεό.  Η εισοδος της Παναγίας μας  στο ναο να σημανει και την δικη μας εισοδο στη Βασιλεια του Θεού. Αμην!