ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2019 ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

                                                                                                                                                                         (Β΄ Τιμοθ. 2 , 1-10)

         

        

         Το σημερινό αποστολικό ανάγωσμα, αδελφοί μου, μας περιγράφει  ποίο πρέπει να είναι το αγωνιστικό και μαρτυρικό φρόνημα του χριστιανού και αναφέρεται στον εορτασμό της  ιεράς μνήμης του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους.

         Ο Άγιος  Ιερομάρτυς  του  Χριστού Χαραλάμπης , ο λαοφιλής αυτός Άγιος της Εκκλησίας μας , έζησε τον 2ο μ. Χ. αιώνα στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Ήταν ιερεύς του Θεού. Η ζωή του ήταν μιά συνεχής υπηρεσία αφοσίωσης στο Χριστό και αγάπης προς τον πλησίον . Όταν το 198 ο έπαρχος Λουκιανός ,την περίοδο εκείνη των σφοδρών διωγμών του Σεβήρου , κάλεσε  τον Άγιο να αρνηθεί το Χριστό , αυτός λουσμένος από τη θεία χάρη και παρά την μεγάλη ηλικία του ομολόγησε με παρρησία την πίστη του , ενδυναμωμένος από τη χάρη του Χριστου.  Δεν πτοήθηκε καθόλου εμπρός στις απειλές  για σκληρά βασανιστήρια. Έλαμπε όλος από χαρά ουράνια , όπως μας μαρτυρεί και το όνομά του. Ο έπαρχος τότε , δε δίστασε  να διατάξει  τους δημίους να γδάρουν τις σάρκες του γηρασμένου στο σώμα αλλά ακμαιοτάτου στην ψυχη λειτουργού του Θεού , για να φανεί  και να ενεργήσει δι’  αυτού «η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα» χάρη του Θεου. Αντί λοιπόν να υποφέρει – όπως όλοι περίμεναν – από τους φρικτούς πόνους , ο Άγιος δοξολογούσε το Θεό για την αντοχή που του έδινε. Τότε πολλοί δήμιοι βλέποντας το θαύμα  αυτό προ των οφθαλμών τους , μετεστράφησαν και πιστεψαν στο Χριστό που αποκαλύπτει τη δύναμη Του μέσα από την αδυναμία της ανθρώπινης φύσης. Ο Ίερομάρτυς του Χριστού , ως εκλεκτός Του δούλος  και αθλητής, έλαβε το στέφανο του μαρτυρίου  με τον αποκεφαλισμό του σε ηλικία 113 ετών.

      Είδαμε , αδελφοί μου να επαληθεύονται  στη ζωή του Αγίου Χαραλάμπους , όλα όσα πατρικά συμβούλευε ο Απόστολος  Παύλος τον μαθητή του Τιμόθεο στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα . Ο Άγιος  «ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστου» έγινε αρεστός στον Αθλοθέτη του κρατώντας τον εαυτό του μακριά από τις φροντίδες και τις ενασχολήσεις της ζωής . Δυναμωμένος από τη θεία χάρη οδηγήθηκε στην κακοπάθεια και στο μαρτύριο.

    «Σύ ουν κακοπάθησον ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού»

       Όπως και ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος κακοπαθεί  , ευρισκόμενος δεσμιος στις φυλακές της Ρώμης , απο όπου στέλνει την επιστολή  του , το ίδιο προτρέπει  και τον μαθητή του  να πράττει. Να μην επιζητεί την πλατεία  και ευρύχωρη οδό , τις εύκολες λύσεις , διότι κάτι τέτοιο δεν συνιστά τη «νόμιμη» κατά Χριστόν άθληση καί δεν συνάδει με το πνεύμα του ευαγγελίου. Και «το στόμα του Αποστόλου Παύλου» και ο  μεγαλύτερος ερμηνευτής των  επιστολών του , ο Ιερός Χρυσόστομος ,  μας διαφωτίζει σχετικά με την κατά Χριστόν άθληση : «Κανένας πραγματικά μεγάλος αθλητής όταν βρίσκεται στο στάδιο των αγώνων , δεν επιζητεί λουτρά , ούτε τράπεζα γεμάτη από φαγητά και κρασιά. Αυτό δεν είναι γνώρισμα αθλητή , αλλά ανόητου ανθρώπου. Διότι ο αθλητής αγωνίζεται εναντίον της σκόνης , της θερμότητος του ηλίου , εναντίον του πολλού ιδρώτος , με θλίψεις και στενοχωρίες. Τώρα είναι ο καιρός του αγώνα και των ταλαιπωριών  σκέπτεται , και γι αυτό είναι φυσικό και νά πληγώνομαι και να αιματώνω και να πονώ. Ας πιστεύσουμε  ότι όλη μας η ζωή περνά μέσα σε αγωνίες και τότε ουδέποτε θα ζητήσουμε άνεση , ουδέποτε θα αισθανθούμε στενοχωρία όταν θα δοκιμάσουμε θλίψεις. Άλλος είναι ο καιρός της ανέσεως. Εμείς πρέπει να γίνουμε τέλειοι μέσα από τις δοκιμασίες και τις θλίψεις. Ο Κύρίος μας όμως μας προτρέπει να τον παρακαλούμε στην προσευχή μας να μην εισέλθουμε σε πειρασμό και παράλληλα μας διαττάσει , αφού πάρουμε τον σταυρό των δοκιμασιών στους ώμους μας , να Τον ακολουθήσουμε. Αυτά που λέγω δεν είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους , αλλά ίσα-ίσα είναι πολύ αρμονικά. Εσύ δηλαδή να είσαι διαρκώς προετοιμασμένος , όπως ο στρατιώτης με τα όπλα του , διαρκώς να έχεις το νου σου άγρυπνο , σαν να περιμένεις τον πόλεμο. Πολέμους όμως μην προκαλείς , διότι αυτό δεν είναι γνώρισμα καλού στρατιώτου , αλλά επαναστάτου ».

        Η κακοπάθεια λοιπόν , όπως μας συμβουλεύει , ο άγιος Πατήρ της Εκκλησίας μας  ειναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του αθλητή του Χριστού στην καθημερινή του ζωή . Πώς όμως νοείται η έννοια της άθλησης σε περίοδους που δεν διώκεται η πίστη μας; Όντως δεν καλούμαστε σήμερα να ομολογήσουμε ενώπιον των τυράννων την πίστη μας . Ας τον ομολογούμε όμως στην πράξη με τη ζωή μας , τις επιλογές μας  , την υπακοή μας στο Ευαγγέλιο Του. Αυτό βεβαίως δεν είναι εύκολο , γιατί θα βρούμε αντιμέτωπο το διάβολο που αντιστρατεύεται τον αγώνα μας και εμποδίζει τη σχέση μας με το Θεό , χρησιμοποιώντας πολλές φορές ως όργανά του τους ανθρώπους. Ομολογία της πίστεως είναι να παίρνουμε θέση όταν βλασφημείται το Όνομα  του Θεού και διαστρέφεται ο Νόμος Του. Η ουδετερότητα μας σε αυτές τις περιπτώσεις  στο όνομα της καλοπέρασης και της εξωτερικής «ηρεμίας» στη ζωή μας , δεν συνιστά τη γνησιότητα της πίστης μας . Η γαλήνη στη ζωή μας και η ειρήνη στην  ψυχής μας , όταν αυτά δεν κατακτήθηκαν μετά από αγώνες και κακοπάθεια , είναι επισφαλείς και εύθραυστες καταστάσεις που ευκολά ανατρέπονται  με την παραμικρή δυσκολία.

                Η έννοια της κακοπάθειας  , όπως παρουσιάζεται στην σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα , είναι συνδεδεμένη και με τη θυσία .

Ο Απόστολος Παύλος  «πάντα υπέμεινε δια τους εκλεκτούς». Για να βρούν την αλήθεια και να σωθούν οι αδελφοί του , τους οποίους

προόρισε ο Θεός , υπέμένει πολλές δοκιμασίες και θλίψεις , αλλά δε σταμάτησε να κηρύττει το Ευαγγέλιο , ούτε αποκαρδιώθηκε .

Κι  εμείς ας προσπαθήσουμε να θυσιάσουμε κάτι από τις ανέσεις μας για τον πλησίον , ας  ταπεινώσουμε τον εαυτό μας προκειμένου να έρθουμε σε επικοινωνία μαζί του και να του μεταδώσουμε τή χαρά και την  αγάπη του Χριστού. « Στην Ορθοδοξία » , έλεγε ο Όσιος Παϊσιος ,  « η καλωσύνη είναι το ξεχείλισμα της αγάπης πρός το Θεό και πρός τον πλησίον. Όποιος ζεί σωστά τήν ορθόδοξη ζωή έχει ταπείνωση , αγάπη και δίνεται ολόκληρος γιά τόν πλησίον, θυσιάζεται ».  Θυσία , επίσης απατείται και για να επικοινωνήσουμε με το Θεό . Όταν προσπαθούμε να αφήσουμε την ψυχή μας  να ανέβει δια της προσευχής προς το Θεό , δε συναντάμε λίγες δυσκολίες. Επίσης δεν μας είναι πάντοτε εύκολο να προσερχόμαστε στο ναό και να λατρεύουμε το Θεό.  Χρειάζεται πνεύμα υπακοής για να αποδεχθούμε την ωφέλεια της νηστείας και της άσκησης που ως μέσα θεραπευτικά μας προβάλλει η Εκκλησία. Ακόμη και τα πιό απλά πράγματα, θέλουν ιδιαίτερη προσπάθεια στον πνευματικό μας αγώνα , όταν αυτός γίνεται με συνέπεια και με σκοπό να είναι ευάρεστος στο Θεό.

          `Αδελφοί μου , με τη βάπτισή μας ανήκουμε στην ευλογημένη παράταξη του Χριστού στο «κέρας των πιστών». Δεν είμαστε στρατιώτες κάποιου κοσμικού βασιλιά αλλά αγωνιζόμαστε να γίνουμε «καλοί στρατιώται Ιησού Χριστού». Για εμάς στόχος είναι η αγιότητα , γι αυτό επιλέξαμε την «στενή και τεθλιμμένη οδό την απάγουσα εις την ζωήν».  Ας αγωνιστούμε μέχρι το τέλος της ζωής μας , όπως ο Αθλοφόρος του Χριστού Χαραλάμπης , με τις πρεσβείες του οποίου είθε όλοι μας να κρατάμε  ασβεστη τη φλόγα της πίστεως μέσα μας και να βιώνουμε το μεγάλο μυστήριο της ευσεβείας με ταπείνωση και θυσιαστικό φρόνημα , για να μας συνοδεύεουν πάντοτε η αναφαίρετη χαρά και η Χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αμήν

ΘΕΙΟN ΚΗΡΥΓΜΑ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

  13  ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  2019

          Στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος περιγράφει τὰ γεγονότα μετὰ τὴ Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ. Ἀναφέρει ὅτι συνέλαβαν τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο γιὰ νὰ τὸν θανατώσουν. Ὁ Ἰησοῦς διώχθηκε ἀπὸ τὴ Ναζαρὲτ καὶ πῆγε στὴ «γῆ Ζαβουλῶν καὶ στὴ γῆ Νεφθαλείμ», ὅπως προεῖπαν οἱ προφῆτες, δηλαδὴ στὴν περιοχὴ τῆς Καπερναοὺμ, γιὰ νὰ διδάξει τὸν λόγο Του.

     Οἱ περιοχὲς αὐτὲς ἀπὸ τὸ 733 π.Χ. εἶχαν κυριευθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἀσσυρίους. Οἱ Ἰουδαῖοι κάτοικοί τους ὁδηγήθηκαν στὴν ἐξορία καὶ στὰ μέρη τους ἐγκαταστάθηκαν ἐθνικοὶ εἰδωλολάτρες. Ζοῦσαν ἔτσι μέσα στὴ σκιὰ καὶ στὴν ἄγνοια. Γι’  αὐτὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο ὁμιλεῖ γιὰ σκοτάδι καὶ σκιὰ σ’ αὐτὲς τὶς περιοχές. Δὲν γνώριζαν τὸν Χριστὸ καὶ λάτρευαν ἀνθρώπινα κατασκευάσματα. Αὐτὸ τὸ σκοτάδι ὅμως θὰ διαλύσει ἕνα μεγάλο Φῶς, ὅπως λέει ὁ προφήτης Ἠσαΐας. Τὸ Φῶς αὐτὸ εἶναι τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Γιατί τὸ «Φς ἐν τῆ σκοτία φαίνει, καί ἡ σκοτία αὐτό οὐ κατέλαβεν» (Ιωάν. 1,5).

          Ἡ σημερινὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Καπερναοὺμ ἀνάμεσα σὲ ἀνθρώπους εἰδωλολάτρες, μᾶς δίνει τὴν δυνατότητα νὰ σκεφτοῦμε πόσο σκοτάδι καὶ πόση ἄγνοια Χριστοῦ ὑπάρχει στὴ δική μας ζωή. Ἀφοῦ τὸ «Φῶς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἦλθε στὸν κόσμο, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι ἀγάπησαν καὶ ἔδωσαν τὴν καρδιὰ τοὺς στὸ σκοτάδι κι ὄχι στὸ Φῶς, γιατί τὰ ἔργα τοὺς εἶναι πονηρά» (Ἰωάν. 3,19), ὅπως λέγει ὁ εὐαγγελιστὴς τῆς ἀγάπης Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος.

          Οἱ σημερινὲς δύσκολες συνθῆκες διαβίωσης καθιστοῦν τὸν ἄνθρωπο «δρομέα» στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ἐπιβίωσή του. Κυνηγᾶ τὸ κέρδος ὡς μοναδικό του στόχο. Κουρασμένος ἀπὸ τὸ συνεχὲς τρέξιμο ἀπωθεῖ τὴν ἀνάγκη γιὰ ἀληθινὸ νόημα καὶ σκοπὸ στὴ ζωή του. Γι’ αὐτὸ στὴν πρώτη δυσκολία ἀπογοητεύεται, ἀφοῦ κατανοεῖ ὅτι βρίσκεται ἀκόμη στὸ μηδέν. Ὅλα μποροῦν νὰ τελειώσουν σὲ μία στιγμή. Νὰ ἔρθουν «τὰ πάνω κάτω», ὅπως λέμε. Βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε συνέχεια ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημέρωσης τὶς οἰκονομικὲς ἀποτυχίες καὶ τὰ ἀδιέξοδα ἀνθρώπων ποὺ σὲ μία στιγμὴ ἰσοπεδώθηκαν οἱ προσπάθειες μίας ζωῆς. Ἐπιχειρήσεις νὰ πτωχεύουν. Σπίτια ποὺ φτιάχτηκαν ἢ ἀγοράστηκαν μὲ δανεισμὸ νὰ κατάσχονται. Νοικοκυριὰ ποὺ ἄλλοτε μποροῦσαν νὰ τὰ βγάλουν πέρα ἀξιοπρεπώς, σήμερα νὰ δυσκολεύονται ἀκόμη καὶ γιὰ τὰ ἀπαραίτητα. Καὶ τὸ χειρότερο, ἡ ἐμφάνιση μίας ἀρρώστιας. Ὁ κλονισμὸς τῆς ὑγείας, μᾶς φέρνει ἀντιμέτωπους μὲ ἕνα βάρος ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε. Σηκώνουμε τὰ χέρια ψηλὰ καὶ προσπαθοῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε τὰ ἀμέτρητα «γιατί». «Γιατί σὲ μένα…..». «Τί ἔκαμα καὶ τιμωροῦμαι ἔτσι…..». Σ’ αὐτὴ τὴ δυσκολία σκεφτόμαστε τὸν Θεὸ ὄχι μόνο γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ τοῦ ρίξουμε καὶ τὶς ἀνάλογες εὐθύνες γιὰ τὴν κατάστασή μας. Γιατί δὲν μᾶς βοήθησε….. Γιατί ἔστειλε σέ μας αὐτὴ τὴ δυσκολία, αὐτὴ τὴ δοκιμασία……

          Ἔτσι καλύπτεται ἡ ἀνάγκη γιὰ πραγματικὸ νόημα στὴ ζωὴ ἀπὸ τὶς δυσκολίες καὶ τὰ ἀδιέξοδά της.

          Χριστς μως εναι λπίδα  μας. Εἶναι αὐτὸς πού μας δίνει τὴν δυνατότητα νὰ διαχειριστοῦμε τὶς δυσκολίες μας. Εἶναι τὸ Φῶς στὶς σκιὲς καὶ στὰ σκοτάδια μας. Αὐτὸς πού μας προσφέρει τὴν ἐλπίδα καὶ μᾶς καλεῖ μὲ τὰ λόγια του: «ἐλάτε κοντά μου ὅλοι ὅσοι μοχθεῖτε καὶ κοπιάζετε καὶ εἶστε φορτωμένοι ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῶν θλίψεων καὶ τῶν πλανῶν καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ἀναπαύσω καὶ θὰ σᾶς ξεκουράσω» (Μάτθ. 11,28).

Ἡ ἀναλογία ποὺ ὑπάρχει στὸ σκοτάδι καὶ στὴν ἄγνοια γιὰ τὸν Χριστὸ στὴν ἐποχὴ τῆς Καπερναοὺμ μὲ τὴν σημερινὴ ἐποχή, ἀποδεικνύεται περίτρανα  στὴν ἀδυναμία μας νὰ ὑπερβοῦμε τὴν ρουτίνα τῆς καθημερινότητας καὶ στὴν ἀδιαφορία μας γιὰ τὸ Φῶς ποὺ ἐκπέμπει ὁ Χριστός, δίνοντας νόημα καὶ σκοπὸ στὴ ζωή μας. Χωρὶς τὸν Χριστὸ όμως,  τὸ ὑπαρξιακό μας κενὸ θὰ γίνεται βαθύτερο. Οἱ ἀνασφάλειές μας θὰ μεγαλώνουν καὶ ἡ ζωή μας θὰ γίνεται πιὸ δύσκολη.

          δελφοί μου,

          Τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ εἶναι φῶς αἰώνιο καὶ ἡ πηγὴ τοῦ εἶναι ἀστείρευτη. Αὐτὸς ποὺ θὰ τὸ «ἀκολουθήσει πιστὰ –λέει τὸ Εὐαγγέλιο- δὲν θὰ περπατήσει στὸ σκοτάδι μὲ κίνδυνο νὰ γκρεμιστεῖ στὰ βάραθρα, ἀλλὰ θὰ ἔχει στὴ ζωὴ τοῦ τὸ ἀληθινὸ Φῶς ποὺ πηγὴ τοῦ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός» (Ἰωάν. 8,12) Ἃς τὸ ἀκολουθήσουμε γιὰ νὰ γευθοῦμε κι ἐμεῖς τὴν ἀληθινὴ ζωή.  Ἀμήν.

π. Χ.Κ.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2018

 

ΙΔ’ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 18,35-43)

«Κα ο προάγοντες πετίμων ατ να σιωπήσῃ»     

 

          Κυριακὴ σήμερα, ἀδελφοί μου, ἡμέρα τοῦ Κυρίου, ἡμέρα ἀναστάσιμη, ἐλπιδοφόρα. Ὅλοι ἐμεῖς ποὺ ὁδηγήσαμε τὰ βήματά μας στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ, εἴτε ἀπὸ εὐλαβῆ συνήθεια, εἰτε ἀπὸ τὶς πολλές προτροπὲς τῶν οἰκείων μας, εἴτε ἀκόμη, ἐπειδή αὐτὸ τὸ διάστημα ἀντιμετωπίζουμε κάποιο πρόβλημα στὴ ζωή μας καὶ θέλουμε νὰ προσευχηθοῦμε γιὰ νὰ λάβουμε τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Γιὰ ὅποιον ἀπὸ τοὺς παραπάνω λόγους, ἢ γιὰ ὁποιονδήποτε ἄλλο, βρισκόμαστε τὴν ἱερὴ αὐτὴ στιγμὴ ὑπὸ τούς θόλους τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ ναοῦ, ἂς γνωρίζουμε ὅτι δὲν θὰ φύγουμε ἀφώτιστοι. «Ἡ θεία Εὐχαριστία, εἶναι Θεοφάνεια καὶ μεταβάλλει ὅλη τὴν κτίση σὲ Θεοφάνεια», ὅπως σημειώνει σύγχρονος θεολόγος. Εἶναι μία ἀποκάλυψη. Ὁ καθένας, ὅπως οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ στὴ Μεταμόρφωση, σύμφωνα μὲ τὶς δυνάμεις μας, ζοῦμε  τὴ Θεοφάνεια αὐτή. Δὲν βλέπουμε ὅμως ὅλοι μὲ τὴν ἴδια ἔνταση τὸ Φῶς τὸ ἀληθινὸ καὶ δὲν ἐνεργοποιοῦμε ὅλοι τὰ χαρίσματα τοῦ ἐπουρανίου πνεύματος ποὺ ἐλάβαμε, ὅπως θά ψάλλουμε λίγο πρὶν τὴν ἀπόλυση. Γι’ αὐτὸ, τὰ αἴτημα τοῦ τυφλοῦ της σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, εἶναι καὶ δικό μας αἴτημα. Τὸν ρώτησε ὁ Κύριος: «Τί θέλεις νὰ σοῦ κάνω»; Ὅλους μας ρωτάει ὁ Κύριος τί ζητᾶμε ἀπ’ Αὐτόν. Πλουτῆ; ὑγεία; καταξίωση; δόξα; Δέ μας παρέχει τὸ Φῶς Τοῦ τὸ ἄκτιστο, ἂν δὲ Τοῦ τὸ ζητήσουμε.

 

 

 Ὁ τυφλὸς ἀπάντησε: «Κύριε, ἴνα ἀναβλεψω».  Νὰ δῶ τὸ φῶς μου θέλω, Κύριέ μου,  ἢ μᾶλλον νὰ δῶ το Φώς Σου. Φώτισέ με. Τὸ φῶς ὅμως δὲν ἦταν μόνο ὀργανικό, τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν, ἦταν φῶς ὑπαρξιακό, φῶς ἀληθινό καὶ αἰώνιο. Γι’ αὐτὸ μετὰ τὴ θεραπεία του, δὲν ἔκανε «τὴ ζωή του» καὶ ὅ,τι τυχὸν στερήθηκε ὅσο ἦταν τυφλὸς, ἀλλὰ ἀκολούθησε τὸ Χριστὸ, δοξάζωντάς Τὸν διὰ βίου. 

          Ἂς σταθοῦμε γιὰ λίγο, ἀδελφοί μου, στὴ σημείωση τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, λίγο πρὶν τὴ συνάντηση τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν τυφλό. Οἱ περαστικοί, προέτρεπαν μὲ ἔντονο τρόπο τὸν τυφλὸ νὰ σταματήσει νὰ φωνάζει τὸ Χριστό. «Σώπασε», τοῦ ἔλεγαν, «μὴ φωνάζεις!». Αὐτὸς ὅμως, μὲ περισσότερη δύναμη ψυχῆς, φώναζε: «Λυπήσου μὲ Κύριε!». Διαπιστώνουμε κι ἐμεῖς ὅσες φορὲς κάνουμε φιλότιμο ἀγῶνα νὰ πλησιάσουμε τὸ Θεὸ, ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς μας, παίρνουν τὴ θέση τοῦ διαβόλου. Διαβάλλουν, δηλαδὴ, καὶ ἐμποδίζουν τὴ σχέση μας μὲ τὸ Θεό. Μᾶς εἰρωνεύονται, μᾶς ἀποθαρρύνουν, μᾶς συκοφαντοῦν τοὺς ἱερεῖς, ἀμφισβητοῦν τὴν πίστη μας. «Σταμάτα πιὰ μὲ τὶς προσευχὲς καὶ τὶς νηστεῖες , τί θὰ καταφέρεις;Σταμάτα νὰ ἀκολουθεῖς τοὺς παπάδες. Τί θέλεις καὶ πηγαίνεις στὴν Ἐκκλησία συνέχεια, πᾶς νὰ ἁγιάσεις; Δὲ βλέπεις καμμία διαφορὰ στὴ ζωή σου , ὅλα στραβά σου πᾶνε..», μᾶς λένε. Τότε μέσα μας κάνουμε πάλη πνευματική. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ δοκιμάζεται ἡ πίστη μας, ἂν εἶναι βαθειά ἢ ἐπιφανειακή.

 

        ««Κα ο προάγοντες πετίμων ατ να σιωπήσῃ»

          Οἱ διπλανοί μας, οἱ φίλοι μας, πολλὲς φορὲς καὶ ἡ ἴδια μας ἡ οἰκογένεια, στέκεται ἐμπόδιο στὸ δρόμο πού μᾶς ὁδήγει στὸ Χριστὸ καὶ περνάει μέσα ἀπὸ τὴν Ἁγία Του Ἐκκλησία. Οἱ γονεῖς ἀποτρέπουν τὰ παιδιὰ τους από το νὰ ἐκκλησιάζονται συχνά, μήπως «ξεμυαλιστοῦν» καὶ  θελήσουν να γίνουν παπάδες. Ὁ φίλος ἀποτρέπει τὸ φίλο ἀπὸ τὴν ἐξομολόγηση, γιατί ὁ ἴδιος πότε δὲν τόλμησε νὰ ψάξει τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ ἀναλογιστεῖ τὰ λάθη του. Ἕνα σωρὸ δικαιολογίες καὶ ἐπιχειρήματα μᾶς ψιθυρίζει ὁ διάβολος, προκειμένου νὰ μείνουμε στὸ σκοτάδι, στὴ μόνιμη πνευματική μας τυφλότητα καὶ νὰ γίνουμε ὑποχείριά του. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὅποιος κάνει πνευματικὸ ἀγώνα, εἶναι δυσάρεστος στοὺς γύρω του. Τοὺς ὑπενθυμίζει μὲ τὴ ζωή του καὶ τὴν ὅλη συμπεριφορὰ του,  τὰ δικά τους πάθη, τὴ δίκη τοὺς ὀλιγοπιστία. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ὅμως, ἀδελφοί μου, μποροῦν νὰ γίνουν οἱ μεγάλοι εὐεργέτες μας. Ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε ἀπόλυτα πεπεισμένοι γιὰ τὸ δρόμο ποὺ διαλέξαμε, ἀντιμετωπίζοντας μέ ὑπομονή τὴ δυσαρέσκεια καὶ τόν πόλεμο τῶν ἐπικριτῶν μας, γινόμαστε ἀκόμη πιὸ ἰσχυροὶ ἀγωνιστές. Ὅσο αὐτοί μας ἀποτρέπουν ἀπὸ τὸ Χριστὸ, τόσο ἐμεῖς ἂς φωνάζουμε ὅπως ὁ ἰαθεῖς τυφλὸς: «Ἰησοῦ, Υἱὲ Δαβίδ, ἐλέησέ μας». Γιατί ἡ σχέση μας μὲ τὸ Χριστὸ δὲν εἶναι ἰδιοτελής, οὔτε περιστασιακή, ἀλλὰ σχέση ἀγάπης καὶ ἀπόλυτης ἐμπιστοσύνης. Ο σήμερα εορταζόμενος Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης μας τονίζει πως ένα είναι το ζητούμενο στη ζωή μας. Η αγάπη, η λατρεία στον Χριστό και η αγάπη στους συνανθρώπους μας. Να είμαστε όλοι ένα, με κεφαλή τον Χριστό. Έτσι μόνο θα αποκτήσουμε τη χάρη, τον ουρανό την αιώνια ζωή. Κανείς δεν μπορεί να φτάσει στον Θεό, αν δεν περάσει από τους ανθρώπους. Να αγαπάμε , να θυσιαζόμαστε ανιδιοτελώς, χωρίς να ζητάμε ανταπόδοση . Εδώ κρύβεται το μεγαλύτερο βάθος του μυστηρίου της Εκκλησίας μας.

           «Προσελκύστε, λοιπόν, τος δελφούς μας στν κκλησία», μᾶς συμβουλεύει μὲ ἀγωνιστικὸ φρόνημα ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος, προτρέψτε τος πλανημένους, συμβουλέψτε τους χι μόνο μ λόγια, λλ κα μ ργα. Κι ν κόμα τίποτα δν πες, λλ βγες π τν ερ σύναξη, δείχνοντας στος πόντες – κα μ τν μφάνιση κα μ τ βλέμμα κα μ τ φων κα μ τ βάδισμα κα μ᾿ λη σου τ σεμνότητα – τό  κέρδος πο ποκόμισες π τ ναό, ατ εναι ρκετ γι παραίνεση κα συμβουλή. Γιατ τσι πρέπει ν βγαίνουμε π τ ναό, σν π τ ερ δυτα, σν ν κατεβαίνουμε π τος διους τος ορανούς. Δίδαξε σους δν κκλησιάζονται τι ψαλες μαζ μ τ Σεραφείμ, τι νήκεις στν οράνια πολιτεία, τι συναντήθηκες μ τ Χριστ κα μίλησες μαζί Του. ν τσι ζομε τ θεία Λειτουργία, δν θ χρειαστε ν πομε τίποτα στος πόντες. λλ βλέποντας κενοι τ δική μας φέλεια, και την αγάπη που ζήσαμε εδώ στο ναό, θ νιώσουν τ δική τους ζημι κα θ τρέξουν γρήγορα στν κκλησία, γι ν᾿ πολαύσουν τ δια γαθά, μ τ χάρη κα φιλανθρωπία το Κυρίου μας ησο Χριστο, στν ποο, μαζ μ τν Πατέρα κα τ γιο Πνεμα, αώνια νήκει δόξα».  Αμήν! 

                                                                                                                                     π. Χ.Κ

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018 Θ΄ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 12, 16-21)

«Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω»

 

Με αυτή την προτροπή, αγαπητοί μου αδελφοί , κατακλείει ο Χριστός μας την παραβολή του άφρονος πλουσίου που ακούσαμε προ ολίγου. Ας προσπαθήσουμε μέσα από τα διδακτικά θεία λόγια της παραβολής , να ενεργοποιήσουμε κι εμείς οι σύγχρονοι ακροατές τους την πνευματική μας ακοή , δηλαδή τη δυνατότητα να προσλαμβάνουμε και να κατανοούμε την διδασκαλία του Ευαγγελίου . Να βάζουμε βαθειά στην ψυχή μας τα σωτήρια μηνύματα του , πολύ δε περισσότερο να γίνουμε ποιητές , δηλ. έμπρακτοι τηρητές των προσταγμάτων του Θεού. Ας γίνουν οι καρδιές μας διψασμένη γη που προσμένει ύδωρ εξ ουρανού για να καρποφορήσει.

Τρία σημεία της παραβολής ας προσέξουμε, αδελφοί μου. «Ανθρώπου τινός πλουσίου εφόρησεν η χώρα».Ένας πλούσιος άνθρωπος , μας λέει παραβολικά ο Χριστός μας , δέχτηκε μια επιπλέον ευλογία από το Θεό. Τα χωράφια του καρποφόρησαν πολύ θα λέγαμε τη χρονιά εκείνη είχε καλή και μεγάλη σοδειά. Ευεργεσία από τον ουρανό , διότι χωρίς τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες , χωρίς την ευλογία του Θεού τίποτε δε θα μπορούσε να γίνει.

Το δεύτερο σημείο στο οποίο αξίζει να σταθούμε είναι ο λογισμός του πλουσίου: σκέφτηκε χωρίς ακόμη να το πραγματοποιήσει , να φτιάξει μεγαλύτερες αποθήκες για να συσσωρεύσει εκεί όλους τους καρπούς και όλα τα αγαθά του για να τα προφυλάξει και να τα έχει να τα βλέπει και να χαίρεται . Προχώρησε την σκέψη του λέγοντας ο ίδιος στον εαυτό του ότι με τόσα αγαθά θα μπορεί να ζήσει πολλά πολλά χρόνια γεμάτος από απολαύσεις και χωρίς την καθημερινή μέριμνα για τον επιούσιο και χαμογέλασε πανευτυχής.

Και , τρίτον τα λόγια του Θεού στον ύπνο του : Άμυαλε άνθρωπε , αυτή τη νύχτα οι δαίμονες ζητάνε από σένα την ψυχή σου, διότι χαίρονται που ξέχασες το Θεό και τον προορισμό σου στη γη. Οι δαίμονες θέλουν την ψυχή σου για να την βασανίσουν , γιατί σε βρήκαν στη στιγμή της μεγαλύτερης πτώσης σου , σε βρήκαν χωρίς ίχνος αγάπης , χωρίς ευσπλαχνία και γεμάτο από εγωπάθεια και αυταρέσκεια . Αυτή είναι η πιο κατάλληλη στιγμή γι΄ αυτούς τους μισανθρώπους δαίμονες για να σε οδηγήσουν στην αιώνια απώλεια.

Δε γνωρίζουμε αν πράγματι πέθανε ο πλούσιος εκείνη τη νύχτα η αν άλλαξε τρόπο σκέψης . Αν συνετίστηκε από άφρονας: άμυαλος που ήταν και του χάρισε ο Θεός ημέρες και χρόνια για να μετανοήσει έμπρακτα.

Ποια μεγάλη θεϊκή αρετή , η ύψιστη των αρετών , κρύβεται πίσω τα παραβολικά λόγια του Χριστού και χρειάζεται να έχουμε όλοι εμείς « ώτα ακούειν » , δηλ. διάθεση και ελεύθερη συγκατάθεση να τη δεχθούμε και την κάνουμε κι εμείς βίωμα μας; Ή αρετή της αγάπης.

Από αγάπη ο Θεός μας στέλνει τις τόσες δωρεές του και καθημερινά μας ευεργετεί , όπως τον πλούσιο. Βεβαίως κι αυτός είχε χαρίσματα , ήταν εργατικός και μεθοδικός , αλλά χωρίς αγάπη για το Θεό αφού τον ξέχασε και ούτε καν τον ευχαρίστησε για όλα αυτά. Ξέχασε αναπόφευκτα και το διπλανό του ο πλούσιος . Του φτωχού είναι το ψωμί που πετάς , του άστεγου το ρούχο που φυλάττεις στο σπίτι σου, και του μοναχικός ο χρόνος που σπαταλάς, θα μας πει ο Ιερός Χρυσόστομος. Οι πλούσιες και αναρίθμητες δωρεές του Θεού προς τον καθένα μας είναι ευκαιρίες για να κάνουμε πράξη το νόμο της αγάπης και της δικαιοσύνης . Αυτός μας τα εμπιστεύτηκε για την τελείωση μας. Ο άφρων πλούσιος σκέφτηκε μόνο τον εαυτό του και έζησε αυτή την μεγάλη πτώση και ύβρη. Στον Παράδεισο είναι αδύνατο να πάμε σαν μονάδες, κλεισμένοι στην αυτάρκεια και αυταρέσκεια μας. Ποτέ να μην ξεχνάμε την ώρα του θανάτου μας και να αναλογιζόμαστε ποια ψυχικά εφόδια θα έχουμε αποταμιεύσει με τον αγώνα μας και την αγάπη μας. Αν σκεπτόμαστε καθημερινά ότι είμαστε περαστικοί από τον κόσμο αυτό , όχι με μελαγχολική διάθεση και απελπισία , αφού είναι ο μόνος κανόνας χωρίς εξαιρέσεις, αλλά έχοντας πάντα το Θεό στη ζωή μας , όπως τώρα τον ζούμε και τον κοινωνούμε μέσα στον οίκο του , τελώντας το μυστήριο της αιώνιας ζωής , τη Θεία Λειτουργία … Αν κοιτούσαμε και λίγο δίπλα μας με πραγματική αγάπη , όχι υποκριτική και επιδερμική ,αλλά αγάπη με θυσίες και πολύ ταπείνωση , τότε η ζωή μας εδώ στον κόσμο θα ήταν πιο γαλήνια , χωρίς το τόσο άγχος που μας καταστρέφει και χωρίς τις τόσες αδικίες και αθλιότητες που συντελούνται και ευθύνονται για την παρούσα οικονομική και ηθική κρίση της ανθρωπότητας.

Αδελφοί μου , ας βάλουμε μέσα μας τα λόγια της σημερινής παραβολής. Είναι κι αυτά Δώρο του Θεού , για να μας σοφίσει , να μαλακώσει τις πετρωμένες καρδιές και τις επαναπαυμένες συνειδήσεις μας και να μας μεταμορφώσει από άφρονες πολίτες του κόσμου τούτου – υποδουλωμένους στην ύλη και το «εγώ» – σε συνετούς πολίτες της Βασιλείας του Θεού , την οποία , είθε , να κατακτήσουμε , ασκώντας όσο ζούμε την εν Χριστώ αγάπη , Αμήν!

ΚΥΡΙΑΚΗ 4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018

«Απέλαβες συ τα αγαθά σου έν τη ζωή σου»

Αγαπητοί μου αδερφοί,

Το κεντρικό θέμα της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής, δεν είναι η καταδίκη του πλούτου και η εξύμνηση της φτώχειας όπως φαίνεται με μια πρώτη ματιά. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς μας δίνει να καταλάβουμε ότι το κοινωνικό πλαίσιο της εποχής εκείνης δεν είναι αδιάφορο για τον Χριστό, αλλά δεν αποτελεί και τον κεντρικό στόχο του όταν διηγείται την παραβολή. Ο φτωχός δεν κερδίζει την εύνοια του Θεού επειδή είναι φτωχός αλλά επειδή στηρίζει τις ελπίδες τους στο Θεό, στην αιωνιότητα και ζει σύμφωνα με την εντολή του. Και ο πλούσιος δεν είναι καταδικασμένος μόνο και μόνο επειδή έχει περίσσευμα υλικών αγαθών αλλά επειδή κινδυνεύει να παγιδευτεί στον πλούτο και να χάσει το νόημα της ζωής. Η αναζήτηση, λοιπόν, του νοήματος για τη ζωή δεν αποτελεί μόνο πρόβλημα της φιλοσοφίας, αλλά και στοιχειώδη καθημερινή ανάγκη του καθενός μας.

Μόλις αποκτήσει ο άνθρωπος συνείδηση του εαυτού του, διερωτάται για το νόημα της ζωής του. Και με την απάντηση που δίνει στο ερώτημα αυτό προδιαγράφει την στάση του στα επιμέρους προβλήματα της καθημερινότητας όπως είναι το ερώτημα , το πρόβλημα για την επιβίωση και την φτώχεια και την χρήση του πλούτου. Συχνά πολλοί άνθρωποι συναντούν αδυναμία στην εξεύρεση νοήματος στη ζωή. Ίσως κι εμείς οι πιστοί αν και φαντάζει σχήμα οξύμωρο. Μεγαλύτερη αδυναμία παρουσιάζεται σήμερα που ο άνθρωπος πραγματοποιεί καταπληκτικές προόδους στην επιστήμη και κυρίως την τεχνολογία, που επεκτείνει την εξουσία του πέρα από τον πλανήτη που κατοικεί , και κατορθώνει να χαρτογραφεί το γονιδίωμα του. Έτσι η αδυναμία αυτή του ανθρώπου παρουσιάζεται ως τραγική ειρωνεία. Ο άνθρωπος λοιπόν που σημειώνει τόσες επιτυχίες στην επιστήμη και την τεχνολογία και έχει στην κατοχή του υλικά αγαθά περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, αστοχεί στην αναζήτηση νοήματος της ζωής. Αυτό όμως από εκκλησιαστική σκοπιά δεν είναι παράξενο αλλά τελείως φυσικό και αναμενόμενο. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να βρει το νόημα της ζωής του με την προσκόλληση του στον υλικό κόσμο, αλλά με την αναφορά του στο Θεό. Όσο περιορίζεται στον υλικό κόσμο, υποδουλώνεται στην φυσική αναγκαιότητα . Με την αναφορά του όμως στο Θεό, ελευθερώνεται από την αναγκαιότητα αυτή και ολοκληρώνεται ως πρόσωπο. Η εκκλησία θεωρεί τον άνθρωπο ως πρόσωπο και όχι ως άτομο. Αυτό είναι μία βασική θεώρηση. Είναι η ανθρωπολογία της εκκλησίας μας. Ο εγκλωβισμός μας ως εκτούτου στην ύλη και τα υλικά αγαθά, όπως παρουσιάζεται στην σημερινή ευαγγελική περικοπή και όπως χαρακτηρίζει τον άνθρωπο της εποχής μας, εμποδίζει την προσέγγιση του νοήματος στη ζωή και την θεώρηση του ανθρώπου ως πρόσωπο κατ εικόνα Θεού πλασμένου. Το νόημα της ζωής βρίσκεται συνεπώς σε σχέση με την αιτία της υπάρξεως της το Θεό. Η πίστη στο Θεό και η αναγνώριση της αγάπης του για τον άνθρωπο είναι αυτά που δίνουν νόημα στην ανθρώπινη ζωή. Η αληθινή ζωή προέρχεται από την πηγή της ζωής, τον Θεό. Όποιος αποσυνδέεται από τον Θεό -ο καθένας μας είναι ελεύθερος να το κάνει- είναι ουσιαστικά νεκρός έστω και αν εμφανίζεται ως το ζωντανός. Η πραγματική ζωή βρίσκεται πέρα από τη φθορά και τον θάνατο. Ο άνθρωπος είναι φθαρτός και θνητός ενώ ο Θεός άφθαρτος και Αθάνατος. Ο φθαρτός και θνητός άνθρωπος βρίσκει την αιώνια ζωή με τη μετοχή του στην χάρη του Θεού και έτσι νικάει την φθορά και τον θάνατο. Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις οι λέξεις πλούσιος και φτωχός που χρησιμοποιεί σήμερα ο Ευαγγελιστής Λουκάς έχουν περισσότερο θεολογικό πάρα κοινωνικό περιεχόμενο. Εκείνο στο οποίο αποβλέπει είναι η επισήμανση ενός πραγματικού κινδύνου , του κινδύνου της αυτάρκειας και της πεποίθησης ότι η ευημερία είναι ατελείωτη. Του κινδύνου απομάκρυνσης από την αλήθεια ότι τα υλικά αγαθά είναι πρόσκαιρα και φθαρτά. Η παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου θέλει να στρέψει την προσοχή μας και στο ότι η παρούσα ζωή συνδέεται οργανικά με την μέλλουσα ζωή. Η κοινωνία με τον Θεό κατά την παρούσα ζωή αποτελεί προϋπόθεση για τη διατήρηση της στην μέλλουσα. Η θεώρηση αυτή της ανθρώπινης ζωής εισάγει μια ριζική ανατροπή και στην θεώρηση του κόσμου. Τίποτε δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως αγαθό όταν περιορίζεται στον κόσμο και δεν συνδέεται με την αιώνια ζωή. Τα πλούτη, οι τιμές, τα αξιώματα, η υγεία και η ίδια ακόμη η ζωή, δεν αποτελούν σε τελική ανάλυση αγαθά από μόνα τους. Κάτι τους λείπει. Όταν δεν εντάσσονται στην γενικότερη σχέση ανθρώπου- Θεού και ανθρώπου –συνανθρώπου είναι μεν αγαθά αλλά ολοκληρώνουν πολύ σύντομα την ευεργετική τους ιδιότητα. Ας επικεντρώσουμε λοιπόν, αδελφοί μου, όλες μας τις πνευματικές και σωματικές δυνάμεις σ’ αυτό το στόχο. Στο να βρούμε νόημα στη ζωή μας και στο να αναζητήσουμε αυτό το νόημα στην σχέσεις μας με το Θεό πατέρα και με τους αδελφούς μας. Αμήν

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018, Ζ΄ ΛΟΥΚΑ   (Κατά Λουκάν 8,41-56)

 

Η πίστη στο Χριστό , αδελφοί μου συνετέλεσε και τα δύο θαύματα που ακούσαμε από το σημερινό ευαγγέλιο.

Η γυναίκα που έπασχε από χρόνια αιμορραγία, με δυνατή πίστη , πλησίασε τον Παντοδύναμο Ιησού Χριστό και μόνο με ένα άγγιγμα του ιματίου του αμέσως βρήκε τη θεραπεία που κανένας γιατρός δεν μπόρεσε να της δώσει.

Η πίστη του αρχισυνάγωγου Ιάειρου που ικέτευσε τον Ιησού να σώσει την κόρη του που πέθαινε βαριά άρρωστη, έκανε το θαύμα και ο Χριστός μας την ανέστησε σαν από ύπνο.

Και εμείς όμως χρειαζόμαστε πίστη , αδελφοί μου , όσο απλό κι αν φαίνεται , για να ακούσουμε τα λόγια του Ευαγγελίου και να τα βάλουμε στην καρδιά μας. Να αποδεχθούμε με πλήρη ελευθερία ότι ο Χριστός , όπως προφήτευσε ο Ησαΐας είναι αυτός που «τας ασθενείας ημών έλαβε και τας νόσους εβάστασε».

Πίστη σε θαύματα τον 21ο αιώνα που κυριαρχεί η λογική , που οι επιστήμες έχουν προχωρήσει τόσο που ο άνθρωπος μοιάζει παντοδύναμος και κυρίαρχος του σύμπαντος; Για πολλούς η πίστη θεωρείται αδυναμία ή αφέλεια και απευθύνεται σε παιδιά , σε ολιγογράμματους ή σε άτομα της τρίτης ηλικίας που δεν έχουν με τι να ασχοληθούν.

Κι όμως η πίστη είναι δύναμη. Είναι πάνω από την περιορισμένη λογική του ανθρώπου που παρ΄όλα τα επιτεύγματά του δε βρήκε λύση για τα προσωπικά του αδιέξοδα , ούτε το φάρμακο που φέρνει την ευτυχία και ζει γεμάτος άγχος και ανασφάλειες.

Μας χρειάζεται η πίστη. Η ορθόδοξη πίστη , καθαρή από δεισιδαιμονίες και προλήψεις. Πίστη στον Τριαδικό Θεό. Στο Θεό και πατέρα όλων μας , στον Ιησού Χριστό , τον Υιό του Θεού τον Σωτήρα του ανθρώπινου γένους και Κεφαλή του Σώματος της Εκκλησίας και στο πνεύμα το Άγιο που με τη Χάρη του τελούνται τα Ιερά Μυστήρια , που είναι τα μοναδικά μέσα μετάδοσης της θείας χάρης στον άνθρωπο. Πίστη με την απλότητα ενός μικρού παιδιού που εμπιστεύεται απόλυτα τον πατέρα του αλλά και την ωριμότητα που αποκτάται από την εμπειρία του χριστιανικού αγώνα.

Ο Απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους επιστολή του μας δίνει τον ορισμό της πίστης: «Πίστη σημαίνει σιγουριά γι΄αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα γι΄αυτά που δεν βλέπουμε». Πιστεύω σημαίνει ελπίζω- βγαίνω από τα στενά όρια του χώρου και του χρόνου , αφήνω στη άκρη τον εγωισμό μου για να συναντήσω το Θεό που είναι ο Πλάστης μου.

Η πίστη μας είναι ο μοναδικός δρόμος για να συναντήσουμε το Θεό και να βρούμε το σκοπό της ύπαρξής μας πάνω στη γη. Δεν είναι κάτι το παράλογο , ξεκινά από τη λογική , από το νου μας για να φτάσει στις καρδιές μας. Για το χριστιανό δεν ισχύει το «Πίστευε και μη ερεύνα» αλλά το «Ερευνάτε τας γραφάς» δηλαδή να ερευνούμε το τί πιστεύουμε και αν δεν μπορούμε μόνοι μας να ρωτάμε και να καταρτιζόμαστε για να μην πέσουμε θύματα σε αιρέσεις και κακοδοξίες. Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή.

Μοιάζει με ανηφορικό μονοπάτι η πίστη. Οι δυσκολίες μεγάλες και οι πειρασμοί πολλοί. Για να φτάσουμε αισίως στην κορυφή μόνοι μας είναι αδύνατο. Χρειάζεται να κατανοήσουμε τις αδυναμίες μας , να ζητήσουμε τη βοήθεια του Θεού και να είμαστε ενεργά μέλη της Εκκλησίας Του. Μέσα στην Εκκλησία ο καθένας με τον αγώνα και την προσώπικότητα του , τα προτερήματα και τις ιδιαιτερότητές του βρίσκει τα εφόδια να σταθεί όρθιος στις ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές της ζωής. Ας αναζητήσουμε το Θεό μέσα μας , στην ψυχή μας , στη συνείδησή μας . Και όσο θα δυναμώνει η πίστη μας τόσο πιο ζωντανή θα γίνεται η προσευχή μας. Με την προσευχή θα αποκτάμε υπερκόσμια βιώματα και την εμπειρία της ύπαρξης του Θεού. Ξεκουραζόμαστε και ανανεωνόμαστε πνευματικά. Αντλούμε τη δύναμη για να επιδοθούμε σε έργα – να κάνουμε τη θεωρία πράξη καθαρίζοντας την ψυχή μας από αμαρτίες και καλλιεργώντας τις αρετές . Κυρίως την αγάπη και την ταπείνωση. Ο Θεός δεν είναι μια αφηρημένη έννοια δεν είναι μια απρόσωπη ανώτερη δύναμη ούτε ένας Θεός που περιμένει να δει πότε θα αμαρτήσουμε για να μας τιμωρήσει. Είναι η Αγάπη, η συγγνώμη η Αλήθεια , ο Φιλάνθρωπος Θεός που μας αποκαλύφθηκε με τον Ιησού Χριστό που έγινε άνθρωπος και θυσιάστηκε για μας.

Η Αγία Γραφή είναι γεμάτη από παραδείγματα ζωντανής πίστης. Ο βασιλιάς Δαβίδ που αντιμετώπισε το Γολιάθ , ο Αβραάμ που ήταν έτοιμος να θυσιάσει το γιό του , ο Ιώβ που υπέμεινε τόσες θλίψεις.

Η πίστη δυνάμωσε τους Αποστόλους να κηρύξουν το ευαγγέλιο σε όλη την οικουμένη . Τους Αγίους μάρτυρες και ομολογητές να δώσουν τη ζωή τους για το Χριστό .

Ενέπνευσε τους Αγίους Πατέρες και Διδασκάλους της Εκκλησίας μας να διατυπώσουν τα ορθόδοξα δόγματα και με τα συγγράματά τους να μας δώσουν πνευματική τροφή , για να μπορούμε να έχουμε ανόθευτα στις μέρες μας τη διδασκαλία του Ευαγγελίου και το ορθόδοξο βίωμα. Η πίστη είναι η κινητήρια δύναμη των οσίων ασκητών για να αφήσουν τον κόσμο, να αφιερωθούν στο Θεό, να έρθουν σε ολομέτωπη σύγκρουση με το διάβολο και να απαλλαγούνε από τους πειρασμούς με τη δύναμη του Ονόματος του Χριστού. Ακόμη οι πρόγονοί μας για του Χριστού την πίστη την αγία, αναμετρήθηκαν με πανίσχυρους εχθρούς και τους αντιμετώπισαν. Αυτούς τιμούμε και σήμερα ενθυμούμενοι το έπος του 1940.

Μήπως τελικά από όλα τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι δεν είναι η λογική το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο αλλά η πίστη; Όλα είναι δυνατά σ΄αυτόν που πιστεύει. «Μπορεί να δει κάτω από το νερό του βαπτίσματος τη χάρη που αναγεννά την ανθρώπινη φύση. Κάτω απ΄το λάδι του ευχελαίου τη δύναμη της ίασης. Κάτω από τα είδη του άρτου και του οίνου , το σώμα και το αίμα του Χριστού. Με τη πίστη ο χρόνος μεταβάλλεται σε αιωνιότητα ο χώρος σε άπειρο και το φθαρτό σε αιώνιο» , όπως μας λέει σύγχρονος ορθόδοξος συγγραφέας.

Αδελφοί μου,

δεν είναι απλή υπόθεση η πίστη. Είναι τρόπος ζωής πέρα από λόγια και εξωτερικούς τύπους. Ας παρακαλούμε τον Κύριό μας να μας βοηθήσει να την αυξάνουμε για να ακούσουμε κι εμείς από τον Κύριο μας , όπως η θεραπευθείσα γυναίκα του ευαγγελίου το: «Η πίστη σου σέσωκέ σε , ύπαγε εις ειρήνην ». Αμήν!

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 21  ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018,  ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 8, 26 – 39)

 

Έναν νεαρό άνθρωπο συναντά ο Χριστός, αγαπητοί μου αδελφοί, κατά την σημερινή ευαγγελική περικοπή, στη χώρα των Γαδαρηνών, μια περιοχή από την άλλη πλευρά του Ιορδάνη ποταμού και της λίμνης Γεννησαρέτ. Θλιβερή ήταν η εικόνα του. Όπως αναφέρει το Ευαγγέλιο «ρούχο δεν ντυνόταν, ούτε έμενε σε σπίτι, αλλά ζούσε στα μνήματα». Στη θέα του Ιησού φωνάζει: «Τι δουλειά έχεις εσύ με μένα Ιησού, Υιέ του ύψιστου Θεού; Σε παρακαλώ μη με βασανίσεις». Στην περιοχή ήταν γνωστός ως δαιμονισμένος. Πολλές φορές όταν βρισκόταν σε κρίση,  οι άνθρωποι τον έδεναν με αλυσίδες, αλλά εκείνος και πάλι τις έσπαζε και έφευγε στις ερημιές.

Ο Ιησούς, διατάζει τα δαιμόνια να φύγουν από τον άνθρωπο. Ο Θεός σε αντιπαράθεση με τον διάβολο.

Ποιος είναι ο διάβολος; Είναι, όπως νομίζουν πολλοί σήμερα, το κακό που είναι αντίρροπο του καλού, δηλαδή ότι ο κόσμος κατέχεται από δύο δυνάμεις, του καλού και του κακού, που όταν το κακό κυριαρχεί εμφανίζονται τέτοιες περιπτώσεις σαν του δαιμονισμένου Γαδαρηνού; Στην Αγία Γραφή, όχι μόνο δεν είναι ίση η δαιμονική δύναμη του Θεού, αλλά ούτε καν δημιουργήθηκε ως τέτοια από τον Θεό. Γνωρίζουμε ότι όλα τα δημιουργήματα του Θεού είναι «καλά λίαν». Άρα δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι οι δαίμονες δημιουργήθηκαν από τον Θεό ως εχθροί του ανθρώπου, γιατί έτσι θα πρέπει να δεχτούμε ότι ο Θεός μπορεί να είναι πηγή και του κακού.

Ας δούμε τι λένε τα πατερικά κείμενα για το θέμα αυτό.

Ο διάβολος είναι άγγελος που εξέπεσε, έχασε την αποστολή του. Οι άγγελοι , κατά τον Μέγα Βασίλειο, δημιουργήθηκαν πριν από τον υλικό κόσμο, ενώ ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος συμπληρώνει πως δημιουργήθηκαν με κίνητρο την «εκστατική» αγάπη και αγαθότητα του Θεού, με σκοπό να συμμετέχουν ως λογικά όντα στη μακαριότητά Του. Σύμφωνα με τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό, υπηρετούν το Θεό και είναι κατά χάριν αθάνατοι. Στόχος των αγγέλων είναι η προσπάθεια σωτηρίας των ψυχών. Παρ’  όλη τη καθαρότητα και απλότητα της αγγελικής φύσης, οι άγγελοι είναι δεκτικοί της κακίας. Αποτέλεσμα της ελευθερίας τους είναι η πτώση του Εωσφόρου. Σύμφωνα με πολλά αποσπάσματα πατερικών έργων, ο Εωσφόρος, πριν από την πτώση του, ήταν ο σπουδαιότερος, ο πρώτος στην ιεραρχία των αγγέλων. Το όνομά του σήμαινε «αυτός που μεταφέρει το φως». Η μετέπειτα ονομασία του ως «σατανάς» , εβραϊκή λέξη που σημαίνει στα ελληνικά «διάβολος» και δηλώνει τον επίβουλο, τον εχθρό, του δόθηκε επειδή αυτός που άλλοτε «έφερε το φως» μετατράπηκε στον κατεξοχήν εχθρό του ανθρώπου. Επειδή είχε μεγάλη δόξα, η υπερηφάνειά του μετατράπηκε σε αλαζονεία. Η αλαζονεία , λοιπόν, ήταν ένα από τα βασικά αίτια που οδήγησαν τον Εωσφόρο στην πτώση. Δεν είναι επομένως το αντίπαλο δέος του Θεού, ούτε είναι δυνατότερος από τον άνθρωπο. Το κακό κυριεύει τον άνθρωπο, μόνο όταν του παραχωρηθεί η ελευθερία  να το κάνει.

Τα δαιμόνια, στην περίπτωση της περικοπής αυτής του Ευαγγελίου, βλέποντας τον Ιησού κραυγάζουν και τον παρακαλούν να μην τα βασανίσει, αλλά να επιτρέψει να μεταβούν στην αγέλη των χοίρων, πράγμα που τους το επέτρεψε. Το αποτέλεσμα ήταν να ορμήσει το κοπάδι στον γκρεμό και να πνιγεί στη λίμνη, ενώ ο δαιμονισμένος άνδρας, με τη διαταγή του Κυρίου, θεραπεύεται από την επήρεια του κακού. Δύο στοιχεία χρειάζεται να συγκρατήσουμε εδώ: Το πρώτο είναι ότι ο σατανάς παραμένει αμετακίνητος και αμετανόητος, διαβάλλοντας πάντοτε το ανθρώπινο γένος και επεκτείνοντας τη σκιά του ακόμη και μέσα στην άλογη φύση  και επιφέρουν το κακό ακόμη και στα ζώα.   Το δεύτερο στοιχείο είναι η ριζική αλλαγή στη ζωή του πρώην δαιμονισμένου. Οι συγχωριανοί του «βρήκαν τον άνθρωπο, από τον οποίο βγήκαν τα δαιμόνια να κάθεται δίπλα στον Ιησού, να φοράει ρούχα και να φέρεται λογικά». Είχε βρει την πνευματική του υγεία από τον Ιησού και διέθετε πλέον τη βασική ανθρώπινη ιδιότητα, την επικοινωνία. Συνομιλούσε μαζί Του.

Αδελφοί μου,

Ο πολύς κόσμος, όπως και οι Γεργεσηνοί, φοβούνται τις ουσιαστικές αλλαγές στη ζωή. Συμβιβάζονται με το μέτριο. Η λογική του κόσμου είναι πολλές φορές αντίθετη από τη λογική του Χριστού, που μας προσκαλεί συνεχώς να καθίσουμε δίπλα Του για να μας ειρηνεύσει και να δώσει πραγματικό νόημα στη ζωή μας. Για να είμαστε σε θέση, όπως ο πρώην δαιμονισμένος , να διώξουμε το κακό από τη ζωή μας,  να απομακρυνθεί κάθε φόβος και να διαλαλούμε όσα κάνει ο Ιησούς σε όσους θέλουν να αλλάξουν τη ζωή τους. Αμήν.