Κυριακή 26 Ιουνίου 2022

Θείο Κήρυγμα

Νεοελληνική Απόδοση
Κατά Ματθαίον κεφάλαιο 4, στίχοι 18-23
Μετάφραση στην νεοελληνική
Περπατώντας λοιπόν δίπλα στη λίμνη της Γαλιλαίας, είδε δύο αδελφούς, το Σίμωνα, το λεγόμενο Πέτρο, και τον Ανδρέα τον αδελφό του να ρίχνουν το δίχτυ στη λίμνη. γιατί ήταν ψαράδες.
Και τους λέει: «Ελάτε πίσω μου, και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων».
Εκείνοι αμέσως άφησαν τα δίχτυα και τον ακολούθησαν.
Και αφού προχώρησε από εκεί, είδε άλλους δύο αδελφούς, τον Ιάκωβο το γιο του Ζεβεδαίου και τον Ιωάννη τον αδελφό του, να διορθώνουν τα δίχτυα τους μέσα στο πλοίο μαζί με το Ζεβεδαίο τον πατέρα τους, και τους κάλεσε.
Εκείνοι αμέσως άφησαν το πλοίο και τον πατέρα τους, και τον ακολούθησαν.

Και περιόδευε σε όλη τη Γαλιλαία διδάσκοντας στις συναγωγές τους και κηρύττοντας το ευαγγέλιο της βασιλείας και θεραπεύοντας κάθε νόσο και κάθε αδυναμία στο λαό.

 

«Δεύτε ο πίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων»
Όπως ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, ο Ιησούς Χριστός δημιούργησε
την πρώτη ομάδα δράσης. Την ομάδα των μαθητών Του. Ο λόγος ήταν να μετατρέψει τον κόσμο που ήταν μακριά από το τον προορισμό του σε Εκκλησία. Να ξαναβρεί, δηλαδή, ο άνθρωπος το δρόμο του, να φωτιστεί από το αληθινό φως του Θεού και να σωθεί από την αμαρτία και τον αιώνιο θάνατο.
Έχει οριστεί να διαβάζεται η συγκεκριμένη αυτή περικοπή σε μια περίοδο κατά την οποία, έχοντας εορτάσει την Πεντηκοστή, την αποστολή και παρουσία του Αγίου Πνεύματος μέσα στον ιστορικό χρόνο, νηστεύουμε για λίγες ημέρες, για να εορτάσουμε την μνήμη των Αγίων Αποστόλων τιμώντας με αυτόν τον τρόπο τους ιεραποστολικούς αγώνες τους και το μαρτυρικό τους τέλος.
Ας σταθούμε για λίγο σε δυο βασικά της σημεία.

Πρώτο. Η νέα  ζωή που εγκαινίασε ο Χριστός με την σαρκώσή Του είναι μια ζωή εκκλησιαστική. Είναι δηλαδή μια ζωή κοινωνίας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο που καλλιεργείται μέσα από σχέσεις που έχουν αφετηρία την αγάπη του Θεού. Άλλωστε η διαχρονική πορεία του ανθρώπου έχει αποδείξει πως την ιστορία την γράφουν οι ομάδες και όχι οι μονάδες. Μια νέα μορφή σχέσεων που συσπειρώνει τους ανθρώπους σε ομάδες, λοιπόν, είναι οι σχέσεις που βασίζονται σε κοινούς στόχους και όχι σε κοινά συμφέροντα. Αυτή η νέα μορφή σχέσεων είναι η μαθητεία, η αποστολή. Μαθητεία σε τι; Στην αλήθεια του Λόγου του Θεού. Στα μηνύματα που είναι ορατά και καταληπτά μέχρι ενός σημείου αλλά γίνονται βιώματα μόνο μέσω της πίστεως. Η πίστη δεν είναι κάτι άλλο από ένα θείο δώρο. Έτσι λοιπόν με το δώρο αυτό της πίστεως που τους εμπιστεύθηκε ο θειος Διδάσκαλος Ιησούς Χριστός, οι απλοί ψαράδες της Γαλιλαίας εγκατέλειψαν πολλά κομμάτια του βίου τους, διάφορες μορφές σχέσεων που είχαν ως τότε, γνωρίζοντας πως θα έρθουν αντιμέτωποι με την αβεβαιότητα της επιβίωσης και της σιγουριάς που προσφέρει η ζωή των αισθήσεων. Τα άφησαν πίσω τους όλα αυτά, αναζητώντας νόημα ζωής κοντά στον Θεάνθρωπο Σωτήρα. Έτσι δημιουργήθηκε σταδιακά η πρώτη εκκλησιαστική ομάδα δρασης, η ομάδα των δώδεκα Μαθητών και Αποστόλων που αποτελεί τη βάση της Εκκλησίας όπως την γνωρίζουμε σήμερα και ονομάζεται στο σύμβολο της πίστεως ως Αποστολικη Εκκλησία. Άρα η Εκκλησία μας στηρίζεται στην δράση και στο κήρυγμα των Αγίων Αποστόλων και αυτό της δίνει κύρος και υπόσταση.

Το δεύτερο σημείο του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος από οποίο μπορούμε να αντλήσουμε πολύτιμα μηνύματα είναι η ανταπόκριση  των μαθητών στο κάλεσμα του Χριστου. Μια ανταπόκριση με προθυμία και αμεσότητα. Με ποιο σκοπό κάλεσε ο Κύριος τους μαθητές Του; Τους κάλεσε για να εξελίξουν αυτή την πρώτη τους προθυμία, τον ενθουσιασμό τους και τα ιδιαίτερα χαρίσματα που είχε ο καθένας ώστε να γίνουν Απόστολοι. Να γίνουν δάσκαλοι της αλήθειας του Χριστού. Αυτό οι Απόστολοι θα το συνειδητοποιούσαν πολύ αργότερα με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος που τους χάρισε την σοφία του Θεού. Ποια ηταν τα πρώτα λόγια του Χριστού προς τους μαθητές; Ελάτε και θα σας κάνω αλιείς ανθρώπων. Μια παράδοξη υπόσχεση! Τι θα πει αλιείς ανθρώπων; Το ρήμα ψαρεύω στις μέρες μας, όταν δεν αναφέρεται στα ψάρια, έχει αρνητική εννοια, ενέχει δολιότητα, πονηριά και ιδιοτέλεια. Η πρόσκληση των μαθητών όμως για να γίνουν αλιείς ανθρώπων όπως διατυπώθηκε από τον Ιησού, δεν σημαίνει κατι τέτοιο. Δεν σημαίνει την αύξηση της επιρροής στους ανθρώπους με στόχο την απόκτηση εξουσίας και δύναμης αλλά σημαίνει το να βγουν οι ψυχές των ανθρώπων με το κήρυγμα της αλήθειας από τον νοητό βυθό της άγνοιας και να γνωρίσουν τον Θεό και τον αιώνιο προορισμό τους. Ήξεραν καλά οι πρώτοι εκείνοι μαθητές την τέχνη του ψαρέματος και βάσει αυτής της ικανότητάς τους ο Κύριος τους κάλεσε να μάθουν μια τέχνη ασύγκριτα ανώτερη. Την τέχνη του να καλούν τους ανθρώπους στο δρόμο του Θεού, να τους οδηγούν στη μετάνοια για τις αμαρτίες τους και τελικά στο δρόμο της σωτηρίας. Αυτό λοιπόν είναι το έργο των Αγίων Αποστόλων, το έργο της Εκκλησίας. Όλα τα αλλά τα εξωτερικά και εφήμερα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την παρουσία της Εκκλησίας στον κόσμο, είναι πάρεργα. Γιατί η αποστολή της Εκκλησίας δεν ολοκληρώνεται ακολουθώντας κάποια μέθοδο ή κάποιο σχέδιο δράσης. Είναι μια τέχνη. Δεν είναι τεχνολογία αλλά τέχνη! Τέχνη την οποία δίδαξε ο Χριστός. Η τέχνη αυτή τελειοποιείται όταν αντιμετωπίζουμε τους διάφορους πειρασμούς και καλλιεργούμε την αγάπη. Όταν αγωνιζόμαστε να θυσιάσουμε τις προσωπικές μας φιλοδοξίες και τα συμφέροντά μας για τον συνάνθρωπό μας. Αυτό με μια λέξη ονομάζεται «διακονία». Στην αρχή η διακονία μας προς τους ανθρώπους επικεντρώνεται στο να αναδείξουμε την αξία την αγάπη μεταξύ των ανθρώπων, την ειρηνική συνύπαρξη, την ομόνοια και την κατανόηση μεταξύ μας, την ανάγκη του να βοηθάει ο ένας στον άλλο στις ανάγκες του χωρίς να τοποθετείται το προσωπικό συμφέρον πάνω από το συλλογικό. Αυτό το κήρυγμα την αγάπης γίνεται ευχαρίστως αποδεκτό σχεδόν από κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτως πίστεως, ιδεολογίας και καταγωγής. Οι περισσότεροι άνθρωπο νιώθουμε χαρα και ανακούφιση ακούγοντας αυτό το κήρυγμα της αγάπης. Στην πραγματοποίηση όμως του οράματος της αγάπης στην καθημερινή μας ζωή, δεν αρκεί η δράση αλληλεγγύης ούτε τα έργα πρόνοιας και η κατάκτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η πράξη έχει αποδείξει πως η ιδιοτέλεια και το «εγώ»πάντα υπερτερούν των προθέσεών μας. Άρα η αγάπη μας δεν είναι τέλεια γιατί της λείπει κάτι. Της λείπει η πνοή του Θεού για να ολοκληρωθεί. Το κήρυγμα της αληθινής αγάπης είναι η αποκάλυψη της αγάπης του Θεού. Ένα κήρυγμα που για να γίνει σε μας βίωμα  εκτός από το μυαλό μας, εκτός από τα συναισθήματά μας, εκτός από τα έργα μας τα κοινωνικά και κοινωφελή, τις επιδιώξεις μας,  χρειαζόμαστε την Χάρη του Θεού που δίνει νόημα στη ζωή μας. Αγάπη του Θεού σημαίνει το να μιλάς για αγάπη βιώνοντας την εχθρικότατα και το να μιλάς για δύναμη όντας εσύ ο ίδιος αδύναμος. Είναι ένα κήρυγμα που ξεπερνά τη λογική μας όπως το περιγράφει παραστατικά ο Απόστολος Παύλος στις επιστολές του. Αυτό τελικά είναι το κήρυγμα και η παρακαταθήκη της πρώτης αυτής εκκλησιαστικής

ομάδας που σχηματίστηκε, της ομάδας των Αγίων Αποστολών τους οποίους θα εορτάσουμε συν Θεώ σε λίγες ημέρες.

Αγαπητοι αδελφοί !

Το να ακολουθήσει κανείς τον Χριστό, το να γίνει μαθητής Του σε όλη τη διάρκεια της ζωής του και να αποδεχτεί την πρόσκλησή Του, καταλαβαίνουμε πως δεν είναι εύκολο πράγμα για κανέναν άνθρωπο. Ο νοητός βυθός από τον οποίο κλήθηκαν να βγάλουν τις ανθρώπινες ψυχές οι πρώτοι μαθητές του Χριστού, κόντεψε να καταπιεί και τους ίδιους, όπως συνέβη στο περιστατικό της τρικυμίας από την οποία τους έσωσε ο Κύριος. Και αυτή, όπως συμβαίνει συχνά, δεν ήταν μόνο θαλάσσια τρικυμία αλλά τρικυμία που προκαλεί η λογική όταν συναντά την πίστη. Αυτός ο βυθός που τους απειλούσε τότε και μας απειλεί πάντα, δεν είναι θαλάσσιος βυθός όπου κινούνται τα ψάρια που με την τέχνη τους ήξεραν να βγάζουν στην επιφάνεια οι αλιείς της Γαλιλαιας. Ο βυθος αυτος έχει μια έλξη, μια βαρύτητα μεγάλης έντασης. Είναι ο βυθός των αισθήσεων, των εξαρτήσεων, της ανασφάλειας, τελικά είναι ο βυθός της ολιγοπιστίας ή και απιστίας στην αιωνιότητα από τον οποίο ας ευχηθούμε να μας λυτρώσει ο Αναστάς Ιησούς Χριστος με τις πρεσβείες των Αγίων Του Μαθητών και Αποστόλων. Αμήν!

π. Χριστοφόρος

Κήρυγμα Κυριακής 6/2/2022

Το σημερινό κήρυγμα

Κυριακή 6/2/2022

Από το αποστολικο Αναγνώστα Β’ Προς Κορινθιους κεφάλαιο 6 στιχος 16 , κεφάλαιο 7 , στιχος 1: Σε μετάφραση :
Αδελφοί, εσείς είστε ναός του ζωντανού Θεού, όπως ο ίδιος είπε: θα κατοικήσω ανάμεσά τους και θα πορεύομαι μαζί τους, θα είμαι Θεός τους, κι αυτοί θα είναι λαός μου. Γι’ αυτό ο Κύριος λέει: φύγετε μακριά απ’ αυτούς και ξεχωρίστε. Mην αγγίζετε ακάθαρτο πράγμα, κι εγώ θα σας δεχτώ. θα είμαι για σας ο Πατέρας, κι εσείς θα είστε γιοι και θυγατέρες μου, λέει ακόμα ο παντοκράτορας Κύριος. Αφού λοιπόν, αγαπητοί μου, έχουμε αυτές τις υποσχέσεις, ας κα­θαρίσουμε τους εαυτούς μας από καθετί που μολύνει το σώμα και την ψυχή. Ας ζήσουμε μια άγια ζωή με φόβο Θεού.

Ο Απόστολος Παύλος , Αγαπητοί αδελφοί, όπως ακούσαμε στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα το οποίο παραθέσαμε παραπάνω σε μετάφραση , ,συμβουλεύει πατρικά τους Κορινθίους οι οποίοι ήταν επιρρεπείς πολύ στα σαρκικά πάθη την εποχή εκείνη, να ξεκινήσουν έναν αδιάκοπο και αδυσώπητο αγώνα κατά των παθών τους και στηρίζει την επιχειρηματολογία του σε τρεις άξονες τους οποίους σύντομα θα δούμε.Πρώτος άξονας ερμηνείας του αποστολικού αναγνώσματος είναι η θεώρηση του σώματος μας ως ναός του Θεού, δηλαδή κατοικητήριο, σπίτι του Θεού. Από την παλαιά Διαθήκη ο Χριστός ο Άσαρκος Λόγος τότε, δηλαδή πριν σαρκωθεί και γίνει άνθρωπος,μας είχε πληροφορήσει ότι είμαστε ναός Θεού γιατί μέσα μας κατοικεί το Άγιο Πνεύμα το Οποίο με την δημιουργική πνοή Του μας είχε εμφυσήσει κατά τη δημιουργία μας. Το Άγιο Πνεύμα ξαναδόθηκε από τον ίδιο τον Χριστό στους Αποστόλους κατά την εσπέρα της αναστάσεως στους έντεκα μαθητές λέγοντάς τους: Λάβετε Πνεύμα Άγιον. Η πληρότητα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος μας δόθηκε κατά την Πεντηκοστή και ενεργείται μέσα στην εκκλησία με ποικίλους τρόπους. Πρώτον μέσω των Αγίων Μυστηρίων. Κατα την βάφτισή μας συγκεκριμένα, λαμβάνουμε τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος με το άγιο χρίσμα. Μέσα στην μυστηριακή ζωή της εκκλησίας λαμβάνουμε συνεχώς Πνεύμα Άγιον. Είδομεν το φως το αληθινό ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον , ψάλλουμε στην θεία λειτουργία. Το άγιο Πνεύμα χειροτονεί και τελειοποιεί τους διακόνους, τους πρεσβυτέρους και τους επισκόπους . Το άγιο Πνεύμα μας δίνει την άφεση των αμαρτιών μας κατά την εξομολόγηση και είναι κοντά μας όταν το επικαλούμαστε με την όμορφη αυτή η προσευχή: Βασιλευ Ουράνιε Παράκλητε τις ήσυχες στιγμές της προσωπικής μας καλλιέργειας που γίνεται στο εικονοστάσι του σπιτιού μας. Έχουμε λοιπόν μέσα μας το άγιο Πνεύμα. Ενοικεί και βαδίζει ο Θεός μέσα μας! Τι μεγαλο δώρο! Το τελειότερο δώρο για τον άνθρωπο το οποίο οφείλουμε να αξιοποιήσουμε.

Δεύτερος νοηματικος άξονας είναι το ότι ο Θεός μας ονομάζει γιους και θυγατέρες Του, παιδιά του δηλαδή. Όχι μόνο δημιουργήματά του αλλά και παιδιά του. Πώς μπορεί άραγε ένας άνθρωπος να έχει τον Θεό πατέρα του αφού υπάρχει διαφορά μεταξύ της ανθρώπινης φύσης και της θεϊκής φύσης; Το έχουμε σκεφτεί ποτέ αυτό; Η απάντηση βρίσκεται στο Θεανθρώπινο πρόσωπο του Ιησού Χριστού ο οποίος σαρκώθηκε, έλαβε την δική μας φύση και μας έκανε παιδιά του Θεού Πατρός εξ υιοθεσίας όπως ερμηνεύουν οι συγγραφείς της Αγίας γραφής και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας . Είμαστε παιδιά του Θεού γιατί μας υιοθέτησε ο Ιησούς Χριστός λαμβάνοντας την δική μας σάρκα δηλαδή την σάρκα του δημιουργήματός Του. Μέγα μυστήριο αυτό που βιώνουμε και στην ακόμη εορταζόμενη Δεσποτική και Θεομητορική εορτή της Υπαπαντής, κατά την οποία βλέπουμε τον γέροντα Συμεών να κρατάει το δημιουργό του στα χέρια του, τον μικρό Ιησού Χριστό σαράντα ημερών.

Ο τρίτος άξονας κατανοήσεως της σημερινής αποστολικής περικοπής, αδελφοί μου, είναι οι επιλογές των συναναστροφών μας. Εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε, συμβουλεύει ο ο Απόστολος Παύλος τους Κορινθίους, χρησιμοποιώντας τα λόγια της Παλαιάς Διαθήκης. Από ποιους θα έπρεπε να διαχωρίσουν την θέση τους οι Κορίνθιοι και από ποιους εμείς; Οι μεν Κορίνθιοι θα έπρεπε σύμφωνα με την συμβουλή του πατέρα τους του πνευματικού, του Αγίου Αποστόλου Παύλου, να απομακρυνθούν από τους ειδωλολάτρες, αυτούς που επηρεάζουν τη ζωή τους προτείνοντας τους μια ζωή χωρίς Θεό αληθινό μέσα στο ψέμα και την κακοδοξία και με ότι αυτά συνεπάγονται. Γνώριζε καλά ο Απόστολος Παύλος το ευεπηρέαστον της ανθρώπινης φύσης το ότι δηλαδή επηρεαζόμαστε εύκολα από τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας γιατί κι εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε σταθερότητα χαρακτήρα και ωριμότητα πνευματική. Γι’ αυτό να επιλέγουμε τις παρέες και τις συναναστροφές μας με πολλή προσοχή κυρίως οι νέοι άνθρωποι. Τον σύντροφό μας, τον φίλο μας, αυτόν με τον οποίο θα συζητήσουμε τα προβλήματά μας τα καθημερινά, τα τρέχοντα οφείλουμε να τον επιλέγουμε με πολλή προσοχή και διάκριση για να μην αποβεί επιζήμια αυτή μας η συναναστροφή και για τους δυο, για την ψυχική μας υγεία η οποία μας κοστίζει μια αιωνιότητα, σύμφωνα με τη δική μας εν Χριστώ βιοθεωρία. Αγαπητοί αδελφοί, πολλά και ωφέλιμα μας δίδαξε το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα. Πρώτον να διαφυλάττουμε την υγεία του σώματός μας με το να προσέχουμε την χρήση των πέντε αισθήσεων γιατί το σώμα είναι κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος και ως εκτούτου είναι ιερότατο. Το ότι κοινωνούμε σώμα και αίμα Χριστού, αυτό τα λέει όλα. Να διαφυλάττουμε την ακεραιότητα της ψυχής μας (που κι αυτή έχει τις δικές τις αισθήσεις) με τον πνευματικό μας αγώνα και την κάθαρση από τα πάθη που είναι ομολογουμένως μία κοπιώδης και ανηφορική πορεία. Τέλος, να προσέχουμε τις συναναστροφές μας όχι προσβάλλοντας και απορρίπτοντας άκριτα τους συνανθρώπους μας, αλλά προσέχοντας με διάκριση τις επιλογές μας. Κριτήριό μας ας είναι τι μας ωφελεί πνευματικά, τι μας προάγει, τι μας ωριμάζει και τι μας ενώνει με το Θεό. Μία φιλία, μία ανθρώπινη σχέση, μπορεί να μας σώσει μπορεί όμως και να μας καταστρέψει. Στις ανθρώπινες σχέσεις μας ας έχουμε ως γνώμονα τους κοινούς στόχους, και τις κοινές αξίες και αναλόγως ή συνεχίζουμε τις σχέσεις αυτές ή τις διακόπτουμε μη διακόπτοντας όμως την αγάπη προς όλους και την προσευχή για όλους. Ας σταθούμε σε αυτά τα μηνύματα και αν μας εκφράζουν ας αγωνιστούμε να τα κάνουμε πράξη στη ζωή μας! Αμήν !

π. Χριστοφόρος

Εορτή των Αγίων Τριών Ιεραρχών

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  2022

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

«Τος Τρες μεγίστους φωστήρας τς Τρισηλίου Θεότητος», ττρία μεγάλα στέρια πο παίρνουν φς π τν λιο τς γίας Τριάδος, το Τρες εραρχας, Προστάτας τς λληνικς Παιδείας,πανηγυρίζει, δελφοί μου, σήμερα γία μας κκλησία. νάξια τχείλη μας κα φτωχ τ λόγιά μας γι ν τος γκωμιάσουμε πως τος ξίζει.

Δεκαεπτ αἰῶνες χουν περάσει π τν ποχ πο ζησαν, καμως δν ξεχάστηκε οτε διδασκαλία τους, οτε ο ξεχωριστές τους προσωπικότητες. Τί ν εναι, λήθεια, ατ πο τος κάνει τόσο μεγάλους; Μήπως πολύπλευρη μόρφωσή τους; ντως , δν στεροσαν σ΄ατό. Μέγας Βασίλειος εχε σπουδάσει λες τς γνωστς –τότε- πιστμες: Νομική, Φιλοσοφία, στρονομία, ατρική. γιος Γρηγόριος, ριστος θεολόγος κα ξαιρετικς ποιητής, ξακολουθε ν μς μπνέει κα ν μς φωτίζει μ τ βαθυστόχαστα κα διαίτερου λυρικο μεγαλείου συγγράμματά του. γιος ωάννης Χρυσόστομος, « βασιλιάς του μβωνα», « χρυσος τν γλώτταν» πως δικαίως χει νομαστε, πρξε κα πάρχει πρότυπο εροκήρυκα, ριστος χειριστς το λόγου, σπάνιος ρήτορας κα βαθς γνώστης τς γίας Γραφς κα τν ρθοδόξων δογμάτων. Μήπως κοινωνικ δράση πο νέπτυξαν κα ο Τρες, μς κάνει ν τος θυμόμαστε μέχρι σήμερα; Κα στν τομέα ατ διακρίθηκαν.  νλθαν στν τρίτο βαθμ τς ερωσύνης, ταν πίσκοποι της κκλησίας. Μέγας Βασίλειος στν Καισάρεια τς Καππαδοκίας , ογιοι Γρηγόριος κα ωάννης στ θρόνο το Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. ς πίσκοποι, ταν πραγματικο πατέρες γιτος πιστούς. ρκε ν θυμηθομε τ «Βασιλειάδα» –  καρπς τν κόπων το εράρχη τς Καισαρείας- ταν να συγκρότημα πφιλανθρωπικ δρύματα: ρφανοτροφεα, γηροκομεα καθεραπευτήρια καθς κα τ καθημεριν σισίτια πο ργάνωσε στν Κωνσταντινούπολη γιος ωάννης Χρυσόστομος  και βρισκαν φαγητ χιλιάδες νθρωποι.

Ατ πο τος κάνει τόσο μεγάλους κα τόσο πίκαιρους γι μς σήμερα,  εναι νάρετη ζωή τους. Τ πλούσια ψυχικ τος χαρίσματα, ποτέλεσμα τς σκητικς τους βιοτής, τς ζωντανς πίστης τους κα το διάλειπτου γώνα τους. γιότητά τος , τος καθιστ σύγκριτους μ λα τ μεγάλα πνεύματα πο πέρασαν πτν κόσμο λες τς ποχές. Εχαν τν νωθεν σοφία τν κατ Χριστν παιδεία κα τν κατ κόσμον μόρφωση σ ψιστο βαθμό. λοι μας, πάντα ναζητομε καλος δασκάλους , νάρετους ερες, ντιμους παγγελματίες, μπιστους φίλους. Ψάχνουμε πρότυπα κα ποδείγματα ζως. Δν εναι μως εκολο ν τά βρομε. Πολλς φορς πογοητευόμαστε π τος νθρώπους,  κυρίως ο νέοι. ς προστρέξουμε μως, χι λλο , λλ στν κκλησία μας. Τν είρροη πηγ προτύπων,  γιότητας, γνησιότητας, νθεης ζως. ποιος χει τ Θε μέσα του, πως ο Τρες εράρχες, τότε μόνον μπορε  ν πηρετε σωστ κα λοκληρωμένα τν πιστήμη του, τν τέχνη του τ λειτούργημά του. ς τος μιμηθομε , ς μελετήσουμε  τ βίο κα τ συγγράμματά τους. κε θ βρομε τν λπίδα ποψάχνουμε στν δύσκολη καθημερινότητά μας. Σήμερα ὁ κόσμος μας προβληματίζεται γύρω πό τήν περίφημη «κρίση», πού βολεύεται νά τήν θεωρεῖ κρίση μόνον οκονομική, ξεχνώντας τίς πνευματικές καί κοινωνικές διαστάσεις της. Ἄν είχαμε παραδειγματισθε πό τόντρόπο πού οἱ Τρες εράρχες ντιμετωπίζουν τόν πλοῦτο καί τά λικά γαθά, πόσο διαφορετικά θά ἦταν τά πράγματα.

ς κούσουμε τόν Μέγα Βασίλειο νά μς ξηγε πς ἡ πλεονεξία ἀδικε τό κοινωνικό σύνολο καί πς θά πρέπει νθρωπος φείλει νάπολαμβάνει τίς δωρεές το Δημιουργο Του μέ διάθεση εὐχαριστίας:

«Ἐσύ δέν εσαι πλεονέκτης; Δέν εἶσαι ρπαγας, φ’ σον σφετερίζεσαι σάν δικά σου κενα πού δέχθηκες ἀπό τόν Θεό, γιά νά τά διαχειρισθς ς οκονόμος; μήπως κενος πού κλέβει τά ροῦχα κάποιου καί τόν φήνει γυμνό θά νομασθε λωποδύτης,ν ατός πού δέν ντύνει τόν γυμνό ἀξίζει κάποια λλη νομασία; Τό ψωμί, πού σύ κατακρατᾶς, νήκει στόν πεινασμένο. Τό ροχο πού φυλς σέ ποθκες νήκει στόγυμνό. Τά παπούτσια πού σαπίζουν στό σπίτι σου ἀνήκουν στόν ξυπόλητο. Τό χρμα πού φυλᾶς χωμένο στή γῆ, νήκει σ’ κενον πού τό ‘χει νάγκη. πομένως, τόσουςδικες, σους θά μποροσες νά εεργετήσεις».

«”Εἴτε τρτε εἴτε πίνετε ετε κάνετε ,τιδήποτε, λα νά τά κάνετε πρός δόξαν Θεο”. ταν κάθεσαι στό τραπέζι, νά προσεύχεσαι. Ὅταν παρέχεις τό ψωμί στόν ἑαυτό σου, νά εὐχαριστες κενον πού σο τό δωσε. Τελείωσε μέρα; Νά εχαριστες Αὐτόν, πού μς χάρισε καί τόν λιο, γιά νά ξυπηρετε τά ργα τς μέρας καί τή φωτιά μᾶς χορήγησε, γιά νά μς φωτίζει τή νύχτα καί νά ξυπηρετε τίς λοιπέςνάγκες τς ζως μας».

δελφοί μου,

        ελογία το Θεο καί προστασία τν γίων Τριν εραρχν, εθε νά μς συνοδεύουν πάντοτε καί νά φωτίζουν τό δρόμο, τή σκέψη, τή ζωή μας καί διαίτερα τους νέους τς πατρίδας μας. μήν!

π. Χρ.Κ.

 

 

 

Κήρυγμα 16/1/2022

ΓΡΑΠΤΟN  ΘΕΙΟN  ΚΗΡΥΓΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ   ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 17,12-19)

16  ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  2022

Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου αδελφοί, μας περιγράφει ένα μεγάλο θαύμα -γνωστό σε όλους μας: την θεραπεία δέκα λεπρών ανθρώπων από τον Ιατρό των ψυχών και των Σωμάτων μας, την Πηγή των Θαυμάτων , τον Χριστό μας. Σαν άνθρωποι που μας προβληματίζει η υγεία μας και ευχόμαστε πάντα να την έχουμε, ακούγοντας τη σημερινή διήγηση, αισθανόμαστε χαρά και έχουμε ελπίδα. Ο Χριστός που χορηγεί την υγεία, μπορεί να θεραπεύσει κι εμάς από κάθε ασθένεια, όπως τους δέκα λεπρούς και τόσους άλλους ασθενείς που αναφέρει το Ευαγγέλιο.

Η υγεία είναι το καθημερινό και πρωταρχικό αίτημα του ανθρώπου κάθε εποχής. Η αρχαία Ελλάδα ήταν διάσπαρτη από ιερά του ψευδοθεού Ασκληπιού. Στους χώρους αυτούς παρακαλούσαν οι ασθενείς για την υγεία τους και προσέφεραν αναθήματα και θυσίες.  

Το αίτημα για μια καλή υγεία είναι το ίδιο έντονο και σήμερα. Στην καθημερινή μας ζωή όταν  συναντούμε έναν αδελφό μας, τον χαιρετάμε με την ευχή να έχει υγεία. Προσερχόμαστε στην Εκκλησία και τους Αγίους εντονότερα όταν βιώνουμε οι ίδιοι ή οι οικείοι μας προβλήματα υγείας. Το ερώτημα, όμως, που τίθεται είναι γιατί ο άνθρωπος φοβάται την ασθένεια;

Πρώτον διότι η ασθένεια σύμφωνα με την Αγία Γραφή και την πατερική θεολογία, δεν είναι φυσικό φαινόμενο, αλλά είναι ένα παρά φύση γεγονός, ένα παράσιτο στην ανθρώπινη φύση. Η ασθένεια είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας. Ο Θεός δεν έπλασε τον άνθρωπο με ασθένειες, αλλά κατά πάντα υγιή. Η ασθένεια ήλθε στον οργανισμό μας μετά την διάπραξη της αμαρτίας, μετά την απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό. Έτσι τελικά η κατάσταση της αμαρτίας είναι που μας προξενεί φόβο και ανασφάλεια.

Δεύτερον διότι ο φόβος της ασθένειας, στο βάθος του, κρύβει τον φόβο του θανάτου. Όταν βλέπουμε κάτι άσχημο να γίνεται στο σώμα μας, αμέσως αναδύεται το ερώτημα: «Μήπως πεθάνω; Μήπως αυτή η ασθένεια με οδηγήσει στον θάνατο;»

Ο φόβος του θανάτου δημιουργεί πολλά υπαρξιακά και κοινωνικά προβλήματα επειδή η ασθένεια και ο θάνατος είναι ανυπόφορες και αδιέξοδες καταστάσεις, θεωρούμενες εκτός της αλήθειας του Ευαγγελίου. Ο άνθρωπος ενστικτωδώς θέλει να εξασφαλίσει με τον καλύτερο τρόπο την περίθαλψή του και τα γηρατειά του. Πολλές φορές όμως στην αγωνιώδη του προσπάθεια να αποκτήσει όσα περισσότερα υλικά αγαθά προλάβει ή να αυξήσει την επιρροή του σε όσο γίνεται περισσότερους συνανθρώπους του, για να νιώσει έτσι την ψευδαίσθηση της σιγουριάς, παραθεωρεί τον «έσω άνθρωπο» , χάνει το σκοπό της ύπαρξης του, χάνει την ανθρωπιά του και τότε επιτρέπει ο Θεός παιδαγωγικά κάποια ασθένεια για να του υπενθυμίσει τη φθαρτότητα και τη ματαιότητα μιας ζωής που δεν είναι συνδεδεμένη με την πηγή της ζωής , το Χριστό.

Σε καμία εποχή δεν έλειψαν οι ανίατες ασθένειες.  Ακόμη και στις μέρες μας που η θεόσδοτη ιατρική επιστήμη μεγαλουργεί , πολλά ιατρικώς ανίατα νοσήματα απειλούν τους ανθρώπους. Αυτό συμβαίνει και θα συμβαίνει, διότι ούτε η αμαρτία ούτε τα πάθη εκλείπουν από την ανθρώπινη ψυχή. Ο Χριστός μας , ο ιατρός των ψυχών και των σωμάτων  στην  επί γης παρουσία του με τη μοναδική θεϊκή του αγάπη, ευεργέτησε και θεράπευσε τις ασθένειες των ανθρώπων, άλλοτε επιβραβεύοντας τη βαθειά τους μετάνοια  και συντριβή και άλλοτε τη ζωντανή πίστη τους. Επανέφερε έτσι τον άνθρωπο στην κατάσταση που ήταν πριν την πανανθρώπινη ασθένεια της αμαρτία. Έκανε τον άνθρωπο καθαρό από τις αμαρτίες και καθαρό από κάθε φθορά και ασθένεια με τη δυνατότητα να σπάσει τα δεσμά του θανάτου και να ζήσει αιώνια.  Μόνο ο Αναστημένος Χριστός μπορούσε να το κάνει αυτό. Κι εμείς μόνο όταν είμαστε ενωμένοι με το Χριστό και τους Αγίους μπορούμε να το επιτύχουμε. Ο Όσιος Πατήρ ημών Πορφύριος , ένας σύγχρονος άγιος γέροντας που υπέφερε από πολλές και βαρειές ασθένειες, μας συμβουλεύει τα εξής : «όταν αρρωστήσουμε το θέμα δεν είναι μόνο να πάρουμε φάρμακα ή να προσευχηθούμε στους Αγίους. Πρέπει να ξέρουμε και το άλλο μυστικό: να αγωνιστούμε να αποκτήσουμε τη Χάρη του Θεού. Αυτό είναι το μυστικό. Τα άλλα θα μας τα διδάξει η Χάρις , δηλαδή το πώς θα αφεθούμε στο Χριστό. Εμείς δηλαδή περιφρονούμε την ασθένεια , δεν την σκεπτόμαστε , σκεπτόμαστε το Χριστό, απλά , ανιδιοτελώς , κι ο Θεός κάνει το θαύμα του προς το συμφέρον της ψυχής μας. Όπως λέμε στη Θεία λειτουργία πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».

Αδελφοί μου!

Οι δέκα λεπροί ήθελαν να θεραπευτούν. Ζήτησαν και έλαβαν το έλεος του Χριστού. Μόνο ο ένας όμως κατανόησε ότι το έλεος του Θεού είναι ένα δώρο για τον άνθρωπο και ότι η υγεία έχει αξία μόνο όταν τη θεωρούμε ως ευλογία Θεού για να Τον δοξάζουμε και για να Τον ευχαριστούμε. Ας τον μιμηθούμε. Για το σκοπό αυτό σώζεται στο Ευαγγέλιο η θεραπεία των δέκα λεπρών. Ας είμαστε ευγνώμονες πάντοτε προς το Χριστό για τις δωρεές Του και ας Τον ευχαριστούμε  για όλα, για να λάβουμε τη Χάρη του και την ψυχοσωματική μας θεραπεία. Αμήν!

π. Χ.Κ.

Κήρυγμα 9/1/2022

ΓΡΑΠΤΟN  ΘΕΙΟN  ΚΗΡΥΓΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ (Ματθ. 4, 12-17)

 9 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2022

 

 

Στο σημερινό Ευαγγέλιο, αγαπητοί αδελφοί, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος περιγράφει τα γεγονότα μετά τη Βάπτιση του Χριστού. Αναφέρει ότι συνέλαβαν τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο για να τον θανατώσουν. Ο Ιησούς διώχθηκε από τη Ναζαρέτ και πήγεστη «γη Ζαβουλών και στη γη Νεφθαλείμ», όπως προείπαν οι προφήτες. Στην περιοχή δηλαδή της Καπερναούμ για να διδάξει τον λόγο Του.

Οι περιοχές αυτές από το 733 π.χ. είχαν κυριευθεί από τους Ασσύριους. Οι Iουδαίοι κάτοικοί τους οδηγήθηκαν στην εξορία και στα μέρη τους εγκαταστάθηκαν εθνικοί ειδωλολάτρες. Ζούσαν έτσι μέσα στη σκιά και στην άγνοια. Γι’  αυτό και το Ευαγγέλιο ομιλεί για σκοτάδι και σκιά σ’ αυτές τις περιοχές. Δεν γνώριζαν τον Χριστό και λάτρευαν ανθρώπινα κατασκευάσματα. Αυτό το σκοτάδι όμως θα διαλύσει ένα μεγάλο Φως, όπως λέει οπροφήτης Ησαΐας. Το Φως αυτό είναι το πρόσωπο του Χριστού.Γιατί το «Φως ἐν τῆ σκοτία φαίνει, καί ἡ σκοτία αὐτό οὐ κατέλαβεν» (Ιωάν. 1,5).

Η σημερινή παρουσία του Χριστού στην περιοχή της Καπερναούμ ανάμεσα σε ανθρώπους ειδωλολάτρες, μας δίνει την δυνατότητα να σκεφτούμε πόσο σκοτάδι και πόση άγνοια Χριστού υπάρχει στη δική μας ζωή. Αφού το «Φως ο Υιός του Θεού ήλθε στον κόσμο, αλλά οι άνθρωποι αγάπησαν και έδωσαν την καρδιά τους στο σκοτάδι κι όχι στο Φως, γιατί τα έργα τους είναι πονηρά» (Ιωάν. 3,19), όπως λέγει ο ευαγγελιστής της αγάπης Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος.

Οι σημερινές δύσκολες συνθήκες διαβίωσης καθιστούν τον άνθρωπο «δρομέα» στον αγώνα για την επιβίωσή του. Κυνηγά το κέρδος ως μοναδικό του στόχο. Κουρασμένος από το συνεχές τρέξιμο απωθεί την ανάγκη για αληθινό νόημα και σκοπό στη ζωή του. Γι’ αυτό στην πρώτη δυσκολία απογοητεύεται, αφούκατανοεί ότι βρίσκεται ακόμη στο μηδέν. Όλα μπορούν να τελειώσουν σε μια στιγμή. Να έρθουν «τα πάνω κάτω», όπωςλέμε. Βλέπουμε και ακούμε συνέχεια από τα μέσα ενημέρωσης τις οικονομικές αποτυχίες και τα αδιέξοδα ανθρώπων που σε μια στιγμή ισοπεδώθηκαν οι προσπάθειες μιας ζωής. Επιχειρήσεις να πτωχεύουν. Σπίτια που φτιάχτηκαν ή αγοράστηκαν με δανεισμό να κατάσχονται. Νοικοκυριά που άλλοτε μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα αξιοπρεπώς, σήμερα να δυσκολεύονται ακόμη και για τα απαραίτητα.  

Και το χειρότερο, η εμφάνιση μιας αρρώστιας. Ο κλονισμός της υγείας, μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα βάρος που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε. Σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και προσπαθούμενα ερμηνεύσουμε τα αμέτρητα «γιατί». «Γιατί σε μένα…..». «Τι έκαμα και τιμωρούμαι έτσι…..». Σ’ αυτή τη δυσκολία σκεφτόμαστε τον Θεό όχι μόνο για να μας βοηθήσει, αλλά για να του ρίξουμε και τις ανάλογες ευθύνες για την κατάστασή μας. Γιατί δεν μας βοήθησε.…. Γιατί έστειλε σε μας αυτή τη δυσκολία, αυτή τη δοκιμασία.…..

Έτσι καλύπτεται η ανάγκη για πραγματικό νόημα στη ζωή από τις δυσκολίες και τα αδιέξοδα της.

Ο Χριστός όμως είναι η ελπίδα μας. Είναι αυτός που μας δίνει την δυνατότητα να διαχειριστούμε τις δυσκολίες μας. Είναι το Φως στις σκιές και στα σκοτάδια μας. Αυτός που μας προσφέρει την ελπίδα και μας καλεί με τα λόγια του: «ελάτε κοντά μου όλοι όσοι μοχθείτε και κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι από το βάρος των αμαρτιών και των θλίψεων και των πλανών και εγώ θα σας αναπαύσω και θα σας ξεκουράσω» (Ματθ. 11,28).  

Η αναλογία που υπάρχει στο σκοτάδι και στην άγνοια για τον Χριστό στην εποχή της Καπερναούμ με την σημερινή εποχή,δείχνει την αδυναμία μας να υπερβούμε την ρουτίνα της καθημερινότητας και την αδιαφορία μας για το Φως που εκπέμπει ο Χριστός, δίνοντας νόημα και σκοπό στη ζωή μας. Χωρίς τονΧριστό το υπαρξιακό μας κενό θα γίνεται βαθύτερο. Οι ανασφάλειές μας, θα μεγαλώνουν και η ζωή μας θα γίνεται πιο δύσκολη.

Αδελφοί μου,

Το Φως του Χριστού είναι φως αιώνιο και η πηγή του είναι αστείρευτη. Αυτός που θα το «ακολουθήσει πιστά –λέει το Ευαγγέλιο- δεν θα περπατήσει στο σκοτάδι με κίνδυνο να γκρεμιστεί στα βάραθρα, αλλά θα έχει στη ζωή του το αληθινό Φως που πηγή του είναι ο ίδιος ο Χριστός» (Ιωάν. 8,12) Ας το ακολουθήσουμε για να γευθούμε κι εμείς την αληθινή ζωή. Αμήν!

π.Χρ.Κ.

 

Κήρυγμα 2/1/2022

ΓΡΑΠΤΟN  ΘΕΙΟN  ΚΗΡΥΓΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ (Μαρκ.1, 1-8)

 2 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2022

 

Σε λίγες μέρες από σήμερα –αγαπητοί αδελφοίη Εκκλησία θα μας καλέσει να τιμήσουμε την εορτή των Θεοφανείων ή των Φώτων όπως συνηθίζουμε να λέμε. Θα γιορτάσουμε την Βάπτιση του Χριστού και την φανέρωση του Φωτός, δηλαδή του αληθινού Θεού στον κόσμο. Την αποκάλυψη της Αγίας Τριάδος, του Πατρός, και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Πριν από κάθε μεγάλη γιορτή, όπως και στα Χριστούγεννα έτσι και τώρα στα Θεοφάνεια, η Εκκλησία, μας προετοιμάζει για το σπουδαίο αυτό γεγονός, από την προηγούμενη Κυριακή (την σημερινή δηλαδή), την οποία και ονομάζει «Κυριακή προ των Φώτων».

Σήμερα στο ευαγγελικό ανάγνωσμα παρουσιάζετε μια ιερήπροσωπικότητα, ή οποία προφήτευσε την είσοδο του Κυρίου στον κόσμο. Ενός πολύ μεγάλου Αγίου της Εκκλησίας μας, του τιμίου Προδρόμου. Την παρουσία του προανήγγειλαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Η ιερή μορφή του δεσπόζει σε όλες τις Εκκλησίες, στην τιμητική θέση μπροστά στο τέμπλο μαζί με του Χριστού, της Παναγίας και του τιμώμενου Αγίου του Ναού.

Έργο του Αγίου  Προδρόμου  είναι να αφυπνίσει το λαό για να δεχθεί τον Χριστό. Κηρύττει βάπτισμα μετανοίας και εξομολογήσεως, απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουμε να συναντήσουμε τον Χριστό.  Ο προφήτης Ησαΐας προαναγγέλλοντας το κήρυγμά του είπε  : «Ετοιμάστε την οδό, να περάσει ο Κύριος! Κάμετε ίσιο δρόμο, τα μέχρι τώρα στραβά σας μονοπάτια!».

Όμως τί θέλει να πει ο προφήτης Ησαΐας προαναγγέλλοντας το κήρυγμα του Πρόδρομου; Ποια είναι «η οδός» του Κυρίου και ποια «τα μονοπάτια Του»;

Η Αγία Γραφή και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, λένε ότι «οδός»είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε εμείς τη ζωή. Και τα «μονοπάτια»(τρίβοι), είναι τα συναισθήματά μας, τα πάθη μας, οι αντιλήψεις μας, οι τάσεις μας, οι τοποθετήσεις μας, που μας πάνε μια από ‘ δω μια από ‘ κει.

Για να μπορέσουμε, λοιπόν, να προσεγγίσουμε τον Κύριο, και να γίνουμε μέτοχοι της φανέρωσής Του, θα πρέπει να προσέξουμε σε πιο δρόμο βαδίζουμε και σε πια μονοπάτια στρίβουμε. Γιατί από αυτά θα περάσει ο Κύριος για να έλθει σε μας.

Πολλές φορές οι ιδέες μας, οι νοοτροπίες μας και οι αρχές μας είναι τέτοιες, που δεν συμβαδίζουν με τον λόγο του Θεού. Ο εγωισμός, η φιλαυτία, η ζήλια, η κακία η πορνεία και γενικά όλα τα πάθη, μας κυριεύουν και δεν μπορούμε να συναντήσουμε ούτε τον Θεό, αλλά ούτε και τον συνάνθρωπό μας.  Θεοποιούμε τον εαυτό μας και αδιαφορούμε για τον λόγο του Θεού και τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων.

Αντίδοτο στην κατάσταση αυτή, είναι η προσπάθειά μας να αντικαταστήσουμε τις κακίες και τα πάθη με τη μετάνοια και την άσκηση των αρετών. Ο δρόμος των παθών είναι εύκολος και πολύ ελκυστικός. Μας δημιουργεί μια πρόσκαιρη ευχαρίστηση και ηδονή, όμως όσο συμβαδίζουμε με τα πάθη καταλαβαίνουμε ότι δεν βγάζουν πουθενά. Εγκλωβίζουμε τη ζωή μας σε αδιέξοδα και αισθανόμαστε κενοί, χωρίς περιεχόμενο. Και όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος: «Όσο καιρό μας κυβερνούν τα πάθη, νομίζουμε ότι ο δρόμος της κακίας είναι ελκυστικός και πολύ ευχάριστος. Αν αποτινάξουμε όμως έστω και λίγο τον ζυγό τους, αμέσως ο δρόμος της κακίας θα μας φανεί ελεεινός και αποκρουστικός κι ο δρόμος της αρετής ευχάριστος κι εύκολος κι αξιαγάπητος». (Από την ΙΣΤ Ομιλία στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο).

Αδελφοί μου,

Σε μερικές μέρες η Εκκλησία μας θα μας καλέσει όλους, ξανά στη λειτουργία για να γιορτάσουμε τα Φώτα, τα άγια Θεοφάνεια. Θα προσκυνήσουμε την Βάπτιση του Χριστού μας και την φανέρωση της Αγίας Τριάδος, με την ελπίδα να λάβουμε κι εμείς από το Φως της Θεότητος. Η φανέρωση του Θεού είναι μυστήριο, το οποίο μπορούμε να προσεγγίσουμε μόνο με καθαρή καρδιά. «Μακάριοι οἱ καθαροί τῆκαρδίατι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται» (Ματθ. 5,8) λέει ο Κύριος.

Πρέπει, λοιπόν, σύμφωνα και με το σημερινό Ευαγγέλιο, ο «δρόμοςμας», αυτά δηλαδή που πιστεύουμε και τα «μονοπάτια μας», αυτά που αισθανόμαστε,  να είναι καθαρά, διαυγή, λουσμένα με την μετάνοια καιπλημμυρισμένα από τη χάρη των αρετών.

Μόνο τότε θα μπορέσουμε να προσεγγίσουμε το μυστήριο τηςφανερώσεως του Χριστού μας. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να πούμε πως πραγματικά τιμήσαμε την γιορτή. Αμήν.

                                                                                                         

π.Χρ.Κ.

Θείον κήρυγμα εσπερινού Τίμιου Προδρόμου (6/1/2022)

Κλείνει ο εορτολογικός κύκλος του Αγίου δωδεκαημέρου, Σεβασμιώτατε,  σεβαστοί  πατέρες και αγαπητοί μου αδελφοί,  με την αποψινή εορτή της συνάξεως του Τιμίου Προδρόμου του Βαπτιστού και προστάτου μας. Κλείνει, πηγαίνοντάς μας -κατά κάποιο τρόπο- πίσω, προβάλλοντας μας στο πρόσωπο του μείζονος των προφητών, την προσμονή της Παλαιάς διαθήκης, την προετοιμασία και την αναμονή των εθνών που άρχισε να ολοκληρώνεται με το ένδον της κοιλίας της Ελισάβετ σκίρτημα του βρέφους -κατά την συνάντησή Ιησού και Ιωάννου- και την υπόδειξη του Κυρίου ως τον αμνον του Θεου  τον αίροντα  την αμαρτία του κόσμου, από τον Τίμιο Πρόδρομο. Η συνάντηση αυτή, του Ιησού με τον Τίμιο Πρόδρομο,  είναι ιδιαίτερα σημαντική και εξελίσσει το σχέδιο της θείας Οικονομίας  «διά την του κόσμου ζωήν και σωτηρίαν» αλλά και τον ετήσιο κύκλο των Δεσποτικών Εορτών. Μας διδάσκει πως για να ενωθούμε με τον Χριστό  και να τον αναγνωρίσουμε ως Μεσσία, σωτήρα και λυτρωτή, θα πρέπει πρώτα να δεχτούμε το βάπτισμα της μετανοίας που κηρύσσει ο Τίμιος  Πρόδρομος. Να λουστούμε δηλαδή μέσα στα δάκρυα της μετανοίας μας σαν σε άλλη κολυμπήθρα και σαν σε άλλο Ιορδάνη ποταμό. Με τα δάκρυα των οφθαλμών μας, αν έχουμε αυτό το ξεχωριστό χάρισμα και με τα δάκρυα της καρδιάς που θα καθαρίσουν το ομιχλώδες τοπίο των παθών, των θορύβων του βίου και της απαισιόδοξης  επικαιρότητας και θα μας κάνουν να ατενίζουμε ευθεία και ψηλά στο θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου.

Αναφέραμε προηγουμένως πως η συνάντηση  του Χριστού με τον Τίμιο Πρόδρομο  με αποκορύφωμά της την Θεοφάνεια στα ρείθρα  του Ιορδάνου, εξελίσσει τον εορτολογικό ετήσιο κύκλο και αυτό διότι ο Ιησούς, μετά την βάπτισή του και την υπό του Πατρός μαρτυρία ως Υιός αγαπητός τη παρουσία του Αγίου Πνεύματος εν είδη περιστέρας, βαδίζει πλέον την πορεία της προετοιμασίας της τριετούς δημόσιας δράσης Του. Αρχικά με την τεσσαρακονθήμερη νηστεία στην έρημο του Ιορδάνου, την αντιμετώπιση των τριών πειρασμών και κατόπιν την εκλογή των μαθητών του με την οποία προδιαγράφεται  ο Σταύρος, η Ανάσταση και η αποστολή της Εκκλησίας στον κόσμο.
 Ας σταθούμε  όμως σε μερικά σημεία από την θεματολογία του Αγίου Δωδεκαημέρου, τα οποία θα μας βοηθήσουν για την μετά τις εορτές πορεία μας στην έρημο των δικών μας κοινών  αλλά και προσωπικών πειρασμών. Το πρώτο είναι το πώς κατανοούμε στις μέρες μας το προφητικό χάρισμα. Γίνεται  πολύς λόγος σήμερα για το χάρισμα αυτό κυρίως με την έννοια της προφητολογίας και της μελλοντολογίας. Το ότι  δηλαδή προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε  τις προφητείες -η καλύτερα  προρρήσεις- Αγίων των περασμένων αιώνων αλλά και πιο συγχρόνων και με βάση αυτές εικάζουμε το μέλλον του πλανήτη και των κατοίκων του. Το μόνο σίγουρο, αδελφοί μου, είναι ότι δεν υπάρχει κάποιο αποτέλεσμα πνευματικό από αυτή την ενασχόληση αλλά ούτε και πρακτικό. Ή Καινή Διαθήκη (Κατά Ματθαίον 24ο κεφάλαιο και αλλού) αναφέρεται περιγραφικά στα δεινά που θα υπάρχουν στον κόσμο μέχρι τη συντέλειά του, την ολοκλήρωσή του και μας είναι αρκετές, πιστεύουμε, αυτές οι μαρτυρίες, από τον ίδιο το Χριστο και από τον θεόπνευστο συγγραφέα του βιβλίου της Αποκαλύψεως. Μέσα στην Εκκλησία, ο όρος προφητεία έχει διπλή σημασία. Πρώτον Προφητεία σημαίνει τις  προρρήσεις Αγίων και δικαίων που έζησαν προ Χριστού και προκατείγειλαν τον ερχομό του Μεσσίου, του λυτρωτή  του γένους των ανθρώπων. Προφήτης, λοιπόν,  στην κυριολεξία είναι αυτός που διεγείρει προς μετάνοια εν όψει του ερχομού του Σωτήρος. Η δεύτερη έννοια του όρου προφητεία είναι η ορθοτόμηση του λόγου του Θεού σε κάθε εποχή. Το κήρυγμα του θείου λόγου. Η επικαιροποίηση του θελήματος του Θεού στο σήμερα. Αυτό είναι έργο και χάρισμα που ασκείται εν  υπακοή και με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία. Ας είμαστε, λοιπόν,  προσεκτικοί ακούγοντας και διαβάζοντας τις σύγχρονες προφητείες και προβλέψεις, ακόμη κι αν φέρουν την υπογραφή φωτισμένων προσώπων. Προφητεία δεν είναι κάτι το ευκαιριακό αλλά κάτι το σωτηριολογικό. Ενα άλλο  σημείο με ξεχωριστή σημασία  που μας υπέδειξε  ως οδοδείκτη ζωής η περίοδος του Αγίου δωδεκαημέρου, είναι η υπομονή στους πειρασμούς. Ας θυμηθούμε τους πειρασμούς του μνήστορος Ιωσήφ πριν παραλάβει την Μαριάμ.  « Ζάλην ένδοθεν έχων λογισμών αμφιβόλων,  ο σώφρων Ιωσηφ εταράχθη»,  διαβάζουμε στους χαιρετισμούς της Παναγίας. Εταράχθη ο Ιωσηφ, αλλά υπέμεινε τον πειρασμό των λογισμών μέχρι που του αποκαλυφθηκε το σχέδιο του Θεού. Ας θυμηθούμε την υπομονή των μάγων, των φυσικών επιστημόνων της εποχής εκείνης, που για μεγάλο διάστημα περιπλανήθηκαν μέχρι να βρουν τον Αστέρα που τους οδήγησε στον Έναν, Εκείνον  που ανέμεναν τόσες και τόσες γενεές ανθρώπων. Αλλά και η Μαριάμ και η Ελισάβετ η μητέρα του Τιμίου Προδρόμου,  υπέμειναν διωγμό από τον Ηρώδη και προσέφυγαν σε ερήμους τόπους  για να διαφύγουν τους κινδύνους. Και ο Τίμιος Πρόδρομος πολλά χρόνια αργότερα με υπομονή και προσμονή κήρυττε  και βάπτιζε χωρίς να σταματήσει ούτε για μια στιγμή να ασκείται και να καθαίρεται και ο ίδιος από το σαρκικό φρόνημα μέχρι να συναντήσει τον κοσμοπόθητο Νυμφίο της Εκκλησίας  και να ολοκληρώσει έτσι την αποστολή του. Η υπομονή ασκείται και στις δικές μας ψυχές, αδελφοί μου, το τελευταίο διάστημα. «Καθ´ υπερβολην εβαρύνθημεν υπέρ δύναμιν, ώστε  εξαπορηθήναι ημάς και του ζην» (Β´Κορινθ.1,8) κατά τον αποστολο Παύλο. Και  εμείς, τον παρόντα  καιρό πάρα πολύ ταλαιπωρηθήκαμε, υπερβολικά μεγάλο βάρος θλίψεων και πειρασμών έπεσε επάνω μας, παραπάνω από την δύναμή μας ώστε πολλές φορές χάσαμε κάθε ελπίδα και για αυτή ακόμη τη ζωή μας.  Αλλά ας στρέψουμε τον αγώνα της υπομονής μας προς τον δρόμο που ετοίμασε ο Βαπτιστής. Στην οδό του Κυρίου . «Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον και προσέσχε μοι» (Ψαλ.39, 2)  ψάλλει ο προφητάναξ Δαβίδ. Η εν Χριστώ υπομονή είναι «οδός απάγουσα εις την ζωήν».  (Κατά Ματθ. Κεφ.7, στ.13-14)
Είναι ο μυστικός και μυστηριακός ο δρόμος της αγάπης, της φιλαδελφίας και της εν τη Εκκλησία  και εις την Εκκλησίαν υπακοής.
Ευχηθείτε, Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα,   κατά τον νέον  ενιαυτόν  της χρηστότητος του Κυρίου στον οποίο εισήλθαμε, λουσμένοι από το Φώς της Βηθλεέμ και την ευλογία του Ιορδάνου, να βαδίσουμε εν σοφία προφητική και προδρομική και εν  υπομονή Χριστού την οδον  του βίου μας και να γεμίσει ο Επιφανείς Θεός την ύπαρξή μας με παρηγοριά και αποκαλύψεις για να διαπεράσουμε «την ρέουσαν του βίου» διάβαση ετοιμασμένοι και αγιασμένοι. Αμήν!
π. Χριστοφόρος Καραβίας

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ε’ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ 31/10/2021

Ο άνθρωπος σταματάει να παρανομεί και να αδικεί , σταματάει να αδιαφορεί και να σπαταλά τα υλικά αγαθά, σταματάει να κάνει πως δεν βλέπει τι γίνεται γύρω του και να αγνοεί την αγωνία, τον πόνο και την μοναξιά του διπλανού του, όταν δεν έχει πλέον άλλη επιλογή. Όταν μια ασθένεια, μια αποτυχία, ένα καθοριστικής σημασίας γεγονός στη ζωή του τον φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό του και τις πράξεις του. Συνήθως δεν επιλέγει εξαρχής και αυθορμήτως τον αγιοβάδιστο δρόμο της αγάπης και της ταπείνωσής. Δεν συνειδητοποιεί χωρίς πόνο και δάκρυ την αξία αυτών των δυο καθοριστικών αρετών που μας κάνουν γνωστό τον Θεό. Αυτή είναι η αλήθεια.

Ήρθαμε στη γη για να δούμε, να ζήσουμε όλα  τα συναισθήματα και τις γήινες συνθήκες και καταστάσεις, με την δυνατότητα όχι να απέλθουμε  απλώς με τον βιολογικό μας θάνατο αλλά πριν απέλθουμε, αναλόγως με τη διάρκεια του βίου μας, να επιλέξουμε. Και όχι απλά να επιλέξουμε,  αλλά να κάνουμε την σωστή επιλογή. Η σωστή επιλογή είναι η επιλογή αυτού που νομίζουμε πως αξίζει.  Η αξία ενός πράγματος είναι σε άμεση συνάρτηση με την διάρκεια αλλά και με την ποιότητά του. Τί αξίζει λοιπόν περισσότερο, αδελφοί μου, σύμφωνα με την διδακτικότατη  παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου την οποία προ λίγο ακούσαμε; Η πορφύρα και η βύσσος που  χρειάζεται κανείς να φτάσει στα βάθη της θαλάσσης για να τα ανασύρει, η  πολυτέλεια και η τρυφή, το να ικανοποιούμε  όποια επιθυμία μας υπαγορεύει το σώμα μας και μας προβάλλει το ευφάνταστο  μυαλό μας, η φιλοδοξία μας, η εξασφάλιση των δικαιωμάτων μας, το να μας τιμούν και να μας υπολήπτονται οι συνάνθρωποί μας και μερικές φορές να μας φοβούνται, το να αποκτήσουμε καλό όνομα; Αξίζουν περισσότερο τα ορατά ή τα αόρατα; Η επιλογή είναι δηλωτική της πίστεώς μας και η ουσία της πίστεώς μας (όχι ο τύπος της το περίβλημά της)  είναι η πίστη στην μετά θάνατον ζωή. Αυτό είναι και το κεντρικό μήνυμα της παραβολής. Για αυτή την πίστη έχουμε την μαρτυρία του Μωϋσέως και των Προφητών, των Αγίων και δικαίων μέσα στην εκκλησία μας εδώ και χιλιάδες χρόνια. Είμαστε ο τελευταίος κρίκος, δηλαδή ο πιο πρόσφατος , αυτής της αδιάσπαστης αλυσίδας γενεών και γενεών που επέλεξαν την αιωνιότητα ως κινητήρια δύναμη για την επί γης ζωή τους και πέθαναν με την ελπίδα της αιώνιας ζωής. Με αφορμή την σημερινή ευαγγελική περικοπή την οποία αξίζει όλοι να μελετήσουμε προσεκτικά στο σπίτι μας και να μην αρκεστούμε στα σύντομα μηνύματα του κηρύγματος, ας αναλογιστούμε: Πού βασίζουμε την χαρά και την ευτυχία μας; Αξίζουν τον κόπο οι τόσες θυσίες και αγωνίες μας σε τούτο τον κόσμο; Ποιός ο  σκοπός τους αν δεν έχουμε στόχο την αιώνια ζωή; Ποιό είναι το νόημα του βίου μας χωρίς αγάπη και ευσπλαχνία,  συγχωρητικότητα και μοίρασμα των χαρισμάτων μας με τους αδελφούς μας;  Ποιό το νόημα της πίστεώς μας και του εκκλησιασμού μας χωρίς την συνειδητοποίηση της τελευταίας πρότασης του «πιστεύω» :  Προσδοκώ ανάσταση νεκρών και ζωή του μέλλοντος αιώνος.

Και ας μην ξεχνάμε πως ο πλούσιος κατά τον Ευαγγελιστή Λουκά «απέθανεν και ετάφη». Η τρυφή του, η φήμη του, τα αγαθά του, επέστρεψαν μαζί με τον ίδιο στην  ανυπαρξία και τα κάλυψε όλα η πλάκα του τάφου του.  Ούτε το όνομα του δεν διασώθηκε. Ενώ ο φτωχός Λάζαρος μεταφέρθηκε  από αγγέλους στην αγκαλιά του πιστού δούλου του Θεού Αβραάμ, του Αβραάμ που φιλοξένησε κάποτε την Αγία Τριάδα με την μορφή τριών Αγγέλων, για να ζήσει αιώνια. Το όνομά του «Λάζαρος» μεταφράζεται στα ελληνικά: « Ο Θεός είναι βοηθός». Είθε, αγαπητοί μου αδελφοί, να είναι και σε εμάς βοηθός,  ώστε να κάνουμε, όσο είναι καιρός, την σωστή και σωτηρία επιλογή της ζωής μας. Αμήν.

 

π. Χριστοφόρος Καραβίας

Κήρυγμα Εσπερινού Τίμιου Προδρόμου 28/8/2021

« Φαεινὴ καὶ θεοχαρὴς , φιλοχριστοι , ἡ συνεγείρουσα ἠμας πρὸς ἑορτασμὸν πνευματικὸνπανήγυρις σήμερον» ,

Σεβασμιωτατε  Δεσπότα , Πάτερα καὶ Ποιμεναρχαμας, Σεβαστοὶ Πατέρες , Ἐντιμωτατοι Ἄρχοντες τῆςἘπαρχίας μας  , φιλεορτοι  καὶ φιλαγιοι εὐσεβεῖςχριστιανοὶ ,

Λαμπρὰ καὶ θεοχαρμόσυνη ονομάζει την εορτη πούμας συγκέντρωσε σήμερα γιὰ νὰ εορτάσουμε πνευματικά Ὅσιος Θεόδωρος  Στουδιτης, στην αρχη του εγκωμιουπου συνεθεσε για την Ἀποτομῆ της Τιμίας Κεφαλῆς τοῦΤίμιου , ενδόξου Προφητου Προδρόμου καὶ ΒαπτιστοῦἸωάννου , τοῦ Προστατου καὶ πολιούχου αὐτῆς τῆς ἐνορίαςἀλλὰ καὶ τῆς πόλεως τοῦ Κρανιδίου.

Ο Τίμιος Προδρομος είναι γιὰ κάθε πιστὸ ο χειραγωγὸς , ο οδηγός του πρὸς τὸ Χριστὸ , ο μεγάλος  και ισχυρός πρεσβευτής και βοηθος στον πνευματικό του αγωνα. Αὐτὸς ποὺ προετοίμασε λίγο πρὶν τὴν δημόσια δράση τοῦ Κυρίου τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων γιὰ νὰ Τὸνδεχθοῦν , αὐτὸς ποὺ ἀναγνώρισε καὶ ὑπέδειξε τὸνἀναμενόμενο Μεσσία , ἀπολαμβάνει τώρα τὴν τιμὴ καὶ τὴνἀθάνατη δόξα , εὐρισκόμενος πλησίον του ΔεσπότουΧριστού και κατατάσσεται αγιολογικά ἀμέσως μετὰ τὴνΥπεραγία Θεοτόκο.  Για τὸ λόγο αὐτὸ σὲ κάθε ὀρθόδοξοναὸ , δεξιὰ ἀπὸ τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ στὸ τέμπλο ,ὑπάρχειεἰκόνα τοῦ Τιμίου Προδρόμου.

Κι ἐμεῖς ἀδελφοί μου , κλήρος και λαός , συναχθήκαμε να τιμήσουμε την εορτή του Βαπτιστού , στο τέλος ενός καλοκαιριού γεμάτου πειρασμούς και δυσκολίες, γεμάτου δοκιμασίες και ανασφάλειες. Και τις μεν δοκιμασίες σε κάθε εποχη τις επιτρεπει ο Θεος, ως αφορμη πνευματικηςεπανεκκινησης των ανθρωπων, ως ευκαιρια γνωριμιας μας με τις πραγματικές διαστάσεις του βιου τουτου και εκδιωξης καθε αυταπάτης αλλα και ως εγερτηριο καλεσμαγια μετανοια και επιστροφή κοντα Του.   Ο τρόπος όμως που ο καθενας μας αντιμετωπίζει τις  δοκιμασίες διαφέρει και φανερώνει την πνευματική μας κατασταση και ωριμότητα και τον τροπο που βλέπουμε την Εκκλησία και την ζωή μας μέσα σε αυτήν. Και οντως φανερωθηκαν τον τελευταιο καιρο πολλων καρδιων διαλογισμοι, λογισμοί και πράξεις ολιγοπιστίας, διχασμού, ζήλου ου κατ επίγνωσιν, ακρότητες. Επιδείξαμε θανατηφόρα αμέλεια και όχι αγαπητικη συμπεριφορα τοσο στη φυση όσο και στους συνανθρώπους μας . Αυτά όλα ας μας προβληματίσουν έντονα. Ο Τίμιος Πρόδρομος ο κήρυκας της μετανοίας έχει πόλλα να μας διδάξει και να μας επαναφέρει στην πνευματική και ψυχική κανονικότητα, όλους εμάς που τιμούμε την εορτή του.  

Οἱ ἑορτές, θὰ σημειώσει σύγχρονος θεολόγος , εἶναισυνεχὴς τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο προσεγγίζουν καὶ βιώνουν ὁ πιστὸς καὶἐκκλησιαστικὴ κοινότητα τὰ θεανθρώπιναγεγονότα. Αὐτὸς ὁ τρόπος δὲν περιγράφεται μόνο μὲἐξωτερικὰ διακοσμητικὰ στοιχεῖα , ἀλλὰ κυρίως μὲ μία ἐσωτερικὴ συνειδησιακὴ τοποθέτηση ἔναντι τῶνγεγονότων. Στὴν ἐνορια, ἡ ἑορτὴ εἶναι διαρκὴς τρόπος ζωῆς καὶ ὄχι ἕνα ἀποσπασματικὸ γεγονὸς ποὺ συμβαίνει μία φόρα τὸ ἔτος.  Ἡ σημασία τῶν ἑορτῶν κατὰ τὸν ἹερὸΧρυσόστομο δὲν βρίσκεται τόσο στὸ χρόνο ὅσο στὴνπροαίρεση αὐτῶν ποὺ τὴν ἐπιτελοῦν . Μὲ τὶς ἑορτὲςπαρέχεται ἡ δυνατότητα νὰ ἀφυπνιστοῦν καὶ νὰἀνανεωθοῦν οἱ θεοφιλεῖς ἀποφάσεις τῶν πιστῶν . Είναι σημεία αναφοράς και ευκαιρίες ανανέωσης των τοπικών λαϊκών παραδόσεων.

Οὐσιαστικὴ καὶ ἐπάξια μετοχὴ στὴν πανήγυρη τοῦἉγίου μας εἶναι πρωτίστωςλειτουργικὴ καὶ πνευματικὴμέθεξη στὴν προσωπικότητά του , ποὺ ζεῖ διαρκώςλουσμένη στὸ ἄκτιστο φῶς καὶ τὴν εὐφροσύνη τῆςπραγματικότητος τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ. Φῶς , χαρὰ καὶχάρη οὐράνια ζητοῦμε κι ἐμεῖς ἀπὸ τὸ Θεὸ , διὰ τῆςμεσιτείας τοῦ Ἁγίου μας , ποὺ πλουσίως ήδη τὰἀπολαμβάνει καὶ γι΄ αυτό μπορεῖ νὰ τὰ ἀντικαταπέμψει καὶ στὶς δικές μας ὑπάρξεις , καθὼς ὁ καθένας μας  δύναται νὰ τὰ δεχθεῖ. Ἡ αὐστηρὴ καὶ ἀσκητική του μορφὴὅπως ἀποτυπώνονται στὴν εξαιρετικής βυζαντινής τέχνης ἐφέστιο Ἱερὰ Εἰκόνα του , ποὺ ἔχουμε τὴν εὐλογία ὡςπολύτιμο θησαυρὸ νὰ κατέχουμε καὶ νὰ εὐλαβούμεθα , μας περιγράφει γλαφυρὰ τὶς εὐώδεις ἀρετές του . Ἂς σταθοῦμεσύντομα σὲ τρεῖς ἀπὸ αὐτὲς με τη βοήθεια του.

Αὐτὸ ποὺ χαρακτηρίζει τὸν Τίμιο Πρόδρομο , εἶναιεὐθύτητα καὶ ἡ παρρησία του στη διατύπωση της αλήθειας. Ἦρθε ἀντιμέτωπος μὲ τὴν θρησκευτικὴ καὶ πολιτικὴἐξουσία τῆς ἐποχῆς , στηλίτευσε τὴν ὑποκρισία τὴν ἀνομίακαὶ τὴν ἀσέβεια , ἀπὸ ὁποιονδήποτε κι ν προέρχονταν. Τὸπνευματικὸ του ἀνάστημα , τὸ κύρος τῆς ἱερᾶς ἀποστολῆςτου γιὰ τὴν ὁποία εἶχε πλήρη βιωματικὴ ἐμπειρία , ἀφοῦειναιμοναδικὸς προφήτης ποὺ ἀξιώθηκε νὰ δεῖ καὶσυναναστραφεῖ μὲ τὸν κυρηττόμενον Μεσσία Χριστὸ , ἦταν καὶ εἶναι ἔλεγχος γιὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀλλὰ καὶπαρακλητικὸ κάλεσμα μετανοίας καὶ ἐπιστροφῆς στὸΣαρκωθέντα Υἱὸ καὶ Ἀμνο τοῦ Θεοῦ.

Πολλοὶ λίγοι στὸ  πέρασμα τῆς μετὰ Χριστὸν  ἱστορίαςεἶχαν τὴν πνευματικὴ ἀκτινοβολία καὶ δύναμη ὥστεδημόσια νὰ ἐλέγξουν τὴν ἁμαρτία στὰ πρόσωπα αὐτῶν ποὺτὴν διαπράττουν , χωρὶς νὰ φοβοῦνται οἱ ἴδιοι τὸν ἔλεγχογιὰ δικές τους ἁμαρτίεςτὶς συνέπειες ἑνὸς τέτοιου τολμήματος.   Ένας από αυτους ἦταν ὁ συνώνυμός του Ἅγιου μας, ο Ἱερὸς Χρυσόστομος. Θὰ ἦταν παράτολμο, αδελφοί μου νὰ μιμηθοῦμε τὴν παρρησία των λόγων , καὶτοὺς κατὰ πρόσωπον ἐλέγχους  τοῦ Προδρόμου προς τους αμαρτήσαντες, και εν προκειμένω προς τον Βασιλέα Ηρώδη. Μπορούμε να μιμηθοῦμε ὅμως τὴν ἀποστροφὴ τοῦπρὸς τὴν ἁμαρτία , τὴν στοργική ἀγάπη του γιὰ τοὺςμετανοοῦντας ποὺ προσέρχονταν στὶς ὄχθες τοῦ Ἰορδάνουγια να εξομολογηθούν και να βαπτιστουν. Ας παραδειγματιστοῦμε ἀπὸ τὴν ἄμεμπτη  βιοτή του καὶ τὸαμετακίνητον ἀπὸ τὸ Νόμο τοῦ Θεοῦ.

Ἕνα δεύτερο χαρακτηριστικὸ , ἄλλη μεγάλη ἀρετὴ τοῦΤιμίου Προδρόμου εἶναιἀσκητικότητά του . Ποιὸςμπορεῖ νὰ περιγράψει ἱκανὰ τὴν ἰσαγγελη ζωή του στὴνἔρημό του Ἰορδάνου, τὴν λιτὴ δίαιτὰ του , τὴν κακοπάθεια , τὴν σκληραγωγία του; ἄσκηση τοῦ Βαπτιστοῦ , ποὺἀποτέλει τὴν ἀπαρχὴ τοῦ ἀσκητικοῦ ἰδεώδους , δὲν ἦτανἕνα ἀτομικὸ ἀγώνισμα ἀπαξιώσης τοῦ σώματος καὶ τῆςὕλης , ἀλλὰ μία ὑπέρβαση , μία ἀναγωγὴ τῶν σωματικῶνἐπιθυμιῶν σὲ πνευματικὲς , μὲ μοναδικὸ σκοπὸ νὰἐπιτευχθεῖμυστικὴ ἑνώση μὲ τὸ Χριστὸ .   Ἡ πεμπτουσία τοῦ ὀρθοδόξου βιώματος εἶναι χωρὶς ἀμφιβολίασκηση , ἡ κατὰ Χριστὸν ἄσκηση . Αυτή διαφέρει ἀπὸ τὶς σύγχρονες διαδεδομένες φιλοσοφικὲς καὶ θρησκευτικὲς μεθόδους άσκησης τῆς ἀνατολῆς , ἀκριβῶς στὸ ὅτι μὲ τὴν ορθόδοξηἄσκηση  δηλ. τὴ νηστεία , τὶς γονυκλισίες, τὴν ὄρθια στάση μας στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες, τὴν κόπωση κατὰ τὶς ἱερὲςτελετὲς, πολὺ περισσότερο τὴν ἀποκοπή και απεξαρτησήμας ἀπὸ τὶς βλαβερὲς ἐπιθυμίες , γινόμαστε παθοκτόνοι , δήλ. ἀγωνιζόμαστε νὰ νεκρώσουμε τὰ πάθη μας καὶ ὄχισωματοκτόνοι  ἀπαξιώνοντας ἐντελῶς τὴν ὕλη καὶ το σῶμαμας το οποίο εἶναι συμφωνα με το Ευαγγέλιο  ο οἶκος τῆςψυχῆς . Ἀγαπώντας καὶ προσβλέποντας ὅπωςἅγιός μας, στὸ Χριστὸ ,  ἂς Τοῦ δώσουμε ἐλεύθερα καὶ πρόθυμα κάτι ἀπὸ τὴν καθημερινότητά μας ὡς ἕνα μικρὸ βῆμα πρὸςΑὐτὸν , ξεκινώντας με τὶς δυὸ ὧρες τοῦ ἐκκλησιασμοῦ μας τὴν Κυριακή, με τὴν προσευχή μας , τὴ θυσία μας γιὰ τὸνπονεμένο ἀδελφό καὶ ὅτι ἄλλο μποροῦμε καὶ διαθέτουμε , γιατί μόνο δὶ αὐτῆς τῆς ὁδοῦ θὰ γευτούμε κι εμεις τὴνπνευματικὴ χαρὰ ποὺ εἶναι καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Τὸ τρίτο χαρακτηριστικό του Τιμίου Προδρόμου , ποὺὅπως εἴπαμε τὸν κατατάσσει πλησίον τοῦ ΔεσπότουΧριστοῦ , εἶναισχυρὴ καὶ θεοπειθῆς μεσιτεία του, τῆςὁποίαςπιστὸς λαὸς αὐτῆς τῆς πόλεως εἶναι μάρτυρας ἀψευδὴς . Σὲ ποιοῦ τὰ χείλη δὲν υπάρχει συχνά πυκνά τὸπανίερο ὄνομα τοῦ Προδρόμου σὲ κάθε εὐχάριστη καὶδυσάρεστη στιγμὴ ; Στὸν τόπο αὐτὸ , ποὺ μὲ θαυμαστὸτρόπο ἦρθε ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου διὰ τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦπρὶν τρεῖς περίπου αἰῶνες , ἔχουμε πλέον τὸν Πρόδρομο ἰσχυρ προστάτη , πάτερα καὶ ἔφορο  και ἡ σχέση μας μαζί του εἶναι ἁπλὴ καὶ καρδιακή. Δὲν εἶναι λίγοι οἱΚρανιδιῶτες ποὺ μαρτυροῦν τὴν ζωντανὴ καὶὀφθαλμοφανῆ παρουσία του Αγίου καὶ  τὰ θαύματα του ποὺ τα ἔχουν γευθεῖ ὡς γλυκεῖς καρποὺς τῆς δυνατῆςπίστης καὶ τῆς εὐλάβειάς τοὺς πρὸς τὸν ἅγιο. Ἡ σημερινήπάνδημη Πανήγυρις αυτὸ πιστοποιεῖ.

Εκτός όμως ἀπὸ τὴν κοινωνική της διάσταση , η εορτή αυτή ἔχει κατανυκτικὸ καὶ σχεδὸν πένθιμο χαρακτήρα όπως περιγραφεται στην υμνολογία της ημέρας. Τα επίκαιρα αυτά νοήματα μας φανερωνουν μια μεγαληαλήθεια: ότι δὲ θὰ πάψουν σὲ καμία ἐποχὴ οἱ ἀμετανόητοιἄνθρωποι νὰ «μαίνονται και να ταρράσσονται» στο άκουσμα της αληθειας , ζητώντας τὴν Κεφαλὴ τοῦΒαπτιστοῦ ἐπὶ πίνακι , διότι ο Πρόδρομος γι΄ αὐτοὺς , όπως και κάθε συνεπής κήρυκας της αληθείας, εἶναι «βαρὺς καὶβλεπόμενος» .

Ἂν ὅμως μὲ τὴ Γέννησή τουἸωάννης  γέμισε ὅλουςμὲ χαρὰ καὶ ἔλυσε τὴ σιωπὴ τοῦ πάτερα τοῦ Ζαχαρία , ἀνάλογη πρέπει νὰ εἶναι καὶχαρὰ τὴν ἥμερα αὐτὴ τοῦΜαρτυρικοῦ του τέλους , τὴν ὁποία μας ἀξιώνει νὰπανηγυρίζουμε ὅλοι ἐμεῖς  ποὺ τὸν ὀνομάζουμε Προστάτη μας καὶ Πολιοῦχο, ὁ Ἐπίσκοπός μας, οἱ Ἱερεῖς , οἱ ἄρχοντεςκαὶπιστὸς λαὸς . ‘Ολοι ἔχουμε μέρος στὸ φῶς καὶ στὴχαρὰ ποὺ σκορπά ἡ μνήμη του Αγίου μας.

Εὐχηθεῖτε Σεβασμιωτατε Πάτερ καὶ Δέσποτα νὰἔχουμε ολοι ἀκόμη περισσότερο σε αυτή την δυσκολησυγκυρία τὶς άγιες πρεσβεῖες του Τιμίου Προδρόμου στὸὄνομα τοῦ Κύριού μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ὢ ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμις σὺν τῷ Πατρί καὶ τῷ Ἁγιῳ Πνευματι εἰς τοὺςαἰώνας τῶν αἰώνων,  Ἀμήν.

π. Χριστοφόρος Καραβίας

ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟ ΕΣΠΕΡΙΝΟ 18/4/2021

Ε΄ Κυριακή των Νηστειών

Ο καθένας από μας, αδελφοί μου, έχει μια προσωπικότητα, έναν εαυτό, με δύο «όψεις», ο οποίος τον προσδιορίζει και τον διακρίνει.

Η μία «όψη» του εαυτού μας η επιφανειακή,είναι ο χαρακτήρας μας ο κοινωνικός. Αυτό που φαίνεται και που σύμφωνα με αυτόν μπορούμε να κρίνουμε κάποιον και να λέμε: «πόσο καλός ή πόσο κακός είναι, πόσο ευγενικός ή πόσο δύστροπος, πόσο φιλάνθρωπος ή πόσο τσιγκούνης, πόσο πνευματικός ή πόσο αδιάφορος στα πνευματικά».

Το κομμάτι αυτό του εαυτού μας φαίνεται και γίνεται αντιληπτό από τους άλλους, ώστε να μας αναγνωρίζουν και να μας χαρακτηρίζουν.

Τις περισσότερες φορές, αυτό το οποίο θέλουμε να δείξουμε όλοι μας, είναι ο καλός μας εαυτός. Γιατί ζητάμε την αποδοχή και την αναγνώριση από τους άλλους. Γι΄ αυτό αρκετές φορές –αν όχι όλες- ο χαρακτήρας μας μπορεί να είναι φτιαχτός. Τις αδυναμίες και τις κακίες μας,τις κρύβουμε βαθειά μέσα μας. Τις καλύπτουμε.

Η άλλη «όψη» του εαυτού μας, είναι εσωτερική, πιο βαθειά. Δεν είναι σε κοινή θέα και μπορούμε μόνο εμείς να έχουμε άμεση επαφή. Είναι ένας χώρος που μας επηρεάζει σημαντικά σε όλες τις πράξεις, τις ενέργειές και τις σκέψεις μας.

Σκεφθείτε το χώρο αυτό του εαυτού μας, σαν ένα δοχείο με καπάκι. Αν ανοίξουμε το καπάκι και κοιτάξουμε μέσα μας, θα δούμε: πάθη, αδυναμίες, κακίες, αμαρτίες, βρωμιά….

Έχουμε τρεις επιλογές:

Η πρώτη είναι να κλείσουμε το καπάκι και να μην ασχοληθούμε καθόλου με το μέρος αυτό του εαυτού μας. Αυτό σημαίνει, ότι οι αδυναμίες, τα πάθη, οι κακίες, οι αμαρτίες μας, σιγά – σιγά και ασυνείδητα θα κατατρώγουν τον εαυτό μας και θα επηρεάζουν, τις σκέψεις και τις πράξεις μας.

Η δεύτερη επιλογή μας, είναι να ανοίξουμε το καπάκι του κακού εαυτού μας και να τρομάξουμε. Να πανικοβληθούμε για τον κακό μας εαυτό και να απελπιστούμε και αδύναμοι πλέον να μην μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις  κακές μας στιγμές.

Η τρίτη επιλογή και η πιο σημαντική, είναι να ανοίξουμε το σκοτεινό αυτό μέρος του εαυτού μας, να το εξετάσουμε και σιγά – σιγά, αφού το αποδεχθούμε να αρχίσουμε να το καθαρίζουμε, ώστε να μείνουμε απαλλαγμένοι από πάθη, αδυναμίες, αστοχίες και κακίες. Να γευθούμε δηλαδή τους καρπούς του καλού μας εαυτού, που όλοι κρύβουμε βαθειά μέσα μας, κάτω από τη βρωμιά και τα πάθη. Βέβαια όλοι γνωρίζουμε, ότι αυτό ποτέ δεν μπορεί να γίνει σε τέλειο βαθμό, πάντα θα έχουμε τις αδυναμίες μας και τις κακές μας στιγμές. Όμως ο Χριστός, μας δίδαξε το μέτρο και τον τρόπο που μπορούμε να τοκαταφέρουμε. Και αυτό φαίνεται στους αγώνες και στις προσπάθειες των Αγίων.

Αυτό έκανε και η Αγία Μαρία η Αιγυπτία, που σήμερα προβάλλεται στην Εκκλησία, προς το τέλος της Σαρακοστής –αφού έχουμε διανύσει περισσότερο από το μισό της- , για να μας δείξει ότι προϋπόθεση για να γιορτάσουμε το Πάσχα, είναι να καθαρίσουμε τον κακό μας εαυτό, με τη μετάνοια και την εξομολόγηση. Το ακραίο παράδειγμά της, –αφού ήταν μια πόρνη-,  δείχνει ότι ο Χριστός είναι πατέρας, και ως πατέρας δεν ζυγίζει τις αμαρτίες μας, αλλά περιμένει με αγάπη την επιστροφή μας στο σπίτι Του. Αυτό έδειξε και με την άρνηση του Πέτρου. Ο απόστολος Πέτρος, τον αρνήθηκε λίγο πριν το πάθος Του. Ο Χριστός όχι μόνο δεν του το κράτησε αλλά όταν μετά την ανάστασή του η Μαρία η Μαγδαληνή συναντά τον άγγελο στον άδειο τάφο Του, αυτός της παραγγέλει: «Υπάγετε, είπατε τοις μαθηταίς και τω Πέτρω…», γιατί ο Πέτρος όντας άπιστος, προδότης, δεν λογάριαζε τον εαυτό του ως ένα εκ των μαθητών. Είχε απαρνηθεί το Χριστό, κι αυτός είναι ο λόγος που ο Κύριος τον ονομάζειιδιαιτέρως, θέλοντας να τον βεβαιώσει, ότι η φιλία τους διατηρείται αλώβητη, κι ότι παραμένει αγαπητός όσο και τότε που ήταν έμπιστος. Ο Χριστός δηλαδή μας περιμένει να γυρίσουμε, ότι κι αν κάνουμε.  

Η Αγία Μαρία από την εφηβική της ηλικία,ζούσε μια άστατη ζωή.  Εξέδιδε το σώμα της για δική της ευχαρίστηση και για την ευχαρίστηση των πελατών της. Τη βρωμιά αυτή, τη μετέφερε και στα Ιεροσόλυμα, στον τόπο που έζησε ο Χριστός τα τελευταία χρόνια της επίγειας παρουσίας Του. Ήταν η γιορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού και θέλησε κι αυτή από συνήθεια–όπως οι περισσότεροι από ΄μας- να προσκυνήσει το Τίμιο Ξύλο. Μόλις έφτασε έξω από το Ναό, κι ενώ προσπαθούσε να μπει μέσα, εμποδίζονταν από κάποια αόρατη δύναμη και δεν έμπαινε. Η καρδιά της σκίρτησε, συγκλονήστηκε. Το γεγονός αυτό έγινε η αιτία να ανοίξει το καπάκι του κακού εαυτού της και να κοιτάξει μέσα βαθειά. Να δει τη βρωμιά και τις αμαρτίες της, που επί σειρά ετών την διέφθειραν και την απομάκρυναν από το σπίτι του Πατέρα, από τονΧριστό.  Μετάνιωσε για όλες τις ανήθικες πράξεις της, για την άστατη ζωή της και ζήτησε την βοήθεια της Παναγίας για να μπει στο Ναό. Τελικά μπήκε χωρίς εμπόδιο πλέον, και προσκύνησε τον ζωοποιό Σταυρό. Ένιωσε το μυστήριο του Σταυρού. Κατάλαβε ότι ο Σταυρός του Χριστού τον οποίο όλοι από συνήθεια προσκυνούμε και κάνουμε, αποτελεί το σύμβολο που δηλώνει το συσχηματισμό μας, την αποδοχή μας δηλαδή του τρόπου που έζησε ο Χριστός (του τρόπου ύπαρξης του Χριστού). Με την πρόσφατη προβολή του Σταυρού, κατά την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, τον προσκυνήσαμε όχι για να φέρουμε στη σκέψη μας το πάθος Του και μετά να το ξεχάσουμε, όχι για να συγκινηθούμε, ένα συναίσθημα δηλαδή της στιγμής και τίποτε άλλο, αλλά για να δηλώσουμε, ότι ως χριστιανοί συμμετέχουμε στη ζωή του Χριστού. Δηλώνουμε, ότι κέντρο της ζωής μας είναι η ζωή του Χριστού. Το πάθος και η  Ανάσταση Του. Συμμετέχουμε κι εμείς στο πάθος Του κάθε στιγμή, σε κάθε δυσκολία, με τον αγώνα μας και τον κόπο μας. Αποδεχόμαστε στη ζωή μας αυτό που πέρασε Αυτός στο πάθος, με την ελπίδα της Ανάστασης, της ζωής δηλαδή κοντά Του. Με την ελπίδα, ότι πίσω από κάθε δυσκολία θα συναντήσουμε το Χριστό. Αυτόν που έπαθε για να αναστηθεί. Πρότυπό μας,λοιπόν, ο Χριστός. Κανένας άνθρωπος, κανένας αδελφός, κανένας γέροντας, αλλά ο ίδιος ο Χριστός. Οι άγιοί μας, αγίασαν γιατί είχαν ως κριτήριο στη ζωή τους τη ζωή του Χριστού. Την τήρηση του θελήματός Του.

Έτσι κι εμείς, για να ζήσουμε τη ζωή του Χριστού, πρέπει να μάθουμε από το πάθος Του. Να πάθουμε, να αγωνιστούμε, να κοπιάσουμε, τηρώντας το θέλημά Του για να φτάσουμε στην Ανάσταση, στη ζωή μαζί Του, όπως είπαμε.

Η Αγία Μαρία συναισθάνθηκε, ότι προσκυνώντας τον Σταυρό του Χριστού αποδέχεται τη ζωή του Χριστού. Αποδέχεται ότι πρέπει να πάθει, να κοπιάσει, να αγωνιστεί για να καθαρίσει όλες τις βρωμιές της ψυχής της, και να Τον πλησιάσει. Κατάλαβε, ότι αυτό που φαίνεται (η ομορφιά της, η ευγένειά της, η κοινωνικότητά της, ο χαρακτήρας της) είναι κάτι το εξωτερικό, το φτιαχτό. Αυτό που έχει σημασία είναι ο εσωτερικός της κόσμος, που διαμορφώνει και επηρεάζει και τον εξωτερικό. Να προσαρμόσει τη ζωή της δηλαδή, με τη ζωή του Χριστού.

Πολλές φορές, θέλοντας να δικαιολογήσουμε τον εαυτό μας για τις πράξεις μας λέμε: «Κάνω αυτό που κάνει ο τάδε ιερέας. Κάνω αυτό που κάνει ο τάδε γέροντας ή ο τάδε άνθρωπος που πηγαίνει στην εκκλησία».

Ή πάλι λέμε: «Α, εγώ έτσι είμαι, δεν αλλάζω!!!» Μ’ αυτές τις δικαιολογίες αποδεχόμαστε πράγματα που δεν έχουν καμιά σχέση με το θέλημα του Θεού, που είναι ο σκοπός μας.

Κριτήριο λοιπόν της ζωής μας , είναι η ζωή του Χριστού. Αυτή πρέπει να μιμηθούμε κι όχι κάποιου ανθρώπου. Κριτήριο της ζωής των αγίων, είναι ο Χριστός κι όχι συνήθειες ανθρώπων.

Τη ζωή των Αγίων τη μελετάμε, γιατί έκαναν πράξη τη ζωή του Χριστού και όχι για να θαυμάσουμε τα δικά τους κατορθώματα.

Δεν είναι όμως τυχαίο που η εκκλησία σήμερα, προς το τέλος της Σαρακοστής προβάλει τη ζωή και το παράδειγμα της Αγίας Μαρίας. Η Αγία Μαρία τόλμησε κι άνοιξε το δοχείο του κακού εαυτού της. Είδε τις ακαθαρσίες της και μετάνιωσε. Δεν τις έκρυψε, τις εξομολογήθηκεστον Άγιο Ζωσιμά, έναν ιερέα ασκητή, κι έτσι ξανασυνέδεσε τη ζωή της με το Χριστό, που είχε διασπάσει η αμαρτία. Στο πρόσωπο της Αγίας Μαρίας, καθρεφτίζεται η σημερινή κοινωνία των ανθρώπων. Εμείς οι άνθρωποι σήμερα, έχουμε διασπάσει τη σχέση μας με το Χριστό και τον έχουμε διώξει απ’ τη ζωή μας. Νιώθουμε αυτάρκεις με τις ηδονές, την καλοπέραση, τον ατομισμό και την αδιαφορία. Από τη μια  ο πολύς κόσμος, θεωρεί περιττό το Χριστό στη ζωή του. Από την άλλη εμείς, οι λίγοι Χριστιανοί , ενώ λέμε πως πιστεύουμε, στην πραγματικότητα έχουμε διώξει το Χριστό στην πράξη. Έχουμε μια πίστη βιτρίνας, επιφανειακή, και αρκούμαστε σ’ αυτή. Χωρίζουμε τη ζωή μας στην καθημερινή και την πνευματική ζωή. Λες και υπάρχουν δυο ζωές. Λες και η πνευματική ζωή είναι μια παράσταση, που πρέπει να δοθεί κατά τη διάρκεια του Κυριακάτικου Εκκλησιασμού ή κάποιας άλλης ακολουθίας, και στην υπόλοιπη ζωή μας μένουμε αδιάφοροι, ίδιοι με συμπεριφορά ανθρώπων που κάθε άλλο παρά χριστιανών θυμίζει.

Αυτές τις μέρες, εν όψει του Πάσχα, όλοι θα τρέξουμε και μετανιωμένοι να εξομολογηθούμε και να κοινωνήσουμε τη Μεγάλη Πέμπτη. Όμως η πράξη αυτή της εξομολόγησης, έχει σχέση με αυτό που ένιωσε η Αγία Μαρία ή προσερχόμαστε τυπικά, από συνήθεια, για το καλό μας.

Προσευχόμαστε στην Εκκλησία και στο σπίτι μας και συνέχεια μιλάμε και ακούμε για άφεση αμαρτιών. Πιστεύουμε πραγματικά σ’ αυτή την άφεση; Η απλώς ερχόμαστε στην εξομολόγηση από συνήθεια, για να αυτοδικαιωθούμε, όπως ο Φαρισαίος της παραβολής.

Δεν είναι τυχαίο που ο Χριστός παραδίδοντάς μας την Κυριακή Προσευχή, το «Πάτερ ημών»μας είπε να λέμε: «και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών», δηλαδή μας ξεκαθάρισε, ότι αν δεν συγχωρούμε τις αμαρτίες των ανθρώπων , δεν θα μας συγχωρέσει κι Αυτός.

Δεν είναι τυχαίο που η Εκκλησία όρισε να αναφέρεται και στο Σύμβολο της Πίστεως,  στο «Πιστεύω», η άφεση των αμαρτιών: «Ομολογώ εν Βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών».

Φαίνεται, ότι κάνουμε κάποιο λάθος και όσον αφορά τη συγχώρηση των δικών μας αμαρτιών και όσον αφορά τη συγχώρηση που οφείλουμε να δίνουμε στους άλλους, για τις αμαρτίες τους,απέναντί μας.

Ας πάρουμε όμως πρώτα το θέμα της συγχωρητικότητας του Θεού σε μας.

Πολλές φορές ζητώντας από το Θεό να μας συγχωρέσει στην εξομολόγησή μας, στην πραγματικότητα του ζητάμε να δικαιολογήσει τις αμαρτίες μας. Αφού αραδιάζουμε ένα σωρό δικαιολογίες. Όλοι οι άλλοι φταίνε, εκτός από εμάς. Υπάρχει όμως τεράστια διαφορά του «συγχωρώ» από το «δικαιολογώ». Όταν δικαιολογούμαστε στην εξομολόγηση, υποστηρίζουμε στην πραγματικότητα,  ότι δεν αμαρτήσαμε. Άρα δεν ζητάμε συγχώρεση. Έτσι,λοιπόν, όταν λέμε: «ζητώ τη συγχώρηση του Θεού», στην πράξη, είναι σαν να του λέμε «ζητώ από το Θεό να δεχθεί τις δικαιολογίες μου». Μένουμε με την εντύπωση ότι έχουμε μετανοήσει και συγχωρεθεί από το Θεό, ενώ αυτό που έχει γίνει στην ουσία είναι, ότι απλά έχουμε μείνει οι ίδιοι, ικανοποιημένοι από τις δικαιολογίες μας.

Σ’ αυτή την κατάσταση όμως πρέπει να έχουμε υπόψη μας δύο πράγματα:

1. Πρώτα, πρέπει να θυμόμαστε ότι ο Θεός,ξέρει όλες τις πραγματικές δικαιολογίες πολύ καλύτερα από εμάς. Δεν χρειάζεται να έχουμε άγχος, να βρούμε δικαιολογίες, αφού ο Θεός τα γνωρίζει όλα, κι αν υπάρχει δικαιολογία κι αυτή τη γνωρίζει. Άρα τζάμπα σπαταλάμε το χρόνο μας. Πρέπει όμως να φέρουμε κατά την εξομολόγηση ενώπιον του Θεού, αυτό που  δεν χωρά δικαιολογία, την αμαρτία δηλαδή, γι’ αυτή ήρθαμε στο εξομολογητήριο.
2. Το δεύτερο και το πιο σημαντικό, είναι ότι πρέπει να πιστεύουμε πραγματικά και αληθινά στη συγχώρηση των αμαρτιών.Αγχωνόμαστε να βρούμε δικαιολογίες για τις αμαρτίες μας, γιατί δεν πιστεύουμε πραγματικά στην άφεση των αμαρτιών. Δεν πιστεύουμε ότι ο Χριστός θα μας δεχθεί ξανά πίσω. Αυτό όμως το είδαμε στη μετάνοια της Αγίας Μαρίας.

Αυτά για τη συγχώρηση του Θεού σε μας.

Ας έρθουμε και στην περίπτωση που εμείς πρέπει να συγχωρήσουμε τους άλλους.

Βλέπουμε και σ’ αυτή την περίπτωση, ότι δεν είμαστε ειλικρινείς. Όταν συγχωρώ σημαίνει, ότι πρέπει πάση θυσία να εξαλείψω από την καρδιά μου, κάθε γεύση αγανάκτησης, κάθε επιθυμία να υποβιβάσω ή να πληγώσω, ή να ανταποδώσω το κακό στον άλλο. Εδώ το θέμα της δικαιολογίας παίρνει άλλη διάσταση. Ενώ όταν εγώ εξομολογούμαι θέλω να δικαιολογηθώ, ζωτώντας συγχώρηση, όταν χρειάζεται να συγχωρέσω κάποιον άλλο, δεν δέχομαι τη δικαιολογία του.Όταν πρόκειται για μας τους ίδιους, πολύ εύκολα  βρίσκουμε δικαιολογίες. Όταν πρόκειται για άλλους , δεν δεχόμαστε εύκολα τις δικαιολογίες τους.

Το να είσαι όμως χριστιανός σημαίνει, ότι συγχωρείς εκείνο που δεν μπορεί να καλυφθεί από δικαιολογίες, γιατί ο Θεός έχει συγχωρήσει και σ’ ένα εκείνο που δεν καλύπτεται από δικαιολογίες.

Αδελφοί μου, η τήρηση του θελήματος του Θεού δεν είναι θεωρία. Αποδεικνύεται καθημερινά από τον τρόπο που το εντάσσουμε στην κάθε στιγμή της ζωής μας. Η μετάνοια και η εξομολόγηση είναι συνάντηση και συμφιλίωση με το Θεό, από τον οποίο αποκοπήκαμε. Ο Χριστός, μας ονομάζει στο ευαγγέλιό Του φίλους του, αν κάνουμε αυτά που μας παραγγέλει (Ιωαν. 15,14). Είναι πατέρας μας, σύμφωνα με την παραβολή του Ασώτου. Το να ζητάμε τη συγχώρηση από το Θεό και να τη δίνουμε κι εμείς στους συνανθρώπους μας, δεν είναι μια πράξη συνήθειας, ένας τύπος, κάτι που το κάνουμε, αλλά δεν το πιστεύουμε. Είναι το θέλημα του Θεού. Κάτι δύσκολο, που θέλει αγώνα και προσπάθεια. Το να συγχωρείς τις αδιάκοπες προκλήσεις της καθημερινής ζωής, να εξακολουθείς δηλαδή να συγχωρείς την αυταρχική πεθερά, τον κατεξουσιαστικό σύζυγο, την γκρινιάρα γυναίκα, την εγωιστική κόρη, το δόλιο γιό, τον ενοχλητικό γείτονα, τον αχάριστοφίλο, τον εκμεταλλευτή συνάδελφο, ποιος μπορεί να το κάνει; Αυτό είναι δυνατό μόνο αν αληθινά  πράξουμε αυτό που καθημερινά –τυπικά ίσως- λέμε στις προσευχές μας: «συγχώρησε Κύριε τις αμαρτίες μας, όπως κι εμείς συγχωρούμε όσους έχουν αμαρτήσει απέναντί μας».  Η συγχώρηση του Θεού, προσφέρεται σε όλους μας, μόνο με αυτούς τους όρους. Το να αρνούμαστε να το κάνουμε ,είναι σαν να αρνούμαστε το έλεος του Θεού, σαν να αρνούμαστε, ότι είμαστε χριστιανοί. Ο λόγος του Θεού είναι ξεκάθαρος.