Γραπτό Θείο Κύρηγμα – Κυριακή 30 Αυγούστου 2020 – ΙΒ’ Ματθαίου

                          Κυριακή σήμερα αδελφοί μου, ημέρα του Κυρίου. Προσήλθαμε στον Ναό για να τελέσουμε την κοινή μας λατρεία , την Θεία Λειτουργία.  Να γίνουμε ένα με τον Χριστό , κοινωνώντας το Σώμα και το Αίμα Του. Να γίνουμε ένα μεταξύ μας . Ο Χριστός , οι Άγιοι , οι ζώντες και οι κεκοιμημένοι- με το σύνδεσμο της θεϊκής Αγάπης.  Κλήρος και λαός να ευχαριστήσουμε το Θεό για τα εγκόσμια και υπερκόσμια αγαθά Του και να εορτάσουμε -όπως κάθε Κυριακή-  την Ανάσταση του Χριστού που έγινε η απαρχή και της δικής μας ανάστασης και της αιώνιας ζωής. 

Διότι Χριστιανός που δεν προσδοκά την ανάσταση των νεκρών ή τη θεωρεί παραμύθι δεν είναι χριστιανός. Χριστιανός που δεν πιστεύει στην αιώνια ζωή , ας αναζητήσει βαθειά μέσα του το «γιατί». Από αυτή την αναζήτηση ξεκινούν όλα. Κυρίως ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την ύλη και το πώς την διαχειριζόμαστε.

Ακούσαμε  προ ολίγου την διδακτική διήγηση με τον πλούσιο νέο που δεν μπόρεσε να απαλλαγεί από την σκέψη και την επήρεια θα λέγαμε του πλούτου.  Το ερώτημα που προκύπτει είναι συγκλονιστικό: Με  ποιά εφόδια φεύγει ο άνθρωπος από τον κόσμο αυτό; Ναι μεν όσα έχει τον βοηθούν να ζήσει άνετα και να κατακτήσει τους στόχους του, ως ένα βαθμό φυσικά. Αλλά τί από όσα αποθήκευσε και συγκέντρωσε στη γη, θα πάρει μαζί του μετά θάνατον; Ας κατανοήσουμε επίσης πως φυλάργυρος  είναι όχι μόνο ένας πλούσιος που λατρεύει το χρήμα , αλλά και ο κάθε άνθρωπος φτωχός η πλούσιος που συνδέει την ευτυχία του και την επιτυχία του με το χρήμα και την ύλη. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν είναι Χριστιανός αλλά ειδωλολάτρης γιατί αντί για το Θεό λατρεύει – ηθελημένα ή αθέλητα – τον μαμωνά. Κάνει το χρήμα αυτοσκο. Γίνεται υποχείριο σε κάτι άψυχο , ο έμψυχος και λογικός άνθρωπος . Πόσο άδικο και παράλογο! Ο πλούτος, λοιπόν , όχι από μόνος του αλλά  η απληστία, η φιλαργυρία, το πώς θα αποκτήσει περισσότερα, χωρίς ίχνος φιλανθρωπίας ,  έχουν  αποτέλεσμα να μένει ο άνθρωπος  ανικανοποίητος πάντοτε, να ζει με το διαρκές άγχος και  με την ισόβια μέριμνα της ύλης που προσφέρει μόνο μια ψευδαίσθηση ευτυχίας και σιγουριάς. Ο εξαρτημένος από το χρήμα είτε το έχει είτε το προσδοκά δεν είναι ελεύθερος , γίνεται απάνθρωπος και εγκλωβισμένος στη μοναξιά του. Αλήθεια πόσους φτωχούς θα μπορούσε να βοηθήσει από την μεγάλη σοδειά του -αν είχε αγάπη μέσα του- ο πλούσιος της παραβολής; Πόσο ανάλαφρος θα άφηνε αυτόν τον κόσμο την ώρα του θανάτου του; ενώ τώρα  πνίγεται στις βιοτικές μέριμνες και παλεύει με τους δαίμονες την ώρα του θανάτου ,  που απαιτούν δικαιωματικά να πάρουν την ψυχή  «Αν δεις κάποιον να γίνεται πλούσιος χωρίς να το αξίζει, μην τον καλοτυχίσεις, μην τον ζηλέψεις, μην τα βάλεις με τη θεία πρόνοια. Μην αισθανθείς ότι αδικείσαι και κυρίως  μη νομίσεις ότι γίνεται τίποτα στον κόσμο τούτο τυχαία και άσκοπα»  ,  μας διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στο λόγο του «περί πλούτου και φτώχειας» «Για ποιό λόγο, άνθρωπέ μου,» συνεχίζει ο Ιερός Πατήρ της Εκκλησίας μας, «ο πλούτος σου φαίνεται σπουδαίο πράγμα; Αναμφίβολα γιατί σου αρέσουν οι σπάταλες απολαύσεις, γιατί ευχαριστιέσαι όταν σε θαυμάζουν ή σε ζηλεύουν οι άλλοι, γιατί μπορείς με τα χρήματά σου να κάνεις κακό στους εχθρούς σου και, τέλος, γιατί όλοι σε φοβούνται για τη δύναμη που σου δίνει ο πλούτος. Ναι, γι’ αυτές τις τέσσερις αιτίες κυνηγάς τα λεφτά, για την ηδονή, την κολακεία, την εκδίκηση και το φόβο. ‘Αλλη αιτία δεν υπάρχει. Γιατί, συνήθως, ο πλούτος ούτε πιο σοφό κάνει τον άνθρωπο ούτε πιο συνετό ούτε πιο καλό ούτε πιο φιλάνθρωπο. Καμιάν αρετή δεν μπορεί να φυτέψει μέσα στην ψυχή μας ο πλούτος. Απεναντίας μάλιστα, αν βρει μερικές αρετές, τις ξεριζώνει, για να φυτέψει μέσα μας τις αντίστοιχες κακίες».

 

Τα σοφά αυτά λόγια του Ιερού Χρυσοστόμου , μας βοηθούν να κατανοήσουμε το πραγματικό μας συμφέρον που είναι ο πλούτος της Αγάπης του Θεού. Να μη μισήσουμε τον υλικό πλούτο, γιατί είναι δώρο θεϊκό. Να μισήσουμε την πλεονεξία που φωλιάζει στην ψυχή μας και μας κάνει απάνθρωπους και στην ουσία άπιστους και άθεους. Η πλεονεξία και η απερισκεψία του ανθρώπου ευθύνεται για όλες τις κοινωνικές αδικίες, για τους πολέμους , για την οικονομική κρίση , για την οικολογική καταστροφή. Η διαστρέβλωση του Νόμου της Αγάπης και του ευαγγελικού πολιτισμού  έχουν ως  υπαίτιο τον φίλαυτο και άφρονα άνθρωπο κάθε εποχής.   Ο πλούτος όμως είναι στα χέρια των λίγων και οι περισσότεροι από μας τουλάχιστον οικονομικά ανήκουμε στους αδικημένους παρά στους αδικούντες. Πώς πρέπει ως χριστιανοί να διαχειριστούμε αυτή την ανισότητα; 

Ας μας δώσει την απάντηση και πάλι ο Ιερός Χρυσόστομος , κατακλείοντας           το λόγο του «περί πλούτου και φτώχειας» :

«Όταν, λοιπόν μας αδικούν , όταν χάνουμε περιουσίες και χρήματα, να μην ταραζόμαστε, αλλά να λέμε: “Ας είναι δοξασμένος ο Θεός, και θα βρούμε πλούτο πολύ μεγαλύτερο”. Όσο θα ωφεληθούμε μ’ αυτόν μόνο το λόγο, δεν θα ωφεληθούμε ούτε αν ξοδεύουμε ό,τι έχουμε σε αγαθοεργίες, ούτε αν γυρίζουμε παντού αναζητώντας φτωχούς, για να τους βοηθήσουμε, ούτε αν σκορπάμε τα λεφτά μας για να προσφέρουμε φαγητό στους πεινασμένους. Γι’ αυτόν το λόγο δεν θαυμάζω τόσο τον Ιώβ, επειδή είχε το σπίτι του ανοιχτό σ’ εκείνους που χρειάζονταν βοήθεια, όσο γιατί με ευχαριστία και δοξολογία του Θεού χειρίστηκε την απώλεια των αγαθών του. Όποιος μπορέσει, όταν δοκιμάσει συμφορά, να πει ειλικρινά και αγόγγυστα ό,τι είπε ο Ιώβ, «Ο Κύριος μου έδωσε όσα είχα, ο Κύριος μου τα πήρε» (Ιώβ 1:21), μόνο για το λόγο τούτο θα ανακηρυχθεί δίκαιος μαζί με τον Ιώβ και θα σταθεί ένδοξος κοντά στον Αβραάμ. Και ο μεν Ιώβ, χάρη στη θεάρεστη στάση του, πήρε πίσω διπλά εκείνα που είχε χάσει. Εσύ, όμως, όχι μόνο διπλά και τριπλά, μα εκατονταπλάσια θα τα πάρεις όλα, αν υπομείνεις με πνευματική γενναιότητα τις συμφορές, και, το σπουδαιότερο, θα κληρονομήσεις την αιώνια ζωή, την οποία εύχομαι ν’ απολαύσουμε όλοι μας, με τη χάρη του Κυρίου».   Αμήν! 

π.Χ.Κ.

 

 

Γραπτό Θείο Κύρηγμα – Κυριακή 23 Αυγούστου 2020 – Λουκ 10

Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοί ους εθήλασας

 

Κάποια γυναίκα, αγαπητοί αδελφοί μου , φωτισμένη από το Άγιο Πνεύμα , όπως προ ολίγου ακούσαμε στο ευαγγέλιο , σήμερα εορτή της Αποδόσεως της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μια άσημη γυναίκα , που ούτε το όνομά της δε μας είναι γνωστό, είπε αυτή την τελευταία προφητεία για την Παναγία μας ενώπιον του Υιού και Θεού της,  Ιησού Χριστού. Είναι αξιομακάριστη και ευλογημένη , είπε , η κοιλία η οποία σε δέχτηκε ως βρέφος και οι μαστοί που έθρεψαν εσένα , τον τροφέα πάσης της κτίσεως. Καί όντως επαληθεύτηκε αυτό που είπε : Η Παναγία μας είναι αυτή την οποία μακαρίζουν πάσαι αι γεναιαί, που την επικαλείται άπαν το γένος των χριστιανών, που την δοξάζουν οι στρατιές των αγγέλων , που την τρέμει το τάγμα των δαιμόνων και φρίττει στο άκουσμα του Αγίου ονόματός της. Η Θεοτόκος είναι αυτή για την οποία  χιλιάδες χρόνια πριν την ενανθρώπιση του Ιησού Χριστού μίλησαν με ακρίβεια και παραστατικότητα οι Προφήτες ,ονομάζοντάς την χρυσή στάμνο που μέσα της έχει το μάνα , τον Χριστό. Ράβδο του Ααρών την βλαστήσασα,  εννοώντας την γέννηση του Χριστού από μητέρα Παρθένο. Την ονόμασαν ακόμη  πύλη που οδηγεί στα άγια των αγίων και είναι πάντα κεκλεισμένη.   Με αυτές  τις αλληγορικές παραστάσεις προσεγγίζεται το ακατανόητο , το ανερμήνευτο μυστήριο της Οικονομίας του Θεού που έστειλε στη γη τον μονογενή του Υιο δια της Θεοτόκου. Και αξίωσε την Μητέρα Του της μεγαλύτερης τιμής  που έλαβε ποτέ άνθρωπος , εξυψώνοντας και τιμώντας τόσο πολύ τη γυναικεία φύση και το ρόλο της μητρότητας. 

                 Όλο το γένος των ορθοδόξων, τιμά την σεβάσμια Κοίμησή της  και την μετάστασή της, διότι  η ιερά παράδοση μας λέει ότι το σώμα της Θεοτόκου δεν βρέθηκε στον τάφο της τρείς ημέρες μετά την ταφή. Ψυχή και σώματι η Παναγία μας βρίσκεται στα δεξιά του Υιού της και διαρκώς του μεταφέρει τα αιτήματά μας. Δέεται για τη σωτηρία όλου του κόσμου.
Σε έναν εξαιρετικού θεολογικού περιεχομένου ύμνο της σημερινής εορτής που θα ακούσουμε μετά το «Εξαιρέτως»  στη θεία  λειτουργία και το οποίο αξίζει ιδιαιτέρως να προσέξουμε , ο ιερός υμνογράφος μας παρουσιάζει εν συντομία  το μέγιστο και ανερμήνευτο θαύμα που συνετελέσθη στο πρόσωπο της Παναγίας: Νικήθηκαν οι όροι και οι νόμοι της φύσεως , μας λέγει , σε Εσενα Παρθένε. Γιατί ενώ ήσουν παρθένος , γέννησες και ενώ γεύτηκες το θάνατο , ζείς , εσύ που παραμένεις μετά τη Γέννηση Παρθένος και μετά το θάνατό ζωντανή.  Σώζε , Σε  παρακαλούμε πάντα Θεοτόκε το γένος των χριστιανών. 

 Ας σταθούμε λίγο στα  δυο κυριότερα  ονόματα της Παναγίας, για να δούμε τη θεολογική τους σημασία και τους λόγους που επεκράτησαν στη γλώσσα της Εκκλησίας. Η Παναγία μας ήδη από την Γ΄Οικουμενική Σύνοδο ονομάζεται   Θεοτόκος διότι εφόσον πιστεύουμε ότι ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε ως Θεός και άνθρωπος ,  Παναγία δεν γέννησε μόνο τον άνθρωπο Χριστό και γι’ αυτό δεν την ονομάζουμε  «Χριστοτόκο» (όπως την οι αιρετικοί)  αλλά αφού γέννησε τον θεάνθρωπο Χριστό-  το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος – γι’ αυτό ονομάζεται Θεοτόκος και Θεομήτωρ  . Επίσης ονομάζουμε την Παναγία Παρθένο και Αειπάρθενο , τονίζοντας ότι ήταν πάντα παρθένος: πριν γεννήσει τον Ιησού Χριστό , την στιγμή που τον Γέννησε και μετά τη γέννηση , αυτό σημαίνει ο όρος αειπάρθενος αεί = πάντα παρθένος . Αυτό συμβολίζεται με τα τρία αστέρια που πάντα αγιογραφούνται στις βυζαντινές εικόνες της Θεοτόκου ένα στην κεφαλή της και δύο στους ώμους της.
Τέλος επίσημη ονομασία της Θεοτόκου είναι ο όρος
Παναγία και Υπεραγία, που δηλώνει ότι ο Θεός την αξίωσε , επειδή έγινε το μέσο για να έρθει ο Χριστός στον κόσμο , να τιμάται και να δοξάζεται περισσότερο και πάνω από όλους τους αγίους και τους αγγέλους , γι αυτό την αποκαλούμε τιμιωτέρα των χερουβίμ και ενδοξοτέρα των Σεραβείμ , στον όρθρο,  την ώρα που ο ιερεύς θυμιάζει- και το θυμίαμα συμβολίζει την ευωδία του Αγίου Πνεύματος,  δια του οποίου η Θεοτόκος κατά τον ευαγγελισμό της η Θεοτόκος συνέλαβε στην κοιλιά της τον Ιησού Χριστό. 

Βλέπουμε λοιπόν  πως , ό, τι αναφέρει η ορθόδοξη θεολογία και Παράδοση για την Παναγία μας , το αναφέρει πάντα σε άμεση σχέση με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού και με την Ενανθρώπιση του , γιατί η Παναγία υπηρέτησε με την καθαρότητα , την ταπείνωση και την υπακοή της  το σχέδιο της Θείας οικονομίας , για τη σωτηρία μας από την καταδυναστεία του διαβόλου και το θάνατο. Η Παναγία μας γεννήθηκε ως άνθρωπος , είχε , όπως όλοι οι άνθρωποι, το πρωπατορικό αμάρτημα, με τον Ευαγγελισμό της όμως την αξίωσε ο Θεός κατά χάριν να μην αμαρτήσει μέχρι την κοίμησή της. Η Παναγία μας , τέλος, δεν έχει καμία σχέση με το ιερό θηλυκό και τη θηλυκή θεότητα , για την οποία πολύς λόγος γίνεται στις μέρες μας.  Η Υπεραγία Θεοτόκος έφυγε από αυτόν τον κόσμο με την ελπίδα της Αναστάσεως που εγκαινίασε με την ανάστασή του ο Υιός και Θεός της.  Πράγματι, μετέχει και αυτή στην αιώνια ζωή και η κοίμησή της ενδυναμώνει και τη δική μας  ελπίδα για την δική μας ανάσταση , που έχει αρχή το θάνατό μας. Γι αυτό  γιορτάζουμε για την κοίμηση της Θεοτόκου και δε λυπόμαστε , γιατί πιστεύουμε ακράδαντα ότι η Παναγία μας είναι κοντά μας, δέχεται τις προσευχές μας και μακαρίζεται από τα παιδιά της στο πέρασμά τον αιώνων

 Κι εμείς, αδελφοί μου αγαπητοί,  είμαστε μακάριοι , δηλ. ευτυχισμένοι και ευλογημένοι που την έχουμε αδιάψευστη προστασία  και αμετάθετη μεσίτρια προς τον Ποιητή και Πλάστη μας! Ας μας αξιώσει ο Θεός με τις σωστικές πρεσβείες της Υπεραγίας Μητέρας του , να γίνουμε μέτοχοι κι εμείς όπως εκείνη  της αιωνίου ζωής και μακαριότητος , περνώντας από το θάνατο στη ζωή και από τη θλίψη και τον πόνο του παρόντος βίου,  στην ατελεύτητη  και πραγματική χαρά του Θεού . ΑΜΗΝ

 

π.Χ.Κ.

Γραπτό Θείο Κύρηγμα – Κυριακή 16 Αυγούστου 2020 – Οσίου Γερασίμου Κεφαλληνίας

Έναν Άγιο της Επτανήσου, τον Θαυματουργό Άγιο της νήσου Κεφαλληνίας, τον άφθαρτο Όσιο Γεράσιμο τον Νέο Ασκητή, τιμά σήμερα η Εκκλησία μας , αγαπητοί αδελφοί. Σε αυτόν θα αφιερώσουμε λίγες απλές σκέψεις σήμερα.  Ο Άγιος Γεράσιμος σύμφωνα με τη παράδοση γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Κορινθίας το 1506. Ο πατέρας του ονομάζονταν Δημήτριος και η μητέρα του Καλή. Ο πατέρας του ανήκε στην βυζαντινή αριστοκρατία, στη μεγάλη οικογένεια των Νοταράδων. Το βαφτιστικό όνομα του Άγιου Γεράσιμου ήταν Γεώργιος. Ό Άγιος Γεράσιμος μεγάλωσε και μορφώθηκε όπως όλα τα αρχοντόπουλα της εποχής. Στα 20 χρόνια του αποφάσισε να πάει στη Ζάκυνθο που ήταν ένα σημαντικό κέντρο των γραμμάτων της εποχής καθώς παρόλη την Ενετική κατάκτηση υπήρχε εκεί ένας αναγεννησιακός αέρας σε αντίθεση με την υπόλοιπη τουρκοκρατούμενη Ελλάδα.

Η βαθιά σχέση του με την ορθόδοξη πίστη, τον κάνει να εγκαταλείψει τη Ζάκυνθο και να ξεκινήσει προσκυνήματα στα σημαντικότερα πνευματικά χριστιανικά κέντρα της εποχής του.  Πρώτος του σταθμός η Κωνσταντινούπολη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο από όπου πήρε και την πατριαρχική ευλογία και αμέσως μετά το Περιβόλι της Παναγίας το Άγιον Όρος. Στο Άγιον Όρος ο Άγιος Γεράσιμος έγινε μοναχός. Δεν γνωρίζουμε σε πια μονή αν και πολλοί υποστηρίζουν ότι έγινε στο μοναστήρι των Ιβήρων και ότι ασκήτηψε στο κελί του Αγ. Βασιλείου στην περιοχή της Καψάλας. Ο Άγιος Γεράσιμος σύμφωνα με τους βιογράφους του έμεινε αρκετά στο Άγιον Όρος και έφυγε όταν αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι στους Άγιους Τόπους, όπου πρέπει να έφθασε γύρω στο 1538. Εκτός από τον Πανάγιο Τάφο, επισκέφτηκε τη Συρία, τη Δαμασκό, το Σινά, την Αντιόχεια, την Αλεξάνδρεια και την έρημο της Θηβαίδας. Ο πατριάρχης στα Ιεροσόλυμα εκτιμά την προσωπικότητα του Γεράσιμου και έτσι τον κρατάει κοντά του και αναλαμβάνει κανδηλανάπτης στον Πανάγιο Τάφο. Στα Ιεροσόλυμα ο Άγιος Γεράσιμος χειροτονείται διάκονος και πρεσβύτερος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Γερμανό με το όνομα Γεράσιμος προς τιμήν του Άγιου Γεράσιμου του Ιορδανίτου. Το 1548 ο Άγιος Γεράσιμος αφήνει τα Ιεροσόλυμα για να ένα ταξίδι στην Κρήτη όπου και έμεινε γύρω στα δύο χρόνια. Από εκεί επιστρέφει στη Ζάκυνθο μετά από ένα ταξίδι προσκύνημα που τον έφερε πιο κοντά στο θεό, μετά από 20 χρόνια.  Στη Ζάκυνθο ο Άγιος Γεράσιμος ασκήτεψε σε μια σπηλιά στον Άγιο Νικόλα Γερακαρίου όπου μέχρι σήμερα οι Ζακυνθινοί την ονομάζουν του Αγίου Γερασίμου. Υπάρχουν αναφορές ότι μπορεί να εφημέρευσε στην εκκλησία του Αγίου Λαζάρου. Την ίδια εποχή αυτή έχει γεννηθεί στη Ζάκυνθο και ο Άγιος Διονύσιος και κάποια παράδοση θέλει να τον έχει βαφτίσει ο άγιος Γεράσιμος. Πάντως το σίγουρο είναι ότι ο Άγιος Διονύσιος επηρεάστηκε από την προσωπικότητα του Άγιου Γεράσιμου που ήταν ήδη πολύ γνωστός στο νησί. Η εποχή της Ενετικής κυριαρχίας είναι δύσκολη και από  άποψη  πίστεως καθώς η καθολική εκκλησία προσπαθεί να αποκτήσει πιστούς από τον ντόπιο πληθυσμό. Ο Άγιος Γεράσιμος αποφασίζει να πάει στη Κεφαλονιά. Ασκητεύει πάλι σε σπήλαιο κοντά στο Αργοστόλι. Στο σπήλαιο έμεινε για 5 χρόνια και 11 μήνες οπότε αποφασίζει να εγκατασταθεί στη περιοχή των ομαλών στους πρόποδες του Αίνου και να ιδρύσει ένα μοναστήρι. 

Εκεί αρχίζουν να συρρέουν οι πιστοί για να ακούσουν τη διδασκαλία του. Στη περιοχή των Ομαλών υπήρχε ένα ερημοκλήσι αφιερωμένο στην κοίμηση της Θεοτόκου το οποίο παραχωρήθηκαν στον Άγιο Γεράσιμο μαζί με τα γύρω κτήματα. Ο Άγιος ιδρύει μοναστήρι με το όνομα Νέα Ιερουσαλήμ με την άδεια και την ευλογία του επίσκοπου του νησιού. Από τότε η φήμη του εξαπλώνεται σε όλο το χριστιανικό κόσμο. Μετά από αίτηση του το πατριαρχείο θέτει η μονή υπό την υψηλή του προστασία. Ο Άγιος Γεράσιμος κοιμήθηκε στις 15 Αυγούστου την ίδια μέρα με την αγαπημένη του Παναγία.  Οι ιερείς ντύνουν τον άγιο με τα άμφια τα οποία φέρει μέχρι σήμερα και μετά από κατανυκτική εξόδιο ακολουθία στην οποία χοροστάτησε ο Επίσκοπος Κεφαλληνίας, ενταφιάζουν το σώμα του Άγιου Γεράσιμου δίπλα και μέσα στον νότιο τοίχο του Ναού. Η πρώτη ανακομιδή του σώματος του Αγίου Γεράσιμου έγινε δύο χρόνια και δύο μήνες μετά την κοίμηση του, στις 20 Οκτωβρίου του 1581. Οι Ενετοί όμως θορυβημένοι από την αφθαρσία του σώματος του ζήτησαν να ταφεί ξανά ώστε να συμπληρωθούν τα 3 χρόνια. Η δεύτερη ανακομιδή του σώματος γίνεται μετά από 6 μήνες και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. 

Γι αυτό το λόγο θεσπίστηκε η κυριώνυμος εορτή του Άγιου Γεράσιμου στις 20 Οκτωβρίου και όχι στις 15 Αυγούστου. Αργότερα όμως οι χριστιανοί γιόρταζαν τη μνήμη του και στην κοίμηση της Θεοτόκου όχι όμως στις 15 ημέρα της Κοιμήσεως  της Θεοτόκου, αλλά στις 16 Αυγούστου. Η ανακήρυξη της αγιότητας του οσίου Γερασίμου έγινε το 1622. Ο Άγιος Γεράσιμος ονομάστηκε νέος ασκητής για να τον ξεχωρίζουν από τον άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη. 

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Ο Όσιος Γεράσιμος έχει από τον Θεό λάβει ιδιαίτερη χάρη κατά των δαιμονίων. Του δόθηκε γιατί κι αυτός όσο ζούσε πολύ αγάπησε τον Χριστό , τόσο πολύ που αψήφησε τις κοσμικές χαρές, τα άφησε όλα στον γλυκύτατο Ιησού, τα έδωσε όλα σε Αυτόν.  Ως πραγματικός μοναχός στην ζωή του δεν είχε τίποτα παρά μόνο τον Χριστό. Και ο έχων τον Χριστό έχει το παν. Γι αυτό οι δαίμονες φρίττουν και τρέμουν το όνομα του Αγίου, επειδή το σώμα του το άφθαρτο είναι όντως σκήνωμα και κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Και όπως ο σεληνιαζόμενος νέος της σημερινής ευαγγελικής περικοπής κατέφυγε για να λυτρωθεί στον Χριστό, έτσι και πολλοί αδελφοί μας που έχουν κυριολεκτικά κυριευτεί σωματικά από τον μισάνθρωπο διάβολο, καταφεύγοντας στην Χάρη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και τις πρεσβείες του Οσίου Γερασίμου, του διώκτου των δαιμόνων ελευθερώνονται από αυτή την τυραννία και υγιείς πλέον δοξολογούν τον Τρισάγιο Θεό και ευχαριστούν τον Άγιο. Ζη Κύριος ο Θεός ! Ζουν και οι Άγιοί Του! Ενεργούν θαύματα και σημεία σε κάθε εποχή και μας παρηγορούν με την ελπίδα της εν Χριστώ αιώνιας σωτηρίας. Ας καταφεύγουμε συχνά και ολοπρόθυμα στη σκέπη τους! Όσιε του Θεού Γεράσιμε, πρέσβευε υπέρ ημών ! Αμήν! 

π.Χ.Κ.

 

Γραπτό Θείο Κύρηγμα – Κυρικακή 9 Αυγούστου 2020 – Θ’ Ματθαίου

                                                   «Και έμβάντων αυτών είς το πλοίον εκόπασεν άνεμος»

 

 

Αγαπητοί μου αδελφοί!  

Ο Κύριος μας, η πηγή της ζωής και το πέλαγος των θαυμάτων , πραγματοποίησε ενώπιον των μαθητών Του ένα ακόμη σημείο, δηλωτικό της επί γης Βασιλείας του Θεού την οποία ο ίδιος εγκαινίασε. Ο Χριστός έκανε πολλά θαύματα. Έκανε θαύματα στους ανθρώπους όπως π,χ. θεράπευσε τον παραλυτικό της Καπερναούμ, τους δέκα λεπρούς, τον υιό της χήρας της Ναίν κ.ά. Έκανε θαύματα με τα οποία μας έδειχνε πτυχές του προσώπου Του, όπως το θαύμα της Μεταμορφώσεως, της Αναστάσεως και της Αναλήψεως. Τέλος έκανε θαύματα επί της αψύχου ύλης, όπως πολλαπλασίασε τους πέντε άρτους καί καταράσθηκε την άκαρπη συκή. Στο σημερινό Εύαγγελικό ανάγνωσμα γαληνεύει τη θάλασσα και κάνει να κοπάσει ο άνεμος.

 

Μετά τον πολλαπλασιασμό των πέντε άρτων ανάγκασε τους μαθητές Του «έμβήναι εις το πλοίον και προάγειν αυτόν είς το πέραν» (Ματθ. 14,22). Αυτός άφού απέλυσε τους όχλους, ανέβηκε στο όρος για να προσευχηθεί. Κατά τη διάρκεια της προσευχής Του το πλοίο δοκιμάσθηκε, γιατί άρχισε σφοδρή θαλασσοταραχή και ήταν «βασανιζόμενον υπό των κυμάτων». Τις πρωϊνές ώρες εμφανίσθηκε κι έλυσε τον τάραχο των κυμάτων. Οι μαθητές είχαν συνηθίσει στην παρουσία του Χριστού. Ήθελε να τους δώσει να καταλάβουν πως πρέπει να είναι στενά συνδεδεμένοι μαζί Του. «Όσω γαρ επετείνετο τα της αγωνίας, ησμένιζον αυτού την παρουσίαν», δηλαδή όσο ανέβαινε ή αγωνία τους, τόσο περισσότερο ήθελαν την παρουσία του Χριστού, γράφει ο ιερός Χρυσόστομος. Σηκώθηκε θύελλα, ο άνεμος αντίθετος, περνούσαν οι ώρες και βοήθεια δεν είχαν από κανέναν.

Ό Κύριος ήθελε να τους δοκιμάσει στην υπομονή. Ήθελε να τους δώσει να καταλάβουν «φέρειν τα συμπίπτοντα γενναίως», να αντιμετωπίζουν με γενναιότητα τους πειρασμούς. Η θαλασσοταραχή ήταν μια εξάσκηση των μαθητών στην υπομονή, στην καρτερία, στην προσευχή. Ό Χριστός, όταν πρόκειται να δώσει σε κάποιον άφθονη χάρη, τον εκπαιδεύει προηγουμένως στους πειρασμούς. Οι Απόστολοι θα κήρυτταν σ όλον τον κόσμο, θα έκαναν πολλά θαύματα, θα τους έδινε ο Χριστός τη δύναμη να κάνουν σημεία και υπερφυσικά γεγονότα, γι’ αυτό και τούς εκπαιδεύει στους πειρασμούς, ώστε να μην απελπισθούν, όταν θα συναντούσαν δυσκολίες και αντιξοότητες, Ή εμφάνιση του Χριστού τις πρωινές ώρες έλυσε τους φόβους των μαθητών και γαλήνευσε τη θάλασσα.

 

Στη ζωή μας υπάρχουν δύο ειδών πειρασμοί. Υπάρχουν πειρασμοί πού ανα-φέρονται στην πίστη. Ό άνθρωπος ολιγοπιστεί απέναντι στο Θεό, έχει λογισμούς βλασφημίας, δεν παραδέχεται τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, αρνείται τα Ιερά μυστήρια, είναι δίψυχος. Επίσης πολεμάται απ την πορνεία και από την υπερηφάνεια και γενικά από τα μεγάλα πάθη. Στους πειρασμούς αυτούς ο άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί να πολεμήσει σωστά. Μόνον με τη βοήθεια του Θεού μπορεί να νικήσει τις καταστάσεις που περιγράψαμε πιο πάνω. Όταν εμφανισθούν τέτοια φαινόμενα στη ζωή μας, λέμε την προσευχή του Χριστού· «μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν» (Ματθ. 6,13). Οι πειρασμοί αυτοί μας χωρίζουν από το Θεό. Κάθε τι πού μας χωρίζει από το Θεό, πρέπει να το διώχνουμε αμέσως.

Αντίθετα υπάρχουν άλλοι πειρασμοί πού μας ωφελούν π.χ. οι πειρασμοί της στερήσεως των υλικών αγαθών, η συκοφαντία εις βάρος μας, οι ονειδισμοί των οικείων και φίλων μας, ή έλλειψη συμπάθειας εκ μέρους των ανωτέρων μας, οι ασθένειες οι ανίατες και βασανιστικές, αλλά και οι άλλες πού πρόσκαιρα μας ταλαιπωρούν κ.ά. Όλοι αυτοί οι πειρασμοί δεν μας κάνουν κακό, όταν τους αντιμετωπίσουμε με το πνεύμα το Ευαγγελικό και τη δύναμη της προσευχής.

 

«Μακάριος ανήρ ος υπομένει πειρασμόν ότι δόκιμος γενόμενος λήψεται τον στέφανον της ζωής» (Ιακ. 1,12), γράφει ό Απόστολος Ιάκωβος στην επιστολή του. Ο ίδιος λέγει πως πρέπει να νιώθουμε χαρά, όταν περιπέσουμε σε πειρασμό. Αυτοί οι πειρασμοί είναι ευεργέτες μας και μάλιστα μεγάλοι, γράφει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος. Κανένας άνθρωπος πού θέλει να αγωνισθεί και να ζήσει ενάρετα, δεν είναι μόνος του στον αγώνα του. Το φορτίο του το σηκώνει ο Θεός και γίνεται ελαφρό.  Εμείς οφείλουμε να πιστεύουμε πως δε θα μας εγκαταλείψει ο Θεός. Δεν ωφελεί να πιστεύουμε στο Χριστό, εάν δεν έχουμε εμπιστοσύνη στο πρόσωπό Του. Πιστεύουμε ακράδαντα πως στο τέλος θα επέμβει ο Θεός στη ζωή μας και θα απαλύνει τους πειρασμούς, εάν δε γογγύσουμε και δε μεμψιμοιρούμε και έχουμε υπομονή.

 

Αδελφοί μου,

Έχουμε πάρει όπλα από  το Θεό πνευματικά, για να πολεμούμε τους πειρασμούς κι όχι να περιπίπτουμε σε ακηδία κι απελπισία. Ας έχουμε, λοιπόν,  στραμμένο συνεχώς το πρόσωπο μας στο πρόσωπο του Χρίστου με πίστη  για να μη βουλιάζουμε στο πέλαγος των καθημερινών πειρασμών της ζωής μας.  Αμήν!

                                                                                                                            

 

π.Χ.Κ.

 

Γραπτό Θείο Κύρηγμα – Κυριακή 2 Αυγούστου 2020 – Η’ Ματθαίου

«Και έφαγον πάντες καί εχορτάσθησαν»


Αγαπητοί αδελφοί! 

Το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων ακούσαμε προ ολίγου από το Ευαγγελικό ανάγνωσμα.  Ας δούμε τι προηγήθηκε του θαύματος αυτού. Μετά το θάνατο του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου ο Χριστός αναχωρεί στην έρημο. Αναχωρεί στην έρημο, για να φυλάξει τον εαυτό Του για τον κατάλληλο καιρό του Σταυρού. Δεν είχε έλθει ακόμη η ώρα για το πάθος Του. Ό άλλος Ευαγγελιστής γράφει πως αναχώρησε στην έρημο για να δώσει την ευκαιρία στους μαθητές Του να ξεκουρασθούν (Μάρκ. 6,31). Ανεχώρησαν σε κάποια έρημο της πόλεως Βηθσαϊδά (Λουκ. 9,10). 
Τα αρνητικά δεδομένα είναι περισσότερα από τα θετικά στο θαύμα των πέντε άρτων.  Ο τόπος ήταν έρημος και δεν υπήρχε κάποια εστία ανεφοδιασμού για τον κόσμο. Ή ώρα ήταν περασμένη· «ή ώρα ήδη παρήλθεν» (Ματθ.Ί4,15), του είπαν οι μαθητές. Τα τρόφιμα, ήταν ελάχιστα. « Η μεν ημέρα κλίνειν ήρξατο, καθώς είπε ο Ευαγγελιστής Λουκάς· αυτοί δε παρέμεναν άσιτοι», δηλαδή η  ήμερα τελείωνε, αλλά αυτοί παρέμειναν άσιτοι, σημειώνει ό Ευθύμιος Ζιγαβηνός. Ο πολύς ο κόσμος είχε αιχμαλωτευθεί από τη διδασκαλία του Χριστού και κανείς δεν τολμούσε να Τον πλησιάσει και να Τον παρακαλέσει για φαγητό. Προσήλθαν όμως οι μαθητές και Του ζήτησαν να τελειώσει τη διδασκαλία, για να μπορέσουν οι άνθρωποι να ψάξουν να βρουν κάτι να φάνε. Κατά την Αγία Γραφή «ου λιμοκτονήσει Κύριος ψυχήν δικαίαν» (Παροιμ. 10,3), δηλαδή ο Κύριος δεν θα αφήσει να πεθάνει από την πείνα η ψυχή πού είναι δίκαιη. 

Ό Χριστός είχε αποφασίσει να τους θρέψει με τον παράδοξο αυτό τρόπο, αλλά περίμενε να Του το ζητήσουν να μη φανεί πως κάνει θαύματα προς εντυπωσιασμό. Άφησε να πεινάσουν υπερβολικά, προκειμένου να λάβουν μεγαλύτερη αίσθηση του θαύματος. Πρίν κάνει το θαύμα προσευχήθηκε στον Πατέρα Του· «αναβλέψας εις τον ουρανόν ευλόγησεν» (Ματθ. 14,19). Εδώ βλέπουμε το μυστήριο της ενσάρκου οικονομίας, δηλαδή ό Χριστός ήταν τέλειος άνθρωπος, γι’ αυτό και προσεύχεται όπως κάνουν όλοι που έχουν την ανθρώπινη φύση. Μετά προσευχήθηκε στον Πατέρα Του», λέγει ό Ιερός Χρυσόστομος, για να δώσει να καταλάβουν όλοι πως δεν είναι αντίθεος, αλλά έχει την προέλευση Του από το Θεό «και ότι ίσος εστί», δηλαδή είναι ίσος με το Θεό Πατέρα. Ό Μωϋσής στην έρημο παρακάλεσε το Θεό κι έδωσε στους Ισραηλίτες το μάννα ανάλογα με την ανάγκη, πού είχαν, όπως κι ό Ηλίας έδωσε στη χήρα γυναίκα στα Σάρεπτα της Σιδώνας το λάδι και το αλεύρι μόνον για τον καιρό του λιμού, ενώ ό Κύριος πολλαπλα-σίασε τους πέντε άρτους χωρίς φειδώ, με αποτέλεσμα να έχουν περισσεύματα «δώδεκα κοφίνους πλήρεις» (Ματθ. 14,20).
Στους μαθητές του δίνει τους άρτους, για γα τους μοιράσουν στο πλήθος, για να θυμούνται μόνιμα και συνεχώς το θαύμα. Ακόμη τους δίνει τους άρτους, για να μη νομισθεί πως κατά φαντασία θαυματούργησε. Τα περισσεύματα είναι δείγματα ατράνταχτης αλήθειας. Το θαύμα των πέντε άρτων είναι σύμβολο και της θείας Ευχαριστίας. Ή θεία Ευχαριστία είναι ο ουράνιος άρτος των ανθρώπων. Ακόμη μπορεί οι άρτοι να συμβολίζουν και τα πολλά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Ό Κύριος τρέφει το λαό Του και την Εκκλησία Του με τον εαυτό Του. Ό Χριστός είναι ο ζωοποιός άρτος.

 

 Πολλοί διαβάζοντας το θαύμα των πέντε άρτων ίσως κάνουν σκέψεις πως ο Χριστός πρέπει να λύσει το κοινωνικό πρόβλημα των ανθρώπων πού συνδέεται με τις βιοποριστικές τους ανάγκες κατά τρόπο μαγικό. Κάπως έτσι πίστευαν και οι άνθρωποι της εποχής Του (Ίωάν. 6,26). Νόμιζαν πώς ο Χριστός θα έκανε κάθε μέρα το ίδιο θαύμα και θα τους απάλλασσε από την εργασία. Ό Χριστός δεν περιφρονεί τα υλικά αγαθά, αλλά τα ιεραρχεί. Πρώτα είναι η βρώση η μένουσα και μετά η πρόσκαιρη. Πρώτα βάζει την πνευματική καλλιέργεια του ανθρώπου και μετά τα υλικά αγαθά. Ή αγχώδης μέριμνα κι η επίμονη προσπάθεια για την απόκτηση των αγαθών πού παρέρχονται, είναι ανώφελες για την ψυχοσωματική μας σωτηρία

 

Αγαπητοί αδελφοί,

Ή Εκκλησία ενδιαφέρεται το ίδιο για τις υλικές ανάγκες του ανθρώπου, αλλά βάζει μια σειρά στις απαιτήσεις μας. Δεν πρέπει ποτέ να προηγούνται των πνευματικών ενδιαφερόντων μας τα υλικά. Πρώτα δίδαξε ο Χριστός τον όχλο και μετά τους έδωσε ψωμί να φάνε. Τον άνθρωπο οφείλει να τον διακατέχει ή αγωνία μήπως χάσει τον σύνδεσμό του με το Χριστό, που είναι ο ζωοποιός άρτος κι όχι η επιθυμία να αποκτήσει πολλά εφήμερα αγαθά.
Να θεωρούμε τον εαυτό μας πλούσιο, όταν αρκούμεθα στα αναγκαία κι έχουμε τον Χριστό επιούσιο άρτο στη ζωή μας.  Τότε όντως είμαστε πλούσιοι. 

π.Χ.Κ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ – 23 Φεβρουαρίου 2020 (Ματθ. 25, 31-46)

«Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον». Παράδεισος και Κόλαση. Δυο έννοιες παρεξηγημένες. Ίσως στις μέρες μας, αδελφοί μου, θεωρηθεί κάποιος αφελής όταν λέγει ότι πιστεύει στην αιώνια ζωή. Και όμως ο θεόπνευστος λόγος του Ευαγγελίου που ακούσαμε σήμερα, Κυριακή της Απόκρεω, ο αληθινός Λόγος του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, ορίζει αυτές της δυο καταστάσεις (του Παραδείσου και της Κολάσεως) με το να βγάζει τα όρια, τους όρους και τις προϋποθέσεις προκειμένου να βιώσουμε τη χριστιανική αγάπη.

Μας προτρέπει σήμερα ο Χριστός, αδελφοί μου, να κάνουμε μια ηρωική έξοδο. Να αποδράσουμε από τα στενά όρια του ατομισμού και της αυτάρκειάς μας, για να συναντήσουμε τον «πλησίον»μας και να βρούμε τελικά στο πρόσωπο του αδελφού μας τον ίδιο το Θεό, κατά το πατερικό ρητό «είδες τον αδελφόν σου, είδες Κύριον τον Θεόν σου». Γιατί όμως να βλέπουμε στον αδελφό μας τον ίδιο το Θεό; Αν ο αδελφός μας δεν πληροί τις προϋποθέσεις, γιατι να αξίζει την αγάπη μας; Επειδή όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως είμαστε πλασμένοι «κατ΄ εικόνα Θεού». Έχουμε λάβει από της δημιουργίας μας την δυνατότητα της αθανασίας και της αναμαρτησίας. Μας προίκησε ο Θεός με το νοερό και το αυτεξούσιο, όπως λέγουν οι μεγάλοι Θεολόγοι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Με τα προσόντα αυτά που λάβαμε ως δωρεά από το Θεό, μπορούμε να αναπτυχθούμε και να τελειοποιηθούμε, βαδίζοντας προς το «καθ΄ ομοίωσιν». Η παρακοή όμως, άλλαξε την πορεία μας. Αυτονομηθήκαμε από την πηγή της ζωής. Θελήσαμε να φτάσουμε τον Θεό χωρίς τον Θεό. Δεν έπαψε όμως ποτέ ο μεγάλος Πατέρας και Δημιουργός μας να μας αγαπά!

Κατά τον ευαγγελιστή Ιωάννη «Ο Θεός αγάπη εστί». Η αγάπη δεν είναι απλώς και μόνον μια από τις αρετές του Θεού. Ο Θεός είναι όλος αγάπη. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός έδωσε καινούρια εντολή στους μαθητές του πριν από το Εκούσιο Πάθος Του: «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν , ίνα αγαπάτε αλλήλους». «Σας δίνω νέα εντολή να αγαπάτε ο ένας τον άλλο, όπως εγώ σας αγάπησα, έτσι και εσείς να αγαπάσθε μεταξύ σας. Από αυτό θα σας ξεχωρίζουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, εάν έχετε αγάπη μεταξύ σας». Να λοιπόν, με ποιό κριτήριο θα αποδώσει δικαιοσύνη κατά την Δευτέρα Παρουσία Του ο Κύριος.

Οι έξι μορφές αγάπης, όπως μας τις παρουσίασε σήμερα ο Χριστός δια του Ευαγγελιστού Ματθαίου, συμπυκνώνονται στις έξι βασικές βιολογικές ανάγκες του ανθρώπου: την πείνα , την δίψα, την ακούσια ξενιτεία, την γυμνότητα, την ασθένεια και την δέσμευση της ατομικής ελευθερίας. Ας προσθέσουμε και μια ακόμη, όχι εξ ιδίας πρωτοβουλίας, αλλά πάλι από το στόμα του Χριστού στην επί του Όρους ομιλία Του : «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών». Αυτή είναι η πεμπτουσία της αγάπης. Αυτό είναι το κήρυγμα που κανείς δεν ετόλμησε και ούτε θα τολμήσει να εκφωνήσει μέχρι της συντελείας του αιώνος, πλήν του Κυρίου μας: Αγάπη ακόμη και στους εχθρούς. Αυτήν που ο κόσμος θεωρεί παραλογισμό, ενώ για τους πιστούς είναι δρόμος αγιασμού. Υπέρλογη, ελεύθερη και αδέσμευτη από τα στοιχεία του κόσμου τούτου, αγάπη. Η αγάπη αυτή που ευαγγελίζεται ο Χριστός είναι απείρως ανώτερη και ουσιαστικότερη από την «κοινωνική» αγάπη, εν πολλοίς υποκριτική και ιδιοτελής. Η κατά το κοινώς νοούμενον «αγάπη», είναι ένας κώδικας αξιοπρεπούς συμπεριφοράς και συμβίωσης στις οικογένειες και στις κοινωνίες μας. Όταν προσπαθούμε να κρατάμε απλά τις ισορροπίες στις διαπροσωπικές μας σχέσεις αποδίδοντες «τα ίσα», όταν συμβιβαζόμαστε σε όλα τα επίπεδα, κρύβοντας τα πραγματικά μας αισθήματα για τον πλησίον μας και στη θέση τους βάζουμε μια συμβατική μορφή επικοινωνίας, σκοπός της οποίας είναι η ιδιοτέλεια και η φαινομενική αρμονία, ενώ πάθη διάφορα φυλάσσονται –άχρι καιρού- καλά κρυμμένα μέσα μας. Δυστυχώς ακόμη και εμείς οι χριστιανοί, έτσι έχουμε μάθει να ζούμε για να επιβιώσουμε στη «ζούγκλα» , όπως λέμε, της σημερινής κοινωνίας. Και κοιτάμε με την άκρη του ματιού μας όποιον διαφέρει από μας, όποιον έχει θέσει άλλους, υψηλότερους και πνευματικότερους στόχους και σημαντικότερες προτεραιότητες. Αυτό συμβαίνει γιατί μας διαφεύγει μια σπoυδαιότατη διάσταση της αγάπης, η θυσία. Συνήθως θυσιάζουμε πολλά πράγματα, χρήματα, τα χρόνια της ζωής μας αρκετές φορές, για αξίες χωρίς αντίκρισμα. Αισθανόμαστε άδειοι και κουρασμένοι, υποτιμημένοι και ανικανοποίητοι, γιατί δεν πήραμε από τους άλλους αυτό που περιμέναμε, δε βρήκαμε την ανταπόκριση των τόσων κόπων μας. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν θυσιάσαμε το ένα και σημαντικό : τον εγωισμό μας. Αν το κάναμε, θα λαμβάναμε πλούσια τη Χάρη από το Χριστό μας, που την δίνει μόνο στους ταπεινούς. Δόξα τω Θεώ, έχουμε αναρίθμητα υποδείγματα αγίων που έζησαν την αγάπη του Χριστού και μπόρεσαν απλόχερα να την μεταδώσουν και στους άλλους. Ο Όσιος Παϊσιος ο Αγιορείτης μας δίνει πρακτικές συμβουλές για την βίωση αυτής της θυσιαστικής αγάπης. « Όταν ένας έχει και δίνει ελεημοσύνη, δεν μπορείς να καταλάβεις αν έχει αγάπη ή όχι. Γιατί μπορεί να δίνει όχι από αγάπη, αλλά για να ξεφορτωθεί κάποια πράγματα. Όταν στερείται και δίνει, τότε φαίνεται η αγάπη του. Πιστεύω, ας υποθέσουμε, ότι έχω αγάπη. Ο Θεός για να δοκιμάσει την αγάπη μου, μου στέλνει ένα φτωχό. Αν έχω για παράδειγμα δυο ρολόγια, ένα καλό και ένα χαλασμένο και δώσω το χαλασμένο στον φτωχό, σημαίνει ότι η αγάπη μου είναι δεύτερης ποιότητας. Αν έχω πραγματική αγάπη θα δώσω το καλό. Αν δίνεις το παλιό ρολόι, ζει ο παλαιός άνθρωπος μέσα σου. Αν δίνεις το καινούριο, είσαι αναγεννημένος άνθρωπος. Το χειρότερο είναι να κρατάς και τα δύο και να μη δίνεις κανένα. Όταν θέλω να κάνω ελεημοσύνη και δεν έχω, τότε κάνω ελεημοσύνη με αίμα. Ο άλλος που έχει και δίνει υλική βοήθεια, νιώθει χαρά, ενώ αυτός που δεν έχει να δώσει, προσεύχεται καρδιακά να βοηθήσει ο Θεός τον πτωχό και ταπεινωμένος λέει: «Δεν έκανα ελεημοσύνη». Αυτό θα πει κάνω ελεημοσύνη με αίμα. Η καλή διάθεση είναι το παν». Οι συμβουλές αυτές του αγίου γέροντος, μας δείχνουν ότι ο Παράδεισος βιώνεται από αυτή ακόμη τη ζωή και η κόλαση επίσης. Παράδεισος είναι να αγαπάμε Θεό και ανθρώπους χωρίς όρια και προϋποθέσεις, χωρίς ιδιοτέλεια. Κόλαση είναι η αποξένωση από τη αγάπη. Η οικοδόμηση του τοίχους της αδιαφορίας, του μίσους και του εγωισμού.

Αγαπητοί μου αδελφοί! Σήμερα η μητέρα μας Εκκλησία, καλεί όλους εμάς τα πιστά παιδιά της που τόσο αγαπά, να απέχουμε από το κρέας και να μπούμε στην τελική ευθεία για την Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Μας προτρέπει να αγωνιστούμε φιλότιμα για να κάνουμε πράξη την αγάπη του Θεού στον κόσμο. Η σταδιακή αποχή από τις τροφές θα μας βοηθήσει να αποκτήσουμε την εγκράτεια και να ασκήσουμε συστηματικότερα τις αρετές. Ό,τι κι αν κάνουμε όμως, αν το κάνουμε μόνο για τον εαυτό μας και δεν έχουμε αγάπη προς όλους «εις ουδέν οφελούμεθα».

Η εποχή μας έχει χαρακτηριστεί ως η εποχή των χριστιανών. Είναι ανάγκη και μοναδική ευκαιρία συνάμα, να στείλουμε ένα πανανθρώπινο μήνυμα, στον πονεμένο και κουρασμένο μας κόσμο. Ένα μήνυμα αγάπης και θυσίας. Η αγάπη και η επιστροφή στο Θεό

– ας το πιστέψουμε και ας το προσπαθήσουμε- μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, να τον μεταμορφώσουν και να τον εισάγουν στην τροχιά της αιωνιότητας, στον Παράδεισο, στην Βασιλεία του Τριαδικού Θεού της Αγάπης! Αμήν!

π. Χ.Κ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΕΥΣΠΛΑΧΝΟΥ ΠΑΤΕΡΑ (TOY AΣΩTOY) – 16 Φεβρουαρίου 2020 (Λκ.15, 11-32)

Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα –αγαπητοί αδελφοί- ακούσαμε την παραβολή του Ασώτου υιού. Έχει ειπωθεί, ότι κι αν ακόμη χανόταν ολόκληρη η Καινή Διαθήκη και διασώζονταν μόνο η παραβολή αυτή, θα μπορούσε να κατευθύνει τον άνθρωπο στον προορισμό του προς την σωτηρία.

Ο Κύριος μέσα από αυτή την ιστορία προβάλει εικόνες από την καθημερινή ζωή. Κάποιος άνθρωπος είχε δυο γιους. Ο νεώτερος γιος ζήτησε το μερίδιο της περιουσίας που του αναλογούσε και απεχώρησε από το σπίτι σε μακρινή χώρα. Ήθελε να μείνει ανεξάρτητος, να «ζήσει τη ζωή του», να χαρεί, να διασκεδάσει. Ο πατέρας χωρίς να του αντισταθεί του έδωσε το μέρος της περιουσίας που του αναλογούσε, δηλαδή σύμφωνα με τα τότε έθιμα το 1/3. Τα 2/3 τα έπαιρνε ο γιος που θα έμενε με τους γονείς. Το Ευαγγέλιο αναφέρει ότι ο γιος αυτός αφού έφυγε μακρυά, έζησε ασώτως. Κατασπατάλησε όλο το μερίδιό του και κατάντησε να βόσκει γουρούνια και να τρώει από την τροφή τους. Όμως δεν απελπίστηκε, δεν το έβαλε κάτω. Θυμήθηκε τις ωραίες στιγμές του σπιτιού του, την αγάπη και την καλοσύνη του πατέρα του και αποφάσισε μετανοιωμένος να γυρίσει πίσω και να ζητήσει συγγνώμη. Και πράγματι, επέστρεψε πέφτοντας μετανοιωμένος στην ανοιγμένη πατρική αγκαλιά. Ο πατέρας δεν χάνει την ευκαιρία, στήνει γλέντι και ετοιμάζει επίσημο τραπέζι. Τον ντύνει με καινούργια ρούχα. Του φορά δακτυλίδι. Και σφάζει το καλύτερο μοσχάρι για τη γιορτή. Γυρίζοντας όμως από τα χωράφια ο μεγαλύτερος γιος και αντικρίζοντας την γιορτή, απορεί. Πώς έφτασε ο πατέρας του να χαίρετε γι’ αυτόν που κατασπατάλησε την περιουσία και γύρισε πίσω απένταρος; Και του παραπονιέται. Ο πατέρας τον παρακαλεί να συμμετέχει κι αυτός στην χαρά του, αφού ο αδελφός του ήταν νεκρός και αναστήθηκε, και ήταν χαμένος και βρέθηκε.

Η παραβολή αυτή, μας διδάσκει ότι το δεύτερο σκαλοπάτι της πνευματικής μας πορείας μέσα στο Τριώδιο είναι η μετάνοια. Την προηγούμενη Κυριακή ακούσαμε για την αληθινή προσευχή. Σήμερα τονίζεται η πορεία μας για αληθινή μετάνοια, αποτέλεσμα της οποίας είναι η καθαρή εξομολόγηση.

Ακούγοντας την ιστορία αυτή διαπιστώνουμε, ότι ο Χριστός που είναι ο Πατέρας της παραβολής αναγνωρίζει τις αδυναμίες μας. Κατανοεί την ανθρώπινη φύση μας. Συμπάσχει μαζί μας στις δυσκολίες. Και το κυριότερο, μας δέχεται πίσω όταν επιστρέφουμε μετανοιωμένοι. Δέχεται δηλαδή την εξομολόγησή μας. Αφού η εξομολόγηση είναι το μυστήριο της μετανοίας. Το οποίο επιτελεί ο ίδιος ο Χριστός, δια των ιερέων, λέγοντάς μας ξεκάθαρα׃ «Εάν συγχωρείτε τα παραπτώματα και τις αδυναμίες των ανθρώπων, τότε και ο Θεός θα συγχωρήσει τα δικά σας παραπτώματα και τις δικές σας αδυναμίες. Αν όμως δεν συγχωρείτε, τότε ούτε ο Θεός θα σας συγχωρέσει».

Ας δούμε όμως πώς κάνουμε σωστή εξομολόγηση;

Στο ερώτημα αυτό μας απαντά ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Λέγει, λοιπόν,

ότι για να γίνεται η εξομολόγηση σωστά, θα πρέπει όταν καταφεύγουμε στο πετραχήλι του

ιερέα να ακολουθούμε τέσσερα προσεκτικά «βήματα». Μόνον τότε η εξομολόγησή μας θα είναι αληθινή.

1ο βήμα: Να συγχωρούμε τους εχθρούς.

Δεν υπάρχει πραγματική μετάνοια όταν έχουμε εχθρούς. Στις συναναστροφές μας με τους ανθρώπους, ανταλλάσσουμε κουβέντες και αισθανόμαστε τόση πίκρα, ώστε να φτάνουμε στο σημείο και να δηλώνουμε για κάποιον, ότι «δεν τον θέλουμε ούτε στο θάνατό μας», «θα πεθάνω –λέμε- αλλά σ’ αυτόν δεν θα μιλήσω με τόση πίκρα που με πότισε». Οι κουβέντες αυτές δείχνουν μίσος, εμπάθεια, αγανάκτηση. Ο Χριστός ζητάει αγάπη ακόμη και στους εχθρούς. Αυτό θέλει!!! Γιατί όπως μας λέγει, «με το να αγαπάμε μόνο αυτούς που μας αγαπούν, δεν έχουμε κανένα όφελος, γιατί και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν».

2ο βήμα: Να μην κρύβουμε τα αμαρτήματά μας.

Συνηθίζουμε όταν εξομολογούμαστε να επαναλαμβάνουμε τις φράσεις: «Δεν έχω τίποτε, αφού δεν σκότωσα κανέναν, δεν έχω κλέψει ποτέ». Όμως αμαρτία δεν είναι μόνο ο φόνος και η κλεψιά. Αμαρτάνουμε και με τα λόγια μας, πληγώνοντας τους άλλους. Και με τις σκέψεις μας, σκεπτόμενοι πονηρά για τους γύρω μας. Και με τις πράξεις μας οι οποίες έχουν άσχημο αντίκτυπο στους διπλανούς μας. Γι’ αυτό καθαρή εξομολόγηση είναι να μετανιώνουμε και να ομολογούμε τις πράξεις και τα λόγια και τις σκέψεις.

3ο βήμα: Να μιλούμε στην εξομολόγηση μόνο για τον εαυτό μας.

Συνήθως εξομολογούμενοι δικαιολογούμε τον εαυτό μας και κατηγορούμε μόνο τους άλλους. Είναι πολύ κακή συνήθεια και δείγμα όχι ειλικρινούς μετάνοιας. Στο πετραχήλι του ιερέα ζητάμε την συγχώρηση για τα δικά μας σφάλματα. Τα σφάλματα των άλλων δεν αφορούν εμάς. Δεν είναι δική μας ευθύνη. Γι’ αυτό κι εδώ χρειάζεται πολλή προσοχή. Και τέλος

4ο βήμα: Να προσπαθούμε να μην πέφτουμε ξανά στην αμαρτία.

Η εξομολόγηση είναι μια πορεία που χρειάζεται προσπάθεια. Βαδίζουμε προς τον Θεό – Πατέρα μας. Στην πορεία μας αυτή πέφτουμε, αμαρτάνουμε δηλαδή. Και πρέπει να ξανασηκωθούμε. Ο αγώνας μας έχει αξία όταν δεν απελπιζόμαστε πέφτοντας, αλλά όταν σηκωνόμαστε και συνεχίζουμε, όπως ο άσωτος της παραβολής. Να προσπαθούμε δηλαδή την Χάρη την οποία λάβαμε από το μυστήριο να τη διατηρούμε. Μετατρέποντας τις κακίες μας σε πράξεις αγαθές προς τον συνάνθρωπο. Μόνο τότε θα έχει αξία η μετάνοιά μας.

Αδελφοί μου,

Το μυστήριο της ιεράς εξομολογήσεως είναι μια ευεργεσία του Θεού στη ζωή μας. Μας βοηθά να επιστρέφουμε ξανά και ξανά στο σπίτι του Πατέρα μας. Στη πορεία μας προς τη σωτηρία. Γι’ αυτό πρέπει να αγαπήσουμε την εξομολόγηση και να την επιδιώκουμε, αφού μέσω αυτής μας συγχωρεί ο ίδιος ο Θεός. Αμήν!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ – 9 Φεβρουαρίου 2020 (Λκ. 18, 10-14)

Η Εκκλησία μας –αγαπητοί αδελφοί- σήμερα μας εισάγει στο Τριώδιο, σε μια κατεξοχήν πνευματική περίοδο προετοιμασίας μας για το Πάσχα. Το Τριώδιο αρχίζει από την Κυριακή αυτή (δηλαδή του Τελώνου και Φαρισαίου) και τελειώνει το Μέγα Σάββατο. Οι ακολουθίες της περιόδου οι οποίες είναι πολλές και πλούσιες σε περιεχόμενο, περιέχονται σε ένα ιδιαίτερο λειτουργικό βιβλίο που χρησιμοποιείται στις καθημερινές ακολουθίες στον ναό, το οποίο και αυτό ονομάζεται «Τριώδιο».

Ο λειτουργικός, ο υμνολογικός και ο λατρευτικός πλούτος, μας κατανύσουν και μας καλούν να αφήσουμε την ράθυμες και αμαρτωλές συνήθειές μας και να αγωνιστούμε τον «καλόν αγώνα» της ταπείνωσης, της εγκράτειας, της νηστείας, της προσευχής και της μετάνοιας, που κάνουν την ψυχή μας πιο δεκτική και πιο θερμή στην τήρηση του θελήματος του Θεού.

Η προσπάθεια όμως αυτή γίνεται σταδιακά. Κάθε Κυριακή του Τριωδίου αποτελεί και ένα σκαλοπάτι ανάβασής μας, σ’ αυτή την πνευματική σκάλα των αρετών. Αυτό είναι το Πάσχα που έχει βάλει προορισμό του για τους πιστούς το Τριώδιο. Η διάβαση από τη ζωή της αμαρτίας στη ζωή της Χάριτος.

Σήμερα, το ευαγγελικό ανάγνωσμα φέρνει στη μνήμη μας την παραβολή του Κυρίου η οποία μας ομιλεί για την προσευχή που έκαμαν ένας εκπρόσωπος του Νόμου του Θεού, ο Φαρισαίος και ένας φοροεισπράκτορας υπάλληλος του κράτους, ο Τελώνης. Ο πρώτος έλεγε: «Θεέ μου σ’ ευχαριστώ που δεν είμαι σαν τους άλλους τους ανθρώπους, κλέφτης, άδικος, μοιχός σαν αυτό τον Τελώνη. Εγώ νηστεύω –έλεγε- δύο φορές την εβδομάδα και δίνω στο Ναό το δέκατο απ’ όλα τα εισοδήματά μου». Από την άλλη ο Τελώνης στεκόταν πολύ πίσω και δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να σηκώσει από την συναίσθηση της αμαρτωλότητός του. Χτυπούσε το στήθος του και έλεγε: «Θεέ μου σπλαχνίσουμε τον αμαρτωλό».

Στο τέλος ο Χριστός, μας διαβεβαιώνει ότι του Φαρισαίου η προσευχή δεν έγινε δεκτή από τον Θεό εξαιτίας της υπερηφανείας του. Του Τελώνη εισακούστηκε εξαιτίας της συντριβής και της συναίσθησης της αμαρτωλότητος που έδειξε.

Δηλαδή εδώ ο Κύριος παρουσιάζει τους υποκριτές ως παραδείγματα κακώς προσευχομένων ανθρώπων. Αυτών δηλαδή που προσεύχονται για τον έπαινο των ανθρώπων. Όμως ο ίδιος ο Κύριος μας δίδαξε πώς να προσευχόμαστε λέγοντας: «σύ δέ ὅταν προσεύχη, εἴσελθε εἰς τό ταμιεῖον σου, καί κλείσας τήν θύραν σου πρόσευξαι τῶ πατρί σου τῶ ἐν τῶ κρυπτῶ, καί ὁ πατήρ σου ὁ ἐν τῶ κρυπτῶ ἀποδώσει σοι ἐν τῶ φανερῶ» (Ματθ. 6.6). Η προσευχή δηλαδή δεν είναι υπόθεση επίδειξης, αλλά γίνεται μακρυά από τα βλέματα των ανθρώπων, κρυφά, με ταπείνωση. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμηνεύοντας το «ταμιεῖον» μιλούν για την καρδιά του ανθρώπου που είναι το κέντρο της προσευχής. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να κινηθούν τα χείλη, να χρησιμοποιηθούν βιβλία, να επιστρατευθούν τα μάτια και η γλώσσα, χρειάζεται να ανυψωθεί ο νους και η καρδιά προς τον Θεό.

Εμείς όμως –αδελφοί μου- πώς προσευχόμαστε;

Μήπως η προσευχή μας γίνεται μόνο για επίδειξη; Μήπως έχει καταντήσει μια συνήθεια που επαναλαμβάνεται, χωρίς όμως να μας αγγίζει εσωτερικά και χωρίς να μας κατευθύνει στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους;

Η προσευχή και όλη η ζωή μας στην Εκκλησία δεν είναι ένα καθήκον που τηρούμε πιεζόμενοι από υποχρέωση. Είναι η ζωή μας. Δεν είναι η εξωτερική προβολή και ο έπαινός μας, αλλά η ταπείνωσή μας. Η επίκληση του ονόματος του Χριστού, η σύντομη αυτή προσευχή, το «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλεησόν με τόν ἁμαρτωλόν», μας βοηθά να θερμάνουμε την καρδιά μας και να συγκεντρώσουμε τον νου μας χωρίς βαττολογίες και προσχήματα. Να αισθανθούμε την αδυναμία μας και την αμαρτωλότητά μας ενώπιον του Θεού. Γιατί όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος׃ «Μόνο με την επίκληση του ονόματος του Χριστού αντικρούονται οι πειρασμοί που μας προκαλεί ο εχθρός μας ο διάβολος». Και συνεχίζει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος: «Όταν επικαλείσαι το όνομα του Ιησού, μαστιγώνεις τους εχθρούς σου, δηλαδή τους δαίμονες».

Αληθινή προσευχή είναι η ταπεινή επίκληση του ονόματος του Χριστού. Και ταπεινός άνθρωπος είναι αυτός που προσπαθεί να γνωρίσει τον εαυτό του και τη μηδαμινότητά του. Αυτός που θεωρεί τον εαυτό του χειρότερο από τους άλλους. Αυτός που μισεί κάθε έπαινο και ανθρώπινη δόξα. Πρώτο παράδειγμα ταπείνωσης ο ίδιος ο Χριστός, ο οποίος μας λέει׃ «Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πράος εἰμί καί ταπεινός τῆ καρδία….». (Ματθ. 11,29) Διδακτικό παράδειγμα, ο Τελώνης του σημερινού Ευαγγελίου.

Αδελφοί μου,

Ας προσευχηθούμε ταπεινά, αφού όπως είπε και ο Κύριος׃ «Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτόν ταπεινωθήσεται καί πᾶς ὁ ταπεινῶν ἑαυτόν ὑψωθήσεται» (Λουκ.14,11). Αμήν!