ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΗΣ , 2 Φεβρουαρiου 2020 (Λκ. 2, 22-40)

Σαράντα μέρες, μετὰ τὴ γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στὴ Βηθλεέμ, ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία, ἀκολουθώντας τὴ θρησκευτικὴ συνήθεια τῆς ἐποχῆς, “ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς Ἱεροσόλυμα παράστησαι τῷ Κυρίῳ, καθὼς γέγραπται ἐν νόμῳ Κυρίου…” (Λουκ. 2, 22-23). Τὸ εὐαγγέλιο συνεχίζει: Σ’ αυτόν, λοιπόν, είχε αποκαλυφθεί από το Άγιο Πνεύμα ότι δε θα πεθάνει πριν δει τον Xριστό του Kυρίου. Έτσι, με την καθοδήγηση του Πνεύματος, ήρθε στο ναό, και μόλις οι γονείς έφεραν μέσα το παιδάκι, τον Iησού, για να κάνουν γι’ αυτόν ό,τι συνηθίζεται σύμφωνα με το νόμο, το πήρε στην αγκαλιά του και δοξολόγησε το Θεό και είπε: «Tώρα πια αξιώνεις το δούλο σου, Kύριε, να πεθάνει ειρηνικά, σύμφωνα με την υπόσχεσή σου. Γιατί τα μάτια μου είδαν το μέσο της σωτηρίας σου που ετοίμασες κατάντικρυ όλων των λαών. Φως που θ’ αποτελέσει αποκάλυψη για τα έθνη και δόξα για το λαό σου τον Iσραήλ». Kι απορούσαν ο Iωσήφ και η μητέρα του παιδιού γι’ αυτά που λέγονταν γι’ αυτό. Aκόμα, ο Συμεών τους ευλόγησε και είπε στη Mαριάμ, τη μητέρα του παιδιού: “Nα! Aυτός είναι προορισμένος να γίνει η αιτία για την πτώση ή την ανόρθωση πολλών στο Iσραήλ και σημείο αντιλεγόμενο. Mάλιστα, ακόμα και τη δική σου προσωπικά την ψυχή ρομφαία θα τη διαπεράσει, έτσι που ν’ αποκαλυφτούν οι διαλογισμοί πολλών καρδιών”.

Ας προσπαθήσουμε αδελφοί μου να προσεγγίσουμε το μήνυμα της σημερινής Δεσποτικής και Θεομητορικής Εορτής της Υπαπαντής μέσα από τους θεολογικούς λόγους του μακαριστού Ρώσσου θεολόγου π. Αλεξάνδρου Σμέμαν.

Πόσο ἐκπληκτικὴ καὶ ὄμορφη εἶναι ἡ εἰκόνα, ὁ πρεσβύτερος νὰ κρατᾶ στὴν ἀγκαλιὰ του τὸ βρέφος, καὶ πόσο παράξενα τὰ λόγια του: “ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου…”. Συλλογιζόμενοι αὐτά τὰ λόγια ἀρχίζουμε νὰ ἐκτιμοῦμε τὸ βάθος αὐτοῦ τοῦ γεγονότος καὶ τὴ σχέση πού ἔχει μέ μᾶς, μὲ μένα, μὲ τὴν πίστη μας. Ὑπάρχει στὸν κόσμο κάτι πιὸ χαρούμενο ἀπὸ μιὰ συνάντηση, μιὰ “ὑπαπαντὴ” μὲ κάποιον πού ἀγαπᾶς; Εἶναι ἀλήθεια πώς τὸ νὰ ζεῖς σημαίνει νὰ περιμένεις, νὰ ἀποβλέπεις σὲ μιὰ συνάντηση. Δὲν εἶναι ἄραγε ἡ ὑπερβατικὴ καὶ ὄμορφη προσδοκία τοῦ Συμεὼν τὸ σύμβολό της; Δὲν εἶναι ἡ πολύχρονη ζωὴ του σύμβολο τῆς προσδοκίας, αὐτὸς ὁ “πρεσβύτης” πού περνᾶ ὁλόκληρη τὴ ζωὴ του περιμένοντας τὸ φῶς πού φωτίζει τοὺς πάντες καὶ τὴ χαρὰ πού πληρώνει τὰ πάντα; Πόσο δὲ ἀπροσδόκητο, πόσο ἄρρητα ὄμορφο εἶναι τὸ ὅτι τὸ πολυαναμενόμενο φῶς καὶ ἡ χαρὰ ἔρχεται στὸν πρεσβύτη Συμεὼν μὲ ἕνα παιδί!

Φαντασθεῖτε τὰ τρεμάμενα χέρια τοῦ γέροντα Συμεὼν καθὼς παίρνει στὴν ἀγκαλιὰ του τὸ σαρανταήμερο βρέφος τόσο τρυφερὰ καὶ προσεκτικά, ἀτενίζοντας τὸ μικρὸ πλάσμα, καὶ πλημμυρίζοντας ἀπὸ δοξολογία: “νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου”. Ὁ Συμεὼν περίμενε. Περίμενε σὲ ὁλόκληρη τὴ ζωή του, καὶ εἶναι βέβαιο πώς στοχαζόταν, προσευχόταν καὶ βάθαινε καθὼς περίμενε ἔτσι, ὥστε στὸ τέλος ὁλόκληρη ἡ ζωή του νὰ εἶναι μιὰ συνεχὴς “Παραμονὴ” τῆς χαρούμενης συνάντησης.

Δὲν εἶναι καιρὸς νὰ ἀναρωτηθοῦμε τί περιμένουμε; Τί ἐπιμένει ἡ καρδιά μας νὰ μᾶς ὑπενθυμίζει συνεχῶς; Μεταμορφώνεται βαθμιαία ἡ ζωή μας σὲ μιὰ ἀναμονή, καθὼς περιμένουμε νὰ συναντηθοῦμε μὲ τὰ οὐσιώδη; αὐτά εἶναι τὰ ἐρωτήματα πού θέτει ἡ Ὑπαπαντή. Ἐδῶ, σ’ αὐτή τὴ γιορτὴ ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀποκαλύπτεται ὡς ἀνυπέρβλητη ὀμορφιὰ μιᾶς ὥριμης ψυχῆς, πού ἔχει ἀπελευθερωθεῖ, βαθύνει καὶ καθαριστεῖ ἀπὸ καθετί τὸ μικρόψυχο, τὸ ἀνόητο καὶ τυχαῖο. Ἀκόμη καὶ τὰ γηρατειὰ καὶ ὁ θάνατος, ἡ γήινη μοίρα πού ὅλοι μας μοιραζόμαστε, παρουσιάζονται ἐδῶ τόσο ἁπλά καὶ πειστικὰ ὡς ἀνάπτυξη καὶ ἄνοδος πρὸς ἐκείνη τὴ στιγμή, ὅταν μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά, στὴν πληρότητα τῆς εὐχαριστίας, θὰ πῶ: “νῦν ἀπολύεις”. Εἶδα τὸ φῶς πού διαπερνᾶ τὸν κόσμο. Εἶδα τὸ “Παιδίον”, πού φέρνει στὸν κόσμο τόση θεϊκὴ ἀγάπη, καὶ πού παραδίνεται σὲ μένα. Τίποτε δὲν προκαλεῖ φόβο, τίποτε δὲν εἶναι ἄγνωστο, ὅλα τώρα εἶναι εἰρήνη, εὐχαριστία, ἀγάπη.

Αὐτά φέρνει ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου. Ἑορτάζει τὴ συνάντηση τῆς ψυχῆς μὲ τὴν Ἀγάπη, τὴ συνάντηση μ’ Αὐτὸν πού μοῦ ἔδωσε τὴ ζωή, καὶ πού μοῦ ἔδωσε τὸ κουράγιο νὰ τὴ μεταμορφώσω σὲ ἀναμονή συνάντησης μαζι Του.

Αγαπητοί αδελφοί,

Σήμερα θυμόμαστε τὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου, τὴ συνάντησή Του μὲ τὸ πρῶτο πρόσωπο, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ Μητέρα Του, τὸ ὁποῖο μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Τὸν εἶχε διαισθανθεῖ ὡς Θεό. Ἡ τραγωδία τῆς ἀποστέρησης τοῦ Θεοῦ τὴν ὁποία βρίσκουμε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο ἔχει τελειώσει· ὁ Κύριος εἶναι μαζὶ μὲ τὸ λαό Του· ἡ πληρότητα τῆς Θεότητας κατοικεῖ πάνω στὴ γῆ αὐτή.

Ἐνῷ όμως ὁ Ἅγιος Συμεὼν διακήρυττε τὴ λύτρωση τοῦ κόσμου ἀπὸ τὴ μακραίωνη ἀποξένωσή του ἀπὸ τὸν Θεὸ ἔδινε ταυτόχρονα καὶ στὴ Θεομήτορα τὴ φοβερὴ προειδοποίηση ὅτι μιὰ ρομφαία θὰ διαπερνοῦσε καὶ τὴ δική της τὴν καρδιά, ὅτι ἡ θυσία ποὺ ἀναστελλόταν γιὰ τὴ στιγμὴ ἐκείνη θὰ φανερωνόταν κάποια μέρα σὰν θεϊκὴ βουλὴ. Η Σταύρωση και ο θάνατος του Κυρίου θα ακολουθούσαν μετά από μερικά χρόνια (Λκ. 2. 34, 35).

Ἐμεῖς λοιπὸν ποὺ ἔχουμε πεθάνει μὲ τὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐγερθεῖ μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ὁδηγούμαστε στὸ ναὸ ὅπως εἶχε ὁδηγηθεῖ κι Ἐκεῖνος, αἰώνιοι καὶ ἐν τούτοις ὑποκείμενοι στὴν τραγωδία τοῦ χρόνου, ζωντανοὶ ἀλλὰ προορισμένοι γιὰ τὸ θάνατο, όπως διακυρύττουμε με την Βάπτισή μας. Μὲ παρόμοιο τρόπο ὕστερα ἀπὸ τὴ συνανάστασή μας μαζί Του ὁ Χριστὸς μᾶς ἀποστέλλει –ὅπως προηγουμένως ὁ Πατέρας εἶχε στείλει Ἐκεῖνον– στὴ σφαίρα τῆς ἁμαρτίας γιὰ νὰ σηκώσουμε στὰ σώματα, τὶς ψυχὲς καὶ ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή μας τὸ σταυρὸ τοῦ κόσμου προσμένοντας την παντοτινή Υπαπαντή μαζί του και να πούμε το δικό μας «Νυν απολύεις» εν καθαρά καρδία και με ελπίδα ζωής αιωνίου. Αμην!

Κήρυγμα πρωτοχρονιάς

Ευλόγησον τον στεφανον του ενιαυτού της χρηστότητας σου Κυριε! 

Εισήλθαμε, αδερφοί μου,  σε έναν νέο χρόνο,   αλλά δεν εισήλθαμε αυτομάτως σε μια άλλη εποχή σε μια άλλη κατάσταση,  στην εποχή και την κατάσταση που το ευαγγέλιο μας προτείνει.  Αυτή η  πνευματική κατάσταση, αυτός ο τρόπος ζωής δεν γνωρίζει καθημερινές και σχόλες κατά τον ποιητή , είναι για κάθε μέρα, για όλη μέρα, για όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Αναμνήσεις διαφορές από τα παιδικά μας χρόνια έρχονται στο νου μας σήμερα . Το πώς λαχταρούσαμε τα γλυκά , τα δώρα , τα παιχνίδια από τους γονείς και τους συγγενείς μας. Το πώς έλαμπαν τα αθώα μάτια μας μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και πόση χαρά -αγνή και άδολη – έπαιρνε η ψυχή μας μέσα στο κλίμα αυτό των εορτών. Είχαμε τότε ενθουσιασμό για όλα ! Εκεί θα πρέπει να ανατρέξουμε και σήμερα. Κάθε αρχή είναι και μία ευκαιρία μία δωρεά του Θεού  για μας.

Ας κάνουμε τρεις απλές σκέψεις με την είσοδο μας στο έτος 2020 από της γεννήσεως του Σωτήρος Χριστού.

1.  Η αρίθμηση των χρόνων έχει ως αρχή τον Χριστό έτσι και η ζωή μας ας έχει ως αρχή της και το τέλος  της το πρόσωπο του Κυρίου  και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού , του αρχηγού της πίστεώς μας. Και όταν λέμε αρχή και τέλος να είναι ο Χριστός, δεν εννοούμε μόνο να κάνουμε το σημείο του σταυρού και να παρακαλούμε τον Θεό για βοήθεια στις ανάγκες μας,  ούτε να εκκλησιαζόμαστε τυπικά και να κοινωνούμε απροετοίμαστοι εθιμοτυπικά. Εννοούμε να αφήσουμε τον Χριστό να επηρεάσει τη ζωή μας,  να γίνει Αυτός  η πηγή της χαράς μας και όλων των δραστηριοτήτων μας, να γίνει η ανάπαυση κάθε σκέψης και κάθε προσδοκίας μας,  να γίνει το ίδιο μας το είναι. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν μπορούμε να επιλέγουμε πότε θα καλούμε το Θεό στη ζωή μας και πότε θα τον διώχνουμε. Δεν  μπορούμε να ζούμε τη ζωή μας χωρίς  να γνωρίζουμε ποιό είναι το θέλημά Του .  Σημαίνει τελικά ότι στις επιλογές μας δεν πρέπει να είναι έξω ο Θεός.
2. Δεύτερη  σκέψη που είναι  ωφέλιμο να μας απασχολήσει σήμερα, είναι το πώς εορτάζουμε εμείς οι πιστοί την κάθε ξεχωριστή ημέρα του χρόνου, την κάθε γιορτή. Όλοι θέλουμε να ξεφύγουμε από αυτό που λέμε «ρουτίνα» και «καθημερινότητα». Αυτό , κατά τη γνώμη μας, μας εμποδίζει και μας κουράζει, μας βαραίνει. Να ξεφύγουμε από όλα αυτά. Καμμία αντίρρηση. Γι’αυτό έρχονται οι γιορτές,  για να υπάρχει εναλλαγή στη ζωή μας διαφόρων συναισθημάτων, καταστάσεων και συνηθειών. Αυτό μας ανανεώνει, μας δίνει δύναμη και νέα προοπτική να συνεχίσουμε την ανηφόρα του βίου μας. Ας προσέξουμε όμως μήπως ξεφεύγοντας από την καθημερινότητα ξεφύγουμε και από το σκοπό μας και κάνουμε αυτοσκοπό το φαγητό, το ποτό και την ξεκούραση. Μήπως δηλαδή κουραστούμε από την ξεκούραση και την ανάπαυση του σώματος και της κοιλιάς μας και ξεχάσουμε το σκοπό της ζωής μας. Ο πολύαθλος Ιώβ  έκανε συχνά θυσίες  στο Θεό με την εξής πνευματική ανησυχία  : Μήπως τα παιδιά μου ή και εγώ αμαρτήσαμε απέναντι του Θεού τρώγοντας και πίνοντας και απολαμβάνοντας τα αγαθά της γης,  μήπως μας ξέφυγε κάποια λέξη ή πράξη μη ευάρεστη στον Θεό; Ας μιμηθούμε κι εμείς τον Ιώβ και ας μην έχουμε πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, ότι όλα τα κάνουμε καλά κι άγια.

3. Τέλος, ας σκεφτούμε αδερφοί μου πως την πραγματική αλλαγή στη ζωή μας την δίνει η μετάνοια. Όλοι μετανοούμε καθημερινά, δηλαδή αλλάζουμε γνώμη για πρόσωπα και καταστάσεις αλλάζουμε συνήθειες , αλλάζουμε τρόπο σκέψης. Ωστόσο η εκκλησία δίνει ένα άλλο νόημα στην μετάνοια. Μας προτείνει όχι απλώς να αλλάξουμε στέκια, φίλους, παρέες,  συνεργάτες, διατροφικές συνήθειες, ενδυματολογικές τάσεις,  αλλά πολύ απλά να αλλάξουμε τον τρόπο που τα βλέπουμε όλα αυτά. Τι έχουν να μας προσφέρουν τα στοιχεία αυτού του κόσμου; Γιατί μας τα έδωσε ο Θεός  και πώς εμείς τα χρησιμοποιούμε. Μήπως τελικά αυτά μας χρησιμοποιούν;
Αγαπητοί εν Χριστω αδερφοί! 
«Κάθε  αρχή και δύσκολη» , λέει ο λαός μας. Η δυσκολία είναι αυτή ακριβώς.  Να δούμε τις πραγματικές διαστάσεις του χρόνου. Να ξεφύγουμε από αυταπάτες και να απεγκλωβιστούμε από τα θανατηφόρα πάθη που μας κυριεύουν. Πώς θα ξεπεράσουμε αυτή τη δυσκολία;  Ανατρέχοντας  και αναζητώντας το παιδί που βρίσκεται μέσα μας , την χαμένη μας αθωότητα.  Ύστερα βάζοντας ως κέντρο της ύπαρξης μας τον Ιησού Χριστό και τότε θα βλεπουμε  τα πράγματα και τα πρόσωπα που μας περιβάλλουν σε μία άλλη διάσταση. Σταυροαναστάσιμη. Διάσταση αιωνιότητας!
Ας μας δώσει ο σαρκί Περιτμηθείς Κύριος με τις πρεσβείες
του Αγίου Βασιλείου του μεγάλου Ιεράρχου της εκκλησίας μας, αυτή την ευλογημένη αλλαγή μαζί με την αλλαγή του έτους ! Αμήν!

Κυριακη προ της Χριστου Γεννησεως , 22/12/2019

Αδελφοί μου,

Κυριακή πρό της Χριστού Γεννήσεως σήμερα, και η Εκκλησία μας, προετοιμάζει τα παιδιά της, όλους εμάς, για να εορτάσουμε το κοσμοϊστορικό και σωτήριο γεγονός της Γέννησης του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Για τις εορτές που αναφέρονται στο Δεσπότη Χριστο και τη Θεοτόκο, τις Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές όπως λέγονται, υπάρχει μια περίοδος προετοιμασίας, προκειμένου οι πιστοί να ζήσουν ουσιαστικότερα τα γεγονότα αυτά, να πάρουν δύναμη και ωφέλεια. Είναι μια όαση μέσα στην καθημερινότητά μας. Σταθμοί και ορόσημα στην πνευματική μας ζωή. Η εορτή των Χριστουγέννων είναι μια ευκαιρία να επαναπροσδιοριστούμε ως άνθρωποι και ως ορθόδοξοι χριστιανοί. Να αποδεχθούμε τη σωτηρία που έφερε ο Χριστός με τον ερχομό του στον κόσμο.

Ας δούμε λοιπόν πως μας προετοιμάζει η Εκκλησία μας για να γιορτάσουμε τη Γέννηση του Χριστού.

Πρώτα με τα αγιογραφικά αναγνώσματα και τους εμπνευσμένους ύμνους. Στο σημερινό ευαγγέλιο , ο Ευαγγελιστής Ματθαίος με ιστορική ακρίβεια μας ανέφερε το γενεαλογικό δέντρο του Ιησού Χριστού , που κατά την ανθρώπινη φύση του είναι απόγονος του Αβραάμ και του Δαβίδ. Όλους αυτούς τους προγόνους του Χριστού τους εορτάσαμε την προηγούμενη Κυριακή , Κυριακή των Προπατόρων.

Σήμερα εορτάζουμε όλους όσους με τη ζωή τους ευχαρίστησαν το Θεό, από τον Αδάμ μέχρι τον Ιωσήφ τον Μνήστορα. Παρατηρούμε λοιπόν ότι ο Χριστός ως άνθρωπος, όπως όλοι μας, είχε τους προγόνους του. Ενώθηκε με την ιστορία της ανθρωπότητας.

Την έλευσή του την προανήγγειλάν οι Προφήτες με κάθε λεπτομέρεια, εκατοντάδες χρόνια πρίν γεννηθεί. Από τον προφήτη Ησαϊα μέχρι τον Τίμιο Πρόδρομο. Τον ανέμεναν όλες οι ψυχές που ποθούσαν να λυτρωθούν από τα στίγματα της αμαρτίας. Ηταν κατά τον ποιητή, ο Μεγάλος Αναμενόμενος. Τα αναγνώσματα από την Παλαιά και την Καινή διαθήκη και οι εορταστικοί ύμνοι της Εορτης των Χριστουγέννων μας βοηθούν να κατανοήσουμε οτι ο Χριστός υπήρξε ιστορικό πρόσωπο. Γεννήθηκε από άνθρωπο σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο.

Ηταν απόγονος συγκεκριμένων ιστορικών προσώπων, αλλά ταυτόχρονα είναι ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, το β΄πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Άναρχος και αιώνιος Θεός «δι ου τα πάντα εγένετο» και η Γέννηση του στη γη ήταν υπερφυσική. Αποτελεί μυστήριο ξένο και παράδοξο. Η Σύληψή του στη μήτρα της Θεοτόκου έγινε εκ Πνεύματος Αγίου και έτσι η Παρθένος Μαρία παρέμεινε παρθένος κατά τη Γέννηση και μετά τη Γέννηση του Χριστού.

Αν θελήσουμε να προσέξουμε και να μελετήσουμε τα όσα διαβάζονται και ψάλλονται στους ναούς από την 20η Δεκεμβρίου που αρχίζουν τα προεόρτια των Χριστουγέννων, μέχρι και την 31η που είναι η απόδοση της εορτής αποκτoύμε μια πλήρη ιστορική και δογματική εικόνα του Γεγονότος της Θείας Γεννήσεως. Όλα αυτά μας ανεβάζουν, μας βγάζουν από τον υλικό κόσμο και μας δημιουργούν ιερά αισθήματα.

Αρκεί μόνο αυτό; Επειδή δεν αποτελούμαστε μόνο από πνεύμα, αλλά και από σώμα, με ποιά άλλα μέσα μας βοηθά η Εκκλησία μας να βιώσουμε τα Χριστούγεννα; Με την νηστεία και την εγκράτεια. Πράγματα παρεξηγημένα στην εποχή μας. Τι σημαίνει νηστεία; Κάνουμε δίαιτα; Τρώμε ψάρι αντί κρέας 40 μέρες πρίν τα Χριστούγεννα; Απλά αλλάζουμε τις διατροφικές μας συνήθειες; Δεν αρκεί μόνο αυτό. Η νηστεία είναι υπάκοη στην ιερά παράδοση της Εκκλησίας που μας προτρέπει να εγκρατευτούμε για την ωφέλειά μας.

Ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του ας ακολουθήσει. Ο πιστός που τηρεί τη νηστεία καθαρίζει τον οργανισμό του από λιπαρές τροφές και αγωνίζεται να ελέγξει τις επιθυμίες του που τον οδηγούν στην αμαρτία. Γίνεται κυρίαρχος του εαυτού του, του θυμου, της πολυλογίας της απληστίας. Προσπαθεί να μην επιθυμεί ό,τι βλέπει αλλά ό,τι έχει πραγματικά ανάγκη. Αναζητά το Θεό μέσω της προσευχής. Αυτός που νηστεύει πραγματικά, κάνει την αυτοκριτική του. Εντοπίζει τα πάθη και τις αδυναμίες του και τα εναποθέτει με την εξομολόγηση μπροστά στη φάτνη του νεογέννητου Χριστού. Έτσι, καθαρός ψυχικά και σωματικά προσέρχεται στη θεία Κοινωνία. Με το σώμα και το Αίμα του Χριστού ο άνθρωπος θεοποιείται , γεννιέται ο Χριστός στην υπαρξή του, γιορτάζει Χριστούγεννα με το Χριστό.

Μας δίνει επίσης η Εκκλησία μας την ευκαιρία αυτές τις μέρες να κοιτάξουμε τον πόνο και την ανάγκη του πλησίον μας . Να χαρούμε κι εμείς αλλά και οι άλλοι. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ανακουφίζονται και βοηθιούνται από τη μέριμνα της Εκκλησίας, από τον οβολό και την αγάπη όλων μας. Αυτό είναι πολύ παρήγορο και δεν πρέπει να το αποσιωπούμε. Ο Χριστός ευλογεί αυτόν που δίνει και ευλογεί διπλά αυτόν που δίνει χωρίς να το φανερώνει.

Αδελφοί μου ένα σύγχρονο τραγούδι που αναφέρεται στη νύχτα των Χριστουγένων λέει «απόψε στα ποτήρια πνίγονται όλες οι ενοχές». Ας μην προσπαθήσουμε κι εμείς να πνίξουμε τις ενοχές μας και τις αμαρτίες μας στο ποτό και στην καλοπέραση. Μόνο ο Χριστός μας μπορεί να διώξει τις ενοχές και να να μας απαλλάξει από την αμαρτία. Γι’ αυτό άλλωστε έγινε άνθρωπος. Είδαμε πώς Εκκλησία μας σαν στοργική μάνα, μας προετοιμάζει και μας προτείνει να γιορτάσουμε τα φετινά Χριστούγεννα. Ο Θεός θέλει να Γεννηθεί μέσα μας, στην οικογένειά μας, στην πολη μας, στον πολιτισμό μας. Ας μη του το αρνηθούμε. Χριστός επί γής, Υψώθητε!

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΛΟΥΚΑ (Λκ. 12, 16-21) Η Παραβολή του άφρονος πλουσίου

 

Η παραβολή του άφρονος πλουσίου που προ λίγο ακούσαμε, αγαπητοί αδελφοί, μας φέρνει ενώπιον ενός μεγάλου πάθους το οποίο λίγο η πολύ ο καθένας μας φέρει μέσα στην ψυχή του. Με το πάθος της πλεονεξίας.

Ο άφρονας δηλαδή ο άμυαλος, ο απερίσκεπτος, ο χωρίς φιλοσοφικό στοχασμό πλούσιος αυτός άνθρωπος της παραβολής, είχε το κοινό σκεπτικό που έχουμε κι εμείς σήμερα. Πρώτον ότι τα αγαθά τα απέκτησε με τις δικές του δυνάμεις και μόνο. Δεύτερον ότι του ανήκουν και μπορεί να τα κάνει ό,τι θέλει ο ίδιος. Και τρίτον σκεπτόμενος το μέλλον θεωρεί ότι του ανήκει. Θεωρεί δηλαδή ότι  είναι βέβαιο πως  θα ζήσει για πολλά χρόνια για να απολαύσει τα αγαθά τα οποία απέκτησε. Ο αληθινός λόγος του ευαγγελίου αλλά και ο πατερικός λόγος, μας επισημαίνουν πως οι τρεις αυτές θεωρήσεις των υλικών αγαθών είναι σε λάθος προοπτική. Ο Δωρεοδότης είναι  ο Θεός. Αυτός δίνει, αυτός στερεί, σύμφωνα με το πάνσοφο θέλημα του. Η αλαζονεία του ανθρώπου παρακάμπτει αυτή την μεγάλη αλήθεια και εγκλωβίζεται στην απόλαυση της στιγμής, στην αυτάρκειά του, στην ικανοποίηση, στην ευχαρίστηση, με αποτέλεσμα να μην μετέχει της χαράς που δίνει ο Θεός. Διότι τα αγαθά μας τα δίνει ο Θεός για να χαρούμε και να χαρούμε εμείς και οι γύρω μας δι΄ αυτων.  Και χαιρόμαστε με τα αγαθά όταν τα μοιραζόμαστε μεταξύ μας και όταν καλύπτουμε τις  βιολογικές μας ανάγκες και κυρίως τις ανάγκες των συνανθρώπων μας που βρίσκονται σε δύσκολη θέση και δεν μπορούν μόνοι τους να τα αποκτήσουν.

«Πάσα δοσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον άνωθεν εστί καταβαίνον εκ Σου του Πατρός των φώτων». Με αυτά τα λόγια η τελευταία ευχή της θείας λειτουργίας ενώπιον της εικόνας του Χριστού, μας υπενθυμίζει την μεγάλη αυτή η αλήθεια. Δηλαδή καθετί το οποίο λαμβάνουμε , κάθε απόκτημά μας, έρχεται από τον Θεό με σκοπό δι’ αυτού να δοξάζεται το όνομα Του.

 

Η πλεονεξία,  αντιθέτως ,  είναι πάθος του επιθυμητικού της ψυχής, για συνεχή απόκτηση πέρα από τα αναγκαία της ζωής. Δεν είναι απόλυτα συνδεμένη με τον πλούτο ή την ανέχεια, αλλά επιθυμία, που βασανίζει την καρδιά τού «να έχεις πάντοτε περισσότερο από αυτό που αρκεί, δηλαδή του αναγκαίου». Όσο και να ακούγεται περίεργο, πλεονέκτης μπορεί να είναι και ένας φτωχός άνθρωπος. Γιατί η πλεονεξία είναι πάθος της ψυχής και όχι μόνο τρόπος διαχείρισης των πολλών υλικών αγαθών.

Ο απόστολος Παύλος την θεωρεί ως τη χειρότερη από όλα τα πάθη. Όλα τα άλλα μπορούν να μας απομακρύνουν από το Θεό, ενώ αυτή απομακρύνει τον ίδιο το Θεό, αφού τη θέση του Θεού την παίρνει ο πλούτος, το χρήμα, ο υλισμός και οι λοιπές απολαύσεις του κόσμου.

Η πλεονεξία έχει και μια άλλη μορφή όχι τόσο ευδιάκριτη μέσα στη ζωή μας.  Να ποια άλλη μορφή μπορεί να έχει η πλεονεξία: Της ακούσιας,  δηλαδή ελεημοσύνης, της κατ΄ανάγκην. Όταν κάποιος δίνει χωρίς προαίρεση, χωρίς χαρά, χωρίς ιλαρότητα, κατέχεται από το πάθος της πλεονεξίας. «ἕκαστος καθὼς προαιρεῖται τῇ καρδίᾳ, μὴ ἐκ λύπης ἢ ἐξ ἀνάγκης· ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός». (Β΄Κορ. 9,7)

«Γι΄ αυτό θεώρησα αναγκαίο να παρακαλέσω τους αδελφούς να έρθουν πρωτύτερα σε σας και να φροντίσουν για την προσφορά που υποσχεθήκατε, ώστε να είναι έτοιμη, σαν προσφορά που δίνεται με αγάπη και προαίρεση και όχι αναγκαστική» λέγει  ο Απόστολος Παύλος στη δεύτερη προς Κορινθίους επιστολή του. 

 

ΠΟΙΟΝ ΑΔΙΚΩ, ρωτάει ο πλούσιος της παραβολής και ο καθένας ίσως από μας. Ποιον αδικώ προστατεύοντας αυτά που μου ανήκουν;

Πες μου λοιπόν, τι σου ανήκει,  διερωτάται ο μέγας Βασίλειος.  Από που τα πήρες και τα έφερες στη ζωή σου; Δεν ήρθες στον κόσμο γυμνός; Γυμνός δεν θα επιστρέψεις στη γη; Που τα βρήκες αυτά που έχεις τώρα;  Αν πιστεύεις ότι στα χάρισε η τύχη, είσαι άθεος, δεν αναγνωρίζεις τον δημιουργό, δεν νοιώθεις ευγνωμοσύνη γι αυτόν που στα έδωσε· αν όμως παραδέχεσαι ότι προέρχονται απ τον Θεό, πες μου για ποιο λόγο στα έδωσε; Μήπως είναι άδικος ο Θεός και μοιράζει άνισα τα απαραίτητα για τη ζωή; Γιατί εσύ είσαι πλούσιος κι εκείνος φτωχός;  Όχι γι’ άλλο λόγο παρά για να ανταμειφθείς εσύ για την καλοσύνη και τη σωστή διαχείριση της περιουσίας, κι εκείνος για να κερδίσει τα μεγάλα έπαθλα της υπομονής. 

Όμως εσύ τα έκρυψες όλα στους αχόρταγους κόλπους της πλεονεξίας· νομίζεις λοιπόν ότι κανένα δεν αδικείς όταν τόσους στερείς από τα αγαθά αυτά; Ποιος είναι πλεονέκτης;  Όποιος δεν περιορίζεται στα απαραίτητα. Ποιος άρπαγας;  Εκείνος που αφαιρεί την περιουσία των άλλων.  Εσύ δεν είσαι πλεονέκτης; Δεν είσαι άρπαγας; Δεν κρατάς για τον εαυτό σου όσα σου δόθηκαν για να τα διαχειρισθείς προς όφελος όλων; Αυτός που γδύνει τον ντυμένο θα ονομαστεί λωποδύτης αλλά αυτός που δεν ντύνει τον γυμνό μήπως δεν αξίζει αυτή την ονομασία;

Το ψωμί που αποθηκεύεις είναι του πεινασμένου, τα ρούχα που συσσωρεύεις είναι του γυμνού, τα παπούτσια που τα ‘χεις και σαπίζουν είναι του ξυπόλυτου, τα λεφτά που θάβεις για να μη στα κλέψουν είναι του φτωχού. Είναι τόσοι αυτοί που αδικείς, όσοι αυτοί που θα μπορούσες να βοηθήσεις.

 

Αγαπητοί αδελφοί,

«Φεύγετε την πλεονεξίαν ητις  στην ειδωλολατρία», μας προτρέπει ο Απόστολος των Εθνών. Όποιος πιστεύει στα υλικά αγαθά δεν είναι κάτι άλλο παρά ειδωλολάτρης και ας λέγει ότι είναι πιστός χριστιανός. Ας παρακαλέσουμε τον Πατέρα και Δημιουργό μας: «τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημιν σήμερον και μη εισενέγκης ημας εις τον πειρασμόν της πλεονεξίας. Αμήν!

Κήρυγμα Κυριακής 20/10/2019

«Ρώννυσι τους νοσούντας, δαιμονώντας ιάται διό και τοις τιμώσιν αυτόν βρυει ιάματα»

Ως θεραπευτή από ασθένειες και δαιμονικες επήρειες εγκωμιάζει η  υμνολογία της Εκκλησία μας, αγαπητοί αδελφοί, τον σήμερα εορταζόμενο Άγιο Γεράσιμο τον εν Κεφαλληνία. Ας δούμε εν συντομία τον θαυμαστό βίο του . 

Ο Άγιος Γεράσιμος κατά την παράδοση γεννήθηκε το 1506, στα Τρίκαλα της Κορινθίας. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Γεώργιος. Ο πατέρας του Δημήτριος Νοταράς ηταν βυζαντινος αξιοματουχος. Η μητέρα του ονομαζόταν Καλή. Ο Άγιος Γεράσιμος μεγάλωσε όπως τα αρχοντόπουλα της εποχής. Στην ηλικία των είκοσι χρόνων αποφάσισε να πάει στην Ζάκυνθο προκειμένου να σπουδάσει. Όμως η αφοσίωσή του στην Ορθοδοξία τον οδήγησε να εγκαταλείψει την Ζάκυνθο και να ξεκινήσει μια προσκυνηματική περιοδεία στα θρησκευτικά κέντρα της εποχής του. Πρώτος του σταθμός υπήρξε η Κωνσταντινούπολη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, απ’ όπου πήρε την Πατριαρχική ευλογία και κατευθύνθηκε στο Περιβόλι της Παναγίας, στο Άγιον Όρος, όπου εκάρη μοναχός. Δεν είναι γνωστό σε ποια Μονή, αν και τα περισσότερα στοιχεία δείχνουν ότι μοναχός έγινε στην Μονή Ιβήρων και ασκήτεψε στο κελί του Αγίου Βασιλείου στην περιοχή της Καψάλας. Μετά από μακρά παραμονή στο Άγιον Όρος φεύγει για τους Αγίους Τόπους και επισκέπτεται στη συνέχεια τη Συρία, τη Δαμασκό, το Σινά, την Αντιόχεια, την Αλεξάνδρεια και την έρημο της Θηβαΐδας.

Σημαντική στιγμή της ζωής του ήταν όταν στα Ιεροσόλυμα ο Πατριάρχης εκτιμώντας την προσωπικότητά του, τον κρατάει κοντά του και του αναθέτει το πολύ τιμητικό διακόνημα του κανδηλανάπτη του Παναγίου Τάφου. Στα Ιεροσόλυμα ο Άγιος Γεράσιμος χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος, από τον Πατριάρχη Γερμανό. Από τα Ιεροσόλυμα ταξίδεψε στην Κρήτη, όπου έμεινε για δύο χρόνια και μετά από ταξίδια είκοσι χρόνων επιστρέφει στη Ζάκυνθο και ασκητεύει σε μια σπηλιά στον Άγιο Νικόλα Γερακαρίου, όπου μέχρι σήμερα οι Ζακυνθινοί την ονομάζουν σπηλιά του Αγίου Γερασίμου. Την εποχή αυτή γεννήθηκε στη Ζάκυνθο ο Άγιος Διονύσιος και κάποια παράδοση αναφέρει ότι τον βάπτισε ο Άγιος Γεράσιμος. 

 Η φήμη του Αγίου έγινε γνωστή σε όλη τη Ζάκυνθο και επιθυμώντας περισσότερη ησυχία, ο Άγιος αποφασίζει να πάει στην Κεφαλονιά. Εκεί ασκητεύει σε μια σπηλιά κοντά στο Αργοστόλι για έξι περίπου χρόνια. Μεταφέρεται στην συνέχεια στην περιοχή των Ομαλών, στους πρόποδες του Αίνου για να ιδρύσει μοναστήρι. Στην περιοχή υπήρχε ένα ερημοκλήσι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου το οποίο  το 1561, παραχώρησε στον Άγιο Γεράσιμο μαζί με τα γύρω κτήματα, ο ιερέας της περιοχής Γεώργιος Βάλσαμος. Με την άδεια του Επισκόπου του νησιού Παχωμίου, ο Άγιος ίδρυσε γυναικείο μοναστήρι με το όνομα Νέα Ιερουσαλήμ, το οποίο μετά από αίτησή του τέθηκε υπό την υψηλή προστασία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η φήμη του Αγίου είχε εξαπλωθεί παντού και πλήθη κόσμου τον επισκεπτόταν για να ακούσουν τη διδασκαλία του. Δεκαεννιά χρόνια αφότου εγκαταστάθηκε στα Ομαλά ο Άγιος Γεράσιμος κοιμήθηκε στις 15 Αυγούστου 1579. Πριν κοιμηθεί είχε καλέσει κοντά του τα πνευματικά του παιδιά τους μοναχούς Ιωαννίκιο και Γερμανό και την ηγουμένη Λαυρεντία. Λίγο πριν πετάξει στην αιωνιότητα τους άφησε ως παρακαταθήκη τη φράση “Τεκνία ειρηνεύετε εν εαυτοίς και μη τα υψηλά φρονείτε”. Την εξόδιο ακολουθία του τέλεσε ο Επίσκοπος Κεφαλληνίας Φιλόθεος  και η  ταφή του έγινε μέσα στο νότιο τοίχο του ναού. Δύο χρόνια αργότερα, στις 20 Οκτωβρίου 1581 ο έξαρχος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως έκανε ανακομιδή του λειψάνου του, το οποίο βρέθηκε ακέραιο. Αυτή την ημέρα ορίστηκε να τιμάτε η μνήμη του, επειδή η κοίμησή του συνέπεσε με την γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Γιορτάζεται επίσης η κοίμησή του, η οποία μεταφέρθηκε κατά μία ημέρα, στις 16 Αυγούστου. Η κατάταξη του Αγίου Γερασίμου στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας μας, έγινε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον Ιούλιο του 1622. Τα θαύματα που ο Τριαδικος μας τελεί δια των πρεσβειών του Αγιου Γερασίμου είναι αναρίθμητα . Ιδιαίτερη θέση σε αυτά έχουν οι η αφθαρσία του ιερού λειψάνου και οι θεραπείες δαιμονιζομένων και ψυχικά ασθενών. 

 Στην Ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε προ ολίγου είδαμε τον σωτήρα Χριστό να εκβάλει λεγεώνα δαιμονίων από τον ταλαιπωρούμενο νέο με μόνο τον προστακτικό του λογο. Ο ίδιος ο Κύριος είχε πει στους μαθητές του εν ονόματι μου δαιμόνια εκβαλετε. 

 Το ίδιο ακριβώς έκανε και συνεχίζει να κάνει ο Άγιος Γεράσιμος. Βοηθά μάλιστα ιδιαιτέρως αυτούς που καμιά επιστήμη δεν μπορεί να τους βοηθήσει, πολύ δε περισσότερο να τους θεραπεύσει, αυτούς που πάσχουν από τα δαιμόνια.

Η κοινωνία μας μαστίζεται και σήμερα από τα δαιμόνια και ας μην θέλουμε να το ομολογήσουμε. Οι ηθικές -όχι με τη στενή εννοια του όρου -εκτροπές και οι εγκληματικές φρικαλεότητες που χαρακτηρίζουν την εποχή μας, βεβαιώνουν την δαιμονοποίηση της ζωής του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος παρότι δουλεύει στον δαίμονα, αρνείται την ύπαρξη του.  

Αν μπορεί να μας βοηθά ο Άγιος Γεράσιμος, αυτό οφείλεται στο ότι έμαθε πολύ καλά την επιστήμη της προσευχής και την άσκησε με τρόπο υποδειγματικό.

Ας τον παρακαλέσουμε λοιπόν, με την ευκαιρία της ιερας μνημης του, να μας βοηθήσει κι εμάς να αξιωθούμε της ίδιας τέχνης, της ίδιας επιστήμης, της προσευχής προς τον Λυτήρα όλων των αδιεξόδων του παρόντος βίου , τον Σωτήρα των ψυχών και λυτρωτή εκ του θανάτου και εκ των δαιμόνων και διασωστη των ψυχών και των σωμάτων, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Αμήν!

ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ – 28 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019

«Ίνα τι υμείς ενθυμείσθε πονηρά εν ταις καρδίαις ημών;»

Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί αδελφοί, μας δίνει την ευκαιρία να δούμε μια απ’ τις μεγάλες ασθένειες της ψυχής μας, την ασθένεια του φθόνου. Ο φθόνος είναι κυρίως η λύπη για την ευτυχία του πλησίον μας και η χαρά για την δυστυχία του. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο μέγας Βασίλειος, ο φθόνος «λύπη γαρ εστί της του πλησίον ευπραγίας». Δηλαδή ο φθόνος είναι λύπη για το καλό και την ευτυχία του άλλου. Ο φθόνος είναι μεγάλη πληγή αφού κανένα άλλο πάθος δεν είναι τόσο ολέθριο για τις ψυχές των ανθρώπων, μια και γεννιέται από τη ρίζα όλων των παθών, που είναι η υπερηφάνεια. Ο Όσιος Θαλάσσιος τονίζει ότι χαρακτηριστικό γνώρισμα της κενοδοξίας είναι η υποκρισία και το ψεύδος ενώ γνώρισμα της υπερηφάνειας είναι η οίηση και ο φθόνος. Έτσι, όταν διακατεχόμαστε από φθόνο είναι βέβαιο ότι διακατεχόμαστε από τη μητέρα του, που είναι η υπερηφάνεια.

Ο άνθρωπος που φθονεί εξετάζει συνήθως τη ζωή των συνανθρώπων του και επιδιώκει την σύγκριση της ζωής του με τη δική τους ζωή. Όταν διαπιστώσει ότι ο αδερφός του υπερέχει τότε αφήνει να εκδηλωθεί το φοβερό πάθος του φθόνου. Και συνήθως η πρώτη εκδήλωση είναι η κατήφεια, η στενοχώρια και η αθυμία. Ακόμη και τα υπάρχοντα υλικά αγαθά γίνονται αιτία της στενοχώριας. Γι’αυτό ο φθονερός δεν διαφέρει από έναν γυμνό άνθρωπο που πληγώνεται από όλους. Και αυτή η πληγή είναι πολύ βαθιά. Κατέρχεται στην καρδιά.

Ο φθονερός είναι συνήθως ιδιαίτερα παρατηρητικός. Προσέχει επιμελώς να βρίσκει πάντοτε αιτίες για να κατηγορεί. Παρατηρεί τον άλλο πώς θα μιλήσει, πώς θα συμπεριφερθεί. Έτσι πίσω από την συνήθεια της κατάκρισης κρύπτεται επιμελώς το πάθος του φθόνου.

Τα αποτελέσματα του φθόνου είναι πολύ τρομακτικά. Παραμορφώνει την ψυχή του ανθρώπου. Ίσως είναι ένα πάθος που δεν αισθανόμαστε πολύ γρήγορα την ύπαρξη του. Δεν μας πονάει πολύ, όπως συμβαίνει να μας πονούν άλλα πάθη. Αλλά όμως παραμορφώνει όλον τον πραγματικό μας οργανισμό. Ας δούμε τα έξι χαρακτηριστικά του όσα και τα γράμματα της λέξης φ θ ό ν ο ς.

Πρώτον. Ο φθόνος φανερώνει την σαρκική ζωή. Κάθε πάθος που έχει σαν αποτέλεσμα να χάνει ο άνθρωπος τη χάρη του Θεού, συνιστά σαρκικό φρόνιμα. Ο Απόστολος Παύλος απαριθμώντας τα έργα της σαρκός αναφέρει και τον φθόνο.

Δεύτερον. Ο φθονερός είναι τυφλός πνευματικά. Δηλαδή ο οφθαλμός της ψυχής που είναι ο νους, τυφλώνεται και έτσι δεν μπορεί να διακρίνει το καλό από το κακό κι ακόμη δεν μπορεί να αισθανθεί την χάρη του Θεού. Ο Όσιος Θαλάσσιος θα μας πει και πάλι : «Νου φθονερό τυφλώνει ο Θεός».

Τρίτον. Ο διακατεχόμενος από το πάθος του φθόνου, καταλήγει στην απιστία. Μήπως από το φθόνο τυφλούμενοι οι σύγχρονοι του Χριστού Ιουδαίοι δεν Τον αρνήθηκαν οπότε έπεσαν στην απιστία;

Τέταρτον. Οι φθονεροί άνθρωποι δεν έχουν αγάπη. Δεν μπορούν και δεν θέλουν να αγαπούν. Γι’ αυτό και ο φθονερός, κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή , είναι ξένος προς την αγάπη και ένοχος της κρίσης του Θεού. Μην ξεχνάμε πως τον φθόνο και τον φόνο τους χωρίζει μόνο ένα θήτα.

Πέμπτον. Ο φθόνος όμως καταστρέφει αυτόν που τον έχει. Ο μέγας Βασίλειος λέει ότι όπως τα βέλη που εξέρχονται από το τόξο όταν συναντήσουν ένα σκληρό αντικείμενο επιστρέφουν στον τοξότη, κατά τον ίδιο τρόπο οι ενέργειες του φθόνου γίνονται πληγές σε αυτόν που φθονεί.

πληγές. Ο φθονερός λιώνει και κατατρώγεται εσωτερικά από το πάθος του όπως από το σαράκι το ξύλο.

Και έκτον. Το πάθος του φθόνου προσβάλλει και τους ανθρώπους στους οποίους κατευθύνεται. Κάνει μεγάλο κακό, κυρίως αν δεν έχουν οι άλλοι δύναμη και πνευματική ανδρεία για να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση.

Ο πρώτος που δίδαξε το φθόνο είναι ο διάβολος ο ίδιος. Αυτός, επειδή ζήλεψε την μεγάλη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο και επειδή δεν μπορούσε να καταφερθεί εναντίον του Θεού, καταφέρθηκε εναντίον του δημιουργήματος Του, του ανθρώπου. Ο διάβολος γνωρίζει ότι η μόνη οντολογική (διαρκής και πραγματική) ενότητα είναι η εν Χριστώ ενότητα, γι΄ αυτό και προσπαθεί με κάθε τρόπο να την καταργήσει. Έτσι δημιουργεί , διά του φθόνου, τις διαιρέσεις, που μας καταστρέφουν και δεν μας αφήνουν να αισθανθούμε ότι είμαστε μέλη του Σώματος του Χριστού και αδελφοί.

Ο μέγας Βασίλειος μας προτρέπει , αγαπητοί μου, να αποφύγουμε την αρρώστια του φθόνου που είναι διδάσκαλος θεομαχίας, σύγχυση φύσεως, συμφορά ανόητη, κακό αφόρητο, εύρημα δαιμόνων, σπορά του σατανά, αρραβώνας κολάσεως, εμπόδιο ευσέβειας, που μας στερεί την είσοδο μας στην Βασιλεία του Θεού. Στη θέση του φθόνου , με κόπο και μόχθο, ας αγωνιστούμε διά της συνεργούσης ημίν θείας Χάριτος να βάλουμε την εν Χριστώ φιλάδελφο και φίλεργο αγάπη. Αμήν!

π. Χ.Κ.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019

Ε΄  ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Μτθ. 8,28-9,1)

Τα περισσότερα θαύματα που έκανε ο Χριστός, έγιναν κατόπιν αιτήσεων των ανθρώπων, και αφού προηγουμένως είχε ερευνήσει την πίστη τους. Υπήρχαν όμως και θαύματα που επεδίωξε να τα πραγματοποιήσει ο ίδιος. Για παράδειγμα, η ανάσταση του γιου της χήρας στη Ναΐν, έγινε χωρίς να το ζητήσει η πονεμένη μητέρα του νέου. Έκανε το θαύμα αυτό ο Ιησούς, επειδή σπλαχνίστηκε την γυναίκα αυτή, όπως διαβάζουμε στη σχετική περικοπή. Το ίδιο συνέβη , αγαπητοί μου αδελφοί, και με το θαύμα της σωτηρίας των δύο δαιμονιζομένων του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος. Οι δαιμονιζόμενοι αυτοί είχαν εγκαταλειφθεί από όλους τους ανθρώπους , συγγενείς και μη, γι΄αυτό και ο Κύριος ο ίδιος ενδιαφέρθηκε για αυτούς και τους λύτρωσε από τα δαιμόνια.

Η κατάστασή τους φρικτή και ανυπόφορη για τους ίδιους , αποκρουστική και εκφοβιστική για τους άλλους. «Χαλεπούς λίαν» τους χαρακτηρίζει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος. Από τη στιγμή που ο δαίμονας έκανε κατοικία τις υπάρξεις τους, αυτοί επέλεξαν για κατοικία τα μνήματα. Κυκλοφορούσαν γυμνοί , έτρεχαν στις ερημιές , έκοβαν με πέτρες το σώμα τους και έβγαζαν σπαρακτικές κραυγές. «Ο διάβολος, τον Αδάμ που ήταν ντυμένος με τη χάρη του Θεού, τον έντυσε με τα ρούχα της αισχύνης και αυτούς που ήταν ντυμένοι με ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τους γύμνωσε» (Άγιος Βασίλειος Σελευκείας). Μάλιστα ο Κύριος ρώτησε τον ένα ποιό είναι το όνομα του και ο δαίμονας απάντησε: «Λεγεὼν ὄνομά μοι , ὅτι πολλοὶ ἐσμέν». Η ρωμαϊκή λεγεώνα ήταν επίλεκτο σώμα στρατιωτών. Το ίδιο ήταν και οι δαίμονες που κρύβονταν μέσα στον δαιμονόπλητα πλάσματα του Θεού. Ήταν τα σκληρότερα από τα πονηρά πνεύματα. Μέσα , λοιπόν, στους ανθρώπους αυτούς υπήρχε τεράστια δαιμονική δύναμη που τους ταλαιπωρούσε πολύ.

Οι δαίμονες πρώτα ομολόγησαν την έχθρα τους εναντίον το Χριστού : «Τὶ ἡμῖν και σοὶ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;» . Ο λόγος αυτός δείχνει την απροσμέτρητη διαφορά μεταξύ των δαιμόνων και του Κυρίου. Ακόμη είναι μια διακήρυξη της θείας εξουσίας του Ιησού και ταυτόχρονα το αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ Αυτού και των δαιμόνων. Η παράκληση να μην τους βασανίσει, προέρχεται από τον τρόμο ενός πανίσχυρου αντιπάλου, του οποίου δεν αγνοούν την δικαιοδοσία και τη δύναμη αν θέλει να τους τιμωρήσει. Η πανίσχυρη χάρη του Κυρίου, τους έκανε να φλογίζονται και να μην αντέχουν την παρουσία Του. Μετά οι δαίμονες ζήτησαν να μπουν μέσα στους χοίρους. Ο Κύριος άκουσε το αίτημά τους και το επέτρεψε, με αποτέλεσμα να κατευθυνθούν στη λίμνη και να πνιγούν οι χοίροι σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Οι Πατέρες λένε πως ο Κύριος επέτρεψε στους δαίμονες να μπουν μέσα στους χοίρους για πολλούς λόγους. Για να διδάξει τους ανθρώπους πόσο κακοποιά ήταν τα πνεύματα που είχαν μέσα τους οι δύο αυτοί άνθρωποι. Για να πληροφορηθούμε πως ο διάβολος, παρ΄όλη την κακουργία του, δεν έχει δικαιώματα ούτε και στους χοίρους, εάν δεν του το επιτρέψει ο Θεός. Ακόμη να μάθουμε πως εάν δεν συγκρατούσε τους δαίμονες η δύναμη του Χριστού, θα μας έκαναν χειρότερο κακό από ότι μας κάνουν. Τέλος ο θάνατος των χοίρων φανερώνει πως εξήλθαν οι δαίμονες από τους ανθρώπους και ότι θεραπεύτηκαν.

Αγαπητοί αδελφοί,

Στην «Κυριακή Προσευχή» παρακαλούμε τον Θεό να μας απαλλάξει από την ενέργεια του διαβόλου. «Ρύσαι ημάς από του πονηρού». Ο πονηρός δεν είναι μια αφηρημένη έννοια και ιδέα του κακού. Είναι παμπόνηρο πνεύμα που απεργάζεται  την καταστροφή μας. Η Εκκλησία μας, με το να συμπεριλαμβάνει στις Κυριακάτικες ευαγγελικές περικοπές τις θεραπείες των δαιμονιζομένων μας υπενθυμίζει την ύπαρξή του σατανά και τον κίνδυνο που διατρέχουμε από αυτόν αν παραδοθούμε στην επενέργειά του με τον τρόπο που ζούμε. Απεργάζεται ο διάβολος την καταστροφή μας η οποία δεν είναι σπάνια αν δούμε πόσες κατεστραμμένες και τσακισμένες ανθρώπινες υπάρξεις υπάρχουν γύρω μας , αν δεν θέλουμε να εθελοτυφλούμε. Και ενώ μπορεί να μην έχουμε εμπειρία παρόμοια με την περίπτωση του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος , μπορεί να μην έχουμε καταληφθεί εμείς ή οι γύρω μας σε τέτοιο ακραίο βαθμό από την δαιμονική ενέργεια, εν τούτοις τα διάφορα πάθη μας , καλλιεργούμενα υπό του πονηρού, μας ταλαιπωρούν πάρα πολύ και μας κάνουν να έχουμε «δαιμονώσα» ψυχή. Ο ακόλαστος, ο φιλάργυρος, ο θυμώδης, ο αιρετικός, ο υπερήφανος πειράζονται από τον πονηρό. Αφού ο Χριστός ήρθε να καταργήσει το κράτος του διαβόλου, ας Τον αγαπήσουμε και ας έχουμε στενές και ζωντανές σχέσεις μαζί Του μέσα στην Αγία Του Ορθόδοξη Εκκλησία , για να γλιτώσουμε από τις παγίδες του πονηρού. Αμήν!

π.Χ.Κ.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 14/7/2019 – ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

(Ματθ. 5, 14-19)

Η Εκκλησία μας , αγαπητοί αδελφοί , εορτάζει σήμερα τους Πατέρες που έλαβαν μέρος στην τέταρτη Οικουμενική Σύνοδο, η οποία ασχολήθηκε και αποφάνθηκε οριστικά για την ένωση των δυο φύσεων του Χριστού. Το ευαγγελικό ανάγνωσμα που διαβάζεται σήμερα στους Ναούς μας είναι αφιερωμένο σε Αυτούς. Είναι απόσπασμα από την επί του Όρους Ομιλία του Κυρίου. Ο Θεάνθρωπος ονομάζει τους μαθητές Του φώς του κόσμου. Ας δούμε πιο αναλυτικά τα λόγια αυτά του Χριστού.

Ο Κύριος χρησιμοποίησε για τους μαθητές Του το παράδειγμα του αλατιού και του φωτός. Το παράδειγμα του φωτός είναι υψηλότερο. Όταν λέγει πως η πόλη που είναι πάνω στο βουνό δεν μπορεί να κρυβεί, θέλει να τους υπογραμμίσει την «ακρίβειαν του βίου» , την «καθαρή ζωή », λέγει ο Χρυσόστομος. Τους διαπαιδαγωγεί να αγωνίζονται στη ζωή τους για την προσωπική τους αγιότητα αλλά και για την ωφέλεια όλης της οικουμένης , αφού τα μάτια όλων των ανθρώπων είναι στραμμένα επάνω τους, στον τρόπο που ζουν. Τι σημαίνει αυτό για εμάς; Ο Χριστός άναψε το φως της χάριτός Του μέσα μας. Η δική μας προσπάθεια έγκειται στο να διατηρήσουμε το φως αυτό άσβεστο. Η λαμπρότητα της ζωής μας έχει επίδραση στους άλλους. Απόλυτο φως είναι ο Χριστός που μάλιστα είπε για τον εαυτό Του πως είναι « το φως του κόσμου ». (Iωαν.8, 12). Φως και φωστήρες είναι με σχετική έννοια και οι πιστοί και άγιοι. Ο απόστολος Παύλος γράφει : «Ήτε γαρ ποτέ σκότος , νυν δε φως εν Κυρίω. Ως τέκνα φωτός περιπατείτε» (Εφεσ. 5, 8). Ο ίδιος θα πει σε άλλη του επιστολή πως είναι «φωστήρες εν κόσμω, λόγον ζωής επέχοντες» . (Φιλιπ. 2, 15-16).

Πράγματι ο Κύριος είναι φως που οδηγεί τους ανθρώπους από την πλάνη στην αλήθεια, από την αμαρτία στην αρετή , που φωτίζει το ηγεμονικό (το νου) του ανθρώπου. Επίσης το έργο του Χριστού το κάνουν και οι πιστοί. Ένας σύγχρονος θεολόγος θα το πει αυτό χαρακτηριστικά: Η σωτηρία δεν είναι μια απλή ατομική υπόθεση, ούτε περιορίζεται σε κάποιο στενό κύκλο «εκλεκτών», αλλά προσφέρεται

σε όλο τον κόσμο. Η σωτηρία δεν είναι ένα είδος πνευματικότητας, αλλά είναι η αντίθεση σε κάποιο δαιμονικό κατεστημένο, στο σκοτάδι και στην αποσύνθεση.

Η Εκκλησία είναι το φως του κόσμου. Αυτό σημαίνει την καθολική και παγκόσμια ευθύνη της , αλλά και τη ευθύνη του καθενός μας. Δεν ζούμε για τον εαυτό μας ή για έναν ορισμένο κύκλο εθνικό, ιδεολογικό, θρησκευτικό. Ζούμε για τα αδέλφια μας παντού πάνω στη γη, όσο κι αν διαφέρουν από μας κι όσο κι αν μας αντιμάχονται. Ο Χριστός μας είχε δώσει στους μαθητές Του το εξής σπουδαίο παράγγελμα: « Και έσεσθέ μοι μάρτυρες εν τε Ιερουσαλήμ και εν πάση τη Ιουδαία και Σαμάρεια και έως εσχάτου της γης» (Πράξ. 1,8). Μέχρι και στο τελευταίο μέρος της γης οφείλουμε να ανάψουμε το φως του Χριστού. Το φως των εθνών, που είναι ο Χριστός , οφείλει η Εκκλησία να το μεταδώσει στα πέρατα της γης. Οι πνευματικοί άνθρωποι που καθαρίζουν συνέχεια τον εαυτό τους για την αγάπη του Θεού, όχι άκοπα και άνετα, αυτοί που ταπεινώνουν τη σάρκα τους με την άσκηση , που με την προσευχή και την μελέτη γεμίζουν το νου τους με φως , αυτοί που γνώρισαν τους λόγους των όντων και ξεπέρασαν κάθε αίσθηση του κόσμου, αυτοί μπορούν να κηρύξουν τον Χριστό και να μεταδώσουν το φως του Ευαγγελίου. Προς αυτούς απευθύνεται ο Χριστός , όταν λέγει: «Υμείς εστέ το φως το κόσμου». (Ματθ. 5, 14). Τέτοιοι ουράνιοι άνθρωποι υπήρξαν και οι σήμερα τιμώμενο Άγιοι Πατέρες.

Αδελφοί μου,

Μεγάλη είναι η ευθύνη των σύγχρονων πνευματικών πατέρων , των ταγών της Εκκλησίας μας, αλλά και των πιστών μελλών της στη διάδοση του ευαγγελικού μηνύματος. Επίσκοποι, κληρικοί , λαϊκοί που γνώρισαν εμπειρικά το φως του Χριστού μεταδίδουν και στους άλλους το βίωμά τους. Αντίθετα, εάν αυτοί που είναι ταγμένοι να στέκονται «επί την λυχνίαν» (δηλαδή οι επικεφαλείς των εκκλησιαστικών συνάξεων) δείχνουν αδυναμία ως προς την πίστη, τότε όχι μόνον δεν επιτυγχάνεται ο ευαγγελισμός των ανθρώπων αλλά επέρχεται και σκανδαλισμός στις ψυχές τους. Οι αμαρτίες μας και η απρόσεκτη ζωή μας ενεργεί αρνητικά στους ανθρώπους που δεν γνώρισαν τον Χριστό. Ας φροντίσουμε όλοι μας να έχουμε συνέπεια λόγων και πράξεων. Ακούγεται σχεδόν αυτονόητο αλλά δεν είναι καθόλου. Μόνο έτσι , όντες συνεπείς στην πορεία μας, θα ανάπτεται συνεχώς το σωτήριο φως της σωστικής διδασκαλίας του Κυρίου μας σε όλη τη γη. Αμην!

π. Χ.Κ.

ΚΥΡΗΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ – 7 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019

« Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» .

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι ένα απόσπασμα από την επί του Όρους ομιλία του Κυρίου. Ο Κύριος μας υπενθυμίζει ότι η  κ α ρ δ ι ά  είναι η έδρα και το κέντρο της υπάρξεώς μας, από εδώ τροφοδοτείται ο νους (λογισμός, σκέψεις , επιθυμίες). Ο νους (λογισμός) είναι το μάτι της ψυχής , όπως ακριβώς το μάτι των αισθήσεων ρυθμίζει τον φωτισμό του σώματός μας.

Η μεταφορά αυτής της εικόνας από τον Κύριο έχει πνευματική σημασία. Γι΄αυτό και ο απλούς οφθαλμός σημαίνει την γενναιόδωρη και ελεήμονα ψυχή. Ενώ ο πονηρός οφθαλμός σημαίνει την φιλάργυρη και πλεονεκτούσα ψυχή. Ο Κύριος εντοπίζει την επιθυμία των οφθαλμών στην πλεονεξία. Ο άνθρωπος θέλει να μαζεύει για τον εαυτό του όλο και περισσότερα αγαθά. Να στηρίζει τον εαυτό του, τις δυνάμεις του , την αξία του , στο χρήμα που το τοποθετεί στη θέση του Θεού. Ο άνθρωπος της εποχή μας είναι πράγματι υποδουλωμένος στα υλικά αγαθά, σε περιττά πράγματα, που τελικά, όπως όλοι διαπιστώνουμε, διαφθείρουν τις συνειδήσεις και υποτάσσουν τον άνθρωπο στα διάφορα πάθη.

Ο Κύριος θέλει να μας προφυλάξει από τα ολέθρια αποτελέσματα της μέριμνας. Δεν αφαιρεί την εργασία αλλά την μέριμνα. Μας διδάσκει ότι η εργασία μας πρέπει να βρίσκεται κάτω από την ευλογία και την πρόνοια του Θεού. Ο Χριστός θέλει να μας βοηθήσει να καταλάβουμε σπουδαίες αλήθειες της ύπαρξής μας. Στο λόγο ενός Διδασκάλου της Εκκλησίας μας περί διακρίσεως παθών και λογισμών, διαβάζουμε : « Ο ίδιος ο Σωτήρας στα Ευαγγέλια λέει: Μην αφήσετε την ψυχή σας να απασχοληθεί με το τί θα φάτε ή τί θα πιείτε ή τί θα φορέσετε, γιατί αυτό είναι γνώρισμα των εθνικών και των απίστων και εκείνων που δεν έχουν εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Κυρίου και αρνούνται τον Δημιουργό. Και είναι τελείως ξένο για χριστιανούς , αφού πιστεύουν ότι και τα σπουργίτια είναι κάτω από την επιστασία των Αγίων Αγγέλων. Αλλά και αυτό είναι συνήθεια των δαιμόνων. Μετά από τους ακάθαρτους λογισμούς να εισάγουν στο πνεύμα μας και τις σκέψεις για ανήσυχη φροντίδα, για να πνιγούμε μέσα σε αυτές».

Ο άνθρωπος με την αμαρτία αντιστρέφει τον προορισμό του, αισθάνεται αποκομμένος από τον Θεό, την πηγή της υπάρξεώς του. Για να αποφύγει την φθορά και τον φόβο του θανάτου, ζει με το άγχος αποκτήσεως υλικών αγαθών, αλλά έτσι κομματιάζει τον εαυτό του με την μέριμνα και την αγωνία. « Η ψυχή που αναπαύεται από πολύ καιρό στα πράγματα του βίου, κάθεται επάνω στα είδωλα που είναι χωρίς μορφή και παίρνουν μορφή με ανθρώπινη τέχνη, λέγει ο Άγιος Νείλος ο Ασκητής. Θα καταλάβουμε ακριβώς τι θέλει να μας πει ο Όσιος, αν αναρωτηθούμε: Ο πλούτος και η δόξα δεν είναι πράγματα χωρίς μορφή που μας κάνουν να δουλεύουμε στη σ υ ν ή- θ ε ι α και όχι στην α λ ή θ ε ι α;

Έτσι είναι αδελφοί μου. Είμαστε δέσμιοι της συνήθειας. Για την Εκκλησία μας όμως ο άνθρωπος είναι «εικόνα Θεού» και όχι οικονομική μονάδα. Ως οικονομικές μονάδες, φορολογούμενους, καταναλωτές και ψηφοφόρους μας αντιμετωπίζει το πολιτικό σύστημα. Η Εκκλησία όμως μας βλέπει σαν πλάσματα του Θεού με αιώνιο προορισμό με μοναδικό κριτήριο την επαγγελία της νίκης του Χριστού κατά του θανάτου. Γιατί το ζωντανό σώμα του Χριστού , η Αγία μας Εκκλησία, δεν είναι ούτε μια ιδεολογία που μας προμηθεύει μεταφυσικές «πεποιθήσεις» , ούτε ένα σύστημα ηθικής για την « βελτίωση» και διευκόλυνση του βίου μας . και η ιδεολογίες και οι ηθικές διδασκαλίες απέτυχαν να δώσουν απάντηση στο μετά τον θάνατο ερώτημα.

Αδελφοί μου,

Ο Κύριος δεν αμφισβητεί ότι η τροφή και το ένδυμα είναι απαραίτητα. Όλα αυτά θα μας χορηγηθούν από τον Κύριο, που τονίζει όμως μια θεμελιώδη προϋπόθεση: «Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν». Η πλέον ουσιώδης ανάγκη του ανθρωπίνου γένους είναι η γνώση του Αληθινού Θεού. Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα που εγκαινίασε Εκείνος με τη ζωή και το έργο Του και που ενεργοποιεί μέσα στην Εκκλησία το Άγιο Πνεύμα. Γι΄ αυτό και μέσα στη Θεία Λειτουργία παρακαλούμε τον Θεό, στην Κυριακή Προσευχή, το «Πάτερ ημών» : «Κύριε, ελθέτω η Βασιλεία Σου» . Αμήν!

π. Χ.Κ.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ 29/5/2019

 

ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ!

Η σημερινή Κυριακή, της Σαμαρείτιδος όπως λέγεται από την ευαγγελική περικοπή της ημέρας, έχει, αδελφοί μου, σχετική θεματολογία και μας εκπέμπει παρεμφερή μηνύματα με αυτά της εορτής της Μεσοπεντηκοστής η οποία εορτάζεται από την περασμένη μέχρι και την επόμενη Τετάρτη. Ας τα δούμε εν συντομία. Πρώτον: ο Χριστός είναι ο προσδοκώμενος Μεσσίας δηλαδή ο Απεσταλμένος του Θεού, είναι Θεός και ο Ίδιος, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Είναι ο Σωτήρας του κόσμου. Η Ανάσταση και η Ζωή των ανθρώπων. Ο Λυτρωτής των ψυχών και των σωμάτων μας. Δεύτερον: ο Χριστός είναι η πηγή της σοφίας, είναι ο Ίδιος η του Θεού Σοφία. Σοφία για το Θεό είναι μια φυσική ιδιότητα που ταυτίζεται με την τελειότητα της Αγάπης Του, την Πρόνοια Του. Για τον πιστό άνθρωπο σοφία είναι η σχετική μετοχή στη σοφία του Θεού όταν ο ίδιος ο άνθρωπος ποθεί, καλεί και επιδιώκει τη θεία σοφία στη ζωή του, όπως ο σοφός Σολομών ο οποίος δε ζητούσε τίποτε πιο πολύ από τον Θεό, παρά τη σοφία Του.

Για να προσεγγίσουμε οι άνθρωποι της αλήθειες αυτές και κυρίως την μεσσιανικότητα του Χριστού (ότι είναι Σωτήρας των ανθρώπων, ο Λόγος του Θεού , ότι είναι η πηγή της Ζωής και η Ανάστασή μας, η σοφία και φωτισμός του πεπερασμένου μυαλού μας) πρέπει να το θέλουμε και να το έχουμε ανάγκη, να το λαχταράμε και να το ζητάμε. Με την επιθυμία του να πιεί ο άνθρωπος νερό, τη δίψα, παρομοιάζεται τόσο στη σημερινή ευαγγελική περικοπή όσο και σε αυτή της εορτής της Μεσοπεντηκοστής η εσώτατη λαχτάρα και ανάγκη του ανθρώπου να βρεί νόημα στη ζωή του να ξεδιψάσει τα φρυγμένα από την ξηρασία των παθών χείλη του, να αποκτήσει Σοφία Θεού. Με άλλα λόγια να βρει την αλήθεια όχι σε μια θεωρία αλλά σε ένα πρόσωπο, τον Χριστό! Και αφού βρεί την αλήθεια αυτή που έψαχνε και ξεδιψάσει, να ενωθεί μαζί της, δηλαδή να ενωθεί για πάντα με τον Χριστό. Όποιος διψά ας με πλησιάσει και ας πιεί νερό γιατί εγώ έχω το νερό που όποιος το πιεί δε θα ξαναδιψάσει ποτέ λέγει ο Χριστός στην κάθε ψύχη που ως έλαφος διψώσα κινείται επί τας πηγάς των υδάτων. Πολύ θεωρητική ακούγεται αυτή η διατύπωση, που είναι λόγια του Κυρίου από το ιερό Ευαγγέλιο. Δυσκολευόμαστε να εμβαθύνουμε αλλά όχι και να ηθικολογήσουμε πλατειάζοντας το λόγο. Αν και η περικοπή της Σαμαρείτιδος ίσως μας προσφέρει αφορμή για ηθικολογία, αφού η ίδια ζούσε άστατη ζωή και είχε πολλούς συντρόφους, εν τούτοις η δίψα την οποία περιγράψαμε υπήρχε στην ψυχή της και βγήκε στην επιφάνεια από το αίτημα του Χριστού να πιεί νερό από τα χέρια της . Ήθελε να της δείξει ότι στο βάθος μας κρύβεται η αλήθεια. Το φρέαρ (το πηγάδι) όμως είναι βαθύ.

Διδασκόμαστε λοιπόν και εμείς, αγαπητοί μου αδελφοί, ότι οφείλουμε να ερευνάμε τα βάθη της ψυχής μας όχι τόσο με την ψυχανάλυση και τις παρεμφερείς μεθόδους και θεραπείες όσο με την αυτοκριτική μας, τον αυτοέλεγχό μας, την καλλιέργεια της συνείδησής μας που είναι η πνοή του Θεού μέσα μας, καταστάσεις που εν καιρώ ευθέτω θα μας οδηγήσουν στο εξομολογητήριο. Όταν θα βγούμε από το εξομολογητήριο θα είμαστε στη θέση της Σαμαρείτιδος να διακηρύττουμε προς πάσα κατεύθυνση ότι ο Χριστός είναι ο Λυτρωτής μας. Αυτός μας θεράπευσε από τα πάθη μας. Αυτός μας φώτισε με τη θεία Σοφία Του. Άλλαξε η ζωή μας. Βρήκε νόημα και σκοπό. Θα καλούμε τότε όλους τους αδελφούς μας να ζήσουν αυτή την εμπειρία. Μια εμπειρία απολύτως προσωπική αλλά και εκκλησιαστική. Μια εμπειρία σταυροαναστάσιμη. Ας μας την δωρίσει ο Θεός δια πρεσβειών της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος! Αμήν!