ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2019 ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

                                                                                                                                                                         (Β΄ Τιμοθ. 2 , 1-10)

         

        

         Το σημερινό αποστολικό ανάγωσμα, αδελφοί μου, μας περιγράφει  ποίο πρέπει να είναι το αγωνιστικό και μαρτυρικό φρόνημα του χριστιανού και αναφέρεται στον εορτασμό της  ιεράς μνήμης του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους.

         Ο Άγιος  Ιερομάρτυς  του  Χριστού Χαραλάμπης , ο λαοφιλής αυτός Άγιος της Εκκλησίας μας , έζησε τον 2ο μ. Χ. αιώνα στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Ήταν ιερεύς του Θεού. Η ζωή του ήταν μιά συνεχής υπηρεσία αφοσίωσης στο Χριστό και αγάπης προς τον πλησίον . Όταν το 198 ο έπαρχος Λουκιανός ,την περίοδο εκείνη των σφοδρών διωγμών του Σεβήρου , κάλεσε  τον Άγιο να αρνηθεί το Χριστό , αυτός λουσμένος από τη θεία χάρη και παρά την μεγάλη ηλικία του ομολόγησε με παρρησία την πίστη του , ενδυναμωμένος από τη χάρη του Χριστου.  Δεν πτοήθηκε καθόλου εμπρός στις απειλές  για σκληρά βασανιστήρια. Έλαμπε όλος από χαρά ουράνια , όπως μας μαρτυρεί και το όνομά του. Ο έπαρχος τότε , δε δίστασε  να διατάξει  τους δημίους να γδάρουν τις σάρκες του γηρασμένου στο σώμα αλλά ακμαιοτάτου στην ψυχη λειτουργού του Θεού , για να φανεί  και να ενεργήσει δι’  αυτού «η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα» χάρη του Θεου. Αντί λοιπόν να υποφέρει – όπως όλοι περίμεναν – από τους φρικτούς πόνους , ο Άγιος δοξολογούσε το Θεό για την αντοχή που του έδινε. Τότε πολλοί δήμιοι βλέποντας το θαύμα  αυτό προ των οφθαλμών τους , μετεστράφησαν και πιστεψαν στο Χριστό που αποκαλύπτει τη δύναμη Του μέσα από την αδυναμία της ανθρώπινης φύσης. Ο Ίερομάρτυς του Χριστού , ως εκλεκτός Του δούλος  και αθλητής, έλαβε το στέφανο του μαρτυρίου  με τον αποκεφαλισμό του σε ηλικία 113 ετών.

      Είδαμε , αδελφοί μου να επαληθεύονται  στη ζωή του Αγίου Χαραλάμπους , όλα όσα πατρικά συμβούλευε ο Απόστολος  Παύλος τον μαθητή του Τιμόθεο στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα . Ο Άγιος  «ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστου» έγινε αρεστός στον Αθλοθέτη του κρατώντας τον εαυτό του μακριά από τις φροντίδες και τις ενασχολήσεις της ζωής . Δυναμωμένος από τη θεία χάρη οδηγήθηκε στην κακοπάθεια και στο μαρτύριο.

    «Σύ ουν κακοπάθησον ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού»

       Όπως και ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος κακοπαθεί  , ευρισκόμενος δεσμιος στις φυλακές της Ρώμης , απο όπου στέλνει την επιστολή  του , το ίδιο προτρέπει  και τον μαθητή του  να πράττει. Να μην επιζητεί την πλατεία  και ευρύχωρη οδό , τις εύκολες λύσεις , διότι κάτι τέτοιο δεν συνιστά τη «νόμιμη» κατά Χριστόν άθληση καί δεν συνάδει με το πνεύμα του ευαγγελίου. Και «το στόμα του Αποστόλου Παύλου» και ο  μεγαλύτερος ερμηνευτής των  επιστολών του , ο Ιερός Χρυσόστομος ,  μας διαφωτίζει σχετικά με την κατά Χριστόν άθληση : «Κανένας πραγματικά μεγάλος αθλητής όταν βρίσκεται στο στάδιο των αγώνων , δεν επιζητεί λουτρά , ούτε τράπεζα γεμάτη από φαγητά και κρασιά. Αυτό δεν είναι γνώρισμα αθλητή , αλλά ανόητου ανθρώπου. Διότι ο αθλητής αγωνίζεται εναντίον της σκόνης , της θερμότητος του ηλίου , εναντίον του πολλού ιδρώτος , με θλίψεις και στενοχωρίες. Τώρα είναι ο καιρός του αγώνα και των ταλαιπωριών  σκέπτεται , και γι αυτό είναι φυσικό και νά πληγώνομαι και να αιματώνω και να πονώ. Ας πιστεύσουμε  ότι όλη μας η ζωή περνά μέσα σε αγωνίες και τότε ουδέποτε θα ζητήσουμε άνεση , ουδέποτε θα αισθανθούμε στενοχωρία όταν θα δοκιμάσουμε θλίψεις. Άλλος είναι ο καιρός της ανέσεως. Εμείς πρέπει να γίνουμε τέλειοι μέσα από τις δοκιμασίες και τις θλίψεις. Ο Κύρίος μας όμως μας προτρέπει να τον παρακαλούμε στην προσευχή μας να μην εισέλθουμε σε πειρασμό και παράλληλα μας διαττάσει , αφού πάρουμε τον σταυρό των δοκιμασιών στους ώμους μας , να Τον ακολουθήσουμε. Αυτά που λέγω δεν είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους , αλλά ίσα-ίσα είναι πολύ αρμονικά. Εσύ δηλαδή να είσαι διαρκώς προετοιμασμένος , όπως ο στρατιώτης με τα όπλα του , διαρκώς να έχεις το νου σου άγρυπνο , σαν να περιμένεις τον πόλεμο. Πολέμους όμως μην προκαλείς , διότι αυτό δεν είναι γνώρισμα καλού στρατιώτου , αλλά επαναστάτου ».

        Η κακοπάθεια λοιπόν , όπως μας συμβουλεύει , ο άγιος Πατήρ της Εκκλησίας μας  ειναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του αθλητή του Χριστού στην καθημερινή του ζωή . Πώς όμως νοείται η έννοια της άθλησης σε περίοδους που δεν διώκεται η πίστη μας; Όντως δεν καλούμαστε σήμερα να ομολογήσουμε ενώπιον των τυράννων την πίστη μας . Ας τον ομολογούμε όμως στην πράξη με τη ζωή μας , τις επιλογές μας  , την υπακοή μας στο Ευαγγέλιο Του. Αυτό βεβαίως δεν είναι εύκολο , γιατί θα βρούμε αντιμέτωπο το διάβολο που αντιστρατεύεται τον αγώνα μας και εμποδίζει τη σχέση μας με το Θεό , χρησιμοποιώντας πολλές φορές ως όργανά του τους ανθρώπους. Ομολογία της πίστεως είναι να παίρνουμε θέση όταν βλασφημείται το Όνομα  του Θεού και διαστρέφεται ο Νόμος Του. Η ουδετερότητα μας σε αυτές τις περιπτώσεις  στο όνομα της καλοπέρασης και της εξωτερικής «ηρεμίας» στη ζωή μας , δεν συνιστά τη γνησιότητα της πίστης μας . Η γαλήνη στη ζωή μας και η ειρήνη στην  ψυχής μας , όταν αυτά δεν κατακτήθηκαν μετά από αγώνες και κακοπάθεια , είναι επισφαλείς και εύθραυστες καταστάσεις που ευκολά ανατρέπονται  με την παραμικρή δυσκολία.

                Η έννοια της κακοπάθειας  , όπως παρουσιάζεται στην σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα , είναι συνδεδεμένη και με τη θυσία .

Ο Απόστολος Παύλος  «πάντα υπέμεινε δια τους εκλεκτούς». Για να βρούν την αλήθεια και να σωθούν οι αδελφοί του , τους οποίους

προόρισε ο Θεός , υπέμένει πολλές δοκιμασίες και θλίψεις , αλλά δε σταμάτησε να κηρύττει το Ευαγγέλιο , ούτε αποκαρδιώθηκε .

Κι  εμείς ας προσπαθήσουμε να θυσιάσουμε κάτι από τις ανέσεις μας για τον πλησίον , ας  ταπεινώσουμε τον εαυτό μας προκειμένου να έρθουμε σε επικοινωνία μαζί του και να του μεταδώσουμε τή χαρά και την  αγάπη του Χριστού. « Στην Ορθοδοξία » , έλεγε ο Όσιος Παϊσιος ,  « η καλωσύνη είναι το ξεχείλισμα της αγάπης πρός το Θεό και πρός τον πλησίον. Όποιος ζεί σωστά τήν ορθόδοξη ζωή έχει ταπείνωση , αγάπη και δίνεται ολόκληρος γιά τόν πλησίον, θυσιάζεται ».  Θυσία , επίσης απατείται και για να επικοινωνήσουμε με το Θεό . Όταν προσπαθούμε να αφήσουμε την ψυχή μας  να ανέβει δια της προσευχής προς το Θεό , δε συναντάμε λίγες δυσκολίες. Επίσης δεν μας είναι πάντοτε εύκολο να προσερχόμαστε στο ναό και να λατρεύουμε το Θεό.  Χρειάζεται πνεύμα υπακοής για να αποδεχθούμε την ωφέλεια της νηστείας και της άσκησης που ως μέσα θεραπευτικά μας προβάλλει η Εκκλησία. Ακόμη και τα πιό απλά πράγματα, θέλουν ιδιαίτερη προσπάθεια στον πνευματικό μας αγώνα , όταν αυτός γίνεται με συνέπεια και με σκοπό να είναι ευάρεστος στο Θεό.

          `Αδελφοί μου , με τη βάπτισή μας ανήκουμε στην ευλογημένη παράταξη του Χριστού στο «κέρας των πιστών». Δεν είμαστε στρατιώτες κάποιου κοσμικού βασιλιά αλλά αγωνιζόμαστε να γίνουμε «καλοί στρατιώται Ιησού Χριστού». Για εμάς στόχος είναι η αγιότητα , γι αυτό επιλέξαμε την «στενή και τεθλιμμένη οδό την απάγουσα εις την ζωήν».  Ας αγωνιστούμε μέχρι το τέλος της ζωής μας , όπως ο Αθλοφόρος του Χριστού Χαραλάμπης , με τις πρεσβείες του οποίου είθε όλοι μας να κρατάμε  ασβεστη τη φλόγα της πίστεως μέσα μας και να βιώνουμε το μεγάλο μυστήριο της ευσεβείας με ταπείνωση και θυσιαστικό φρόνημα , για να μας συνοδεύεουν πάντοτε η αναφαίρετη χαρά και η Χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αμήν

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0

ΘΕΙΟN ΚΗΡΥΓΜΑ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

  13  ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  2019

          Στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος περιγράφει τὰ γεγονότα μετὰ τὴ Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ. Ἀναφέρει ὅτι συνέλαβαν τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο γιὰ νὰ τὸν θανατώσουν. Ὁ Ἰησοῦς διώχθηκε ἀπὸ τὴ Ναζαρὲτ καὶ πῆγε στὴ «γῆ Ζαβουλῶν καὶ στὴ γῆ Νεφθαλείμ», ὅπως προεῖπαν οἱ προφῆτες, δηλαδὴ στὴν περιοχὴ τῆς Καπερναοὺμ, γιὰ νὰ διδάξει τὸν λόγο Του.

     Οἱ περιοχὲς αὐτὲς ἀπὸ τὸ 733 π.Χ. εἶχαν κυριευθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἀσσυρίους. Οἱ Ἰουδαῖοι κάτοικοί τους ὁδηγήθηκαν στὴν ἐξορία καὶ στὰ μέρη τους ἐγκαταστάθηκαν ἐθνικοὶ εἰδωλολάτρες. Ζοῦσαν ἔτσι μέσα στὴ σκιὰ καὶ στὴν ἄγνοια. Γι’  αὐτὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο ὁμιλεῖ γιὰ σκοτάδι καὶ σκιὰ σ’ αὐτὲς τὶς περιοχές. Δὲν γνώριζαν τὸν Χριστὸ καὶ λάτρευαν ἀνθρώπινα κατασκευάσματα. Αὐτὸ τὸ σκοτάδι ὅμως θὰ διαλύσει ἕνα μεγάλο Φῶς, ὅπως λέει ὁ προφήτης Ἠσαΐας. Τὸ Φῶς αὐτὸ εἶναι τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Γιατί τὸ «Φς ἐν τῆ σκοτία φαίνει, καί ἡ σκοτία αὐτό οὐ κατέλαβεν» (Ιωάν. 1,5).

          Ἡ σημερινὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Καπερναοὺμ ἀνάμεσα σὲ ἀνθρώπους εἰδωλολάτρες, μᾶς δίνει τὴν δυνατότητα νὰ σκεφτοῦμε πόσο σκοτάδι καὶ πόση ἄγνοια Χριστοῦ ὑπάρχει στὴ δική μας ζωή. Ἀφοῦ τὸ «Φῶς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἦλθε στὸν κόσμο, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι ἀγάπησαν καὶ ἔδωσαν τὴν καρδιὰ τοὺς στὸ σκοτάδι κι ὄχι στὸ Φῶς, γιατί τὰ ἔργα τοὺς εἶναι πονηρά» (Ἰωάν. 3,19), ὅπως λέγει ὁ εὐαγγελιστὴς τῆς ἀγάπης Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος.

          Οἱ σημερινὲς δύσκολες συνθῆκες διαβίωσης καθιστοῦν τὸν ἄνθρωπο «δρομέα» στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ἐπιβίωσή του. Κυνηγᾶ τὸ κέρδος ὡς μοναδικό του στόχο. Κουρασμένος ἀπὸ τὸ συνεχὲς τρέξιμο ἀπωθεῖ τὴν ἀνάγκη γιὰ ἀληθινὸ νόημα καὶ σκοπὸ στὴ ζωή του. Γι’ αὐτὸ στὴν πρώτη δυσκολία ἀπογοητεύεται, ἀφοῦ κατανοεῖ ὅτι βρίσκεται ἀκόμη στὸ μηδέν. Ὅλα μποροῦν νὰ τελειώσουν σὲ μία στιγμή. Νὰ ἔρθουν «τὰ πάνω κάτω», ὅπως λέμε. Βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε συνέχεια ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημέρωσης τὶς οἰκονομικὲς ἀποτυχίες καὶ τὰ ἀδιέξοδα ἀνθρώπων ποὺ σὲ μία στιγμὴ ἰσοπεδώθηκαν οἱ προσπάθειες μίας ζωῆς. Ἐπιχειρήσεις νὰ πτωχεύουν. Σπίτια ποὺ φτιάχτηκαν ἢ ἀγοράστηκαν μὲ δανεισμὸ νὰ κατάσχονται. Νοικοκυριὰ ποὺ ἄλλοτε μποροῦσαν νὰ τὰ βγάλουν πέρα ἀξιοπρεπώς, σήμερα νὰ δυσκολεύονται ἀκόμη καὶ γιὰ τὰ ἀπαραίτητα. Καὶ τὸ χειρότερο, ἡ ἐμφάνιση μίας ἀρρώστιας. Ὁ κλονισμὸς τῆς ὑγείας, μᾶς φέρνει ἀντιμέτωπους μὲ ἕνα βάρος ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε. Σηκώνουμε τὰ χέρια ψηλὰ καὶ προσπαθοῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε τὰ ἀμέτρητα «γιατί». «Γιατί σὲ μένα…..». «Τί ἔκαμα καὶ τιμωροῦμαι ἔτσι…..». Σ’ αὐτὴ τὴ δυσκολία σκεφτόμαστε τὸν Θεὸ ὄχι μόνο γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ τοῦ ρίξουμε καὶ τὶς ἀνάλογες εὐθύνες γιὰ τὴν κατάστασή μας. Γιατί δὲν μᾶς βοήθησε….. Γιατί ἔστειλε σέ μας αὐτὴ τὴ δυσκολία, αὐτὴ τὴ δοκιμασία……

          Ἔτσι καλύπτεται ἡ ἀνάγκη γιὰ πραγματικὸ νόημα στὴ ζωὴ ἀπὸ τὶς δυσκολίες καὶ τὰ ἀδιέξοδά της.

          Χριστς μως εναι λπίδα  μας. Εἶναι αὐτὸς πού μας δίνει τὴν δυνατότητα νὰ διαχειριστοῦμε τὶς δυσκολίες μας. Εἶναι τὸ Φῶς στὶς σκιὲς καὶ στὰ σκοτάδια μας. Αὐτὸς πού μας προσφέρει τὴν ἐλπίδα καὶ μᾶς καλεῖ μὲ τὰ λόγια του: «ἐλάτε κοντά μου ὅλοι ὅσοι μοχθεῖτε καὶ κοπιάζετε καὶ εἶστε φορτωμένοι ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῶν θλίψεων καὶ τῶν πλανῶν καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ἀναπαύσω καὶ θὰ σᾶς ξεκουράσω» (Μάτθ. 11,28).

Ἡ ἀναλογία ποὺ ὑπάρχει στὸ σκοτάδι καὶ στὴν ἄγνοια γιὰ τὸν Χριστὸ στὴν ἐποχὴ τῆς Καπερναοὺμ μὲ τὴν σημερινὴ ἐποχή, ἀποδεικνύεται περίτρανα  στὴν ἀδυναμία μας νὰ ὑπερβοῦμε τὴν ρουτίνα τῆς καθημερινότητας καὶ στὴν ἀδιαφορία μας γιὰ τὸ Φῶς ποὺ ἐκπέμπει ὁ Χριστός, δίνοντας νόημα καὶ σκοπὸ στὴ ζωή μας. Χωρὶς τὸν Χριστὸ όμως,  τὸ ὑπαρξιακό μας κενὸ θὰ γίνεται βαθύτερο. Οἱ ἀνασφάλειές μας θὰ μεγαλώνουν καὶ ἡ ζωή μας θὰ γίνεται πιὸ δύσκολη.

          δελφοί μου,

          Τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ εἶναι φῶς αἰώνιο καὶ ἡ πηγὴ τοῦ εἶναι ἀστείρευτη. Αὐτὸς ποὺ θὰ τὸ «ἀκολουθήσει πιστὰ –λέει τὸ Εὐαγγέλιο- δὲν θὰ περπατήσει στὸ σκοτάδι μὲ κίνδυνο νὰ γκρεμιστεῖ στὰ βάραθρα, ἀλλὰ θὰ ἔχει στὴ ζωὴ τοῦ τὸ ἀληθινὸ Φῶς ποὺ πηγὴ τοῦ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός» (Ἰωάν. 8,12) Ἃς τὸ ἀκολουθήσουμε γιὰ νὰ γευθοῦμε κι ἐμεῖς τὴν ἀληθινὴ ζωή.  Ἀμήν.

π. Χ.Κ.

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΙΕΡΑΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ceb3ceadcebdcebdceb7cf83ceb7-cebacf8ccebdcf84cebfceb3cebbcebfcf851

 

Ο λαός μας πολύ σοφά, λέει την φράση: «Μία εικόνα χίλιες λέξεις». Ο δε άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, λέει ότι· «οι Εικόνες είναι τα βιβλία των αγραμμάτων». 
Σε μια εποχή που ο Άμβωνας των Ναών σιωπούσε και η έλλειψη των ιεροκηρύκων ήταν  μεγάλη, οι αγιογράφοι, πέρασαν, τον λόγο του Ευαγγελίου και την ζωή των Αγίων στις καρδιές των πιστών, με τις τοιχογραφίες και τις φορητές Εικόνες. 
Όταν μπήκατε στον Ναό ασπαστήκατε με ευλάβεια την Εικόνα της Γεννήσεως του Κυρίου μας. Την προσέξατε όμως; Προβληματιστήκατε ως προς το τί παριστάνει και ποιό είναι το μήνυμά της;  Ευκαιρία είναι, λοιπόν, να εμβαθύνουμε ερμηνεύοντάς την, θεολογικά.  
Η Εικόνα της Γεννήσεως του Χριστού, παριστάνει όλα όσα έγραψαν οι θεολόγοι, σε αναρίθμητους τόμους βιβλίων, για το γεγονός της ενανθρωπήσεως του Χριστού.
Στο κέντρο της εικόνας βρίσκεται η φάτνη μέσα σε ένα μαύρο και σκοτεινό τριγωνικό σπήλαιο. Τό Ευαγγέλιο, όπως είναι γνωστό, δεν λέει τίποτα για σπήλαιο, μας πληροφορεί όμως γι’ αυτό η αρχαία Παράδοση.

Ο άγιος Ιουστίνος, ο φιλόσοφος και μάρτυρας λέει: «Μην έχοντας ο Ιωσήφ που να κατοικήσει σ᾽ εκείνη την πόλη, εγκαταστάθηκε σε μια σπηλιά όχι πολύ μακριά από την Βηθλεέμ». Τό σκοτεινό χρώμα του σπηλαίου δεν μπαίνει τυχαία εκεί. Δείχνει την σκοτεινιά του προχριστιανικού κόσμου, μέσα στον οποίο λάμπει το κατάλευκο σπαργανωμένο Βρέφος, που τον φωτίζει.

Μέσα στην φάτνη είναι ξαπλωμένο το «Γεννηθέν Παιδίον», τυλιγμένο σε λευκά σπάργανα. Αυτό είναι και το κέντρο της Εικόνας προς το Οποίο γονατίζουν τά πάντα.Τό Παιδί που είναι ξαπλωμένο στην Φάτνη, είναι ο « Αναπεσών» της προφητείας. (Γεν. μθ’ 9) Είναι ο ίδιος ο Θεός που φανερώθηκε σ᾽ εκείνους που κάθονταν «στο σκοτάδι και στην σκιά του θανάτου», της αμαρτίας. (Λουκ. α´, 79) 
Η γέννηση του Χριστού μέσα σε σπήλαιο, μας λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης, μοιάζει με το πνευματικό φως πού έλαμψε μέσα στα σκοτάδια του θανάτου, που τύλιγαν το ανθρώπινο γένος.
Πίσω από την φάτνη βρίσκονται δύο ζώα, ένα βόδι και ένα γαϊδουράκι. Η θέση τους στο κέντρο της Εικόνας δείχνει την σπουδαιότητα πού δίνει η Εκκλησία μας σ᾽ αυτήν την λεπτομέρεια. Χωρίς αμφιβολία, το να υπάρχουν εκεί τα δύο αυτά ζώα εξηγείται από μια πρακτική ανάγκη: η Παναγία ταξίδεψε καθισμένη πάνω σ᾽ ένα γαϊδουράκι, και το βόδι το πήρε ο Ιωσήφ να το πουλήσει για να βγάλει τα έξοδα του ταξιδιού. 
Αυτή όμως ή πρακτική ανάγκη δεν είναι αρκετή να εξηγήσει την παρουσία των ζώων, τόσο κοντά στον Λυτρωτή. Την εξηγεί όμως η προφητεία του προφήτη  Ησαΐα: «Γνωρίζει το βόδι τον ιδιοκτήτη του και ο όνος την φάτνη του κυρίου του. Ο Ισραηλιτικός λαός  όμως δεν τον γνωρίζει, και ο λαός δεν τον καταλαβαίνει». (Ησ. α´, 3) 
Επίσης, η παράσταση των ζώων κοντά στην Φάτνη του Χριστού, θυμίζει και την προφητεία του προφήτη Αββακούμ: «Θα γνωριστείς ανάμεσα σε δύο ζώα». (Αββακ. γ´, 2)
Ο Θεός κατεβαίνοντας στην γη και έχοντας γίνει άνθρωπος, δεν βρήκε θέση ανάμεσα στους ανθρώπους, γιατί αυτοί δεν τον δέχτηκαν. Τον φιλοξένησε το Σπήλαιο και η Φάτνη, που ανήκουν στα ζώα. 
Στο  κέντρο της εικόνας, μαζί με τον Χριστό βρίσκεται και η Μητέρα Του η Παναγία, ξαπλωμένη κοντά στο Παιδί της πάνω σ᾽ ένα στρωσίδι, όπως συνηθίζεται στην Ανατολή. Η παρουσία της εκεί δείχνει πως στο σχέδιο του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου, συμμετέχει και το ανθρώπινο γένος. 
Η Θεοτόκος Μαρία είναι η καινούργια Εύα. Όπως η πρώτη Εύα έγινε μητέρα των προχριστιανικών ανθρώπων, έτσι η νέα Εύα, η Παναγία, έγινε μητέρα της νέας ανθρωπότητας, με την διαφορά ότι, η πρώτη μέσα στον Παράδεισο παρασύρθηκε από τα λόγια του φιδιού, ενώ η δεύτερη υπάκουσε στον χαιρετισμό του Αρχαγγέλου.
Για να τονισθεί η συμμετοχή της Παναγίας στην σωτηρία μας, η Εικόνα την παρουσιάζει με μεγάλες διαστάσεις. Σε πολλές Εικόνες είναι η πιο μεγάλη από όλα τα άλλα πρόσωπα.
Στο επάνω μέρος της Εικόνας, από τα δεξιά, είναι ο χορός των Αγγέλων. Οι Άγγελοι έχουν μια διπλή υπηρεσία: δοξολογούν τον Θεό και φέρνουν καλές αγγελίες («ευαγγέλια») στους ανθρώπους. Στην Εικόνα εκφράζεται αυτή η διπλή υπηρεσία τους, παριστάνοντας ένα τμήμα των Αγγέλων προς τα πάνω, προς τον Θεό, και ένα άλλο προς τα κάτω, προς τους ανθρώπους.
Οι άνθρωποι αυτοί, είναι οι ποιμένες, οι οποίοι επειδή έχουν καθαρή καρδιά μπορούν να επικοινωνούν με τον κόσμο του ουρανού, και γίνονται οι πρώτοι μάρτυρες του θαύματος. Παριστάνονται στην Εικόνα ακούγοντας τον ύμνο των Αγγέλων, καθώς ένας Άγγελος τους μιλά και τους εξηγεί για το γεγονός της Γεννήσεως. Συχνά ένας από τους ποιμένες παίζει με την φλογέρα του, ανακατεύοντας την ανθρώπινη μουσική τέχνη, με τον αγγελικό ύμνο. Ένας άλλος ποιμένας αρμέγει.
Από την άλλη μεριά της Εικόνας εικονίζονται οι Μάγοι, άλλοτε πεζοί και άλλοτε επάνω σε άλογα ή καμήλες, κρατώντας τα δώρα τους: χρυσό και λίβανο και σμύρνα. Τό χρυσάφι το πρόσφεραν, γιατί ο Χριστός είναι ο βασιλιάς των αιώνων, το λιβάνι το πρόσφεραν γιατί ο Χριστός είναι ο Θεός όλων, και την σμύρνα, στον Αθάνατο Χριστό που θα έμπαινε στον Τάφο για τρεις μέρες. Σημαίνουν, λοιπόν, τα δώρα αυτά τον θάνατο και την ανάσταση του Χριστοῦ.
Μπροστά από τους Μάγους βαδίζει ο Αστέρας που τους οδηγεί και τους δείχνει την Φάτνη. Η ακτίνα του Αστέρα, ξεκινά από κάποιο σημείο που βρίσκεται έξω από την Εικόνα, επάνω στον ουρανό. Αυτό σημαίνει πώς το Άστρο δεν είναι μόνο ένα κοσμικό φαινόμενο, αλλά και ένας αγγελιοφόρος από τον ουρανό, που φέρνει μήνυμα στην γη ότι γεννήθηκε σ᾽ αυτήν Εκείνος, που ανήκει στον ουρανό. 
Επειδή οι Μάγοι είναι αστρολόγοι, από ένα Αστέρι, μαθαίνουν για την γέννηση του Χριστού,  όπως λέει και το Απολυτίκιο της γιορτής: «εν αυτοί γαρ οι τοις άστροις λατρεύοντες, υπό αστέρος εδιδάσκοντο…».
Στο κάτω αριστερό μέρος της Εικόνας ζωγραφίζεται ο Ιωσήφ σκεφτικός για όλα όσα συμβαίνουν, και μπροστά του, με την μορφή ενός γέροντα ή ενός τσομπάνου,που είναι ντυμένος με μια προβιά, ζωγραφίζεται ο Σατανάς, που προσπαθεί να σπείρει αμφιβολία στην ψυχή του δικαίου Ιωσήφ. Ο Ιωσήφ ζωγραφίζεται στην άκρη της Εικόνας και όχι μαζί με το Παιδί και την Μητέρα Του, γιατί δέν είναι ο πατέρας, αλλά ο προστάτης του Ιησού και της Μαρίας.
Μένει ακόμη μια τρυφερή λεπτομέρεια, στην Εικόνα της Γεννήσεως. Η λεπτομέρεια του πρώτου λουτρού του Βρέφους, που ζωγραφίζεται στα δεξιά και κάτω από την Εικόνα. 
Το γεγονός αυτό είναι παρμένο από την Παράδοση της Εκκλησία μας. Στα αριστερά είναι καθισμένη μια γριά, η Σαλώμη, που κρατάει στην αγκαλιά της το νεογέννητο γυμνό, και δοκιμάζει με το χέρι της το ζεστό νερό, μέσα σε μια κολυμβήθρα, ενώ μια μικρή χωρική με το τσεμπέρι, ρίχνει νερό για να κάνουν το λουτρό του Βρέφους. Η σκηνή, αν και είναι της καθημερινής ζωής, δείχνει για μια ακόμη φορά, καθαρά, ότι αυτός που γεννήθηκε, δηλαδή, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Ιησούς Χριστός, εκτός από Θεός ήταν πραγματικά και άνθρωπος και είχε και τις απαιτήσεις της ανθρώπινης φύσεως.

«Ετέχθη ημίν σήμερον Σωτήρ».

Ετέχθη: φανερώνει το τι έκανε ο Θεός Λόγος. Γεννήθηκε!
Ημίν: φανερώνει για ποιον γεννήθηκε. Για μένα, για σένα, για τον καθένα μας. Για όλη την ανθρωπότητα.
Σήμερον: φανερώνει το πότε γεννήθηκε. Σήμερα.
Σωτήρ: φανερώνει το γιατί, ποιος είναι ο σκοπός που γεννήθηκε.
• «Ίνα λύση τα έργα του διαβόλου». (Α´ Ίω. 3,8)
• «Ζητήσαι και σώσαι το απολωλός». (Λκ´.19,10)
• «Ίνα τας αμαρτίας ημών άρη». (Α´ Ίω. 3,5)
• «Αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμί εγώ. (Α´ Τιμ.  1,15)
Από εμάς εξαρτάται αν θα του ανοίξουμε την καρδιά μας και θα του την προσφέρουμε, ως φάτνη, για να γιορτάσουμε έτσι την τρίτη Γέννηση του Χριστού, την Ανθρωπολογική και την προσωπική μας Αναγέννηση. 

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0

ΠΩΣ ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ;

Πως μπαίνουμε στον Ιερό Ναό

Του π. Γεωργίου Κουγιουμτζόγλου. Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου, μετόχιον Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους.  Συμβολή στη λογική λατρεία του Θεού, για ενεργό συμμετοχή των πιστών, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 97-106

Όταν αποφασίζουμε να πάμε στον ιερό Ναό[1] πρέπει προκαταβολικά να πιστεύουμε ότι μπαίνουμε σε χώρο ιερό, σε τόπο προσευχής και κατανύξεως, όπου ευρίσκεται και κατοικεί αόρατα ο Θεός, ο Βασιλεύς των Βασιλευό­ντων και ότι κάθε είσοδος μας σε Ναό μας προσθέτει αγια­σμό και Θεία ευλογία.

Αυτό επιβάλλει να μπαίνουμε σιωπηλοί, το βάδισμα μας να γίνεται σεμνά και αθόρυβα, οι κινήσεις μας γενικά πρέπει να δεικνύουν ευλάβεια και ή διάθεση μας να μαρτυρεί διάθεση για λήψη ευλογίας και θείας Χάριτος.


α. Άναμμα του κερι

Εισερχόμενοι στο Ναό κάνουμε το σταυρό μας με μικρή υπόκλιση λέγοντας μυστικώς: «Εισελεύσομαι εις τον οίκον Σου, προσκυ­νήσω προς Ναόν “Αγιόν Σου εν φόβω Σου» (Ψαλ. Έ, 8). Κατευθυνόμαστε, (εάν θέ­λουμε), στο παγκάρι και παίρνουμε 1 ή 2 κεριά (η συνήθεια να ανάβουμε πολ­λά κεριά είναι λανθασμένη νοοτροπία και δημιουργεί προ­βλήματα). Ένα προς τιμή τού Χρίστου, της Παναγίας και των Αγίων Του και ένα για τη σωτηρία των ψυχών των δικών μας ζώντων και τεθνεώτων (ή ένα για όλα). 

Έτσι θα χωρεί το μανουάλι τα κεριά όλων, θα καίο­νται περισσότερη ώρα και δεν θα μπαίνει σε πειρασμό ο Νεωκόρος να τα μαζεύει γρήγορα (για… απόκερα!) πριν καούν. Και όταν το ανάβουμε με πολλή ευλάβεια, προσευχόμενοι μπορούμε να λέμε: «Χριστέ μου, Συ είσαι το Φως τού κόσμου. Βοήθησέ με ώστε και η ζωή μου να λιώνει από αγάπη προς τον πλησίον μου και να φωτίζει σαν το τα­πεινό φως αυτού του κεριού»[2].


β. Προσκύνηση των Αγίων Εικόνων

Στη συνέχεια κατευθυνόμαστε στα προσκυνητάρια, κάνουμε μία η τρεις μικρές μετάνοιες με σταυρό, (εάν έχει κόσμο τις μετάνοιες τις κάνουμε ενωρίτερα πριν έρθει η σειρά μας για να μην καθυστερούμε τους άλλους) και ασπαζόμαστε τις Άγιες εικόνες (ή τα Άγια λείψανα). Συγχρόνως λέμε την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με», ή «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», ή «Άγιε τού Θεού (τάδε), πρέσβευε υπέρ ημών» ή και ό,τι άλλο επιθυμεί ο καθένας. Ακολούθως οπισθοχωρούμε από τα πλάγια, χωρίς να στρέφουμε τα νώτα μας προς τα Άγια και χωρίς να δημιουργούμε πρόβλημα στους επόμενους που και αυτοί θα προσκυνήσουν.

γ.  Η αμφίεση

Δεν εισερχόμεθα στους Ναούς με οποιαδήποτε αμφίεση, ή με την αμφίεση της ώρας εκείνης που βρεθήκαμε μπροστά στο Ναό[3]. Η ακατάλληλη αμφίεση δεν δείχνει σεβασμό ούτε εκτίμηση, αλλά μάλλον περιφρόνηση. Εάν κάνεις δεν το νιώθει αυτό και έχει αντίθετη άποψη, πρέπει να γνωρίζει ότι την ενδυμασία δεν την καθορίζουν οι επι­σκέπτες, αλλά ο Οικοδεσπότης. Αυτό συμβαίνει όχι μόνο στην Εκκλησία, αλλά και στην καθημερινή ζωή και πράξη. Εάν λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, τι όφελος θ’ αποκο­μίσουμε από τις προσευχές μας, εάν με ακατάλληλη ενδυ­μασία εισέλθουμε στο Ναό;

Ο Θεός βέβαια δεν έχει ανάγκη από τον τρόπο της αμφίεσης μας, διότι ενδιαφέρεται για την εσωτερική κατά­σταση της ψυχής μας, αλλά εμείς έχουμε ανάγκη και πρέ­πει να παρουσιαστούμε με τρόπο που δείχνει το σεβασμό που κατά βάθος έχουμε: και προς τον ιερό χώρο και προς τον Θεό. Μπαίνουμε με οποιαδήποτε αμφίεση, (π.χ. Με κο­ντό παντελονάκι), στο γραφείο τού Υπουργού η τού Στρα­τηγού για να ζητήσουμε μετάθεση τού παιδιού μας;[4]

Μερικές μάλιστα γυναίκες εισέρχονται στους  Να­ούς με παντελόνια, με εξώπλατα, αμάνικα φορέματα η σούπερ μίνι φούστες και έχουν σκοπό να κοινωνήσουν ή να εξομολογηθούν. Εφ’ όσον η Εκκλησία, βάσει της Αγίας Γραφής (Δευτερονόμιον κβ’, 5), δεν δέχεται αυτή την αμ­φίεση, γιατί εσύ επιμένεις στην άποψη σου και θέλεις ο Θεός να αλλάξει το Νόμο Του; Γιατί θέλεις να σκανδαλί­ζεις με την αμφίεση σου τον κόσμο; Δεν έχεις τόσες και τό­σες ενδυμασίες για τις διάφορες ώρες και εποχές του έτους; Κάνε και μία η δυο ενδυμασίες για τον Χριστό και την Παναγία! Αξίζει τον κόπο και θα έχεις και ευλογίες!

Εάν πάντως θελήσεις από εσωτερική ανάγκη να μπεις στο Ναό να προσευχηθείς με ακατάλληλη ενδυμασία, μην εισέρχεσαι μέσα στον κυρίως Ναό.Σταμάτα στον πρόναο η Νάρθηκα. Άναψε το κερί σου κάνε εκεί την προσευχή σου και ο Θεός, που βλέπει την εσωτερική σου διάθεση, το σεβασμό σου αυτό, αλλά και την ανάγκη σου, θα σε ακούσει και θ’ ανταποκριθεί περισσότερο στα αιτήματά σου.

δ. Οι θόρυβοι κατά την είσοδο

Μερικές φορές τα τακούνια των υποδημάτων δημι­ουργούν θόρυβο κατά τη μετακίνηση, ιδίως σε σκληρό δά­πεδο.

Χρειάζεται λοιπόν προσοχή. Διότι εισερχόμενοι στο Ναό, μερικές φορές με κάποια αμηχανία η απρόσεκτα και συνηθισμένοι εμείς στο θόρυβο αυτό, που δεν μας κάνει εντύπωση, δημιουργούμε σοβαρό πρόβλημα στους υπόλοι­πους εκκλησιαζομένους. Εάν μάλιστα η στιγμή της εισό­δου μας συμπέσει με κάποια στιγμή που δεν ακούγονται ψαλμωδίες, (οι όποιες καλύπτουν συνήθως τους άλλους θορύβους), η είσοδος μας δεν γίνεται μόνο αισθητή, αλλά και πολύ ενοχλητική. Ομοιάζει σαν να κάνουμε επίδειξη, (προσέξτε με, μπαίνω!), ή σαν να παρελαύνουμε σε εθνική εορτή, (αλλά μέσα στην Εκκλησία!). Μη γένοιτο! Καλό είναι λοιπόν μαζί με την ενδυμασία να έχουμε και ιδιαίτε­ρα υποδήματα, αθόρυβα για τον Εκκλησιασμό μας, ή να περπατάμε προσεκτικά, αθόρυβα.

Εάν κάνει ζέστη, δεν χρησιμοποιούμε «βεντάλια»· είναιασεβές, ενοχλητικό και δείχνει πρόσωπα με έλλειψη υπομονής και θυσίας. Δεναναστενάζουμε, ούτε βγάζουμε άναρθρες κραυγές. Δεν σιγοψάλλουμε, (εκτός εάναυτό έχει επιτραπεί, σύμφωνα με την αρχαία συνήθεια, η οποία όμως σήμεραδυστυχώς δεν είναι εφικτή), διότι είναι ενοχλητικό για τους διπλανούς μας. Δενεπαναλαμβάνουμε (μερικές μάλιστα φορές προτρέχοντας), τα λόγια τού ιερέα,(είναι επίδειξη ή λανθάνων εγωισμός…). Δεν κάνουμε κάθε τόσο μετάνοιες, ούτε συνεχή σταυροκοπήματα (αυτά είναι προτιμότερο να τα κάνουμε στο σπίτι μας, όπου κα­νείς δεν μας παρεξηγεί και κανένα δεν ενοχλούμε).

Όταν φέρνουμε στο Ναό τις προσφορές μας (πρό­σφορα, λάδικλπ.) δεν κάνουμε θόρυβο, ιδιαίτερα με τις πλαστικές σακουλές, οι οποίες αναδιπλούμενες είναι (για τους άλλους) πολύ ενοχλητικές. Εάν φθάσουμε στο Ναόκαθυστερημένα, είναι προτιμότερο να τα παραδίνου­με στους υπεύθυνους μετά τηνΑκολουθία από την αριστερή θύρα (τη βόρεια) του αγίου Βήματος, χωρίς ναμπαίνουμε μέσα, είτε άνδρες, είτε γυναίκες.


ε. Η προσωπική περιποίηση

Όταν κανείς πρόκειται να μεταβεί στην Εκκλησία, προετοιμάζεται ψυχικώς αλλά και σωματικώς από πλευ­ράς εμφανίσεως. Η σπουδαιότερη προετοιμασία, φυσικά είναι η πρώτη, η ψυχική. Ακριβώς όμως γι’ αυτό το λόγο πρέπει κανείς πολύ να προσέξει τη δεύτερη. Επειδή ο Χριστός θέλει να Τον αγαπούμε με όλη μας την καρδιά και την ψυχή και τη διάνοια, πρέπει αυτό να το επιδιώκουμε και να το ζούμε. Εάν μια νέα η μια κυρία το πρωί της Κυ­ριακής κάθεται στον καθρέπτη «ώρες ολόκληρες» περιποιούμενη το πρόσωπο και τα μαλλιά της και στη συνέ­χεια αλλάξει και ψάχνει να βρει την καταλληλότερη φορε­σιά της, αυτό δείχνει ότι ενδιαφέρεται περισσότερο για το πώς θα εμφανιστεί στον κόσμο και για το τι θα πει ο κό­σμος γι’ αυτήν, παρά για τον Χριστό! Αυτή η περιποίηση αποδεικνύει ακόμη χειρότερη εσωτερική κατάσταση, εάν η Χριστιανή αυτή πρόκειται και να κοινωνήσει!

Εάν πάλι μια γυναίκα, πηγαίνοντας στην Εκκλησία την Κυριακή το πρωί, βάφεται (στα μάτια, χείλη, νύχια, πρόσωπο κλπ.), πρέπει να καταλάβει ότι όλα αυτά δεν έ­χουν σχέση με ό,τι ζητά ο Κύριος. Δεν πάει κανείς να προ­σκυνήσει ή να κοινωνήσει με βαμμένα χείλη. Πρέπει να σκεφτεί ότι με την πράξη της αυτή δεν γνωρίζει τι ζητά και τι κάνει, ενώ συγχρόνως λερώνει με τα βαψίματά της τις εικόνες, τη λαβίδα και το μάκτρο.


στ. Η θέση που θα σταθούμε

Μετά την προσκύνηση των Αγίων εικόνων, αθόρυβα, χωρίς να ομιλούμε, χωρίς να χαιρετούμε η πολύ χειρότερα, χωρίς ν’ ασπαζόμαστε τους γνωστούς που βλέπουμε μέσα στο Ναό, πηγαίνουμε και καταλαμβάνουμε μία θέση.

Εάν έχουμε ορθό εκκλησιαστικό φρόνημα, που είναι φρόνημα ταπεινό, με συναίσθηση της αναξιότητας και αμαρτωλότητας μας, δεν ψάχνουμε να βρούμε μια θέση στην πρωτοκαθεδρία. Το ταπεινό φρόνημα μας κάνει να θέλουμε να κρυφτούμε πίσω από τους άλλους και όχι να πιάσουμε μία θέση μπροστά, από τις πρώτες. Εάν την ώρα αυτή που μπαίνουμε στο Ναό συμπέσει να διαβάζεται ο Εξάψαλμος του Όρθρου ή το ευαγγέλιο, σταματάμε την κίνησή μας στην είσοδο του κυρίως Ναού. Από τη θέση αυτή παρακολουθούμε την ανάγνωση και μετά το πέρας συνεχίζουμε την κίνησή μας. Έτσι πρέπει, από σεβασμό προς τις ιερές αυτές αναγνώσεις. Αργότερα στη Μεγάλη Είσοδο, δεν γονατίζουμε, διότι τα Τίμια Δώρα δεν έχουν ακόμη καθαγιαστεί γονατίζουμε μόνο στα προηγιασμένα. Στη Θ. Κοινωνία από το «Μετά φόβου…» μέχρι το «Πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν», επειδή ο Χριστός ευρίσκεται μπροστά μας, στην Ωραία Πύλη και κοινωνούν οι πιστοί, δεν είναι σωστό να καθόμαστε. Στεκό­μαστε όρθιοι, όσοι και αν είναι οι μεταλαμβάνοντες. Ας κουραστούμε λίγο. Για το σεβασμό μας αυτό, ο Θεός θα μας ευλογήσει περισσότερο.


ξ. Προσκύνηση των αγίων εικόνων του τέμπλου

Όταν οι ιερείς πρόκειται να λειτουργήσουν παίρ­νουν «Καιρό». Δηλ. Τελούν μυστικά μία σύντομη Ακολουθία έξω από το Άγιο Βήμα, ασπαζόμενοι τις Άγιες εικό­νες του τέμπλου και κατακλείνοντας με μία ευχή ζητώντας κατά κάποιο τρόπο άδεια και ευλογία από τον Θεό, ώστε «ακατακρίτως να εκτελέσουν την αναίμακτον ιερουργίαν». Γι’ αυτό μερικοί λένε ότι οι λαϊκοί δεν προσκυνούν τις εικόνες τού τέμπλου. Αυτό μπορεί να γίνει πριν την έναρξη της Ακολουθίας ή μετά το πέρας αυτής. Πρώτα ασπαζόμαστε (στα χέρια ή στα πόδια και όχι στο πρόσωπο) την αγία εικόνα τού Χριστού, (λατρευτική προσκύνηση), μετά την εικόνα της Παναγίας, (τιμητική προσκύνηση). Ασπαζόμαστε πρώτα τον Χριστό Βρέφος και μετά την Παναγία. Ακολουθεί η τιμητική προσκύνηση των αγίων, του Αγίου Ιωάννου τού Προδρόμου δεξιά, του αγίου του Ναού αριστερά. Μετά συνεχίζουμε τις υπόλοιπες εικόνες τού τέ­μπλου, (εάν υπάρχουν). Δεν τις προσκυνούμε όμως κατά τη διάρκεια των ακολουθιών, διότι μοιάζει σαν να γίνεται επίδειξη ευλάβειας και την ώρα της Λατρείας είναι ενοχλητικό και διασπαστικό της προσοχής των πιστών.

η. Αναχώρηση από το Ναό

Όταν πάμε να εκκλησιαστούμε, παραμένουμε στο Ναό μέχρι το τέλος της Θ. Λειτουργίας και παίρνουμε αντίδωρο από το χέρι του ιερέα (ο οποίος προ ολίγου είχε πιάσει ολόκληρο το Σώμα τού Χριστού) και συγχρόνως με αυτή την ενέργειά μας λαμβάνουμε και την ευλογία τού Θεού και της Εκκλησίας. Δεν φεύγουμε από την Θ. Λει­τουργία ενωρίτερα από το «Δι’ ευχών…» διότι είναι προσβο­λή! Ο Χριστός να θυσιάζεται προσφέροντάς μας το Σώμα και το Αίμα Του και εμείς, φεύγοντας ενωρίτερα, να στρέ­φουμε τα νώτα μας, αδιαφορώντας. Μοιάζουμε σ’ αυτή την περίπτωση με τον Ιούδα, που έφυγε από το Μυστικό Δείπνο (την πρώτη Θ. Λειτουργία) ενωρίτερα, για την προ­δοσία! Εάν πάντως είναι απόλυτη ανάγκη, ας αναχωρή­σουμε, όχι την τελευταία ώρα, αλλά ενωρίτερα, τότε που κατ’ οικονομία επιτρέπεται: πριν αρχίσει το Μυστήριο, δηλαδή Μετά το «Πιστεύω». Μετά το «Δι’ εύχων..» και τη λήψη του αντίδωρου, σιωπηλοί εξερχόμαστε του Ί. Ναού, χωρίς να αρχίζουμε μέσα στο Ναό τους χαιρετισμούς, ασπασμούς και συζητήσεις με τους γνωστούς και συγγενείς μας. Είναι πολύ κακή συνήθεια και πρέπει να διορθώσουμε και αυτή την αταξία. Μέσα στο Ναό προ και μετά την Ακολουθία δεν συμπεριφερόμαστε όπως στα κοσμικά σαλόνια. Ο Ιε­ρός Ναός συνεχίζει να είναι οίκος Θεού και μετά τις Ακολουθίες. Εμείς είμαστε οι καλεσμένοι και έχουμε υποχρέ­ωση να σεβαστούμε τον οίκο του Οικοδεσπότη, παρ’ ότι δεν ξεχνούμε ότι είναι ο οίκος τού Πατέρα μας· ο μεγαλύτε­ρος σεβασμός δε βλάπτει.


θ. Συνάντηση με Ιερέα

Όταν εισερχόμενοι στον ιερό Ναό συναντηθούμε με τον ιερέα, τον χαιρετούμε εκκλησιαστικά, (όχι κοσμικά). Κάνουμε μικρή μετάνοια (υπόκλιση) χωρίς να κάνουμε το σταυρό μας, λέγοντας «Ευλόγησον Πάτερ» η «την ευχή σας Πάτερ» (η Δέσποτα, εάν είναι επίσκοπος) η «Ευλογείτε» και φιλούμε το χέρι του. (Τα ίδια ισχύουν και σε περίπτω­ση που συναντήσουμε γνωστό μας Ιερέα στο δρόμο). Και αυτός απαντά ευλογώντας μας: «Ευλογία Κυρίου» ή «του Κυρίου» ή «ο Κύριος». Μετά το διάλογο, υποχωρώντας (οπισθοβάτως) πράττουμε και λέγουμε ό,τι και κατά την αρχική συνάντηση.
 

ι. Είσοδος στο Ιερό Βήμα

Κατ’ αρχήν απαγορεύεται η είσοδος στο ιερό Βήμα, βάσει του 69ου κανόνα της Στ’ Οικουμενικής Συνόδου για τις γυναίκες παντελώς και για τους άνδρες, εφόσον δεν έχουν άδεια η κάποια απόλυτη ανάγκη. Κατ’ οικονομία γί­νεται εξαίρεση στις γυναίκες που υπηρετούν στους Ναούς, ως νεωκόροι, στις οποίες διαβάζεται ειδική ευχή.

Το ιερό Βήμα είναι τα Άγια των Αγίων, στο οποίο εισέρχονται μόνο οι ιερείς για να τελούν την αναίμακτη θυσία και τις ιερές Ακολουθίες. ΣτοΒυζάντιο τη διάταξη αυτή σέβονταν ακόμη και οι χρισμένοι Αυτοκράτορες και δενεισέρχονταν στο ιερό Βήμα.

Όσοι λαϊκοί έχουν την ευλογία να διακονούν τον ιερέα, επίτροποι η μικρά παιδιά πρέπει να αναλογιστούν τη σοβαρότητα και ιερότητα του χώρου και να λάβουν υπόψη τους τις απορρέουσες από το διακόνημά τους αυτό υπο­χρεώσεις. Οι πνευματικοί νόμοι παρ’ ότι δεν έχουν εντε­ταλμένους αστυνομικούς για την επίβλεψη και τήρησή τους δεν καταργούνται χωρίς συνέπειες… Δεν είναι δικαιο­λογία αυτό που λένε ή αισθάνονται πολλοί (λαϊκοί αλλά και Κληρικοί): δεν μας βλέπουν, δεν μας ακούνε. Μας βλέ­πει και μας ακούει ο Θεός! Άλλωστε η ιεροπρέπειά μας δεν πρέπει να εξαρτάται από τους άλλους, αλλά από τον τόπο στον οποίο βρισκόμαστε και από τη στάση μας προς αυτόν.

Το ότι οι εισερχόμενοι στο Ιερό Βήμα δεν φαίνονται από το Εκκλησίασμα δεν τους απαλλάσσει από τις υποχρε­ώσεις:

–    της σεμνότερης στάσεως

–    της μεγαλύτερης ευλάβειας

–    της αποφυγής των ομιλιών

–    της αποφυγής των άσκοπων κινήσεων εντός αυτού και προ πάντων και ιδίως

–    τού σεβασμού της μόνιμης παρουσίας του Κυρίου μέσα στο Αρτοφόριο αλλά και ως Αμνού στην αγία Τρά­πεζα μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων.

Όσοι δεν είναι σε θέση και δυσκολεύονται να τηρή­σουν τ’ανωτέρω, είναι προτιμότερο να παραμένουν εκτός του ιερού, στον κυρίως Ναό, για να μην κολάζονται. Διότι είναι τελείως απαράδεκτο ο Κύριος να βρίσκεται δίπλα μας και εμείς να καθόμαστε («σαν να μη συμβαίνει τίποτε»)! Ή να αδιαφορούμε για την ιερότητα της στιγμής του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων, της υψώσεως του Αμνού στα «Άγια τοις αγίοις», της ώρας της Μεταλήψεως των ιερέων κλπ.


[1] Εάν μπαίνοντας σε κάποιο Ί. Ναό θέλουμε να μάθουμε ποια ιεροπραξία γίνεται εκείνη την ώρα, ρωτάμε: – Ποια ακολουθία τελείται; Και η απάντηση είναι: -Ή ακολουθία του Εσπερινού ή η ακολουθία του Όρθρου  ή η  Θεία Λειτουργία.

[2] Το μαλακό και, μαλασσόμενο του αγνού κεριού συμβολίζει το εύπλαστο της ψυχής μας πού πρέπει να την διακρίνει, για την ανα­μόρφωση της, η μετάνοια και η υπακοή στο Νόμο του Θεού. Και όπως το κερί λιώνει και φωτίζει συγχρόνως, έτσι και εμείς μέσα στο Ναό και ιδίως έξω από αυτόν πρέπει να «λιώνουμε», θυσιαζόμενοι υπέρ του πλησίον και να τον φωτίζουμε με το παράδειγμα μας χάρη της αγάπης του Χριστού.

[3]  Όταν πρόκειται να κάνουμε κάποιο ταξίδι, σκεπτόμαστε τί θα συναντήσουμε κατά τη διάρκεια του και ανάλογα προετοιμαζό­μαστε. Όταν πρόκειται να πάμε στα βουνά, λέμε: Μπορεί να βρούμε χιόνια, ας πάρουμε αλυσίδες για το αυτοκίνητο, ή και τα σκι μας. Για τη θάλασσα παίρνουμε μαγιό για μπάνιο, ομπρέλα για πιθανή βροχή κλπ. Έτσι ακριβώς ας λέμε: Μπορεί να πάμε σε κάποια Εκκλησία ή μοναστήρι, ας πάρουμε μαζί μας και ανάλογη ενδυμασία! Έτσι δε θα βρεθούμε σε δύσκολη θέση, εάν μεταβούμε για προσκύνημα! Συγχρό­νως, η πρόνοια μας αυτή για σεβασμό των Ιερών αυτών χώρων μας προσθέτει ευλογία και οπωσδήποτε προστασία από ατυχήματα ή άλλες ποικίλες κακοτοπιές. Προσοχή λοιπόν…

[4]  Στα τουριστικά νησιά μας, το καλοκαίρι μεταβαίνουν στους Ιερούς Ναούς ή στις Ιερές Μονές (όπου υπάρχουν) «προσκυνητές» με τελείως ακατάλληλες ενδυμασίες, ακόμη και με «ενδυμασία»… μπάνιου!

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ Ο ΠΙΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ  ΣΤΟ ΘΕΟ


 

 

1ο  :  Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως.    (Λουκ. 6, 31)                 

Όπως θέλετε να κάνουν και να συμπεριφέρονται απέναντι σας οι άνθρωποι, έτσι και σεις να πράττετε και να συμπεριφέρεστε προς αυτούς.

 

2ο  : Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε. (Ματθ. 7,1)

 Μη κατακρίνετε και μη καταδικάζετε τον πλησίον σας, δια να μη κατακριθήτε και σεις από τον Θεόν.

 

3ο  :  Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. (Ματθ. 22,39)            

         Να αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτόν σου.

 

4ο :  Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καὶ διωκόντων ὑμᾶς.  (Ματθ.5,44)       

Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευλογείτε αυτούς, οι οποίοι σας καταρώνται, ευεργετείτε αυτούς, οι οποίοι σας μισούν, και προσεύχεσθε δι’ εκείνους, οι οποίοι σας υβρίζουν και σας συκοφαντούν και σας καταδιώκουν αδίκως.

 

 επιμέλεια : π. Χριστοφόρος

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2018

 

ΙΔ’ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 18,35-43)

«Κα ο προάγοντες πετίμων ατ να σιωπήσῃ»     

 

          Κυριακὴ σήμερα, ἀδελφοί μου, ἡμέρα τοῦ Κυρίου, ἡμέρα ἀναστάσιμη, ἐλπιδοφόρα. Ὅλοι ἐμεῖς ποὺ ὁδηγήσαμε τὰ βήματά μας στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ, εἴτε ἀπὸ εὐλαβῆ συνήθεια, εἰτε ἀπὸ τὶς πολλές προτροπὲς τῶν οἰκείων μας, εἴτε ἀκόμη, ἐπειδή αὐτὸ τὸ διάστημα ἀντιμετωπίζουμε κάποιο πρόβλημα στὴ ζωή μας καὶ θέλουμε νὰ προσευχηθοῦμε γιὰ νὰ λάβουμε τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Γιὰ ὅποιον ἀπὸ τοὺς παραπάνω λόγους, ἢ γιὰ ὁποιονδήποτε ἄλλο, βρισκόμαστε τὴν ἱερὴ αὐτὴ στιγμὴ ὑπὸ τούς θόλους τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ ναοῦ, ἂς γνωρίζουμε ὅτι δὲν θὰ φύγουμε ἀφώτιστοι. «Ἡ θεία Εὐχαριστία, εἶναι Θεοφάνεια καὶ μεταβάλλει ὅλη τὴν κτίση σὲ Θεοφάνεια», ὅπως σημειώνει σύγχρονος θεολόγος. Εἶναι μία ἀποκάλυψη. Ὁ καθένας, ὅπως οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ στὴ Μεταμόρφωση, σύμφωνα μὲ τὶς δυνάμεις μας, ζοῦμε  τὴ Θεοφάνεια αὐτή. Δὲν βλέπουμε ὅμως ὅλοι μὲ τὴν ἴδια ἔνταση τὸ Φῶς τὸ ἀληθινὸ καὶ δὲν ἐνεργοποιοῦμε ὅλοι τὰ χαρίσματα τοῦ ἐπουρανίου πνεύματος ποὺ ἐλάβαμε, ὅπως θά ψάλλουμε λίγο πρὶν τὴν ἀπόλυση. Γι’ αὐτὸ, τὰ αἴτημα τοῦ τυφλοῦ της σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, εἶναι καὶ δικό μας αἴτημα. Τὸν ρώτησε ὁ Κύριος: «Τί θέλεις νὰ σοῦ κάνω»; Ὅλους μας ρωτάει ὁ Κύριος τί ζητᾶμε ἀπ’ Αὐτόν. Πλουτῆ; ὑγεία; καταξίωση; δόξα; Δέ μας παρέχει τὸ Φῶς Τοῦ τὸ ἄκτιστο, ἂν δὲ Τοῦ τὸ ζητήσουμε.

 

 

 Ὁ τυφλὸς ἀπάντησε: «Κύριε, ἴνα ἀναβλεψω».  Νὰ δῶ τὸ φῶς μου θέλω, Κύριέ μου,  ἢ μᾶλλον νὰ δῶ το Φώς Σου. Φώτισέ με. Τὸ φῶς ὅμως δὲν ἦταν μόνο ὀργανικό, τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν, ἦταν φῶς ὑπαρξιακό, φῶς ἀληθινό καὶ αἰώνιο. Γι’ αὐτὸ μετὰ τὴ θεραπεία του, δὲν ἔκανε «τὴ ζωή του» καὶ ὅ,τι τυχὸν στερήθηκε ὅσο ἦταν τυφλὸς, ἀλλὰ ἀκολούθησε τὸ Χριστὸ, δοξάζωντάς Τὸν διὰ βίου. 

          Ἂς σταθοῦμε γιὰ λίγο, ἀδελφοί μου, στὴ σημείωση τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, λίγο πρὶν τὴ συνάντηση τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν τυφλό. Οἱ περαστικοί, προέτρεπαν μὲ ἔντονο τρόπο τὸν τυφλὸ νὰ σταματήσει νὰ φωνάζει τὸ Χριστό. «Σώπασε», τοῦ ἔλεγαν, «μὴ φωνάζεις!». Αὐτὸς ὅμως, μὲ περισσότερη δύναμη ψυχῆς, φώναζε: «Λυπήσου μὲ Κύριε!». Διαπιστώνουμε κι ἐμεῖς ὅσες φορὲς κάνουμε φιλότιμο ἀγῶνα νὰ πλησιάσουμε τὸ Θεὸ, ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς μας, παίρνουν τὴ θέση τοῦ διαβόλου. Διαβάλλουν, δηλαδὴ, καὶ ἐμποδίζουν τὴ σχέση μας μὲ τὸ Θεό. Μᾶς εἰρωνεύονται, μᾶς ἀποθαρρύνουν, μᾶς συκοφαντοῦν τοὺς ἱερεῖς, ἀμφισβητοῦν τὴν πίστη μας. «Σταμάτα πιὰ μὲ τὶς προσευχὲς καὶ τὶς νηστεῖες , τί θὰ καταφέρεις;Σταμάτα νὰ ἀκολουθεῖς τοὺς παπάδες. Τί θέλεις καὶ πηγαίνεις στὴν Ἐκκλησία συνέχεια, πᾶς νὰ ἁγιάσεις; Δὲ βλέπεις καμμία διαφορὰ στὴ ζωή σου , ὅλα στραβά σου πᾶνε..», μᾶς λένε. Τότε μέσα μας κάνουμε πάλη πνευματική. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ δοκιμάζεται ἡ πίστη μας, ἂν εἶναι βαθειά ἢ ἐπιφανειακή.

 

        ««Κα ο προάγοντες πετίμων ατ να σιωπήσῃ»

          Οἱ διπλανοί μας, οἱ φίλοι μας, πολλὲς φορὲς καὶ ἡ ἴδια μας ἡ οἰκογένεια, στέκεται ἐμπόδιο στὸ δρόμο πού μᾶς ὁδήγει στὸ Χριστὸ καὶ περνάει μέσα ἀπὸ τὴν Ἁγία Του Ἐκκλησία. Οἱ γονεῖς ἀποτρέπουν τὰ παιδιὰ τους από το νὰ ἐκκλησιάζονται συχνά, μήπως «ξεμυαλιστοῦν» καὶ  θελήσουν να γίνουν παπάδες. Ὁ φίλος ἀποτρέπει τὸ φίλο ἀπὸ τὴν ἐξομολόγηση, γιατί ὁ ἴδιος πότε δὲν τόλμησε νὰ ψάξει τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ ἀναλογιστεῖ τὰ λάθη του. Ἕνα σωρὸ δικαιολογίες καὶ ἐπιχειρήματα μᾶς ψιθυρίζει ὁ διάβολος, προκειμένου νὰ μείνουμε στὸ σκοτάδι, στὴ μόνιμη πνευματική μας τυφλότητα καὶ νὰ γίνουμε ὑποχείριά του. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὅποιος κάνει πνευματικὸ ἀγώνα, εἶναι δυσάρεστος στοὺς γύρω του. Τοὺς ὑπενθυμίζει μὲ τὴ ζωή του καὶ τὴν ὅλη συμπεριφορὰ του,  τὰ δικά τους πάθη, τὴ δίκη τοὺς ὀλιγοπιστία. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ὅμως, ἀδελφοί μου, μποροῦν νὰ γίνουν οἱ μεγάλοι εὐεργέτες μας. Ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε ἀπόλυτα πεπεισμένοι γιὰ τὸ δρόμο ποὺ διαλέξαμε, ἀντιμετωπίζοντας μέ ὑπομονή τὴ δυσαρέσκεια καὶ τόν πόλεμο τῶν ἐπικριτῶν μας, γινόμαστε ἀκόμη πιὸ ἰσχυροὶ ἀγωνιστές. Ὅσο αὐτοί μας ἀποτρέπουν ἀπὸ τὸ Χριστὸ, τόσο ἐμεῖς ἂς φωνάζουμε ὅπως ὁ ἰαθεῖς τυφλὸς: «Ἰησοῦ, Υἱὲ Δαβίδ, ἐλέησέ μας». Γιατί ἡ σχέση μας μὲ τὸ Χριστὸ δὲν εἶναι ἰδιοτελής, οὔτε περιστασιακή, ἀλλὰ σχέση ἀγάπης καὶ ἀπόλυτης ἐμπιστοσύνης. Ο σήμερα εορταζόμενος Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης μας τονίζει πως ένα είναι το ζητούμενο στη ζωή μας. Η αγάπη, η λατρεία στον Χριστό και η αγάπη στους συνανθρώπους μας. Να είμαστε όλοι ένα, με κεφαλή τον Χριστό. Έτσι μόνο θα αποκτήσουμε τη χάρη, τον ουρανό την αιώνια ζωή. Κανείς δεν μπορεί να φτάσει στον Θεό, αν δεν περάσει από τους ανθρώπους. Να αγαπάμε , να θυσιαζόμαστε ανιδιοτελώς, χωρίς να ζητάμε ανταπόδοση . Εδώ κρύβεται το μεγαλύτερο βάθος του μυστηρίου της Εκκλησίας μας.

           «Προσελκύστε, λοιπόν, τος δελφούς μας στν κκλησία», μᾶς συμβουλεύει μὲ ἀγωνιστικὸ φρόνημα ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος, προτρέψτε τος πλανημένους, συμβουλέψτε τους χι μόνο μ λόγια, λλ κα μ ργα. Κι ν κόμα τίποτα δν πες, λλ βγες π τν ερ σύναξη, δείχνοντας στος πόντες – κα μ τν μφάνιση κα μ τ βλέμμα κα μ τ φων κα μ τ βάδισμα κα μ᾿ λη σου τ σεμνότητα – τό  κέρδος πο ποκόμισες π τ ναό, ατ εναι ρκετ γι παραίνεση κα συμβουλή. Γιατ τσι πρέπει ν βγαίνουμε π τ ναό, σν π τ ερ δυτα, σν ν κατεβαίνουμε π τος διους τος ορανούς. Δίδαξε σους δν κκλησιάζονται τι ψαλες μαζ μ τ Σεραφείμ, τι νήκεις στν οράνια πολιτεία, τι συναντήθηκες μ τ Χριστ κα μίλησες μαζί Του. ν τσι ζομε τ θεία Λειτουργία, δν θ χρειαστε ν πομε τίποτα στος πόντες. λλ βλέποντας κενοι τ δική μας φέλεια, και την αγάπη που ζήσαμε εδώ στο ναό, θ νιώσουν τ δική τους ζημι κα θ τρέξουν γρήγορα στν κκλησία, γι ν᾿ πολαύσουν τ δια γαθά, μ τ χάρη κα φιλανθρωπία το Κυρίου μας ησο Χριστο, στν ποο, μαζ μ τν Πατέρα κα τ γιο Πνεμα, αώνια νήκει δόξα».  Αμήν! 

                                                                                                                                     π. Χ.Κ

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0

ΠΕΡΙ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ

Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης

Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς λέει: «Παντὶ τῷ αἰτοῦντι σοι δίδου». Αὐτὸ σημαίνει πὼς πρέπει νὰ εὐεργετοῦμε καὶ νὰ ἐλεοῦμε ὅλους, χωρὶς νὰ διακρίνουμε τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν κατάστασή τους, τὸ κοινωνικὸ παρελθόν τους ἢ τὴ θρησκεία τους. Πρέπει νὰ δίνουμε τὴν ἐλεημοσύνη μας στὸν καθένα ποὺ τὴν ἔχει πραγματικὰ ἀνάγκη.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέει πὼς πρέπει νὰ εἴμαστε σπλαχνικοὶ πρὸς τοὺς φτωχοὺς καὶ ἐκείνους ποὺ εἶναι δυστυχισμένοι ἀπὸ ὁποιαδήποτε αἰτία. Σὰν ἄνθρωποι πρέπει νὰ δίνουμε τὴν ἐλεημοσύνη μας στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ὅποια κι ἂν εἶναι ἡ αἰτία ποὺ τοὺς κάνει νὰ ζητιανεύουν, εἴτε εἶναι χῆρες καὶ ὀρφανὰ εἴτε ἐξορίστηκαν ἀπὸ τὴν πατρίδα τους, εἴτε ὑποφέρουν ἀπὸ τὴν αὐταρχικότητα τῶν κυβερνώντων εἴτε ἀπὸ τὴ σκληρότητα τῶν προϊσταμένων, εἴτε ἀπὸ τὴν ἀπανθρωπιὰ τῶν φοροεισπρακτόρων εἴτε ἀπὸ τὴν ἀπληστία τῶν ἐχθρῶν, εἴτε ἀπὸ τὴν ἁρπαγὴ τῆς περιουσίας τους εἴτε ἀπὸ τὴν ἀπώλεια ποὺ εἶχαν λόγῳ ναυαγίου. Ὅλοι τους ἔχουν δικαίωμα καὶ μερίδιο στὴ συμπάθειά μας.Κοιτάζουν μὲ προσμονὴ τὰ χέρια σου, ὅπως κοιτάζουμε ὅλοι μας τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ ὅταν ζητᾶμε κάτι. Εἶναι πολὺ καλύτερα ν’ ἀνοίξει κανεὶς τὸ χέρι του σὲ κάποιον ἀνάξιο, παρὰ νὰ στερήσει τὴν ἐλεημοσύνη του ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ τὴν ἔχει ἀνάγκη, ἀπὸ φόβο νὰ μὴν ἀπατηθεῖ.

Ἀς βοηθᾶμε τοὺς ἀνθρώπους ὄχι ἀπὸ ματαιοδοξία ἢ ἀπὸ ἔπαρση κι ἀλαζονεία, ὄχι ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία μας νὰ μᾶς εὐχαριστοῦν καὶ νὰ μᾶς εὐγνωμονοῦν οἱ εὐεργετούμενοι ἢ γιὰ νὰ λάβουμε ἀνταπόδοση, ἀλλὰ μὲ ἀνιδιοτέλεια, γιὰ νὰ εὐχαριστήσουμε τὸ Θεό, ἀλλὰ κι ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν πλησίον μας. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γράφει πὼς ἡ ἐλεημοσύνη ποὺ μολύνθηκε ἀπὸ τὴν ἀρρώστια τῆς ματαιοδοξίας δὲν εἶναι πιὰ ἐλεημοσύνη, ἀλλὰ κομπασμὸς καὶ σκληροκαρδία. Γιατί ὅταν δίνεις μὲ ὑπερηφάνεια εἶναι σὰ νὰ διασύρεις δημόσια τὸν ἀδελφό σου.

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018 Θ΄ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 12, 16-21)

«Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω»

 

Με αυτή την προτροπή, αγαπητοί μου αδελφοί , κατακλείει ο Χριστός μας την παραβολή του άφρονος πλουσίου που ακούσαμε προ ολίγου. Ας προσπαθήσουμε μέσα από τα διδακτικά θεία λόγια της παραβολής , να ενεργοποιήσουμε κι εμείς οι σύγχρονοι ακροατές τους την πνευματική μας ακοή , δηλαδή τη δυνατότητα να προσλαμβάνουμε και να κατανοούμε την διδασκαλία του Ευαγγελίου . Να βάζουμε βαθειά στην ψυχή μας τα σωτήρια μηνύματα του , πολύ δε περισσότερο να γίνουμε ποιητές , δηλ. έμπρακτοι τηρητές των προσταγμάτων του Θεού. Ας γίνουν οι καρδιές μας διψασμένη γη που προσμένει ύδωρ εξ ουρανού για να καρποφορήσει.

Τρία σημεία της παραβολής ας προσέξουμε, αδελφοί μου. «Ανθρώπου τινός πλουσίου εφόρησεν η χώρα».Ένας πλούσιος άνθρωπος , μας λέει παραβολικά ο Χριστός μας , δέχτηκε μια επιπλέον ευλογία από το Θεό. Τα χωράφια του καρποφόρησαν πολύ θα λέγαμε τη χρονιά εκείνη είχε καλή και μεγάλη σοδειά. Ευεργεσία από τον ουρανό , διότι χωρίς τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες , χωρίς την ευλογία του Θεού τίποτε δε θα μπορούσε να γίνει.

Το δεύτερο σημείο στο οποίο αξίζει να σταθούμε είναι ο λογισμός του πλουσίου: σκέφτηκε χωρίς ακόμη να το πραγματοποιήσει , να φτιάξει μεγαλύτερες αποθήκες για να συσσωρεύσει εκεί όλους τους καρπούς και όλα τα αγαθά του για να τα προφυλάξει και να τα έχει να τα βλέπει και να χαίρεται . Προχώρησε την σκέψη του λέγοντας ο ίδιος στον εαυτό του ότι με τόσα αγαθά θα μπορεί να ζήσει πολλά πολλά χρόνια γεμάτος από απολαύσεις και χωρίς την καθημερινή μέριμνα για τον επιούσιο και χαμογέλασε πανευτυχής.

Και , τρίτον τα λόγια του Θεού στον ύπνο του : Άμυαλε άνθρωπε , αυτή τη νύχτα οι δαίμονες ζητάνε από σένα την ψυχή σου, διότι χαίρονται που ξέχασες το Θεό και τον προορισμό σου στη γη. Οι δαίμονες θέλουν την ψυχή σου για να την βασανίσουν , γιατί σε βρήκαν στη στιγμή της μεγαλύτερης πτώσης σου , σε βρήκαν χωρίς ίχνος αγάπης , χωρίς ευσπλαχνία και γεμάτο από εγωπάθεια και αυταρέσκεια . Αυτή είναι η πιο κατάλληλη στιγμή γι΄ αυτούς τους μισανθρώπους δαίμονες για να σε οδηγήσουν στην αιώνια απώλεια.

Δε γνωρίζουμε αν πράγματι πέθανε ο πλούσιος εκείνη τη νύχτα η αν άλλαξε τρόπο σκέψης . Αν συνετίστηκε από άφρονας: άμυαλος που ήταν και του χάρισε ο Θεός ημέρες και χρόνια για να μετανοήσει έμπρακτα.

Ποια μεγάλη θεϊκή αρετή , η ύψιστη των αρετών , κρύβεται πίσω τα παραβολικά λόγια του Χριστού και χρειάζεται να έχουμε όλοι εμείς « ώτα ακούειν » , δηλ. διάθεση και ελεύθερη συγκατάθεση να τη δεχθούμε και την κάνουμε κι εμείς βίωμα μας; Ή αρετή της αγάπης.

Από αγάπη ο Θεός μας στέλνει τις τόσες δωρεές του και καθημερινά μας ευεργετεί , όπως τον πλούσιο. Βεβαίως κι αυτός είχε χαρίσματα , ήταν εργατικός και μεθοδικός , αλλά χωρίς αγάπη για το Θεό αφού τον ξέχασε και ούτε καν τον ευχαρίστησε για όλα αυτά. Ξέχασε αναπόφευκτα και το διπλανό του ο πλούσιος . Του φτωχού είναι το ψωμί που πετάς , του άστεγου το ρούχο που φυλάττεις στο σπίτι σου, και του μοναχικός ο χρόνος που σπαταλάς, θα μας πει ο Ιερός Χρυσόστομος. Οι πλούσιες και αναρίθμητες δωρεές του Θεού προς τον καθένα μας είναι ευκαιρίες για να κάνουμε πράξη το νόμο της αγάπης και της δικαιοσύνης . Αυτός μας τα εμπιστεύτηκε για την τελείωση μας. Ο άφρων πλούσιος σκέφτηκε μόνο τον εαυτό του και έζησε αυτή την μεγάλη πτώση και ύβρη. Στον Παράδεισο είναι αδύνατο να πάμε σαν μονάδες, κλεισμένοι στην αυτάρκεια και αυταρέσκεια μας. Ποτέ να μην ξεχνάμε την ώρα του θανάτου μας και να αναλογιζόμαστε ποια ψυχικά εφόδια θα έχουμε αποταμιεύσει με τον αγώνα μας και την αγάπη μας. Αν σκεπτόμαστε καθημερινά ότι είμαστε περαστικοί από τον κόσμο αυτό , όχι με μελαγχολική διάθεση και απελπισία , αφού είναι ο μόνος κανόνας χωρίς εξαιρέσεις, αλλά έχοντας πάντα το Θεό στη ζωή μας , όπως τώρα τον ζούμε και τον κοινωνούμε μέσα στον οίκο του , τελώντας το μυστήριο της αιώνιας ζωής , τη Θεία Λειτουργία … Αν κοιτούσαμε και λίγο δίπλα μας με πραγματική αγάπη , όχι υποκριτική και επιδερμική ,αλλά αγάπη με θυσίες και πολύ ταπείνωση , τότε η ζωή μας εδώ στον κόσμο θα ήταν πιο γαλήνια , χωρίς το τόσο άγχος που μας καταστρέφει και χωρίς τις τόσες αδικίες και αθλιότητες που συντελούνται και ευθύνονται για την παρούσα οικονομική και ηθική κρίση της ανθρωπότητας.

Αδελφοί μου , ας βάλουμε μέσα μας τα λόγια της σημερινής παραβολής. Είναι κι αυτά Δώρο του Θεού , για να μας σοφίσει , να μαλακώσει τις πετρωμένες καρδιές και τις επαναπαυμένες συνειδήσεις μας και να μας μεταμορφώσει από άφρονες πολίτες του κόσμου τούτου – υποδουλωμένους στην ύλη και το «εγώ» – σε συνετούς πολίτες της Βασιλείας του Θεού , την οποία , είθε , να κατακτήσουμε , ασκώντας όσο ζούμε την εν Χριστώ αγάπη , Αμήν!

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0

ΠΩΣ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΩ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ;

Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν

Ο πλησίον μου είναι μια ύπαρξη 

Με ίσα δικαιώματα μαζί μου.

Είναι ένας άνθρωπος σαν και μένα

Πλασμένος κατ’ εικόνα Θεού.

Κι αφού είναι σαν και μένα

Πρέπει να τον αγαπώ όπως αγαπώ και τον εαυτό μου.

«Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν» (Ματθ. κβ΄ 39).

Πρέπει να τον φροντίζω και να τον προσέχω

Όπως προσέχω τη σάρκα και το αίμα μου

Να του φέρομαι στοργικά, ευγενικά, καλοσυνάτα
Να του συγχωρώ τις αστοχίες 
Όπως θα συγχωρούσα και τις δικές μου
Όπως θα ‘θελα να συγχωρήσουν κι οι άλλοι τα σφάλματά μου 
Και να μου φέρονται με συγκατάβαση. 
Δηλαδή, όπως θα ‘θελα οι άλλοι άνθρωποι 
Να μην παρατηρούν τα λάθη μου
Σαν να μην υπάρχουν, ή να τα αγνοούν με ευγένεια
Με καλοσύνη και μεγαλοψυχία
Το ίδιο πρέπει να κάνω κι εγώ στον αδελφό μου. 

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0