ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ – 23 Φεβρουαρίου 2020 (Ματθ. 25, 31-46)

«Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον». Παράδεισος και Κόλαση. Δυο έννοιες παρεξηγημένες. Ίσως στις μέρες μας, αδελφοί μου, θεωρηθεί κάποιος αφελής όταν λέγει ότι πιστεύει στην αιώνια ζωή. Και όμως ο θεόπνευστος λόγος του Ευαγγελίου που ακούσαμε σήμερα, Κυριακή της Απόκρεω, ο αληθινός Λόγος του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, ορίζει αυτές της δυο καταστάσεις (του Παραδείσου και της Κολάσεως) με το να βγάζει τα όρια, τους όρους και τις προϋποθέσεις προκειμένου να βιώσουμε τη χριστιανική αγάπη.

Μας προτρέπει σήμερα ο Χριστός, αδελφοί μου, να κάνουμε μια ηρωική έξοδο. Να αποδράσουμε από τα στενά όρια του ατομισμού και της αυτάρκειάς μας, για να συναντήσουμε τον «πλησίον»μας και να βρούμε τελικά στο πρόσωπο του αδελφού μας τον ίδιο το Θεό, κατά το πατερικό ρητό «είδες τον αδελφόν σου, είδες Κύριον τον Θεόν σου». Γιατί όμως να βλέπουμε στον αδελφό μας τον ίδιο το Θεό; Αν ο αδελφός μας δεν πληροί τις προϋποθέσεις, γιατι να αξίζει την αγάπη μας; Επειδή όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως είμαστε πλασμένοι «κατ΄ εικόνα Θεού». Έχουμε λάβει από της δημιουργίας μας την δυνατότητα της αθανασίας και της αναμαρτησίας. Μας προίκησε ο Θεός με το νοερό και το αυτεξούσιο, όπως λέγουν οι μεγάλοι Θεολόγοι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Με τα προσόντα αυτά που λάβαμε ως δωρεά από το Θεό, μπορούμε να αναπτυχθούμε και να τελειοποιηθούμε, βαδίζοντας προς το «καθ΄ ομοίωσιν». Η παρακοή όμως, άλλαξε την πορεία μας. Αυτονομηθήκαμε από την πηγή της ζωής. Θελήσαμε να φτάσουμε τον Θεό χωρίς τον Θεό. Δεν έπαψε όμως ποτέ ο μεγάλος Πατέρας και Δημιουργός μας να μας αγαπά!

Κατά τον ευαγγελιστή Ιωάννη «Ο Θεός αγάπη εστί». Η αγάπη δεν είναι απλώς και μόνον μια από τις αρετές του Θεού. Ο Θεός είναι όλος αγάπη. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός έδωσε καινούρια εντολή στους μαθητές του πριν από το Εκούσιο Πάθος Του: «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν , ίνα αγαπάτε αλλήλους». «Σας δίνω νέα εντολή να αγαπάτε ο ένας τον άλλο, όπως εγώ σας αγάπησα, έτσι και εσείς να αγαπάσθε μεταξύ σας. Από αυτό θα σας ξεχωρίζουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, εάν έχετε αγάπη μεταξύ σας». Να λοιπόν, με ποιό κριτήριο θα αποδώσει δικαιοσύνη κατά την Δευτέρα Παρουσία Του ο Κύριος.

Οι έξι μορφές αγάπης, όπως μας τις παρουσίασε σήμερα ο Χριστός δια του Ευαγγελιστού Ματθαίου, συμπυκνώνονται στις έξι βασικές βιολογικές ανάγκες του ανθρώπου: την πείνα , την δίψα, την ακούσια ξενιτεία, την γυμνότητα, την ασθένεια και την δέσμευση της ατομικής ελευθερίας. Ας προσθέσουμε και μια ακόμη, όχι εξ ιδίας πρωτοβουλίας, αλλά πάλι από το στόμα του Χριστού στην επί του Όρους ομιλία Του : «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών». Αυτή είναι η πεμπτουσία της αγάπης. Αυτό είναι το κήρυγμα που κανείς δεν ετόλμησε και ούτε θα τολμήσει να εκφωνήσει μέχρι της συντελείας του αιώνος, πλήν του Κυρίου μας: Αγάπη ακόμη και στους εχθρούς. Αυτήν που ο κόσμος θεωρεί παραλογισμό, ενώ για τους πιστούς είναι δρόμος αγιασμού. Υπέρλογη, ελεύθερη και αδέσμευτη από τα στοιχεία του κόσμου τούτου, αγάπη. Η αγάπη αυτή που ευαγγελίζεται ο Χριστός είναι απείρως ανώτερη και ουσιαστικότερη από την «κοινωνική» αγάπη, εν πολλοίς υποκριτική και ιδιοτελής. Η κατά το κοινώς νοούμενον «αγάπη», είναι ένας κώδικας αξιοπρεπούς συμπεριφοράς και συμβίωσης στις οικογένειες και στις κοινωνίες μας. Όταν προσπαθούμε να κρατάμε απλά τις ισορροπίες στις διαπροσωπικές μας σχέσεις αποδίδοντες «τα ίσα», όταν συμβιβαζόμαστε σε όλα τα επίπεδα, κρύβοντας τα πραγματικά μας αισθήματα για τον πλησίον μας και στη θέση τους βάζουμε μια συμβατική μορφή επικοινωνίας, σκοπός της οποίας είναι η ιδιοτέλεια και η φαινομενική αρμονία, ενώ πάθη διάφορα φυλάσσονται –άχρι καιρού- καλά κρυμμένα μέσα μας. Δυστυχώς ακόμη και εμείς οι χριστιανοί, έτσι έχουμε μάθει να ζούμε για να επιβιώσουμε στη «ζούγκλα» , όπως λέμε, της σημερινής κοινωνίας. Και κοιτάμε με την άκρη του ματιού μας όποιον διαφέρει από μας, όποιον έχει θέσει άλλους, υψηλότερους και πνευματικότερους στόχους και σημαντικότερες προτεραιότητες. Αυτό συμβαίνει γιατί μας διαφεύγει μια σπoυδαιότατη διάσταση της αγάπης, η θυσία. Συνήθως θυσιάζουμε πολλά πράγματα, χρήματα, τα χρόνια της ζωής μας αρκετές φορές, για αξίες χωρίς αντίκρισμα. Αισθανόμαστε άδειοι και κουρασμένοι, υποτιμημένοι και ανικανοποίητοι, γιατί δεν πήραμε από τους άλλους αυτό που περιμέναμε, δε βρήκαμε την ανταπόκριση των τόσων κόπων μας. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν θυσιάσαμε το ένα και σημαντικό : τον εγωισμό μας. Αν το κάναμε, θα λαμβάναμε πλούσια τη Χάρη από το Χριστό μας, που την δίνει μόνο στους ταπεινούς. Δόξα τω Θεώ, έχουμε αναρίθμητα υποδείγματα αγίων που έζησαν την αγάπη του Χριστού και μπόρεσαν απλόχερα να την μεταδώσουν και στους άλλους. Ο Όσιος Παϊσιος ο Αγιορείτης μας δίνει πρακτικές συμβουλές για την βίωση αυτής της θυσιαστικής αγάπης. « Όταν ένας έχει και δίνει ελεημοσύνη, δεν μπορείς να καταλάβεις αν έχει αγάπη ή όχι. Γιατί μπορεί να δίνει όχι από αγάπη, αλλά για να ξεφορτωθεί κάποια πράγματα. Όταν στερείται και δίνει, τότε φαίνεται η αγάπη του. Πιστεύω, ας υποθέσουμε, ότι έχω αγάπη. Ο Θεός για να δοκιμάσει την αγάπη μου, μου στέλνει ένα φτωχό. Αν έχω για παράδειγμα δυο ρολόγια, ένα καλό και ένα χαλασμένο και δώσω το χαλασμένο στον φτωχό, σημαίνει ότι η αγάπη μου είναι δεύτερης ποιότητας. Αν έχω πραγματική αγάπη θα δώσω το καλό. Αν δίνεις το παλιό ρολόι, ζει ο παλαιός άνθρωπος μέσα σου. Αν δίνεις το καινούριο, είσαι αναγεννημένος άνθρωπος. Το χειρότερο είναι να κρατάς και τα δύο και να μη δίνεις κανένα. Όταν θέλω να κάνω ελεημοσύνη και δεν έχω, τότε κάνω ελεημοσύνη με αίμα. Ο άλλος που έχει και δίνει υλική βοήθεια, νιώθει χαρά, ενώ αυτός που δεν έχει να δώσει, προσεύχεται καρδιακά να βοηθήσει ο Θεός τον πτωχό και ταπεινωμένος λέει: «Δεν έκανα ελεημοσύνη». Αυτό θα πει κάνω ελεημοσύνη με αίμα. Η καλή διάθεση είναι το παν». Οι συμβουλές αυτές του αγίου γέροντος, μας δείχνουν ότι ο Παράδεισος βιώνεται από αυτή ακόμη τη ζωή και η κόλαση επίσης. Παράδεισος είναι να αγαπάμε Θεό και ανθρώπους χωρίς όρια και προϋποθέσεις, χωρίς ιδιοτέλεια. Κόλαση είναι η αποξένωση από τη αγάπη. Η οικοδόμηση του τοίχους της αδιαφορίας, του μίσους και του εγωισμού.

Αγαπητοί μου αδελφοί! Σήμερα η μητέρα μας Εκκλησία, καλεί όλους εμάς τα πιστά παιδιά της που τόσο αγαπά, να απέχουμε από το κρέας και να μπούμε στην τελική ευθεία για την Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Μας προτρέπει να αγωνιστούμε φιλότιμα για να κάνουμε πράξη την αγάπη του Θεού στον κόσμο. Η σταδιακή αποχή από τις τροφές θα μας βοηθήσει να αποκτήσουμε την εγκράτεια και να ασκήσουμε συστηματικότερα τις αρετές. Ό,τι κι αν κάνουμε όμως, αν το κάνουμε μόνο για τον εαυτό μας και δεν έχουμε αγάπη προς όλους «εις ουδέν οφελούμεθα».

Η εποχή μας έχει χαρακτηριστεί ως η εποχή των χριστιανών. Είναι ανάγκη και μοναδική ευκαιρία συνάμα, να στείλουμε ένα πανανθρώπινο μήνυμα, στον πονεμένο και κουρασμένο μας κόσμο. Ένα μήνυμα αγάπης και θυσίας. Η αγάπη και η επιστροφή στο Θεό

– ας το πιστέψουμε και ας το προσπαθήσουμε- μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, να τον μεταμορφώσουν και να τον εισάγουν στην τροχιά της αιωνιότητας, στον Παράδεισο, στην Βασιλεία του Τριαδικού Θεού της Αγάπης! Αμήν!

π. Χ.Κ

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0
fb-share-icon0
Tweet 20
fb-share-icon20

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΕΥΣΠΛΑΧΝΟΥ ΠΑΤΕΡΑ (TOY AΣΩTOY) – 16 Φεβρουαρίου 2020 (Λκ.15, 11-32)

Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα –αγαπητοί αδελφοί- ακούσαμε την παραβολή του Ασώτου υιού. Έχει ειπωθεί, ότι κι αν ακόμη χανόταν ολόκληρη η Καινή Διαθήκη και διασώζονταν μόνο η παραβολή αυτή, θα μπορούσε να κατευθύνει τον άνθρωπο στον προορισμό του προς την σωτηρία.

Ο Κύριος μέσα από αυτή την ιστορία προβάλει εικόνες από την καθημερινή ζωή. Κάποιος άνθρωπος είχε δυο γιους. Ο νεώτερος γιος ζήτησε το μερίδιο της περιουσίας που του αναλογούσε και απεχώρησε από το σπίτι σε μακρινή χώρα. Ήθελε να μείνει ανεξάρτητος, να «ζήσει τη ζωή του», να χαρεί, να διασκεδάσει. Ο πατέρας χωρίς να του αντισταθεί του έδωσε το μέρος της περιουσίας που του αναλογούσε, δηλαδή σύμφωνα με τα τότε έθιμα το 1/3. Τα 2/3 τα έπαιρνε ο γιος που θα έμενε με τους γονείς. Το Ευαγγέλιο αναφέρει ότι ο γιος αυτός αφού έφυγε μακρυά, έζησε ασώτως. Κατασπατάλησε όλο το μερίδιό του και κατάντησε να βόσκει γουρούνια και να τρώει από την τροφή τους. Όμως δεν απελπίστηκε, δεν το έβαλε κάτω. Θυμήθηκε τις ωραίες στιγμές του σπιτιού του, την αγάπη και την καλοσύνη του πατέρα του και αποφάσισε μετανοιωμένος να γυρίσει πίσω και να ζητήσει συγγνώμη. Και πράγματι, επέστρεψε πέφτοντας μετανοιωμένος στην ανοιγμένη πατρική αγκαλιά. Ο πατέρας δεν χάνει την ευκαιρία, στήνει γλέντι και ετοιμάζει επίσημο τραπέζι. Τον ντύνει με καινούργια ρούχα. Του φορά δακτυλίδι. Και σφάζει το καλύτερο μοσχάρι για τη γιορτή. Γυρίζοντας όμως από τα χωράφια ο μεγαλύτερος γιος και αντικρίζοντας την γιορτή, απορεί. Πώς έφτασε ο πατέρας του να χαίρετε γι’ αυτόν που κατασπατάλησε την περιουσία και γύρισε πίσω απένταρος; Και του παραπονιέται. Ο πατέρας τον παρακαλεί να συμμετέχει κι αυτός στην χαρά του, αφού ο αδελφός του ήταν νεκρός και αναστήθηκε, και ήταν χαμένος και βρέθηκε.

Η παραβολή αυτή, μας διδάσκει ότι το δεύτερο σκαλοπάτι της πνευματικής μας πορείας μέσα στο Τριώδιο είναι η μετάνοια. Την προηγούμενη Κυριακή ακούσαμε για την αληθινή προσευχή. Σήμερα τονίζεται η πορεία μας για αληθινή μετάνοια, αποτέλεσμα της οποίας είναι η καθαρή εξομολόγηση.

Ακούγοντας την ιστορία αυτή διαπιστώνουμε, ότι ο Χριστός που είναι ο Πατέρας της παραβολής αναγνωρίζει τις αδυναμίες μας. Κατανοεί την ανθρώπινη φύση μας. Συμπάσχει μαζί μας στις δυσκολίες. Και το κυριότερο, μας δέχεται πίσω όταν επιστρέφουμε μετανοιωμένοι. Δέχεται δηλαδή την εξομολόγησή μας. Αφού η εξομολόγηση είναι το μυστήριο της μετανοίας. Το οποίο επιτελεί ο ίδιος ο Χριστός, δια των ιερέων, λέγοντάς μας ξεκάθαρα׃ «Εάν συγχωρείτε τα παραπτώματα και τις αδυναμίες των ανθρώπων, τότε και ο Θεός θα συγχωρήσει τα δικά σας παραπτώματα και τις δικές σας αδυναμίες. Αν όμως δεν συγχωρείτε, τότε ούτε ο Θεός θα σας συγχωρέσει».

Ας δούμε όμως πώς κάνουμε σωστή εξομολόγηση;

Στο ερώτημα αυτό μας απαντά ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Λέγει, λοιπόν,

ότι για να γίνεται η εξομολόγηση σωστά, θα πρέπει όταν καταφεύγουμε στο πετραχήλι του

ιερέα να ακολουθούμε τέσσερα προσεκτικά «βήματα». Μόνον τότε η εξομολόγησή μας θα είναι αληθινή.

1ο βήμα: Να συγχωρούμε τους εχθρούς.

Δεν υπάρχει πραγματική μετάνοια όταν έχουμε εχθρούς. Στις συναναστροφές μας με τους ανθρώπους, ανταλλάσσουμε κουβέντες και αισθανόμαστε τόση πίκρα, ώστε να φτάνουμε στο σημείο και να δηλώνουμε για κάποιον, ότι «δεν τον θέλουμε ούτε στο θάνατό μας», «θα πεθάνω –λέμε- αλλά σ’ αυτόν δεν θα μιλήσω με τόση πίκρα που με πότισε». Οι κουβέντες αυτές δείχνουν μίσος, εμπάθεια, αγανάκτηση. Ο Χριστός ζητάει αγάπη ακόμη και στους εχθρούς. Αυτό θέλει!!! Γιατί όπως μας λέγει, «με το να αγαπάμε μόνο αυτούς που μας αγαπούν, δεν έχουμε κανένα όφελος, γιατί και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν».

2ο βήμα: Να μην κρύβουμε τα αμαρτήματά μας.

Συνηθίζουμε όταν εξομολογούμαστε να επαναλαμβάνουμε τις φράσεις: «Δεν έχω τίποτε, αφού δεν σκότωσα κανέναν, δεν έχω κλέψει ποτέ». Όμως αμαρτία δεν είναι μόνο ο φόνος και η κλεψιά. Αμαρτάνουμε και με τα λόγια μας, πληγώνοντας τους άλλους. Και με τις σκέψεις μας, σκεπτόμενοι πονηρά για τους γύρω μας. Και με τις πράξεις μας οι οποίες έχουν άσχημο αντίκτυπο στους διπλανούς μας. Γι’ αυτό καθαρή εξομολόγηση είναι να μετανιώνουμε και να ομολογούμε τις πράξεις και τα λόγια και τις σκέψεις.

3ο βήμα: Να μιλούμε στην εξομολόγηση μόνο για τον εαυτό μας.

Συνήθως εξομολογούμενοι δικαιολογούμε τον εαυτό μας και κατηγορούμε μόνο τους άλλους. Είναι πολύ κακή συνήθεια και δείγμα όχι ειλικρινούς μετάνοιας. Στο πετραχήλι του ιερέα ζητάμε την συγχώρηση για τα δικά μας σφάλματα. Τα σφάλματα των άλλων δεν αφορούν εμάς. Δεν είναι δική μας ευθύνη. Γι’ αυτό κι εδώ χρειάζεται πολλή προσοχή. Και τέλος

4ο βήμα: Να προσπαθούμε να μην πέφτουμε ξανά στην αμαρτία.

Η εξομολόγηση είναι μια πορεία που χρειάζεται προσπάθεια. Βαδίζουμε προς τον Θεό – Πατέρα μας. Στην πορεία μας αυτή πέφτουμε, αμαρτάνουμε δηλαδή. Και πρέπει να ξανασηκωθούμε. Ο αγώνας μας έχει αξία όταν δεν απελπιζόμαστε πέφτοντας, αλλά όταν σηκωνόμαστε και συνεχίζουμε, όπως ο άσωτος της παραβολής. Να προσπαθούμε δηλαδή την Χάρη την οποία λάβαμε από το μυστήριο να τη διατηρούμε. Μετατρέποντας τις κακίες μας σε πράξεις αγαθές προς τον συνάνθρωπο. Μόνο τότε θα έχει αξία η μετάνοιά μας.

Αδελφοί μου,

Το μυστήριο της ιεράς εξομολογήσεως είναι μια ευεργεσία του Θεού στη ζωή μας. Μας βοηθά να επιστρέφουμε ξανά και ξανά στο σπίτι του Πατέρα μας. Στη πορεία μας προς τη σωτηρία. Γι’ αυτό πρέπει να αγαπήσουμε την εξομολόγηση και να την επιδιώκουμε, αφού μέσω αυτής μας συγχωρεί ο ίδιος ο Θεός. Αμήν!

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0
fb-share-icon0
Tweet 20
fb-share-icon20

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ – 9 Φεβρουαρίου 2020 (Λκ. 18, 10-14)

Η Εκκλησία μας –αγαπητοί αδελφοί- σήμερα μας εισάγει στο Τριώδιο, σε μια κατεξοχήν πνευματική περίοδο προετοιμασίας μας για το Πάσχα. Το Τριώδιο αρχίζει από την Κυριακή αυτή (δηλαδή του Τελώνου και Φαρισαίου) και τελειώνει το Μέγα Σάββατο. Οι ακολουθίες της περιόδου οι οποίες είναι πολλές και πλούσιες σε περιεχόμενο, περιέχονται σε ένα ιδιαίτερο λειτουργικό βιβλίο που χρησιμοποιείται στις καθημερινές ακολουθίες στον ναό, το οποίο και αυτό ονομάζεται «Τριώδιο».

Ο λειτουργικός, ο υμνολογικός και ο λατρευτικός πλούτος, μας κατανύσουν και μας καλούν να αφήσουμε την ράθυμες και αμαρτωλές συνήθειές μας και να αγωνιστούμε τον «καλόν αγώνα» της ταπείνωσης, της εγκράτειας, της νηστείας, της προσευχής και της μετάνοιας, που κάνουν την ψυχή μας πιο δεκτική και πιο θερμή στην τήρηση του θελήματος του Θεού.

Η προσπάθεια όμως αυτή γίνεται σταδιακά. Κάθε Κυριακή του Τριωδίου αποτελεί και ένα σκαλοπάτι ανάβασής μας, σ’ αυτή την πνευματική σκάλα των αρετών. Αυτό είναι το Πάσχα που έχει βάλει προορισμό του για τους πιστούς το Τριώδιο. Η διάβαση από τη ζωή της αμαρτίας στη ζωή της Χάριτος.

Σήμερα, το ευαγγελικό ανάγνωσμα φέρνει στη μνήμη μας την παραβολή του Κυρίου η οποία μας ομιλεί για την προσευχή που έκαμαν ένας εκπρόσωπος του Νόμου του Θεού, ο Φαρισαίος και ένας φοροεισπράκτορας υπάλληλος του κράτους, ο Τελώνης. Ο πρώτος έλεγε: «Θεέ μου σ’ ευχαριστώ που δεν είμαι σαν τους άλλους τους ανθρώπους, κλέφτης, άδικος, μοιχός σαν αυτό τον Τελώνη. Εγώ νηστεύω –έλεγε- δύο φορές την εβδομάδα και δίνω στο Ναό το δέκατο απ’ όλα τα εισοδήματά μου». Από την άλλη ο Τελώνης στεκόταν πολύ πίσω και δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να σηκώσει από την συναίσθηση της αμαρτωλότητός του. Χτυπούσε το στήθος του και έλεγε: «Θεέ μου σπλαχνίσουμε τον αμαρτωλό».

Στο τέλος ο Χριστός, μας διαβεβαιώνει ότι του Φαρισαίου η προσευχή δεν έγινε δεκτή από τον Θεό εξαιτίας της υπερηφανείας του. Του Τελώνη εισακούστηκε εξαιτίας της συντριβής και της συναίσθησης της αμαρτωλότητος που έδειξε.

Δηλαδή εδώ ο Κύριος παρουσιάζει τους υποκριτές ως παραδείγματα κακώς προσευχομένων ανθρώπων. Αυτών δηλαδή που προσεύχονται για τον έπαινο των ανθρώπων. Όμως ο ίδιος ο Κύριος μας δίδαξε πώς να προσευχόμαστε λέγοντας: «σύ δέ ὅταν προσεύχη, εἴσελθε εἰς τό ταμιεῖον σου, καί κλείσας τήν θύραν σου πρόσευξαι τῶ πατρί σου τῶ ἐν τῶ κρυπτῶ, καί ὁ πατήρ σου ὁ ἐν τῶ κρυπτῶ ἀποδώσει σοι ἐν τῶ φανερῶ» (Ματθ. 6.6). Η προσευχή δηλαδή δεν είναι υπόθεση επίδειξης, αλλά γίνεται μακρυά από τα βλέματα των ανθρώπων, κρυφά, με ταπείνωση. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμηνεύοντας το «ταμιεῖον» μιλούν για την καρδιά του ανθρώπου που είναι το κέντρο της προσευχής. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να κινηθούν τα χείλη, να χρησιμοποιηθούν βιβλία, να επιστρατευθούν τα μάτια και η γλώσσα, χρειάζεται να ανυψωθεί ο νους και η καρδιά προς τον Θεό.

Εμείς όμως –αδελφοί μου- πώς προσευχόμαστε;

Μήπως η προσευχή μας γίνεται μόνο για επίδειξη; Μήπως έχει καταντήσει μια συνήθεια που επαναλαμβάνεται, χωρίς όμως να μας αγγίζει εσωτερικά και χωρίς να μας κατευθύνει στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους;

Η προσευχή και όλη η ζωή μας στην Εκκλησία δεν είναι ένα καθήκον που τηρούμε πιεζόμενοι από υποχρέωση. Είναι η ζωή μας. Δεν είναι η εξωτερική προβολή και ο έπαινός μας, αλλά η ταπείνωσή μας. Η επίκληση του ονόματος του Χριστού, η σύντομη αυτή προσευχή, το «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλεησόν με τόν ἁμαρτωλόν», μας βοηθά να θερμάνουμε την καρδιά μας και να συγκεντρώσουμε τον νου μας χωρίς βαττολογίες και προσχήματα. Να αισθανθούμε την αδυναμία μας και την αμαρτωλότητά μας ενώπιον του Θεού. Γιατί όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος׃ «Μόνο με την επίκληση του ονόματος του Χριστού αντικρούονται οι πειρασμοί που μας προκαλεί ο εχθρός μας ο διάβολος». Και συνεχίζει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος: «Όταν επικαλείσαι το όνομα του Ιησού, μαστιγώνεις τους εχθρούς σου, δηλαδή τους δαίμονες».

Αληθινή προσευχή είναι η ταπεινή επίκληση του ονόματος του Χριστού. Και ταπεινός άνθρωπος είναι αυτός που προσπαθεί να γνωρίσει τον εαυτό του και τη μηδαμινότητά του. Αυτός που θεωρεί τον εαυτό του χειρότερο από τους άλλους. Αυτός που μισεί κάθε έπαινο και ανθρώπινη δόξα. Πρώτο παράδειγμα ταπείνωσης ο ίδιος ο Χριστός, ο οποίος μας λέει׃ «Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πράος εἰμί καί ταπεινός τῆ καρδία….». (Ματθ. 11,29) Διδακτικό παράδειγμα, ο Τελώνης του σημερινού Ευαγγελίου.

Αδελφοί μου,

Ας προσευχηθούμε ταπεινά, αφού όπως είπε και ο Κύριος׃ «Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτόν ταπεινωθήσεται καί πᾶς ὁ ταπεινῶν ἑαυτόν ὑψωθήσεται» (Λουκ.14,11). Αμήν!

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0
fb-share-icon0
Tweet 20
fb-share-icon20

ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΗΣ , 2 Φεβρουαρiου 2020 (Λκ. 2, 22-40)

Σαράντα μέρες, μετὰ τὴ γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στὴ Βηθλεέμ, ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία, ἀκολουθώντας τὴ θρησκευτικὴ συνήθεια τῆς ἐποχῆς, “ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς Ἱεροσόλυμα παράστησαι τῷ Κυρίῳ, καθὼς γέγραπται ἐν νόμῳ Κυρίου…” (Λουκ. 2, 22-23). Τὸ εὐαγγέλιο συνεχίζει: Σ’ αυτόν, λοιπόν, είχε αποκαλυφθεί από το Άγιο Πνεύμα ότι δε θα πεθάνει πριν δει τον Xριστό του Kυρίου. Έτσι, με την καθοδήγηση του Πνεύματος, ήρθε στο ναό, και μόλις οι γονείς έφεραν μέσα το παιδάκι, τον Iησού, για να κάνουν γι’ αυτόν ό,τι συνηθίζεται σύμφωνα με το νόμο, το πήρε στην αγκαλιά του και δοξολόγησε το Θεό και είπε: «Tώρα πια αξιώνεις το δούλο σου, Kύριε, να πεθάνει ειρηνικά, σύμφωνα με την υπόσχεσή σου. Γιατί τα μάτια μου είδαν το μέσο της σωτηρίας σου που ετοίμασες κατάντικρυ όλων των λαών. Φως που θ’ αποτελέσει αποκάλυψη για τα έθνη και δόξα για το λαό σου τον Iσραήλ». Kι απορούσαν ο Iωσήφ και η μητέρα του παιδιού γι’ αυτά που λέγονταν γι’ αυτό. Aκόμα, ο Συμεών τους ευλόγησε και είπε στη Mαριάμ, τη μητέρα του παιδιού: “Nα! Aυτός είναι προορισμένος να γίνει η αιτία για την πτώση ή την ανόρθωση πολλών στο Iσραήλ και σημείο αντιλεγόμενο. Mάλιστα, ακόμα και τη δική σου προσωπικά την ψυχή ρομφαία θα τη διαπεράσει, έτσι που ν’ αποκαλυφτούν οι διαλογισμοί πολλών καρδιών”.

Ας προσπαθήσουμε αδελφοί μου να προσεγγίσουμε το μήνυμα της σημερινής Δεσποτικής και Θεομητορικής Εορτής της Υπαπαντής μέσα από τους θεολογικούς λόγους του μακαριστού Ρώσσου θεολόγου π. Αλεξάνδρου Σμέμαν.

Πόσο ἐκπληκτικὴ καὶ ὄμορφη εἶναι ἡ εἰκόνα, ὁ πρεσβύτερος νὰ κρατᾶ στὴν ἀγκαλιὰ του τὸ βρέφος, καὶ πόσο παράξενα τὰ λόγια του: “ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου…”. Συλλογιζόμενοι αὐτά τὰ λόγια ἀρχίζουμε νὰ ἐκτιμοῦμε τὸ βάθος αὐτοῦ τοῦ γεγονότος καὶ τὴ σχέση πού ἔχει μέ μᾶς, μὲ μένα, μὲ τὴν πίστη μας. Ὑπάρχει στὸν κόσμο κάτι πιὸ χαρούμενο ἀπὸ μιὰ συνάντηση, μιὰ “ὑπαπαντὴ” μὲ κάποιον πού ἀγαπᾶς; Εἶναι ἀλήθεια πώς τὸ νὰ ζεῖς σημαίνει νὰ περιμένεις, νὰ ἀποβλέπεις σὲ μιὰ συνάντηση. Δὲν εἶναι ἄραγε ἡ ὑπερβατικὴ καὶ ὄμορφη προσδοκία τοῦ Συμεὼν τὸ σύμβολό της; Δὲν εἶναι ἡ πολύχρονη ζωὴ του σύμβολο τῆς προσδοκίας, αὐτὸς ὁ “πρεσβύτης” πού περνᾶ ὁλόκληρη τὴ ζωὴ του περιμένοντας τὸ φῶς πού φωτίζει τοὺς πάντες καὶ τὴ χαρὰ πού πληρώνει τὰ πάντα; Πόσο δὲ ἀπροσδόκητο, πόσο ἄρρητα ὄμορφο εἶναι τὸ ὅτι τὸ πολυαναμενόμενο φῶς καὶ ἡ χαρὰ ἔρχεται στὸν πρεσβύτη Συμεὼν μὲ ἕνα παιδί!

Φαντασθεῖτε τὰ τρεμάμενα χέρια τοῦ γέροντα Συμεὼν καθὼς παίρνει στὴν ἀγκαλιὰ του τὸ σαρανταήμερο βρέφος τόσο τρυφερὰ καὶ προσεκτικά, ἀτενίζοντας τὸ μικρὸ πλάσμα, καὶ πλημμυρίζοντας ἀπὸ δοξολογία: “νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου”. Ὁ Συμεὼν περίμενε. Περίμενε σὲ ὁλόκληρη τὴ ζωή του, καὶ εἶναι βέβαιο πώς στοχαζόταν, προσευχόταν καὶ βάθαινε καθὼς περίμενε ἔτσι, ὥστε στὸ τέλος ὁλόκληρη ἡ ζωή του νὰ εἶναι μιὰ συνεχὴς “Παραμονὴ” τῆς χαρούμενης συνάντησης.

Δὲν εἶναι καιρὸς νὰ ἀναρωτηθοῦμε τί περιμένουμε; Τί ἐπιμένει ἡ καρδιά μας νὰ μᾶς ὑπενθυμίζει συνεχῶς; Μεταμορφώνεται βαθμιαία ἡ ζωή μας σὲ μιὰ ἀναμονή, καθὼς περιμένουμε νὰ συναντηθοῦμε μὲ τὰ οὐσιώδη; αὐτά εἶναι τὰ ἐρωτήματα πού θέτει ἡ Ὑπαπαντή. Ἐδῶ, σ’ αὐτή τὴ γιορτὴ ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀποκαλύπτεται ὡς ἀνυπέρβλητη ὀμορφιὰ μιᾶς ὥριμης ψυχῆς, πού ἔχει ἀπελευθερωθεῖ, βαθύνει καὶ καθαριστεῖ ἀπὸ καθετί τὸ μικρόψυχο, τὸ ἀνόητο καὶ τυχαῖο. Ἀκόμη καὶ τὰ γηρατειὰ καὶ ὁ θάνατος, ἡ γήινη μοίρα πού ὅλοι μας μοιραζόμαστε, παρουσιάζονται ἐδῶ τόσο ἁπλά καὶ πειστικὰ ὡς ἀνάπτυξη καὶ ἄνοδος πρὸς ἐκείνη τὴ στιγμή, ὅταν μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά, στὴν πληρότητα τῆς εὐχαριστίας, θὰ πῶ: “νῦν ἀπολύεις”. Εἶδα τὸ φῶς πού διαπερνᾶ τὸν κόσμο. Εἶδα τὸ “Παιδίον”, πού φέρνει στὸν κόσμο τόση θεϊκὴ ἀγάπη, καὶ πού παραδίνεται σὲ μένα. Τίποτε δὲν προκαλεῖ φόβο, τίποτε δὲν εἶναι ἄγνωστο, ὅλα τώρα εἶναι εἰρήνη, εὐχαριστία, ἀγάπη.

Αὐτά φέρνει ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου. Ἑορτάζει τὴ συνάντηση τῆς ψυχῆς μὲ τὴν Ἀγάπη, τὴ συνάντηση μ’ Αὐτὸν πού μοῦ ἔδωσε τὴ ζωή, καὶ πού μοῦ ἔδωσε τὸ κουράγιο νὰ τὴ μεταμορφώσω σὲ ἀναμονή συνάντησης μαζι Του.

Αγαπητοί αδελφοί,

Σήμερα θυμόμαστε τὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου, τὴ συνάντησή Του μὲ τὸ πρῶτο πρόσωπο, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ Μητέρα Του, τὸ ὁποῖο μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Τὸν εἶχε διαισθανθεῖ ὡς Θεό. Ἡ τραγωδία τῆς ἀποστέρησης τοῦ Θεοῦ τὴν ὁποία βρίσκουμε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο ἔχει τελειώσει· ὁ Κύριος εἶναι μαζὶ μὲ τὸ λαό Του· ἡ πληρότητα τῆς Θεότητας κατοικεῖ πάνω στὴ γῆ αὐτή.

Ἐνῷ όμως ὁ Ἅγιος Συμεὼν διακήρυττε τὴ λύτρωση τοῦ κόσμου ἀπὸ τὴ μακραίωνη ἀποξένωσή του ἀπὸ τὸν Θεὸ ἔδινε ταυτόχρονα καὶ στὴ Θεομήτορα τὴ φοβερὴ προειδοποίηση ὅτι μιὰ ρομφαία θὰ διαπερνοῦσε καὶ τὴ δική της τὴν καρδιά, ὅτι ἡ θυσία ποὺ ἀναστελλόταν γιὰ τὴ στιγμὴ ἐκείνη θὰ φανερωνόταν κάποια μέρα σὰν θεϊκὴ βουλὴ. Η Σταύρωση και ο θάνατος του Κυρίου θα ακολουθούσαν μετά από μερικά χρόνια (Λκ. 2. 34, 35).

Ἐμεῖς λοιπὸν ποὺ ἔχουμε πεθάνει μὲ τὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐγερθεῖ μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ὁδηγούμαστε στὸ ναὸ ὅπως εἶχε ὁδηγηθεῖ κι Ἐκεῖνος, αἰώνιοι καὶ ἐν τούτοις ὑποκείμενοι στὴν τραγωδία τοῦ χρόνου, ζωντανοὶ ἀλλὰ προορισμένοι γιὰ τὸ θάνατο, όπως διακυρύττουμε με την Βάπτισή μας. Μὲ παρόμοιο τρόπο ὕστερα ἀπὸ τὴ συνανάστασή μας μαζί Του ὁ Χριστὸς μᾶς ἀποστέλλει –ὅπως προηγουμένως ὁ Πατέρας εἶχε στείλει Ἐκεῖνον– στὴ σφαίρα τῆς ἁμαρτίας γιὰ νὰ σηκώσουμε στὰ σώματα, τὶς ψυχὲς καὶ ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή μας τὸ σταυρὸ τοῦ κόσμου προσμένοντας την παντοτινή Υπαπαντή μαζί του και να πούμε το δικό μας «Νυν απολύεις» εν καθαρά καρδία και με ελπίδα ζωής αιωνίου. Αμην!

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0
fb-share-icon0
Tweet 20
fb-share-icon20

Κήρυγμα πρωτοχρονιάς

Ευλόγησον τον στεφανον του ενιαυτού της χρηστότητας σου Κυριε! 

Εισήλθαμε, αδερφοί μου,  σε έναν νέο χρόνο,   αλλά δεν εισήλθαμε αυτομάτως σε μια άλλη εποχή σε μια άλλη κατάσταση,  στην εποχή και την κατάσταση που το ευαγγέλιο μας προτείνει.  Αυτή η  πνευματική κατάσταση, αυτός ο τρόπος ζωής δεν γνωρίζει καθημερινές και σχόλες κατά τον ποιητή , είναι για κάθε μέρα, για όλη μέρα, για όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Αναμνήσεις διαφορές από τα παιδικά μας χρόνια έρχονται στο νου μας σήμερα . Το πώς λαχταρούσαμε τα γλυκά , τα δώρα , τα παιχνίδια από τους γονείς και τους συγγενείς μας. Το πώς έλαμπαν τα αθώα μάτια μας μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και πόση χαρά -αγνή και άδολη – έπαιρνε η ψυχή μας μέσα στο κλίμα αυτό των εορτών. Είχαμε τότε ενθουσιασμό για όλα ! Εκεί θα πρέπει να ανατρέξουμε και σήμερα. Κάθε αρχή είναι και μία ευκαιρία μία δωρεά του Θεού  για μας.

Ας κάνουμε τρεις απλές σκέψεις με την είσοδο μας στο έτος 2020 από της γεννήσεως του Σωτήρος Χριστού.

1.  Η αρίθμηση των χρόνων έχει ως αρχή τον Χριστό έτσι και η ζωή μας ας έχει ως αρχή της και το τέλος  της το πρόσωπο του Κυρίου  και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού , του αρχηγού της πίστεώς μας. Και όταν λέμε αρχή και τέλος να είναι ο Χριστός, δεν εννοούμε μόνο να κάνουμε το σημείο του σταυρού και να παρακαλούμε τον Θεό για βοήθεια στις ανάγκες μας,  ούτε να εκκλησιαζόμαστε τυπικά και να κοινωνούμε απροετοίμαστοι εθιμοτυπικά. Εννοούμε να αφήσουμε τον Χριστό να επηρεάσει τη ζωή μας,  να γίνει Αυτός  η πηγή της χαράς μας και όλων των δραστηριοτήτων μας, να γίνει η ανάπαυση κάθε σκέψης και κάθε προσδοκίας μας,  να γίνει το ίδιο μας το είναι. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν μπορούμε να επιλέγουμε πότε θα καλούμε το Θεό στη ζωή μας και πότε θα τον διώχνουμε. Δεν  μπορούμε να ζούμε τη ζωή μας χωρίς  να γνωρίζουμε ποιό είναι το θέλημά Του .  Σημαίνει τελικά ότι στις επιλογές μας δεν πρέπει να είναι έξω ο Θεός.
2. Δεύτερη  σκέψη που είναι  ωφέλιμο να μας απασχολήσει σήμερα, είναι το πώς εορτάζουμε εμείς οι πιστοί την κάθε ξεχωριστή ημέρα του χρόνου, την κάθε γιορτή. Όλοι θέλουμε να ξεφύγουμε από αυτό που λέμε «ρουτίνα» και «καθημερινότητα». Αυτό , κατά τη γνώμη μας, μας εμποδίζει και μας κουράζει, μας βαραίνει. Να ξεφύγουμε από όλα αυτά. Καμμία αντίρρηση. Γι’αυτό έρχονται οι γιορτές,  για να υπάρχει εναλλαγή στη ζωή μας διαφόρων συναισθημάτων, καταστάσεων και συνηθειών. Αυτό μας ανανεώνει, μας δίνει δύναμη και νέα προοπτική να συνεχίσουμε την ανηφόρα του βίου μας. Ας προσέξουμε όμως μήπως ξεφεύγοντας από την καθημερινότητα ξεφύγουμε και από το σκοπό μας και κάνουμε αυτοσκοπό το φαγητό, το ποτό και την ξεκούραση. Μήπως δηλαδή κουραστούμε από την ξεκούραση και την ανάπαυση του σώματος και της κοιλιάς μας και ξεχάσουμε το σκοπό της ζωής μας. Ο πολύαθλος Ιώβ  έκανε συχνά θυσίες  στο Θεό με την εξής πνευματική ανησυχία  : Μήπως τα παιδιά μου ή και εγώ αμαρτήσαμε απέναντι του Θεού τρώγοντας και πίνοντας και απολαμβάνοντας τα αγαθά της γης,  μήπως μας ξέφυγε κάποια λέξη ή πράξη μη ευάρεστη στον Θεό; Ας μιμηθούμε κι εμείς τον Ιώβ και ας μην έχουμε πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, ότι όλα τα κάνουμε καλά κι άγια.

3. Τέλος, ας σκεφτούμε αδερφοί μου πως την πραγματική αλλαγή στη ζωή μας την δίνει η μετάνοια. Όλοι μετανοούμε καθημερινά, δηλαδή αλλάζουμε γνώμη για πρόσωπα και καταστάσεις αλλάζουμε συνήθειες , αλλάζουμε τρόπο σκέψης. Ωστόσο η εκκλησία δίνει ένα άλλο νόημα στην μετάνοια. Μας προτείνει όχι απλώς να αλλάξουμε στέκια, φίλους, παρέες,  συνεργάτες, διατροφικές συνήθειες, ενδυματολογικές τάσεις,  αλλά πολύ απλά να αλλάξουμε τον τρόπο που τα βλέπουμε όλα αυτά. Τι έχουν να μας προσφέρουν τα στοιχεία αυτού του κόσμου; Γιατί μας τα έδωσε ο Θεός  και πώς εμείς τα χρησιμοποιούμε. Μήπως τελικά αυτά μας χρησιμοποιούν;
Αγαπητοί εν Χριστω αδερφοί! 
«Κάθε  αρχή και δύσκολη» , λέει ο λαός μας. Η δυσκολία είναι αυτή ακριβώς.  Να δούμε τις πραγματικές διαστάσεις του χρόνου. Να ξεφύγουμε από αυταπάτες και να απεγκλωβιστούμε από τα θανατηφόρα πάθη που μας κυριεύουν. Πώς θα ξεπεράσουμε αυτή τη δυσκολία;  Ανατρέχοντας  και αναζητώντας το παιδί που βρίσκεται μέσα μας , την χαμένη μας αθωότητα.  Ύστερα βάζοντας ως κέντρο της ύπαρξης μας τον Ιησού Χριστό και τότε θα βλεπουμε  τα πράγματα και τα πρόσωπα που μας περιβάλλουν σε μία άλλη διάσταση. Σταυροαναστάσιμη. Διάσταση αιωνιότητας!
Ας μας δώσει ο σαρκί Περιτμηθείς Κύριος με τις πρεσβείες
του Αγίου Βασιλείου του μεγάλου Ιεράρχου της εκκλησίας μας, αυτή την ευλογημένη αλλαγή μαζί με την αλλαγή του έτους ! Αμήν!

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0
fb-share-icon0
Tweet 20
fb-share-icon20

Κυριακη προ της Χριστου Γεννησεως , 22/12/2019

Αδελφοί μου,

Κυριακή πρό της Χριστού Γεννήσεως σήμερα, και η Εκκλησία μας, προετοιμάζει τα παιδιά της, όλους εμάς, για να εορτάσουμε το κοσμοϊστορικό και σωτήριο γεγονός της Γέννησης του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Για τις εορτές που αναφέρονται στο Δεσπότη Χριστο και τη Θεοτόκο, τις Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές όπως λέγονται, υπάρχει μια περίοδος προετοιμασίας, προκειμένου οι πιστοί να ζήσουν ουσιαστικότερα τα γεγονότα αυτά, να πάρουν δύναμη και ωφέλεια. Είναι μια όαση μέσα στην καθημερινότητά μας. Σταθμοί και ορόσημα στην πνευματική μας ζωή. Η εορτή των Χριστουγέννων είναι μια ευκαιρία να επαναπροσδιοριστούμε ως άνθρωποι και ως ορθόδοξοι χριστιανοί. Να αποδεχθούμε τη σωτηρία που έφερε ο Χριστός με τον ερχομό του στον κόσμο.

Ας δούμε λοιπόν πως μας προετοιμάζει η Εκκλησία μας για να γιορτάσουμε τη Γέννηση του Χριστού.

Πρώτα με τα αγιογραφικά αναγνώσματα και τους εμπνευσμένους ύμνους. Στο σημερινό ευαγγέλιο , ο Ευαγγελιστής Ματθαίος με ιστορική ακρίβεια μας ανέφερε το γενεαλογικό δέντρο του Ιησού Χριστού , που κατά την ανθρώπινη φύση του είναι απόγονος του Αβραάμ και του Δαβίδ. Όλους αυτούς τους προγόνους του Χριστού τους εορτάσαμε την προηγούμενη Κυριακή , Κυριακή των Προπατόρων.

Σήμερα εορτάζουμε όλους όσους με τη ζωή τους ευχαρίστησαν το Θεό, από τον Αδάμ μέχρι τον Ιωσήφ τον Μνήστορα. Παρατηρούμε λοιπόν ότι ο Χριστός ως άνθρωπος, όπως όλοι μας, είχε τους προγόνους του. Ενώθηκε με την ιστορία της ανθρωπότητας.

Την έλευσή του την προανήγγειλάν οι Προφήτες με κάθε λεπτομέρεια, εκατοντάδες χρόνια πρίν γεννηθεί. Από τον προφήτη Ησαϊα μέχρι τον Τίμιο Πρόδρομο. Τον ανέμεναν όλες οι ψυχές που ποθούσαν να λυτρωθούν από τα στίγματα της αμαρτίας. Ηταν κατά τον ποιητή, ο Μεγάλος Αναμενόμενος. Τα αναγνώσματα από την Παλαιά και την Καινή διαθήκη και οι εορταστικοί ύμνοι της Εορτης των Χριστουγέννων μας βοηθούν να κατανοήσουμε οτι ο Χριστός υπήρξε ιστορικό πρόσωπο. Γεννήθηκε από άνθρωπο σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο.

Ηταν απόγονος συγκεκριμένων ιστορικών προσώπων, αλλά ταυτόχρονα είναι ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, το β΄πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Άναρχος και αιώνιος Θεός «δι ου τα πάντα εγένετο» και η Γέννηση του στη γη ήταν υπερφυσική. Αποτελεί μυστήριο ξένο και παράδοξο. Η Σύληψή του στη μήτρα της Θεοτόκου έγινε εκ Πνεύματος Αγίου και έτσι η Παρθένος Μαρία παρέμεινε παρθένος κατά τη Γέννηση και μετά τη Γέννηση του Χριστού.

Αν θελήσουμε να προσέξουμε και να μελετήσουμε τα όσα διαβάζονται και ψάλλονται στους ναούς από την 20η Δεκεμβρίου που αρχίζουν τα προεόρτια των Χριστουγέννων, μέχρι και την 31η που είναι η απόδοση της εορτής αποκτoύμε μια πλήρη ιστορική και δογματική εικόνα του Γεγονότος της Θείας Γεννήσεως. Όλα αυτά μας ανεβάζουν, μας βγάζουν από τον υλικό κόσμο και μας δημιουργούν ιερά αισθήματα.

Αρκεί μόνο αυτό; Επειδή δεν αποτελούμαστε μόνο από πνεύμα, αλλά και από σώμα, με ποιά άλλα μέσα μας βοηθά η Εκκλησία μας να βιώσουμε τα Χριστούγεννα; Με την νηστεία και την εγκράτεια. Πράγματα παρεξηγημένα στην εποχή μας. Τι σημαίνει νηστεία; Κάνουμε δίαιτα; Τρώμε ψάρι αντί κρέας 40 μέρες πρίν τα Χριστούγεννα; Απλά αλλάζουμε τις διατροφικές μας συνήθειες; Δεν αρκεί μόνο αυτό. Η νηστεία είναι υπάκοη στην ιερά παράδοση της Εκκλησίας που μας προτρέπει να εγκρατευτούμε για την ωφέλειά μας.

Ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του ας ακολουθήσει. Ο πιστός που τηρεί τη νηστεία καθαρίζει τον οργανισμό του από λιπαρές τροφές και αγωνίζεται να ελέγξει τις επιθυμίες του που τον οδηγούν στην αμαρτία. Γίνεται κυρίαρχος του εαυτού του, του θυμου, της πολυλογίας της απληστίας. Προσπαθεί να μην επιθυμεί ό,τι βλέπει αλλά ό,τι έχει πραγματικά ανάγκη. Αναζητά το Θεό μέσω της προσευχής. Αυτός που νηστεύει πραγματικά, κάνει την αυτοκριτική του. Εντοπίζει τα πάθη και τις αδυναμίες του και τα εναποθέτει με την εξομολόγηση μπροστά στη φάτνη του νεογέννητου Χριστού. Έτσι, καθαρός ψυχικά και σωματικά προσέρχεται στη θεία Κοινωνία. Με το σώμα και το Αίμα του Χριστού ο άνθρωπος θεοποιείται , γεννιέται ο Χριστός στην υπαρξή του, γιορτάζει Χριστούγεννα με το Χριστό.

Μας δίνει επίσης η Εκκλησία μας την ευκαιρία αυτές τις μέρες να κοιτάξουμε τον πόνο και την ανάγκη του πλησίον μας . Να χαρούμε κι εμείς αλλά και οι άλλοι. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ανακουφίζονται και βοηθιούνται από τη μέριμνα της Εκκλησίας, από τον οβολό και την αγάπη όλων μας. Αυτό είναι πολύ παρήγορο και δεν πρέπει να το αποσιωπούμε. Ο Χριστός ευλογεί αυτόν που δίνει και ευλογεί διπλά αυτόν που δίνει χωρίς να το φανερώνει.

Αδελφοί μου ένα σύγχρονο τραγούδι που αναφέρεται στη νύχτα των Χριστουγένων λέει «απόψε στα ποτήρια πνίγονται όλες οι ενοχές». Ας μην προσπαθήσουμε κι εμείς να πνίξουμε τις ενοχές μας και τις αμαρτίες μας στο ποτό και στην καλοπέραση. Μόνο ο Χριστός μας μπορεί να διώξει τις ενοχές και να να μας απαλλάξει από την αμαρτία. Γι’ αυτό άλλωστε έγινε άνθρωπος. Είδαμε πώς Εκκλησία μας σαν στοργική μάνα, μας προετοιμάζει και μας προτείνει να γιορτάσουμε τα φετινά Χριστούγεννα. Ο Θεός θέλει να Γεννηθεί μέσα μας, στην οικογένειά μας, στην πολη μας, στον πολιτισμό μας. Ας μη του το αρνηθούμε. Χριστός επί γής, Υψώθητε!

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0
fb-share-icon0
Tweet 20
fb-share-icon20

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΛΟΥΚΑ (Λκ. 12, 16-21) Η Παραβολή του άφρονος πλουσίου

 

Η παραβολή του άφρονος πλουσίου που προ λίγο ακούσαμε, αγαπητοί αδελφοί, μας φέρνει ενώπιον ενός μεγάλου πάθους το οποίο λίγο η πολύ ο καθένας μας φέρει μέσα στην ψυχή του. Με το πάθος της πλεονεξίας.

Ο άφρονας δηλαδή ο άμυαλος, ο απερίσκεπτος, ο χωρίς φιλοσοφικό στοχασμό πλούσιος αυτός άνθρωπος της παραβολής, είχε το κοινό σκεπτικό που έχουμε κι εμείς σήμερα. Πρώτον ότι τα αγαθά τα απέκτησε με τις δικές του δυνάμεις και μόνο. Δεύτερον ότι του ανήκουν και μπορεί να τα κάνει ό,τι θέλει ο ίδιος. Και τρίτον σκεπτόμενος το μέλλον θεωρεί ότι του ανήκει. Θεωρεί δηλαδή ότι  είναι βέβαιο πως  θα ζήσει για πολλά χρόνια για να απολαύσει τα αγαθά τα οποία απέκτησε. Ο αληθινός λόγος του ευαγγελίου αλλά και ο πατερικός λόγος, μας επισημαίνουν πως οι τρεις αυτές θεωρήσεις των υλικών αγαθών είναι σε λάθος προοπτική. Ο Δωρεοδότης είναι  ο Θεός. Αυτός δίνει, αυτός στερεί, σύμφωνα με το πάνσοφο θέλημα του. Η αλαζονεία του ανθρώπου παρακάμπτει αυτή την μεγάλη αλήθεια και εγκλωβίζεται στην απόλαυση της στιγμής, στην αυτάρκειά του, στην ικανοποίηση, στην ευχαρίστηση, με αποτέλεσμα να μην μετέχει της χαράς που δίνει ο Θεός. Διότι τα αγαθά μας τα δίνει ο Θεός για να χαρούμε και να χαρούμε εμείς και οι γύρω μας δι΄ αυτων.  Και χαιρόμαστε με τα αγαθά όταν τα μοιραζόμαστε μεταξύ μας και όταν καλύπτουμε τις  βιολογικές μας ανάγκες και κυρίως τις ανάγκες των συνανθρώπων μας που βρίσκονται σε δύσκολη θέση και δεν μπορούν μόνοι τους να τα αποκτήσουν.

«Πάσα δοσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον άνωθεν εστί καταβαίνον εκ Σου του Πατρός των φώτων». Με αυτά τα λόγια η τελευταία ευχή της θείας λειτουργίας ενώπιον της εικόνας του Χριστού, μας υπενθυμίζει την μεγάλη αυτή η αλήθεια. Δηλαδή καθετί το οποίο λαμβάνουμε , κάθε απόκτημά μας, έρχεται από τον Θεό με σκοπό δι’ αυτού να δοξάζεται το όνομα Του.

 

Η πλεονεξία,  αντιθέτως ,  είναι πάθος του επιθυμητικού της ψυχής, για συνεχή απόκτηση πέρα από τα αναγκαία της ζωής. Δεν είναι απόλυτα συνδεμένη με τον πλούτο ή την ανέχεια, αλλά επιθυμία, που βασανίζει την καρδιά τού «να έχεις πάντοτε περισσότερο από αυτό που αρκεί, δηλαδή του αναγκαίου». Όσο και να ακούγεται περίεργο, πλεονέκτης μπορεί να είναι και ένας φτωχός άνθρωπος. Γιατί η πλεονεξία είναι πάθος της ψυχής και όχι μόνο τρόπος διαχείρισης των πολλών υλικών αγαθών.

Ο απόστολος Παύλος την θεωρεί ως τη χειρότερη από όλα τα πάθη. Όλα τα άλλα μπορούν να μας απομακρύνουν από το Θεό, ενώ αυτή απομακρύνει τον ίδιο το Θεό, αφού τη θέση του Θεού την παίρνει ο πλούτος, το χρήμα, ο υλισμός και οι λοιπές απολαύσεις του κόσμου.

Η πλεονεξία έχει και μια άλλη μορφή όχι τόσο ευδιάκριτη μέσα στη ζωή μας.  Να ποια άλλη μορφή μπορεί να έχει η πλεονεξία: Της ακούσιας,  δηλαδή ελεημοσύνης, της κατ΄ανάγκην. Όταν κάποιος δίνει χωρίς προαίρεση, χωρίς χαρά, χωρίς ιλαρότητα, κατέχεται από το πάθος της πλεονεξίας. «ἕκαστος καθὼς προαιρεῖται τῇ καρδίᾳ, μὴ ἐκ λύπης ἢ ἐξ ἀνάγκης· ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός». (Β΄Κορ. 9,7)

«Γι΄ αυτό θεώρησα αναγκαίο να παρακαλέσω τους αδελφούς να έρθουν πρωτύτερα σε σας και να φροντίσουν για την προσφορά που υποσχεθήκατε, ώστε να είναι έτοιμη, σαν προσφορά που δίνεται με αγάπη και προαίρεση και όχι αναγκαστική» λέγει  ο Απόστολος Παύλος στη δεύτερη προς Κορινθίους επιστολή του. 

 

ΠΟΙΟΝ ΑΔΙΚΩ, ρωτάει ο πλούσιος της παραβολής και ο καθένας ίσως από μας. Ποιον αδικώ προστατεύοντας αυτά που μου ανήκουν;

Πες μου λοιπόν, τι σου ανήκει,  διερωτάται ο μέγας Βασίλειος.  Από που τα πήρες και τα έφερες στη ζωή σου; Δεν ήρθες στον κόσμο γυμνός; Γυμνός δεν θα επιστρέψεις στη γη; Που τα βρήκες αυτά που έχεις τώρα;  Αν πιστεύεις ότι στα χάρισε η τύχη, είσαι άθεος, δεν αναγνωρίζεις τον δημιουργό, δεν νοιώθεις ευγνωμοσύνη γι αυτόν που στα έδωσε· αν όμως παραδέχεσαι ότι προέρχονται απ τον Θεό, πες μου για ποιο λόγο στα έδωσε; Μήπως είναι άδικος ο Θεός και μοιράζει άνισα τα απαραίτητα για τη ζωή; Γιατί εσύ είσαι πλούσιος κι εκείνος φτωχός;  Όχι γι’ άλλο λόγο παρά για να ανταμειφθείς εσύ για την καλοσύνη και τη σωστή διαχείριση της περιουσίας, κι εκείνος για να κερδίσει τα μεγάλα έπαθλα της υπομονής. 

Όμως εσύ τα έκρυψες όλα στους αχόρταγους κόλπους της πλεονεξίας· νομίζεις λοιπόν ότι κανένα δεν αδικείς όταν τόσους στερείς από τα αγαθά αυτά; Ποιος είναι πλεονέκτης;  Όποιος δεν περιορίζεται στα απαραίτητα. Ποιος άρπαγας;  Εκείνος που αφαιρεί την περιουσία των άλλων.  Εσύ δεν είσαι πλεονέκτης; Δεν είσαι άρπαγας; Δεν κρατάς για τον εαυτό σου όσα σου δόθηκαν για να τα διαχειρισθείς προς όφελος όλων; Αυτός που γδύνει τον ντυμένο θα ονομαστεί λωποδύτης αλλά αυτός που δεν ντύνει τον γυμνό μήπως δεν αξίζει αυτή την ονομασία;

Το ψωμί που αποθηκεύεις είναι του πεινασμένου, τα ρούχα που συσσωρεύεις είναι του γυμνού, τα παπούτσια που τα ‘χεις και σαπίζουν είναι του ξυπόλυτου, τα λεφτά που θάβεις για να μη στα κλέψουν είναι του φτωχού. Είναι τόσοι αυτοί που αδικείς, όσοι αυτοί που θα μπορούσες να βοηθήσεις.

 

Αγαπητοί αδελφοί,

«Φεύγετε την πλεονεξίαν ητις  στην ειδωλολατρία», μας προτρέπει ο Απόστολος των Εθνών. Όποιος πιστεύει στα υλικά αγαθά δεν είναι κάτι άλλο παρά ειδωλολάτρης και ας λέγει ότι είναι πιστός χριστιανός. Ας παρακαλέσουμε τον Πατέρα και Δημιουργό μας: «τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημιν σήμερον και μη εισενέγκης ημας εις τον πειρασμόν της πλεονεξίας. Αμήν!

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0
fb-share-icon0
Tweet 20
fb-share-icon20

Κήρυγμα Κυριακής 20/10/2019

«Ρώννυσι τους νοσούντας, δαιμονώντας ιάται διό και τοις τιμώσιν αυτόν βρυει ιάματα»

Ως θεραπευτή από ασθένειες και δαιμονικες επήρειες εγκωμιάζει η  υμνολογία της Εκκλησία μας, αγαπητοί αδελφοί, τον σήμερα εορταζόμενο Άγιο Γεράσιμο τον εν Κεφαλληνία. Ας δούμε εν συντομία τον θαυμαστό βίο του . 

Ο Άγιος Γεράσιμος κατά την παράδοση γεννήθηκε το 1506, στα Τρίκαλα της Κορινθίας. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Γεώργιος. Ο πατέρας του Δημήτριος Νοταράς ηταν βυζαντινος αξιοματουχος. Η μητέρα του ονομαζόταν Καλή. Ο Άγιος Γεράσιμος μεγάλωσε όπως τα αρχοντόπουλα της εποχής. Στην ηλικία των είκοσι χρόνων αποφάσισε να πάει στην Ζάκυνθο προκειμένου να σπουδάσει. Όμως η αφοσίωσή του στην Ορθοδοξία τον οδήγησε να εγκαταλείψει την Ζάκυνθο και να ξεκινήσει μια προσκυνηματική περιοδεία στα θρησκευτικά κέντρα της εποχής του. Πρώτος του σταθμός υπήρξε η Κωνσταντινούπολη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, απ’ όπου πήρε την Πατριαρχική ευλογία και κατευθύνθηκε στο Περιβόλι της Παναγίας, στο Άγιον Όρος, όπου εκάρη μοναχός. Δεν είναι γνωστό σε ποια Μονή, αν και τα περισσότερα στοιχεία δείχνουν ότι μοναχός έγινε στην Μονή Ιβήρων και ασκήτεψε στο κελί του Αγίου Βασιλείου στην περιοχή της Καψάλας. Μετά από μακρά παραμονή στο Άγιον Όρος φεύγει για τους Αγίους Τόπους και επισκέπτεται στη συνέχεια τη Συρία, τη Δαμασκό, το Σινά, την Αντιόχεια, την Αλεξάνδρεια και την έρημο της Θηβαΐδας.

Σημαντική στιγμή της ζωής του ήταν όταν στα Ιεροσόλυμα ο Πατριάρχης εκτιμώντας την προσωπικότητά του, τον κρατάει κοντά του και του αναθέτει το πολύ τιμητικό διακόνημα του κανδηλανάπτη του Παναγίου Τάφου. Στα Ιεροσόλυμα ο Άγιος Γεράσιμος χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος, από τον Πατριάρχη Γερμανό. Από τα Ιεροσόλυμα ταξίδεψε στην Κρήτη, όπου έμεινε για δύο χρόνια και μετά από ταξίδια είκοσι χρόνων επιστρέφει στη Ζάκυνθο και ασκητεύει σε μια σπηλιά στον Άγιο Νικόλα Γερακαρίου, όπου μέχρι σήμερα οι Ζακυνθινοί την ονομάζουν σπηλιά του Αγίου Γερασίμου. Την εποχή αυτή γεννήθηκε στη Ζάκυνθο ο Άγιος Διονύσιος και κάποια παράδοση αναφέρει ότι τον βάπτισε ο Άγιος Γεράσιμος. 

 Η φήμη του Αγίου έγινε γνωστή σε όλη τη Ζάκυνθο και επιθυμώντας περισσότερη ησυχία, ο Άγιος αποφασίζει να πάει στην Κεφαλονιά. Εκεί ασκητεύει σε μια σπηλιά κοντά στο Αργοστόλι για έξι περίπου χρόνια. Μεταφέρεται στην συνέχεια στην περιοχή των Ομαλών, στους πρόποδες του Αίνου για να ιδρύσει μοναστήρι. Στην περιοχή υπήρχε ένα ερημοκλήσι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου το οποίο  το 1561, παραχώρησε στον Άγιο Γεράσιμο μαζί με τα γύρω κτήματα, ο ιερέας της περιοχής Γεώργιος Βάλσαμος. Με την άδεια του Επισκόπου του νησιού Παχωμίου, ο Άγιος ίδρυσε γυναικείο μοναστήρι με το όνομα Νέα Ιερουσαλήμ, το οποίο μετά από αίτησή του τέθηκε υπό την υψηλή προστασία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η φήμη του Αγίου είχε εξαπλωθεί παντού και πλήθη κόσμου τον επισκεπτόταν για να ακούσουν τη διδασκαλία του. Δεκαεννιά χρόνια αφότου εγκαταστάθηκε στα Ομαλά ο Άγιος Γεράσιμος κοιμήθηκε στις 15 Αυγούστου 1579. Πριν κοιμηθεί είχε καλέσει κοντά του τα πνευματικά του παιδιά τους μοναχούς Ιωαννίκιο και Γερμανό και την ηγουμένη Λαυρεντία. Λίγο πριν πετάξει στην αιωνιότητα τους άφησε ως παρακαταθήκη τη φράση “Τεκνία ειρηνεύετε εν εαυτοίς και μη τα υψηλά φρονείτε”. Την εξόδιο ακολουθία του τέλεσε ο Επίσκοπος Κεφαλληνίας Φιλόθεος  και η  ταφή του έγινε μέσα στο νότιο τοίχο του ναού. Δύο χρόνια αργότερα, στις 20 Οκτωβρίου 1581 ο έξαρχος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως έκανε ανακομιδή του λειψάνου του, το οποίο βρέθηκε ακέραιο. Αυτή την ημέρα ορίστηκε να τιμάτε η μνήμη του, επειδή η κοίμησή του συνέπεσε με την γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Γιορτάζεται επίσης η κοίμησή του, η οποία μεταφέρθηκε κατά μία ημέρα, στις 16 Αυγούστου. Η κατάταξη του Αγίου Γερασίμου στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας μας, έγινε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον Ιούλιο του 1622. Τα θαύματα που ο Τριαδικος μας τελεί δια των πρεσβειών του Αγιου Γερασίμου είναι αναρίθμητα . Ιδιαίτερη θέση σε αυτά έχουν οι η αφθαρσία του ιερού λειψάνου και οι θεραπείες δαιμονιζομένων και ψυχικά ασθενών. 

 Στην Ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε προ ολίγου είδαμε τον σωτήρα Χριστό να εκβάλει λεγεώνα δαιμονίων από τον ταλαιπωρούμενο νέο με μόνο τον προστακτικό του λογο. Ο ίδιος ο Κύριος είχε πει στους μαθητές του εν ονόματι μου δαιμόνια εκβαλετε. 

 Το ίδιο ακριβώς έκανε και συνεχίζει να κάνει ο Άγιος Γεράσιμος. Βοηθά μάλιστα ιδιαιτέρως αυτούς που καμιά επιστήμη δεν μπορεί να τους βοηθήσει, πολύ δε περισσότερο να τους θεραπεύσει, αυτούς που πάσχουν από τα δαιμόνια.

Η κοινωνία μας μαστίζεται και σήμερα από τα δαιμόνια και ας μην θέλουμε να το ομολογήσουμε. Οι ηθικές -όχι με τη στενή εννοια του όρου -εκτροπές και οι εγκληματικές φρικαλεότητες που χαρακτηρίζουν την εποχή μας, βεβαιώνουν την δαιμονοποίηση της ζωής του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος παρότι δουλεύει στον δαίμονα, αρνείται την ύπαρξη του.  

Αν μπορεί να μας βοηθά ο Άγιος Γεράσιμος, αυτό οφείλεται στο ότι έμαθε πολύ καλά την επιστήμη της προσευχής και την άσκησε με τρόπο υποδειγματικό.

Ας τον παρακαλέσουμε λοιπόν, με την ευκαιρία της ιερας μνημης του, να μας βοηθήσει κι εμάς να αξιωθούμε της ίδιας τέχνης, της ίδιας επιστήμης, της προσευχής προς τον Λυτήρα όλων των αδιεξόδων του παρόντος βίου , τον Σωτήρα των ψυχών και λυτρωτή εκ του θανάτου και εκ των δαιμόνων και διασωστη των ψυχών και των σωμάτων, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Αμήν!

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0
fb-share-icon0
Tweet 20
fb-share-icon20

ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ – 28 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019

«Ίνα τι υμείς ενθυμείσθε πονηρά εν ταις καρδίαις ημών;»

Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί αδελφοί, μας δίνει την ευκαιρία να δούμε μια απ’ τις μεγάλες ασθένειες της ψυχής μας, την ασθένεια του φθόνου. Ο φθόνος είναι κυρίως η λύπη για την ευτυχία του πλησίον μας και η χαρά για την δυστυχία του. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο μέγας Βασίλειος, ο φθόνος «λύπη γαρ εστί της του πλησίον ευπραγίας». Δηλαδή ο φθόνος είναι λύπη για το καλό και την ευτυχία του άλλου. Ο φθόνος είναι μεγάλη πληγή αφού κανένα άλλο πάθος δεν είναι τόσο ολέθριο για τις ψυχές των ανθρώπων, μια και γεννιέται από τη ρίζα όλων των παθών, που είναι η υπερηφάνεια. Ο Όσιος Θαλάσσιος τονίζει ότι χαρακτηριστικό γνώρισμα της κενοδοξίας είναι η υποκρισία και το ψεύδος ενώ γνώρισμα της υπερηφάνειας είναι η οίηση και ο φθόνος. Έτσι, όταν διακατεχόμαστε από φθόνο είναι βέβαιο ότι διακατεχόμαστε από τη μητέρα του, που είναι η υπερηφάνεια.

Ο άνθρωπος που φθονεί εξετάζει συνήθως τη ζωή των συνανθρώπων του και επιδιώκει την σύγκριση της ζωής του με τη δική τους ζωή. Όταν διαπιστώσει ότι ο αδερφός του υπερέχει τότε αφήνει να εκδηλωθεί το φοβερό πάθος του φθόνου. Και συνήθως η πρώτη εκδήλωση είναι η κατήφεια, η στενοχώρια και η αθυμία. Ακόμη και τα υπάρχοντα υλικά αγαθά γίνονται αιτία της στενοχώριας. Γι’αυτό ο φθονερός δεν διαφέρει από έναν γυμνό άνθρωπο που πληγώνεται από όλους. Και αυτή η πληγή είναι πολύ βαθιά. Κατέρχεται στην καρδιά.

Ο φθονερός είναι συνήθως ιδιαίτερα παρατηρητικός. Προσέχει επιμελώς να βρίσκει πάντοτε αιτίες για να κατηγορεί. Παρατηρεί τον άλλο πώς θα μιλήσει, πώς θα συμπεριφερθεί. Έτσι πίσω από την συνήθεια της κατάκρισης κρύπτεται επιμελώς το πάθος του φθόνου.

Τα αποτελέσματα του φθόνου είναι πολύ τρομακτικά. Παραμορφώνει την ψυχή του ανθρώπου. Ίσως είναι ένα πάθος που δεν αισθανόμαστε πολύ γρήγορα την ύπαρξη του. Δεν μας πονάει πολύ, όπως συμβαίνει να μας πονούν άλλα πάθη. Αλλά όμως παραμορφώνει όλον τον πραγματικό μας οργανισμό. Ας δούμε τα έξι χαρακτηριστικά του όσα και τα γράμματα της λέξης φ θ ό ν ο ς.

Πρώτον. Ο φθόνος φανερώνει την σαρκική ζωή. Κάθε πάθος που έχει σαν αποτέλεσμα να χάνει ο άνθρωπος τη χάρη του Θεού, συνιστά σαρκικό φρόνιμα. Ο Απόστολος Παύλος απαριθμώντας τα έργα της σαρκός αναφέρει και τον φθόνο.

Δεύτερον. Ο φθονερός είναι τυφλός πνευματικά. Δηλαδή ο οφθαλμός της ψυχής που είναι ο νους, τυφλώνεται και έτσι δεν μπορεί να διακρίνει το καλό από το κακό κι ακόμη δεν μπορεί να αισθανθεί την χάρη του Θεού. Ο Όσιος Θαλάσσιος θα μας πει και πάλι : «Νου φθονερό τυφλώνει ο Θεός».

Τρίτον. Ο διακατεχόμενος από το πάθος του φθόνου, καταλήγει στην απιστία. Μήπως από το φθόνο τυφλούμενοι οι σύγχρονοι του Χριστού Ιουδαίοι δεν Τον αρνήθηκαν οπότε έπεσαν στην απιστία;

Τέταρτον. Οι φθονεροί άνθρωποι δεν έχουν αγάπη. Δεν μπορούν και δεν θέλουν να αγαπούν. Γι’ αυτό και ο φθονερός, κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή , είναι ξένος προς την αγάπη και ένοχος της κρίσης του Θεού. Μην ξεχνάμε πως τον φθόνο και τον φόνο τους χωρίζει μόνο ένα θήτα.

Πέμπτον. Ο φθόνος όμως καταστρέφει αυτόν που τον έχει. Ο μέγας Βασίλειος λέει ότι όπως τα βέλη που εξέρχονται από το τόξο όταν συναντήσουν ένα σκληρό αντικείμενο επιστρέφουν στον τοξότη, κατά τον ίδιο τρόπο οι ενέργειες του φθόνου γίνονται πληγές σε αυτόν που φθονεί.

πληγές. Ο φθονερός λιώνει και κατατρώγεται εσωτερικά από το πάθος του όπως από το σαράκι το ξύλο.

Και έκτον. Το πάθος του φθόνου προσβάλλει και τους ανθρώπους στους οποίους κατευθύνεται. Κάνει μεγάλο κακό, κυρίως αν δεν έχουν οι άλλοι δύναμη και πνευματική ανδρεία για να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση.

Ο πρώτος που δίδαξε το φθόνο είναι ο διάβολος ο ίδιος. Αυτός, επειδή ζήλεψε την μεγάλη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο και επειδή δεν μπορούσε να καταφερθεί εναντίον του Θεού, καταφέρθηκε εναντίον του δημιουργήματος Του, του ανθρώπου. Ο διάβολος γνωρίζει ότι η μόνη οντολογική (διαρκής και πραγματική) ενότητα είναι η εν Χριστώ ενότητα, γι΄ αυτό και προσπαθεί με κάθε τρόπο να την καταργήσει. Έτσι δημιουργεί , διά του φθόνου, τις διαιρέσεις, που μας καταστρέφουν και δεν μας αφήνουν να αισθανθούμε ότι είμαστε μέλη του Σώματος του Χριστού και αδελφοί.

Ο μέγας Βασίλειος μας προτρέπει , αγαπητοί μου, να αποφύγουμε την αρρώστια του φθόνου που είναι διδάσκαλος θεομαχίας, σύγχυση φύσεως, συμφορά ανόητη, κακό αφόρητο, εύρημα δαιμόνων, σπορά του σατανά, αρραβώνας κολάσεως, εμπόδιο ευσέβειας, που μας στερεί την είσοδο μας στην Βασιλεία του Θεού. Στη θέση του φθόνου , με κόπο και μόχθο, ας αγωνιστούμε διά της συνεργούσης ημίν θείας Χάριτος να βάλουμε την εν Χριστώ φιλάδελφο και φίλεργο αγάπη. Αμήν!

π. Χ.Κ.

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0
fb-share-icon0
Tweet 20
fb-share-icon20

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019

Ε΄  ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Μτθ. 8,28-9,1)

Τα περισσότερα θαύματα που έκανε ο Χριστός, έγιναν κατόπιν αιτήσεων των ανθρώπων, και αφού προηγουμένως είχε ερευνήσει την πίστη τους. Υπήρχαν όμως και θαύματα που επεδίωξε να τα πραγματοποιήσει ο ίδιος. Για παράδειγμα, η ανάσταση του γιου της χήρας στη Ναΐν, έγινε χωρίς να το ζητήσει η πονεμένη μητέρα του νέου. Έκανε το θαύμα αυτό ο Ιησούς, επειδή σπλαχνίστηκε την γυναίκα αυτή, όπως διαβάζουμε στη σχετική περικοπή. Το ίδιο συνέβη , αγαπητοί μου αδελφοί, και με το θαύμα της σωτηρίας των δύο δαιμονιζομένων του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος. Οι δαιμονιζόμενοι αυτοί είχαν εγκαταλειφθεί από όλους τους ανθρώπους , συγγενείς και μη, γι΄αυτό και ο Κύριος ο ίδιος ενδιαφέρθηκε για αυτούς και τους λύτρωσε από τα δαιμόνια.

Η κατάστασή τους φρικτή και ανυπόφορη για τους ίδιους , αποκρουστική και εκφοβιστική για τους άλλους. «Χαλεπούς λίαν» τους χαρακτηρίζει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος. Από τη στιγμή που ο δαίμονας έκανε κατοικία τις υπάρξεις τους, αυτοί επέλεξαν για κατοικία τα μνήματα. Κυκλοφορούσαν γυμνοί , έτρεχαν στις ερημιές , έκοβαν με πέτρες το σώμα τους και έβγαζαν σπαρακτικές κραυγές. «Ο διάβολος, τον Αδάμ που ήταν ντυμένος με τη χάρη του Θεού, τον έντυσε με τα ρούχα της αισχύνης και αυτούς που ήταν ντυμένοι με ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τους γύμνωσε» (Άγιος Βασίλειος Σελευκείας). Μάλιστα ο Κύριος ρώτησε τον ένα ποιό είναι το όνομα του και ο δαίμονας απάντησε: «Λεγεὼν ὄνομά μοι , ὅτι πολλοὶ ἐσμέν». Η ρωμαϊκή λεγεώνα ήταν επίλεκτο σώμα στρατιωτών. Το ίδιο ήταν και οι δαίμονες που κρύβονταν μέσα στον δαιμονόπλητα πλάσματα του Θεού. Ήταν τα σκληρότερα από τα πονηρά πνεύματα. Μέσα , λοιπόν, στους ανθρώπους αυτούς υπήρχε τεράστια δαιμονική δύναμη που τους ταλαιπωρούσε πολύ.

Οι δαίμονες πρώτα ομολόγησαν την έχθρα τους εναντίον το Χριστού : «Τὶ ἡμῖν και σοὶ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;» . Ο λόγος αυτός δείχνει την απροσμέτρητη διαφορά μεταξύ των δαιμόνων και του Κυρίου. Ακόμη είναι μια διακήρυξη της θείας εξουσίας του Ιησού και ταυτόχρονα το αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ Αυτού και των δαιμόνων. Η παράκληση να μην τους βασανίσει, προέρχεται από τον τρόμο ενός πανίσχυρου αντιπάλου, του οποίου δεν αγνοούν την δικαιοδοσία και τη δύναμη αν θέλει να τους τιμωρήσει. Η πανίσχυρη χάρη του Κυρίου, τους έκανε να φλογίζονται και να μην αντέχουν την παρουσία Του. Μετά οι δαίμονες ζήτησαν να μπουν μέσα στους χοίρους. Ο Κύριος άκουσε το αίτημά τους και το επέτρεψε, με αποτέλεσμα να κατευθυνθούν στη λίμνη και να πνιγούν οι χοίροι σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Οι Πατέρες λένε πως ο Κύριος επέτρεψε στους δαίμονες να μπουν μέσα στους χοίρους για πολλούς λόγους. Για να διδάξει τους ανθρώπους πόσο κακοποιά ήταν τα πνεύματα που είχαν μέσα τους οι δύο αυτοί άνθρωποι. Για να πληροφορηθούμε πως ο διάβολος, παρ΄όλη την κακουργία του, δεν έχει δικαιώματα ούτε και στους χοίρους, εάν δεν του το επιτρέψει ο Θεός. Ακόμη να μάθουμε πως εάν δεν συγκρατούσε τους δαίμονες η δύναμη του Χριστού, θα μας έκαναν χειρότερο κακό από ότι μας κάνουν. Τέλος ο θάνατος των χοίρων φανερώνει πως εξήλθαν οι δαίμονες από τους ανθρώπους και ότι θεραπεύτηκαν.

Αγαπητοί αδελφοί,

Στην «Κυριακή Προσευχή» παρακαλούμε τον Θεό να μας απαλλάξει από την ενέργεια του διαβόλου. «Ρύσαι ημάς από του πονηρού». Ο πονηρός δεν είναι μια αφηρημένη έννοια και ιδέα του κακού. Είναι παμπόνηρο πνεύμα που απεργάζεται  την καταστροφή μας. Η Εκκλησία μας, με το να συμπεριλαμβάνει στις Κυριακάτικες ευαγγελικές περικοπές τις θεραπείες των δαιμονιζομένων μας υπενθυμίζει την ύπαρξή του σατανά και τον κίνδυνο που διατρέχουμε από αυτόν αν παραδοθούμε στην επενέργειά του με τον τρόπο που ζούμε. Απεργάζεται ο διάβολος την καταστροφή μας η οποία δεν είναι σπάνια αν δούμε πόσες κατεστραμμένες και τσακισμένες ανθρώπινες υπάρξεις υπάρχουν γύρω μας , αν δεν θέλουμε να εθελοτυφλούμε. Και ενώ μπορεί να μην έχουμε εμπειρία παρόμοια με την περίπτωση του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος , μπορεί να μην έχουμε καταληφθεί εμείς ή οι γύρω μας σε τέτοιο ακραίο βαθμό από την δαιμονική ενέργεια, εν τούτοις τα διάφορα πάθη μας , καλλιεργούμενα υπό του πονηρού, μας ταλαιπωρούν πάρα πολύ και μας κάνουν να έχουμε «δαιμονώσα» ψυχή. Ο ακόλαστος, ο φιλάργυρος, ο θυμώδης, ο αιρετικός, ο υπερήφανος πειράζονται από τον πονηρό. Αφού ο Χριστός ήρθε να καταργήσει το κράτος του διαβόλου, ας Τον αγαπήσουμε και ας έχουμε στενές και ζωντανές σχέσεις μαζί Του μέσα στην Αγία Του Ορθόδοξη Εκκλησία , για να γλιτώσουμε από τις παγίδες του πονηρού. Αμήν!

π.Χ.Κ.

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0
fb-share-icon0
Tweet 20
fb-share-icon20