ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΔΕΥΤΕΡΑ 1/4/2019 Το απόγευμα  στις 6.00 Ο Αγιασμός, οι Χαιρετισμοί στον Τίμιο Σταυρό και στη συνέχεια η μελέτη της Αγίας Γραφής.

ΤΡΙΤΗ 2/4/2019 πρωί 7.30 – 9.00   η πρωινή ιερά Ακολουθία. Το απόγευμα το Μεγάλο Απόδειπνο στις 6.00.

 

ΤΕΤΑΡΤΗ  3 /4/2019  Απόγευμα 6.00 Εσπερινή Προηγιασμένη

 

ΠΕΜΠΤΗ 4/4/2019 πρωί 7.30 – 9.00   η πρωινή ιερά Ακολουθία. Απόγευμα  6.00 η Ακολουθία του μεγάλου Αποδείπνου στον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου.

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5/4/2019 πρωί στις  7.15 η Ακολουθία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων. Το απόγευμα στις 5.00 οι Χαιρετισμοί στην Ιερά Μονή Παντανάσσης και στις 6.30  οι Χαιρετισμοί στον Ι. Ναό Τιμίου Προδρόμου.

 

 ΣΑΒΒΑΤΟ 6/4/2019  Απόγευμα στις 6.00 ο Εσπερινός.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ της 7/7/2019 πρωί θ. Λειτουργία 7:15 – 9.45

Απόγευμα στις  6.00 ο  Κατανυκτικός Εσπερινός στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου.

 

ΙΕΡΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ : ΤΡΙΤΗ 2/4  ΩΡΕΣ: 10-12 ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΙ 4.30 – 6.00  ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ.

 

ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

24 Μαρτίου 2019

Σήμερα , αγαπητοί αδελφοί, δεύτερη  Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, το Ευαγγελικό ανάγνωσμα μας περιγράφει την θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ από τον Χριστό και προβάλλεται από την Εκκλησία μας η αγία πατερική μορφή του Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Γρηγορίου του Παλαμά. Ο προβληματισμός ο οποίος τίθεται ενώπιόν μας είναι το πώς ένας πιστός άνθρωπος μπορεί να υπερβεί τα αδιέξοδα που ορθώνονται κατά τη διάρκεια της ζωής του η οποία γι΄αυτόν δεν είναι η διαβίωση και επιβίωση αλλά ένας διαρκής πνευματικός αγώνας. Τα αδιέξοδα αυτά είναι ο θάνατος, η φθορά και η ασθένεια , η απομόνωση του ανθρώπου από τον Δημιουργό του αλλά και από τον συνάνθρωπό του. Αυτή η απομόνωση έχει γενεσιουργό αιτία την αμαρτία, την αστοχία του ανθρώπου να έχει εμπειρία πραγματικής χαράς –  και για να το διατυπώσουμε πιο απλά – η αποτυχία του να βρει το νόημα και τον σκοπό της ύπαρξής του.  Η επανασύνδευση του ανθρώπου με τη χαρά γίνεται μέσω της χάριτος του Θεού, μας απαντά με την εμπειρική θεολογική του διδασκαλία ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και συγκεκριμένα μέσω της άσκησης. Η άσκηση εκδηλουμένη κυρίως ως νηστεία, αγρυπνία και προσευχή, γενούν την μετάνοια αλλά εκφράζουν και την μετάνοια ως παρουσία οντολογικής χαράς και θείας εμπειρίας στον βίο του πιστού είτε μοναχού είτε εν τω κόσμω ασκουμένου. Η προσευχή σε μία ανώτατη έκφρασή της είναι μέσο θείας εμπειρίας, εμπειρίας του φωτός του ακτίστου, όπως απέδειξε ο Άγιος Γρηγόριος και επιβεβαιώνει η πράξη της Εκκλησίας μας. Όντας άγευστοι τέτοιας εμπειρίας ας προσπαθήσουμε δι΄ολίγων να ανέβουμε τα πρώτα σκαλοπάτια της δυσθεώρητης κλίμακας της προσευχής. Η προσευχή για τον πιστό είναι μια εσώτατη ανάγκη. Δεν θα πρέπει να είναι ανάγκη από τον εξαναγκασμό των προβλημάτων του βίου, μιας ασθένειας ή μιας αποτυχίας. Ας μην ξεχνάμε την αλήθεια πως χωρίς  την αγάπη, την συγχωρητικότητα, χωρίς την εσωτερική ηρεμία -και όχι τόσο την εξωτερική ησυχία- δεν μπορεί να υπάρξει  προσευχή. Ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσουμε όλοι μας τον τρόπο με τον οποίο προσευχόμαστε, ώστε να μην μένουμε στάσιμοι πνευματικά και επαναπαυμένοι. Η επανάπαυση και η ψευδαίσθηση ότι «πάμε καλά», ότι «εμείς τουλάχιστον προσευχόμαστε , ενώ κάποιοι άλλοι όχι», έχουν ολέθρια αποτελέσματα για την ψυχή μας. Η παρουσία μας στο ναό,  η προσευχή μας στο σπίτι, η εξομολόγησή μας, η προσφορά μας στο συνάνθρωπο, δεν πρέπει να μας κάνουν εγωιστές αλλά αγωνιστές. Να αγωνιζόμαστε ώστε να τελειοποιούμε ισοβίως τις ευλογημένες αυτές συνήθειες και αρχές, συγκρινόμενοι με την Παναγία μας και τους Αγίους μας, που είναι τα πρότυπά μας.

          Ας γίνει πιο πρακτικός ο λόγος μας. O χριστιανός προοδεύει πνευματικά, όταν δεν τον ενδιαφέρει η καλή γνώμη των άλλων γι΄ αυτόν και δε ρυθμίζει τη συμπεριφορά του ανάλογα με το «τί θα πει ο κόσμος». Στο ναό,  προσευχόμαστε,  αλλά μας βλέπουν και οι άλλοι και λένε: «καλός άνθρωπος,  τον είδα στην Εκκλησία».  Ας αναρωτηθούμε όμως: Όταν είμαστε μόνοι και δε μας βλέπει κανείς άνθρωπος,  έχουμε «όρεξη» για προσευχή και ένωση με το Θεό; Αυτό έχει, αδελφοί μου, μεγαλύτερη αξία γιατί δηλώνει γνήσια αγάπη για το Θεό και βαθειά πίστη.

          Αν έχουμε κάνει ένα βήμα στην πνευματική μας ζωή, αν έχουμε κόψει έστω και ένα πάθος μας, αυτό είναι καρπός προσευχής, δικής μας, εσωτερικής, μυστικής προσευχής ή προσευχής των άλλων για μας. Γι’ αυτό το λόγο συνηθίζουμε να λέμε όταν συναντούμε τους κληρικούς «την ευχή σας, πάτερ», αντί άλλου χαιρετισμού.  Όχι βέβαια για να φανούμε καλοί και αρεστοί,  αλλά γιατί πραγματικά πιστεύουμε ότι η ευχή του ιερέα για μας μπροστά στο ιερό Θυσιαστήριο, έχει μεγάλη αξία και μας βοηθάει πολύ στην εν Χριστώ ζωή μας.

          Η προσευχή είναι η μυστική παρουσία του Θεού στον κόσμο. Είναι ένα διαρκές θαύμα που το ζουν μόνο όσοι προσεύχονται         σωστά.

 Το περιεχόμενο της προσευχής μας , πολύ δε περισσότερο η ύπαρξη ή η απουσία της προσευχής από τη ζωή μας,  είναι,  θα λέγαμε,  η ακτινογραφία της ψυχής μας, το ακριβές αποτύπωμα της πνευματικής μας κατάστασης. Προσευχόμαστε, όπως ζούμε και ζούμε, όπως προσευχόμαστε.

          Τρία είναι τα στάδια τα προσευχής . Οι περισσότεροι είμαστε στο τρίτο αλλά το σημαντικότερο είναι το πρώτο. Το πρώτο στάδιο είναι η δοξολογία του Θεού με όλη μας τη ζωή. Η αδιάλειπτη προσευχή την οποία μας προτείνει ο Απόστολος Παύλος. Ό,τι κάνουμε να το κάνουμε για την δόξα του Θεού, αυτή είναι η στάση ζωής του πιστού  που ζει με την ελπίδα της Αναστάσεως. Η ελπίδα μας είναι ο Θεός και όχι κάποιο είδωλο που θα Τον υποκαθιστά. Τότε προσευχόμαστε, όταν παραδίδουμε τον εαυτό μας σε Εκείνον. Το δεύτερο στάδιο της προσευχής είναι η ευχαριστία για όλα όσα μας προσφέρει. Την υγεία , τα υλικά αγαθά αλλά και τις ασθένειες και τους πειρασμούς. Όλα απαραίτητα για την σωτηρία μας. Εδώ αρχίζουν οι δυσκολίες. Πώς να ευχαριστήσουμε για τα δυσάρεστα. Στο στάδιο αυτό ερχόμαστε σε ρήξη με τη λογική της συναλλαγής. Σου δίνω για να μου δώσεις και σε ευχαριστώ όταν μου δώσεις ό,τι σου ζητήσω.  Το τρίτο στάδιο της προσευχής είναι η κατάθεση των αιτημάτων μας. Σε αυτό το στάδιο όλοι έχουμε καλές επιδώσεις. Τι παραπάνω όμως να ζητήσει ο άνθρωπος από τον Πλάστη του πέραν των επτά αιτημάτων του Πάτερ ημών;

Αγαπητοί αδελφοί!  Μεγάλο δώρο έχουμε στα χέρια μας. Την προσευχή. Μέσω αυτής αγίασαν τα αναρίθμητα πλήρη ανδρών και γυναικών που ευαρέστησαν τον Θεό. Και τα τρία στάδια της προσευχής: δοξολογία, ευχαριστία, κατάθεση αιτημάτων στοχεύουν την ένωσή μας με τον Θεό. Ξεκινώντας από τα αιτήματα ας φτάσουμε στην ακατάπαυστη  δοξολογία του Θεού μέσω του όλου βίου μας γιατί μόνο τότε θα ζήσουμε τον Θεό εμπειρικά. Είθε να το κατορθώσουμε άπαντες με τις πρεσβείες του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά .Αμήν.

π.Χ.Κ.  

 

ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 17 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019

 

Κυριακή της Ορθοδοξίας σήμερα,  αδελφοί μου! Πρώτη Κυριακή των Νηστειών. Και όπως κάθε Κυριακή, ακόμη και τις Κυριακές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής,  η Εκκλησία μας εορτάζει την Ανάσταση του Χριστού,  που είναι ο θεμέλιος λίθος της πίστης μας,  η βάση του οικοδομήματος της Εκκλησίας, αλλά και ο τελικός σκοπός της νηστείας μας. Χωρίς την Ανάσταση,  λέγει ο Απόστολος Παύλος,  μάταιη θα ήταν η πίστη μας και κούφιο το κήρυγμά μας. Μέσα στη θεία Λειτουργία λαμβάνουμε  όλοι μας την εμπειρία αυτής της Αναστάσεως και ανακαινιζόμαστε, παίρνουμε βοήθεια στη ζωή μας, βρίσκουμε διέξοδο στις θλίψεις μας και ουσιαστικές απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματά μας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας,  είναι ο Αναστημένος   Χριστός παρατεινόμενος μέσα στους αιώνες. Αυτός είναι η Κεφαλή του Σώματος και εμείς τα μέλη.  Και είναι, πράγματι,  τόσο σημαντική και ζωτική η ανάγκη κάθε ανθρώπου να «μπολιάσει» τη ζωή του, την καθημερινότητά του,  με κάτι το ουσιαστικό και αληθινό, με κάτι το διαχρονικό και αιώνιο, για να έχει ένα νόημα η ζωή μας και ένα σκοπό ο μόχθος και ο αγώνας μας!  Εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, έχουμε αυτή την αλήθεια.  Ολόκληρη, ξεκάθαρη και ανόθευτη. Δεν είναι κάτι το αφηρημένο, το κρυμμένο μακριά από εμάς, στον απέραντο ουρανό. Δυστυχώς πολλοί χριστιανοί ακόμη  αυτό πιστεύουν. Για εμάς η αλήθεια είναι ένα  Πρόσωπο. Ο Πιλάτος όταν ρώτησε το Χριστό «τί εστίν αλήθεια;» (Τί είναι αλήθεια; )δεν είχε ακούσει και δεν ήταν σε θέση να πιστέψει τον Θείο Διδάσκαλο  όταν  εκήρυττε: «Εγώ ειμί  η οδός και  η αλήθεια και η ζωή». Πολλά ανθρώπινα επινοήματα, θεωρίες και απόψεις είναι αληθοφανή ή έχουν δόση αληθείας. Εμείς όμως ψάχνουμε την μοναδική και πλήρη αλήθεια που είναι πάνω απ΄όλες τις άλλες. Είναι ο Χριστός, ο Αληθινός Θεός μας και βιώνεται μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία Του!

Ας προσπαθήσουμε,  αδελφοί μου, τη λαμπρή αυτή ημέρα,  να δώσουμε απάντηση  σε μερικά αυτονόητα ερωτήματα. Λέμε ότι σήμερα είναι Κυριακή της Ορθοδοξίας. Τι είναι όμως Ορθοδοξία; Μας απάντησε ο Απόστολος Ναθαναήλ στο σημερινό Ευαγγέλιο  : Ορθοδοξία  είναι η ομολογία ότι ο Χριστός είναι  ο Υιός του Θεού. Θεός και άνθρωπος.  Και συμπληρώνει το αποστολικό ανάγνωσμα ότι αυτή η ομολογία στο Χριστό έχει μια αδιάσπαστη συνέχεια  από τις απαρχές  της δημιουργίας του κόσμου και του ανθρώπου. Οι πρωτόπλαστοι όταν έχασαν την άμεση επικοινωνία τους με τον Θεό,   εξαιτίας της αμαρτίας τους, έλαβαν από τον Θεό μια υπόσχεση που ονομάζεται «πρωτευαγγέλιο»,δηλ. το πρώτο χαρμόσυνο μήνυμα. Το πρωτευαγγέλιο λέγει τα εξής: «Θα βάλω έχθρα ανάμεσα στο διάβολο και στον άνθρωπο. Ο απόγονος του ανθρώπου, δηλαδή ο Χριστός,  θα συντρίψει την κεφαλή του διαβόλου και αυτός (ο διάβολος) θα πληγώσει τη φτέρνα του(εννοώντας τη Σταύρωση του Χριστού). Όλοι όσους μας αναφέρει το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα (οι Δίκαιοι οι Προφήτες) ζούσαν με αυτή την προσμονή του ερχομού του Νέου Αδάμ (δηλαδή του Χριστού), ο Οποίος θα συνέτριβε το διάβολο και με τον θάνατό Του θα καταργούσε τον  θάνατο. Έζησαν και πέθαναν οι Δίκαιοι της Π. Διαθήκης με αυτή την προσμονή, έδωσαν αυτήν την μαρτυρία με βασανιστήρια ακόμη και με τη θυσία τους γι΄ αυτή την πίστη, γι΄ αυτή την αλήθεια. Δεν είδαν όμως τον Χριστό. Γι΄ αυτό καταλήγει το αποστολικό ανάγνωσμα ότι ο Θεός είχε προβλέψει κάτι καλύτερο για εμάς, που είδαμε τον Χριστό να σαρκώνεται. Έτσι όλοι οι Δίκαιοι και πιστοί άνθρωποι  της Παλαιάς Διαθήκης από τον Αδάμ μέχρι και τον Τ. Πρόδρομο, μαζί με τους μετά Χριστόν, τους Αποστόλους τους Μάρτυρες, τους Οσίους, κι εμάς τους βαπτισμένους χριστιανούς, αποτελούμε  μια αδιάσπαστη συνέχεια, τον περιούσιο λαό του Θεού και όλοι μαζί  φτάνουμε στην τελειότητα που είναι η ορθή πίστη. Ορθοδοξία λοιπόν,  είναι η ιστορική και αυθεντική συνέχεια της αλήθειας.  Στην Π. Διαθήκη ως προσμονή, με  το Χριστό ως Αποκάλυψη, μέσα στην Εκκλησία ως πλήρες βίωμα. Ορθοδοξία επίσης σημαίνει ετυμολογικά ορθή, σωστή πίστη. Υπάρχει και λανθασμένη πίστη; Βεβαίως υπάρχει. Είναι η σπορά του διαβόλου, είναι η αίρεση, η κακοδοξία. Από τους πρώτους μετά Χριστόν αιώνες, αναρίθμητοι άνθρωποι επαναλαμβάνοντας το προπατορικό αμάρτημα, δηλ. θέλοντας να φτάσουν στον Θεό χωρίς τον Θεό,  αλλά με το μυαλό τους,  με την εγωιστική  και ιδιοτελή θεώρηση  των αληθειών περί του Χριστού, αυτοεξορίστηκαν από το σώμα του Χριστού, την Εκκλησία και έγιναν αιρετικοί. Ποιός όμως ορίζει και ελέγχει το σωστό και το διαχωρίζει από το λάθος;  Ποιός διαχωρίζει την Ορθοδοξία από την κακοδοξία; Το Άγιο Πνεύμα, το Πνεύμα της Αληθείας,  που λάλησε από το στόμα των Προφητών πρώτα και κατόπιν των Αγίων Πατέρων, κατά στις Άγιες Επτά Οικουμενικές Συνόδους. Σε λίγο,  στην τελετή λιτανεύσεως των ιερών εικόνων  θα αναγνωσθούν αποσπάσματα από τις αποφάσεις της 7ης Οικουμενικής Συνόδου και θα αναφερθούν τα ονόματα των ιστορικών προσώπων  (αυτοκρατόρων  και αρχιερέων)  που τότε,   υπακούοντας στο θέλημα του Θεού και έχοντας τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, καθόρισαν την ορθή πίστη.  Συγκεκριμένα η 7η Οικ. Σύνοδος που έγινε τον 9ο αιώνα, δογμάτισε για την τιμή των εικόνων. Διακήρυξε ότι τιμάμε το πρόσωπο που εικονίζεται και όχι το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένες οι εικόνες. Δεν είμαστε ειδωλολάτρες για να προσκυνάμε τις πέτρες τα ξύλα και τα μέταλλα, αντιθέτως λατρεύουμε τον Τριαδικό Θεό καρδιακά, και τιμάμε τους φίλους του Θεού τους Αγίους, κάνοντας προσευχή  μπροστά στις εικόνες τους και στα άγια λείψανα τους.  Δεν αποστρεφόμαστε την ύλη, η οποία μετέχει της θείας χάριτος, αλλά της δίνουμε την σωστή της θέση σαν δημιούργημα του Θεού.  Επίσης κατά την ιερά πομπή θα απαγγείλλουμε το σύμβολο της πίστεώς μας, όπως αυτό συντάχθηκε στις δύο πρώτες  Οικουμενικές Συνόδους,  για να ομολογήσουμε τί ακριβώς πιστεύουμε για τον Θεό Πατέρα, για τον Ιησού Χριστό , για το Άγιο Πνεύμα, την Εκκλησία, την Ανάσταση των νεκρών και τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Ας αναρωτηθούμε όλοι μας αν  γνωρίζουμε τί ακριβώς επαναλαμβάνουμε κάθε φορά που λέμε το «πιστεύω».  Μήπως  το απαγγέλλουμε μηχανικά ως ένα ιερό κείμενο και το μυαλό μας τρέχει αλλού;

Αδελφοί μου, έχουμε  βρει την αλήθεια  περί του Θεού μέσα στην Εκκλησία. Η αλήθεια αυτή στηρίζεται στην Αγία Γραφή (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) και στην ιερά παράδοση  δηλ. στα δόγματα και στους ιερούς κανόνες των Αγίων επτά Οικουμενικών Συνόδων, όπως διαφυλάχτηκαν ανόθευτα μέχρι σήμερα και όπως βιώνονται στη ζωή της Εκκλησίας. Εκκλησιαστική ζωή δεν θα πει συντηρητική  ζωή, ανάμνηση παλαιών  εθίμων,  λόγος για τα παλιά….Η εκκλησιαστική ζωή είναι κάτι το ζωντανό όπως και ο Θεός είναι ζωντανός. Αυτή η ζωντάνια και η επικαιρότητα εκφράζεται με την ορθοπραξία. Το να ζούμε και να εφαρμόζουμε το λόγο του Χριστού ανά πάσα ώρα και στιγμή. Τα δόγματα έχουν ουσία μόνο όταν μας βοηθούν να ζούμε κατά Θεόν και να είμαστε ενωμένοι μαζί Του. Διαφορετικά, όλα μοιάζουν ίδια, ακόμη και ο εκκλησιασμός καταντά ρουτίνα, είμαστε άδειοι και στάσιμοι στην αμαρτωλή μας κατάσταση. Η Αγία μας Εκκλησία,  μας  καλεί σήμερα να εορτάσουμε  να πανηγυρίσουμε, να  αισθανθούμε ευγνώμονες και να δοξάσουμε τον Θεό, που γεννηθήκαμε ορθόδοξοι και κατέχουμε τον Θησαυρό της Ορθόδοξης πίστης μας.   Ευχηθείτε και προσευχηθείτε, όλοι μας,  κλήρος και λαός,   να στολίσουμε  με τον Θησαυρό της Ορθοδοξίας την ψυχή μας και τη ζωή μας και να ζήσουμε  από τώρα στον Παράδεισο της Αγάπης και της Αλήθειας του Τριαδικού μας Θεού . Αμήν.

 

π.Χ.Κ.

ΚΥΡΗΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ 3/3/2019

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

3 Μαρτίου 2019

(Ματθ. 25, 31-46)

 

«Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον». Παράδεισος και Κόλαση. Δυο έννοιες παρεξηγημένες. Ίσως στις μέρες μας, αδελφοί μου, θεωρηθεί κάποιος αφελής όταν λέγει ότι πιστεύει στην αιώνια ζωή. Και όμως ο θεόπνευστος λόγος του Ευαγγελίου που ακούσαμε σήμερα, Κυριακή της Απόκρεω, ο αληθινός Λόγος του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, ορίζει αυτές της δυο καταστάσεις (του Παραδείσου και της Κολάσεως) με το να βγάζει τα όρια, τους όρους και τις προϋποθέσεις προκειμένου να βιώσουμε τη χριστιανική αγάπη.

Μας προτρέπει σήμερα ο Χριστός, αδελφοί μου, να κάνουμε μια ηρωική έξοδο. Να αποδράσουμε από τα στενά όρια του ατομισμού και της αυτάρκειάς μας, για να συναντήσουμε τον «πλησίον»μας και να βρούμε τελικά στο πρόσωπο του αδελφού μας τον ίδιο το Θεό, κατά το πατερικό ρητό «είδες τον αδελφόν σου, είδες Κύριον τον Θεόν σου». Γιατί όμως να βλέπουμε στον αδελφό μας τον ίδιο το Θεό; Αν ο αδελφός μας δεν πληροί τις προϋποθέσεις, γιατι να  αξίζει την αγάπη μας; Επειδή όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως είμαστε πλασμένοι «κατ΄ εικόνα Θεού». Έχουμε λάβει από της δημιουργίας μας την δυνατότητα της αθανασίας και της αναμαρτησίας. Μας προίκησε ο Θεός με το νοερό και το αυτεξούσιο, όπως λέγουν οι μεγάλοι Θεολόγοι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Με τα προσόντα αυτά που λάβαμε ως δωρεά από το Θεό, μπορούμε να αναπτυχθούμε και να τελειοποιηθούμε, βαδίζοντας προς το «καθ΄ ομοίωσιν». Η παρακοή όμως, άλλαξε την πορεία μας. Αυτονομηθήκαμε από την πηγή της ζωής. Θελήσαμε να φτάσουμε τον Θεό χωρίς τον Θεό. Δεν έπαψε όμως ποτέ ο μεγάλος Πατέρας και Δημιουργός μας να μας αγαπά!

Κατά τον ευαγγελιστή Ιωάννη «Ο Θεός αγάπη εστί». Η αγάπη δεν είναι απλώς και μόνον μια από τις αρετές του Θεού. Ο Θεός είναι όλος αγάπη. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός έδωσε καινούρια εντολή στους μαθητές του πριν από το Εκούσιο Πάθος Του: «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν , ίνα αγαπάτε αλλήλους». «Σας δίνω νέα εντολή να αγαπάτε ο ένας τον άλλο, όπως εγώ σας αγάπησα, έτσι και εσείς να αγαπάσθε μεταξύ σας. Από αυτό θα σας ξεχωρίζουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, εάν έχετε αγάπη μεταξύ σας». Να λοιπόν, με ποιό κριτήριο θα αποδώσει δικαιοσύνη κατά την Δευτέρα Παρουσία Του ο Κύριος.

Οι έξι μορφές αγάπης, όπως μας τις παρουσίασε σήμερα ο Χριστός δια του Ευαγγελιστού Ματθαίου, συμπυκνώνονται στις έξι βασικές βιολογικές ανάγκες του ανθρώπου: την πείνα , την δίψα, την ακούσια ξενιτεία, την γυμνότητα, την ασθένεια και την δέσμευση της ατομικής ελευθερίας. Ας προσθέσουμε και μια ακόμη, όχι εξ ιδίας πρωτοβουλίας, αλλά πάλι από το στόμα του Χριστού στην επί του Όρους ομιλία Του : «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών». Αυτή είναι η πεμπτουσία της αγάπης. Αυτό είναι το κήρυγμα που κανείς δεν ετόλμησε και ούτε θα τολμήσει να εκφωνήσει μέχρι της συντελείας του αιώνος, πλήν του Κυρίου μας:  Αγάπη ακόμη και στους εχθρούς. Αυτήν που ο κόσμος θεωρεί παραλογισμό, ενώ για τους πιστούς είναι δρόμος αγιασμού. Υπέρλογη, ελεύθερη και αδέσμευτη από τα στοιχεία του κόσμου τούτου, αγάπη. Η αγάπη αυτή που ευαγγελίζεται ο Χριστός είναι απείρως ανώτερη και ουσιαστικότερη από την «κοινωνική» αγάπη, εν πολλοίς υποκριτική και ιδιοτελής. Η κατά το κοινώς νοούμενον «αγάπη», είναι ένας κώδικας αξιοπρεπούς συμπεριφοράς και συμβίωσης στις οικογένειες και στις κοινωνίες μας. Όταν προσπαθούμε να κρατάμε απλά τις ισορροπίες στις διαπροσωπικές μας σχέσεις αποδίδοντες «τα ίσα», όταν συμβιβαζόμαστε σε όλα τα επίπεδα, κρύβοντας τα πραγματικά μας αισθήματα για τον πλησίον μας και στη θέση τους βάζουμε μια συμβατική μορφή επικοινωνίας,  σκοπός της οποίας είναι η ιδιοτέλεια και η φαινομενική αρμονία, ενώ πάθη διάφορα φυλάσσονται –άχρι καιρού- καλά κρυμμένα μέσα μας.   Δυστυχώς ακόμη και εμείς οι χριστιανοί, έτσι έχουμε μάθει να ζούμε για να επιβιώσουμε στη «ζούγκλα» , όπως λέμε, της σημερινής κοινωνίας. Και κοιτάμε με την άκρη του ματιού μας όποιον διαφέρει από μας, όποιον έχει θέσει άλλους, υψηλότερους και πνευματικότερους στόχους και σημαντικότερες προτεραιότητες. Αυτό συμβαίνει γιατί μας διαφεύγει μια σπoυδαιότατη διάσταση της αγάπης, η θυσία. Συνήθως θυσιάζουμε πολλά πράγματα, χρήματα, τα χρόνια της ζωής μας αρκετές φορές, για αξίες χωρίς αντίκρισμα. Αισθανόμαστε άδειοι και κουρασμένοι, υποτιμημένοι και ανικανοποίητοι, γιατί δεν πήραμε από τους άλλους αυτό που περιμέναμε, δε βρήκαμε την ανταπόκριση των τόσων κόπων μας. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν θυσιάσαμε το ένα και σημαντικό : τον εγωισμό μας. Αν το κάναμε, θα λαμβάναμε πλούσια τη Χάρη από το Χριστό μας, που την δίνει μόνο στους ταπεινούς.  Δόξα τω Θεώ,  έχουμε αναρίθμητα υποδείγματα αγίων που έζησαν την αγάπη του Χριστού και  μπόρεσαν απλόχερα να την μεταδώσουν και στους άλλους. Ένας μοναχός που έζησε την αγάπη αυτή, που  αγωνίστηκε για την αγάπη του Θεού και αγάπησε πολύ τον άνθρωπο, ο Όσιος Παϊσιος,  μας δίνει πρακτικές συμβουλές για την βίωση αυτής της θυσιαστικής αγάπης. « Όταν ένας έχει και δίνει ελεημοσύνη, δεν μπορείς να καταλάβεις αν έχει αγάπη ή όχι. Γιατί μπορεί να δίνει όχι από αγάπη, αλλά για να ξεφορτωθεί κάποια πράγματα. Όταν στερείται και δίνει, τότε φαίνεται η αγάπη του. Πιστεύω, ας υποθέσουμε, ότι έχω αγάπη. Ο Θεός για να δοκιμάσει την αγάπη μου, μου στέλνει ένα φτωχό. Αν έχω για παράδειγμα δυο ρολόγια, ένα καλό και ένα χαλασμένο και δώσω το χαλασμένο στον φτωχό, σημαίνει ότι η αγάπη μου είναι δεύτερης ποιότητας. Αν έχω πραγματική αγάπη θα δώσω το καλό. Αν δίνεις το παλιό ρολόι, ζει ο παλαιός άνθρωπος μέσα σου. Αν δίνεις το καινούριο, είσαι αναγεννημένος άνθρωπος. Το χειρότερο είναι να κρατάς και τα δύο και να μη δίνεις κανένα. Όταν θέλω να κάνω ελεημοσύνη και δεν έχω, τότε κάνω ελεημοσύνη με αίμα. Ο άλλος που έχει και δίνει υλική βοήθεια, νιώθει χαρά, ενώ αυτός που δεν έχει να δώσει, προσεύχεται καρδιακά να βοηθήσει ο Θεός τον πτωχό και ταπεινωμένος λέει: «Δεν έκανα ελεημοσύνη». Αυτό θα πει κάνω ελεημοσύνη με αίμα. Η καλή διάθεση είναι το παν». Οι  συμβουλές αυτές του αγίου γέροντος, μας δείχνουν ότι ο Παράδεισος βιώνεται από αυτή ακόμη τη ζωή και η κόλαση επίσης. Παράδεισος είναι να αγαπάμε Θεό και ανθρώπους χωρίς όρια και προϋποθέσεις,  χωρίς ιδιοτέλεια. Κόλαση είναι η αποξένωση από τη αγάπη. Η οικοδόμηση του τοίχους της αδιαφορίας, του μίσους και του εγωισμού. 

Αγαπητοί μου αδελφοί! Σήμερα η μητέρα μας Εκκλησία, καλεί  όλους εμάς τα πιστά παιδιά της που τόσο αγαπά, να απέχουμε από το κρέας και να μπούμε στην τελική ευθεία για την Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Μας προτρέπει να αγωνιστούμε φιλότιμα για να κάνουμε πράξη την αγάπη του Θεού στον κόσμο. Η σταδιακή αποχή από τις τροφές θα μας βοηθήσει να αποκτήσουμε την εγκράτεια και να ασκήσουμε συστηματικότερα τις αρετές. Ό,τι κι αν κάνουμε όμως, αν το κάνουμε μόνο για τον εαυτό μας και δεν έχουμε αγάπη προς όλους «εις ουδέν οφελούμεθα».

Η εποχή μας έχει χαρακτηριστεί ως  η εποχή των χριστιανών. Είναι ανάγκη και μοναδική ευκαιρία συνάμα, να στείλουμε ένα πανανθρώπινο μήνυμα, στον πονεμένο και κουρασμένο μας κόσμο. Ένα μήνυμα αγάπης και θυσίας. Η αγάπη και η επιστροφή στο Θεό – ας το πιστέψουμε και ας το προσπαθήσουμε-  μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, να τον μεταμορφώσουν και να τον εισάγουν στην τροχιά της αιωνιότητας, στον Παράδεισο,  στην Βασιλεία του Τριαδικού Θεού της Αγάπης! Αμήν!

π. Χ.Κ

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2019 ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

                                                                                                                                                                         (Β΄ Τιμοθ. 2 , 1-10)

         

        

         Το σημερινό αποστολικό ανάγωσμα, αδελφοί μου, μας περιγράφει  ποίο πρέπει να είναι το αγωνιστικό και μαρτυρικό φρόνημα του χριστιανού και αναφέρεται στον εορτασμό της  ιεράς μνήμης του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους.

         Ο Άγιος  Ιερομάρτυς  του  Χριστού Χαραλάμπης , ο λαοφιλής αυτός Άγιος της Εκκλησίας μας , έζησε τον 2ο μ. Χ. αιώνα στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Ήταν ιερεύς του Θεού. Η ζωή του ήταν μιά συνεχής υπηρεσία αφοσίωσης στο Χριστό και αγάπης προς τον πλησίον . Όταν το 198 ο έπαρχος Λουκιανός ,την περίοδο εκείνη των σφοδρών διωγμών του Σεβήρου , κάλεσε  τον Άγιο να αρνηθεί το Χριστό , αυτός λουσμένος από τη θεία χάρη και παρά την μεγάλη ηλικία του ομολόγησε με παρρησία την πίστη του , ενδυναμωμένος από τη χάρη του Χριστου.  Δεν πτοήθηκε καθόλου εμπρός στις απειλές  για σκληρά βασανιστήρια. Έλαμπε όλος από χαρά ουράνια , όπως μας μαρτυρεί και το όνομά του. Ο έπαρχος τότε , δε δίστασε  να διατάξει  τους δημίους να γδάρουν τις σάρκες του γηρασμένου στο σώμα αλλά ακμαιοτάτου στην ψυχη λειτουργού του Θεού , για να φανεί  και να ενεργήσει δι’  αυτού «η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα» χάρη του Θεου. Αντί λοιπόν να υποφέρει – όπως όλοι περίμεναν – από τους φρικτούς πόνους , ο Άγιος δοξολογούσε το Θεό για την αντοχή που του έδινε. Τότε πολλοί δήμιοι βλέποντας το θαύμα  αυτό προ των οφθαλμών τους , μετεστράφησαν και πιστεψαν στο Χριστό που αποκαλύπτει τη δύναμη Του μέσα από την αδυναμία της ανθρώπινης φύσης. Ο Ίερομάρτυς του Χριστού , ως εκλεκτός Του δούλος  και αθλητής, έλαβε το στέφανο του μαρτυρίου  με τον αποκεφαλισμό του σε ηλικία 113 ετών.

      Είδαμε , αδελφοί μου να επαληθεύονται  στη ζωή του Αγίου Χαραλάμπους , όλα όσα πατρικά συμβούλευε ο Απόστολος  Παύλος τον μαθητή του Τιμόθεο στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα . Ο Άγιος  «ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστου» έγινε αρεστός στον Αθλοθέτη του κρατώντας τον εαυτό του μακριά από τις φροντίδες και τις ενασχολήσεις της ζωής . Δυναμωμένος από τη θεία χάρη οδηγήθηκε στην κακοπάθεια και στο μαρτύριο.

    «Σύ ουν κακοπάθησον ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού»

       Όπως και ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος κακοπαθεί  , ευρισκόμενος δεσμιος στις φυλακές της Ρώμης , απο όπου στέλνει την επιστολή  του , το ίδιο προτρέπει  και τον μαθητή του  να πράττει. Να μην επιζητεί την πλατεία  και ευρύχωρη οδό , τις εύκολες λύσεις , διότι κάτι τέτοιο δεν συνιστά τη «νόμιμη» κατά Χριστόν άθληση καί δεν συνάδει με το πνεύμα του ευαγγελίου. Και «το στόμα του Αποστόλου Παύλου» και ο  μεγαλύτερος ερμηνευτής των  επιστολών του , ο Ιερός Χρυσόστομος ,  μας διαφωτίζει σχετικά με την κατά Χριστόν άθληση : «Κανένας πραγματικά μεγάλος αθλητής όταν βρίσκεται στο στάδιο των αγώνων , δεν επιζητεί λουτρά , ούτε τράπεζα γεμάτη από φαγητά και κρασιά. Αυτό δεν είναι γνώρισμα αθλητή , αλλά ανόητου ανθρώπου. Διότι ο αθλητής αγωνίζεται εναντίον της σκόνης , της θερμότητος του ηλίου , εναντίον του πολλού ιδρώτος , με θλίψεις και στενοχωρίες. Τώρα είναι ο καιρός του αγώνα και των ταλαιπωριών  σκέπτεται , και γι αυτό είναι φυσικό και νά πληγώνομαι και να αιματώνω και να πονώ. Ας πιστεύσουμε  ότι όλη μας η ζωή περνά μέσα σε αγωνίες και τότε ουδέποτε θα ζητήσουμε άνεση , ουδέποτε θα αισθανθούμε στενοχωρία όταν θα δοκιμάσουμε θλίψεις. Άλλος είναι ο καιρός της ανέσεως. Εμείς πρέπει να γίνουμε τέλειοι μέσα από τις δοκιμασίες και τις θλίψεις. Ο Κύρίος μας όμως μας προτρέπει να τον παρακαλούμε στην προσευχή μας να μην εισέλθουμε σε πειρασμό και παράλληλα μας διαττάσει , αφού πάρουμε τον σταυρό των δοκιμασιών στους ώμους μας , να Τον ακολουθήσουμε. Αυτά που λέγω δεν είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους , αλλά ίσα-ίσα είναι πολύ αρμονικά. Εσύ δηλαδή να είσαι διαρκώς προετοιμασμένος , όπως ο στρατιώτης με τα όπλα του , διαρκώς να έχεις το νου σου άγρυπνο , σαν να περιμένεις τον πόλεμο. Πολέμους όμως μην προκαλείς , διότι αυτό δεν είναι γνώρισμα καλού στρατιώτου , αλλά επαναστάτου ».

        Η κακοπάθεια λοιπόν , όπως μας συμβουλεύει , ο άγιος Πατήρ της Εκκλησίας μας  ειναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του αθλητή του Χριστού στην καθημερινή του ζωή . Πώς όμως νοείται η έννοια της άθλησης σε περίοδους που δεν διώκεται η πίστη μας; Όντως δεν καλούμαστε σήμερα να ομολογήσουμε ενώπιον των τυράννων την πίστη μας . Ας τον ομολογούμε όμως στην πράξη με τη ζωή μας , τις επιλογές μας  , την υπακοή μας στο Ευαγγέλιο Του. Αυτό βεβαίως δεν είναι εύκολο , γιατί θα βρούμε αντιμέτωπο το διάβολο που αντιστρατεύεται τον αγώνα μας και εμποδίζει τη σχέση μας με το Θεό , χρησιμοποιώντας πολλές φορές ως όργανά του τους ανθρώπους. Ομολογία της πίστεως είναι να παίρνουμε θέση όταν βλασφημείται το Όνομα  του Θεού και διαστρέφεται ο Νόμος Του. Η ουδετερότητα μας σε αυτές τις περιπτώσεις  στο όνομα της καλοπέρασης και της εξωτερικής «ηρεμίας» στη ζωή μας , δεν συνιστά τη γνησιότητα της πίστης μας . Η γαλήνη στη ζωή μας και η ειρήνη στην  ψυχής μας , όταν αυτά δεν κατακτήθηκαν μετά από αγώνες και κακοπάθεια , είναι επισφαλείς και εύθραυστες καταστάσεις που ευκολά ανατρέπονται  με την παραμικρή δυσκολία.

                Η έννοια της κακοπάθειας  , όπως παρουσιάζεται στην σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα , είναι συνδεδεμένη και με τη θυσία .

Ο Απόστολος Παύλος  «πάντα υπέμεινε δια τους εκλεκτούς». Για να βρούν την αλήθεια και να σωθούν οι αδελφοί του , τους οποίους

προόρισε ο Θεός , υπέμένει πολλές δοκιμασίες και θλίψεις , αλλά δε σταμάτησε να κηρύττει το Ευαγγέλιο , ούτε αποκαρδιώθηκε .

Κι  εμείς ας προσπαθήσουμε να θυσιάσουμε κάτι από τις ανέσεις μας για τον πλησίον , ας  ταπεινώσουμε τον εαυτό μας προκειμένου να έρθουμε σε επικοινωνία μαζί του και να του μεταδώσουμε τή χαρά και την  αγάπη του Χριστού. « Στην Ορθοδοξία » , έλεγε ο Όσιος Παϊσιος ,  « η καλωσύνη είναι το ξεχείλισμα της αγάπης πρός το Θεό και πρός τον πλησίον. Όποιος ζεί σωστά τήν ορθόδοξη ζωή έχει ταπείνωση , αγάπη και δίνεται ολόκληρος γιά τόν πλησίον, θυσιάζεται ».  Θυσία , επίσης απατείται και για να επικοινωνήσουμε με το Θεό . Όταν προσπαθούμε να αφήσουμε την ψυχή μας  να ανέβει δια της προσευχής προς το Θεό , δε συναντάμε λίγες δυσκολίες. Επίσης δεν μας είναι πάντοτε εύκολο να προσερχόμαστε στο ναό και να λατρεύουμε το Θεό.  Χρειάζεται πνεύμα υπακοής για να αποδεχθούμε την ωφέλεια της νηστείας και της άσκησης που ως μέσα θεραπευτικά μας προβάλλει η Εκκλησία. Ακόμη και τα πιό απλά πράγματα, θέλουν ιδιαίτερη προσπάθεια στον πνευματικό μας αγώνα , όταν αυτός γίνεται με συνέπεια και με σκοπό να είναι ευάρεστος στο Θεό.

          `Αδελφοί μου , με τη βάπτισή μας ανήκουμε στην ευλογημένη παράταξη του Χριστού στο «κέρας των πιστών». Δεν είμαστε στρατιώτες κάποιου κοσμικού βασιλιά αλλά αγωνιζόμαστε να γίνουμε «καλοί στρατιώται Ιησού Χριστού». Για εμάς στόχος είναι η αγιότητα , γι αυτό επιλέξαμε την «στενή και τεθλιμμένη οδό την απάγουσα εις την ζωήν».  Ας αγωνιστούμε μέχρι το τέλος της ζωής μας , όπως ο Αθλοφόρος του Χριστού Χαραλάμπης , με τις πρεσβείες του οποίου είθε όλοι μας να κρατάμε  ασβεστη τη φλόγα της πίστεως μέσα μας και να βιώνουμε το μεγάλο μυστήριο της ευσεβείας με ταπείνωση και θυσιαστικό φρόνημα , για να μας συνοδεύεουν πάντοτε η αναφαίρετη χαρά και η Χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αμήν

ΘΕΙΟN ΚΗΡΥΓΜΑ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

  13  ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  2019

          Στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος περιγράφει τὰ γεγονότα μετὰ τὴ Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ. Ἀναφέρει ὅτι συνέλαβαν τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο γιὰ νὰ τὸν θανατώσουν. Ὁ Ἰησοῦς διώχθηκε ἀπὸ τὴ Ναζαρὲτ καὶ πῆγε στὴ «γῆ Ζαβουλῶν καὶ στὴ γῆ Νεφθαλείμ», ὅπως προεῖπαν οἱ προφῆτες, δηλαδὴ στὴν περιοχὴ τῆς Καπερναοὺμ, γιὰ νὰ διδάξει τὸν λόγο Του.

     Οἱ περιοχὲς αὐτὲς ἀπὸ τὸ 733 π.Χ. εἶχαν κυριευθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἀσσυρίους. Οἱ Ἰουδαῖοι κάτοικοί τους ὁδηγήθηκαν στὴν ἐξορία καὶ στὰ μέρη τους ἐγκαταστάθηκαν ἐθνικοὶ εἰδωλολάτρες. Ζοῦσαν ἔτσι μέσα στὴ σκιὰ καὶ στὴν ἄγνοια. Γι’  αὐτὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο ὁμιλεῖ γιὰ σκοτάδι καὶ σκιὰ σ’ αὐτὲς τὶς περιοχές. Δὲν γνώριζαν τὸν Χριστὸ καὶ λάτρευαν ἀνθρώπινα κατασκευάσματα. Αὐτὸ τὸ σκοτάδι ὅμως θὰ διαλύσει ἕνα μεγάλο Φῶς, ὅπως λέει ὁ προφήτης Ἠσαΐας. Τὸ Φῶς αὐτὸ εἶναι τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Γιατί τὸ «Φς ἐν τῆ σκοτία φαίνει, καί ἡ σκοτία αὐτό οὐ κατέλαβεν» (Ιωάν. 1,5).

          Ἡ σημερινὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Καπερναοὺμ ἀνάμεσα σὲ ἀνθρώπους εἰδωλολάτρες, μᾶς δίνει τὴν δυνατότητα νὰ σκεφτοῦμε πόσο σκοτάδι καὶ πόση ἄγνοια Χριστοῦ ὑπάρχει στὴ δική μας ζωή. Ἀφοῦ τὸ «Φῶς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἦλθε στὸν κόσμο, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι ἀγάπησαν καὶ ἔδωσαν τὴν καρδιὰ τοὺς στὸ σκοτάδι κι ὄχι στὸ Φῶς, γιατί τὰ ἔργα τοὺς εἶναι πονηρά» (Ἰωάν. 3,19), ὅπως λέγει ὁ εὐαγγελιστὴς τῆς ἀγάπης Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος.

          Οἱ σημερινὲς δύσκολες συνθῆκες διαβίωσης καθιστοῦν τὸν ἄνθρωπο «δρομέα» στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ἐπιβίωσή του. Κυνηγᾶ τὸ κέρδος ὡς μοναδικό του στόχο. Κουρασμένος ἀπὸ τὸ συνεχὲς τρέξιμο ἀπωθεῖ τὴν ἀνάγκη γιὰ ἀληθινὸ νόημα καὶ σκοπὸ στὴ ζωή του. Γι’ αὐτὸ στὴν πρώτη δυσκολία ἀπογοητεύεται, ἀφοῦ κατανοεῖ ὅτι βρίσκεται ἀκόμη στὸ μηδέν. Ὅλα μποροῦν νὰ τελειώσουν σὲ μία στιγμή. Νὰ ἔρθουν «τὰ πάνω κάτω», ὅπως λέμε. Βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε συνέχεια ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημέρωσης τὶς οἰκονομικὲς ἀποτυχίες καὶ τὰ ἀδιέξοδα ἀνθρώπων ποὺ σὲ μία στιγμὴ ἰσοπεδώθηκαν οἱ προσπάθειες μίας ζωῆς. Ἐπιχειρήσεις νὰ πτωχεύουν. Σπίτια ποὺ φτιάχτηκαν ἢ ἀγοράστηκαν μὲ δανεισμὸ νὰ κατάσχονται. Νοικοκυριὰ ποὺ ἄλλοτε μποροῦσαν νὰ τὰ βγάλουν πέρα ἀξιοπρεπώς, σήμερα νὰ δυσκολεύονται ἀκόμη καὶ γιὰ τὰ ἀπαραίτητα. Καὶ τὸ χειρότερο, ἡ ἐμφάνιση μίας ἀρρώστιας. Ὁ κλονισμὸς τῆς ὑγείας, μᾶς φέρνει ἀντιμέτωπους μὲ ἕνα βάρος ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε. Σηκώνουμε τὰ χέρια ψηλὰ καὶ προσπαθοῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε τὰ ἀμέτρητα «γιατί». «Γιατί σὲ μένα…..». «Τί ἔκαμα καὶ τιμωροῦμαι ἔτσι…..». Σ’ αὐτὴ τὴ δυσκολία σκεφτόμαστε τὸν Θεὸ ὄχι μόνο γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ τοῦ ρίξουμε καὶ τὶς ἀνάλογες εὐθύνες γιὰ τὴν κατάστασή μας. Γιατί δὲν μᾶς βοήθησε….. Γιατί ἔστειλε σέ μας αὐτὴ τὴ δυσκολία, αὐτὴ τὴ δοκιμασία……

          Ἔτσι καλύπτεται ἡ ἀνάγκη γιὰ πραγματικὸ νόημα στὴ ζωὴ ἀπὸ τὶς δυσκολίες καὶ τὰ ἀδιέξοδά της.

          Χριστς μως εναι λπίδα  μας. Εἶναι αὐτὸς πού μας δίνει τὴν δυνατότητα νὰ διαχειριστοῦμε τὶς δυσκολίες μας. Εἶναι τὸ Φῶς στὶς σκιὲς καὶ στὰ σκοτάδια μας. Αὐτὸς πού μας προσφέρει τὴν ἐλπίδα καὶ μᾶς καλεῖ μὲ τὰ λόγια του: «ἐλάτε κοντά μου ὅλοι ὅσοι μοχθεῖτε καὶ κοπιάζετε καὶ εἶστε φορτωμένοι ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῶν θλίψεων καὶ τῶν πλανῶν καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ἀναπαύσω καὶ θὰ σᾶς ξεκουράσω» (Μάτθ. 11,28).

Ἡ ἀναλογία ποὺ ὑπάρχει στὸ σκοτάδι καὶ στὴν ἄγνοια γιὰ τὸν Χριστὸ στὴν ἐποχὴ τῆς Καπερναοὺμ μὲ τὴν σημερινὴ ἐποχή, ἀποδεικνύεται περίτρανα  στὴν ἀδυναμία μας νὰ ὑπερβοῦμε τὴν ρουτίνα τῆς καθημερινότητας καὶ στὴν ἀδιαφορία μας γιὰ τὸ Φῶς ποὺ ἐκπέμπει ὁ Χριστός, δίνοντας νόημα καὶ σκοπὸ στὴ ζωή μας. Χωρὶς τὸν Χριστὸ όμως,  τὸ ὑπαρξιακό μας κενὸ θὰ γίνεται βαθύτερο. Οἱ ἀνασφάλειές μας θὰ μεγαλώνουν καὶ ἡ ζωή μας θὰ γίνεται πιὸ δύσκολη.

          δελφοί μου,

          Τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ εἶναι φῶς αἰώνιο καὶ ἡ πηγὴ τοῦ εἶναι ἀστείρευτη. Αὐτὸς ποὺ θὰ τὸ «ἀκολουθήσει πιστὰ –λέει τὸ Εὐαγγέλιο- δὲν θὰ περπατήσει στὸ σκοτάδι μὲ κίνδυνο νὰ γκρεμιστεῖ στὰ βάραθρα, ἀλλὰ θὰ ἔχει στὴ ζωὴ τοῦ τὸ ἀληθινὸ Φῶς ποὺ πηγὴ τοῦ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός» (Ἰωάν. 8,12) Ἃς τὸ ἀκολουθήσουμε γιὰ νὰ γευθοῦμε κι ἐμεῖς τὴν ἀληθινὴ ζωή.  Ἀμήν.

π. Χ.Κ.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2018

 

ΙΔ’ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 18,35-43)

«Κα ο προάγοντες πετίμων ατ να σιωπήσῃ»     

 

          Κυριακὴ σήμερα, ἀδελφοί μου, ἡμέρα τοῦ Κυρίου, ἡμέρα ἀναστάσιμη, ἐλπιδοφόρα. Ὅλοι ἐμεῖς ποὺ ὁδηγήσαμε τὰ βήματά μας στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ, εἴτε ἀπὸ εὐλαβῆ συνήθεια, εἰτε ἀπὸ τὶς πολλές προτροπὲς τῶν οἰκείων μας, εἴτε ἀκόμη, ἐπειδή αὐτὸ τὸ διάστημα ἀντιμετωπίζουμε κάποιο πρόβλημα στὴ ζωή μας καὶ θέλουμε νὰ προσευχηθοῦμε γιὰ νὰ λάβουμε τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Γιὰ ὅποιον ἀπὸ τοὺς παραπάνω λόγους, ἢ γιὰ ὁποιονδήποτε ἄλλο, βρισκόμαστε τὴν ἱερὴ αὐτὴ στιγμὴ ὑπὸ τούς θόλους τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ ναοῦ, ἂς γνωρίζουμε ὅτι δὲν θὰ φύγουμε ἀφώτιστοι. «Ἡ θεία Εὐχαριστία, εἶναι Θεοφάνεια καὶ μεταβάλλει ὅλη τὴν κτίση σὲ Θεοφάνεια», ὅπως σημειώνει σύγχρονος θεολόγος. Εἶναι μία ἀποκάλυψη. Ὁ καθένας, ὅπως οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ στὴ Μεταμόρφωση, σύμφωνα μὲ τὶς δυνάμεις μας, ζοῦμε  τὴ Θεοφάνεια αὐτή. Δὲν βλέπουμε ὅμως ὅλοι μὲ τὴν ἴδια ἔνταση τὸ Φῶς τὸ ἀληθινὸ καὶ δὲν ἐνεργοποιοῦμε ὅλοι τὰ χαρίσματα τοῦ ἐπουρανίου πνεύματος ποὺ ἐλάβαμε, ὅπως θά ψάλλουμε λίγο πρὶν τὴν ἀπόλυση. Γι’ αὐτὸ, τὰ αἴτημα τοῦ τυφλοῦ της σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, εἶναι καὶ δικό μας αἴτημα. Τὸν ρώτησε ὁ Κύριος: «Τί θέλεις νὰ σοῦ κάνω»; Ὅλους μας ρωτάει ὁ Κύριος τί ζητᾶμε ἀπ’ Αὐτόν. Πλουτῆ; ὑγεία; καταξίωση; δόξα; Δέ μας παρέχει τὸ Φῶς Τοῦ τὸ ἄκτιστο, ἂν δὲ Τοῦ τὸ ζητήσουμε.

 

 

 Ὁ τυφλὸς ἀπάντησε: «Κύριε, ἴνα ἀναβλεψω».  Νὰ δῶ τὸ φῶς μου θέλω, Κύριέ μου,  ἢ μᾶλλον νὰ δῶ το Φώς Σου. Φώτισέ με. Τὸ φῶς ὅμως δὲν ἦταν μόνο ὀργανικό, τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν, ἦταν φῶς ὑπαρξιακό, φῶς ἀληθινό καὶ αἰώνιο. Γι’ αὐτὸ μετὰ τὴ θεραπεία του, δὲν ἔκανε «τὴ ζωή του» καὶ ὅ,τι τυχὸν στερήθηκε ὅσο ἦταν τυφλὸς, ἀλλὰ ἀκολούθησε τὸ Χριστὸ, δοξάζωντάς Τὸν διὰ βίου. 

          Ἂς σταθοῦμε γιὰ λίγο, ἀδελφοί μου, στὴ σημείωση τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, λίγο πρὶν τὴ συνάντηση τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν τυφλό. Οἱ περαστικοί, προέτρεπαν μὲ ἔντονο τρόπο τὸν τυφλὸ νὰ σταματήσει νὰ φωνάζει τὸ Χριστό. «Σώπασε», τοῦ ἔλεγαν, «μὴ φωνάζεις!». Αὐτὸς ὅμως, μὲ περισσότερη δύναμη ψυχῆς, φώναζε: «Λυπήσου μὲ Κύριε!». Διαπιστώνουμε κι ἐμεῖς ὅσες φορὲς κάνουμε φιλότιμο ἀγῶνα νὰ πλησιάσουμε τὸ Θεὸ, ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς μας, παίρνουν τὴ θέση τοῦ διαβόλου. Διαβάλλουν, δηλαδὴ, καὶ ἐμποδίζουν τὴ σχέση μας μὲ τὸ Θεό. Μᾶς εἰρωνεύονται, μᾶς ἀποθαρρύνουν, μᾶς συκοφαντοῦν τοὺς ἱερεῖς, ἀμφισβητοῦν τὴν πίστη μας. «Σταμάτα πιὰ μὲ τὶς προσευχὲς καὶ τὶς νηστεῖες , τί θὰ καταφέρεις;Σταμάτα νὰ ἀκολουθεῖς τοὺς παπάδες. Τί θέλεις καὶ πηγαίνεις στὴν Ἐκκλησία συνέχεια, πᾶς νὰ ἁγιάσεις; Δὲ βλέπεις καμμία διαφορὰ στὴ ζωή σου , ὅλα στραβά σου πᾶνε..», μᾶς λένε. Τότε μέσα μας κάνουμε πάλη πνευματική. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ δοκιμάζεται ἡ πίστη μας, ἂν εἶναι βαθειά ἢ ἐπιφανειακή.

 

        ««Κα ο προάγοντες πετίμων ατ να σιωπήσῃ»

          Οἱ διπλανοί μας, οἱ φίλοι μας, πολλὲς φορὲς καὶ ἡ ἴδια μας ἡ οἰκογένεια, στέκεται ἐμπόδιο στὸ δρόμο πού μᾶς ὁδήγει στὸ Χριστὸ καὶ περνάει μέσα ἀπὸ τὴν Ἁγία Του Ἐκκλησία. Οἱ γονεῖς ἀποτρέπουν τὰ παιδιὰ τους από το νὰ ἐκκλησιάζονται συχνά, μήπως «ξεμυαλιστοῦν» καὶ  θελήσουν να γίνουν παπάδες. Ὁ φίλος ἀποτρέπει τὸ φίλο ἀπὸ τὴν ἐξομολόγηση, γιατί ὁ ἴδιος πότε δὲν τόλμησε νὰ ψάξει τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ ἀναλογιστεῖ τὰ λάθη του. Ἕνα σωρὸ δικαιολογίες καὶ ἐπιχειρήματα μᾶς ψιθυρίζει ὁ διάβολος, προκειμένου νὰ μείνουμε στὸ σκοτάδι, στὴ μόνιμη πνευματική μας τυφλότητα καὶ νὰ γίνουμε ὑποχείριά του. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὅποιος κάνει πνευματικὸ ἀγώνα, εἶναι δυσάρεστος στοὺς γύρω του. Τοὺς ὑπενθυμίζει μὲ τὴ ζωή του καὶ τὴν ὅλη συμπεριφορὰ του,  τὰ δικά τους πάθη, τὴ δίκη τοὺς ὀλιγοπιστία. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ὅμως, ἀδελφοί μου, μποροῦν νὰ γίνουν οἱ μεγάλοι εὐεργέτες μας. Ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε ἀπόλυτα πεπεισμένοι γιὰ τὸ δρόμο ποὺ διαλέξαμε, ἀντιμετωπίζοντας μέ ὑπομονή τὴ δυσαρέσκεια καὶ τόν πόλεμο τῶν ἐπικριτῶν μας, γινόμαστε ἀκόμη πιὸ ἰσχυροὶ ἀγωνιστές. Ὅσο αὐτοί μας ἀποτρέπουν ἀπὸ τὸ Χριστὸ, τόσο ἐμεῖς ἂς φωνάζουμε ὅπως ὁ ἰαθεῖς τυφλὸς: «Ἰησοῦ, Υἱὲ Δαβίδ, ἐλέησέ μας». Γιατί ἡ σχέση μας μὲ τὸ Χριστὸ δὲν εἶναι ἰδιοτελής, οὔτε περιστασιακή, ἀλλὰ σχέση ἀγάπης καὶ ἀπόλυτης ἐμπιστοσύνης. Ο σήμερα εορταζόμενος Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης μας τονίζει πως ένα είναι το ζητούμενο στη ζωή μας. Η αγάπη, η λατρεία στον Χριστό και η αγάπη στους συνανθρώπους μας. Να είμαστε όλοι ένα, με κεφαλή τον Χριστό. Έτσι μόνο θα αποκτήσουμε τη χάρη, τον ουρανό την αιώνια ζωή. Κανείς δεν μπορεί να φτάσει στον Θεό, αν δεν περάσει από τους ανθρώπους. Να αγαπάμε , να θυσιαζόμαστε ανιδιοτελώς, χωρίς να ζητάμε ανταπόδοση . Εδώ κρύβεται το μεγαλύτερο βάθος του μυστηρίου της Εκκλησίας μας.

           «Προσελκύστε, λοιπόν, τος δελφούς μας στν κκλησία», μᾶς συμβουλεύει μὲ ἀγωνιστικὸ φρόνημα ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος, προτρέψτε τος πλανημένους, συμβουλέψτε τους χι μόνο μ λόγια, λλ κα μ ργα. Κι ν κόμα τίποτα δν πες, λλ βγες π τν ερ σύναξη, δείχνοντας στος πόντες – κα μ τν μφάνιση κα μ τ βλέμμα κα μ τ φων κα μ τ βάδισμα κα μ᾿ λη σου τ σεμνότητα – τό  κέρδος πο ποκόμισες π τ ναό, ατ εναι ρκετ γι παραίνεση κα συμβουλή. Γιατ τσι πρέπει ν βγαίνουμε π τ ναό, σν π τ ερ δυτα, σν ν κατεβαίνουμε π τος διους τος ορανούς. Δίδαξε σους δν κκλησιάζονται τι ψαλες μαζ μ τ Σεραφείμ, τι νήκεις στν οράνια πολιτεία, τι συναντήθηκες μ τ Χριστ κα μίλησες μαζί Του. ν τσι ζομε τ θεία Λειτουργία, δν θ χρειαστε ν πομε τίποτα στος πόντες. λλ βλέποντας κενοι τ δική μας φέλεια, και την αγάπη που ζήσαμε εδώ στο ναό, θ νιώσουν τ δική τους ζημι κα θ τρέξουν γρήγορα στν κκλησία, γι ν᾿ πολαύσουν τ δια γαθά, μ τ χάρη κα φιλανθρωπία το Κυρίου μας ησο Χριστο, στν ποο, μαζ μ τν Πατέρα κα τ γιο Πνεμα, αώνια νήκει δόξα».  Αμήν! 

                                                                                                                                     π. Χ.Κ

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018 Θ΄ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 12, 16-21)

«Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω»

 

Με αυτή την προτροπή, αγαπητοί μου αδελφοί , κατακλείει ο Χριστός μας την παραβολή του άφρονος πλουσίου που ακούσαμε προ ολίγου. Ας προσπαθήσουμε μέσα από τα διδακτικά θεία λόγια της παραβολής , να ενεργοποιήσουμε κι εμείς οι σύγχρονοι ακροατές τους την πνευματική μας ακοή , δηλαδή τη δυνατότητα να προσλαμβάνουμε και να κατανοούμε την διδασκαλία του Ευαγγελίου . Να βάζουμε βαθειά στην ψυχή μας τα σωτήρια μηνύματα του , πολύ δε περισσότερο να γίνουμε ποιητές , δηλ. έμπρακτοι τηρητές των προσταγμάτων του Θεού. Ας γίνουν οι καρδιές μας διψασμένη γη που προσμένει ύδωρ εξ ουρανού για να καρποφορήσει.

Τρία σημεία της παραβολής ας προσέξουμε, αδελφοί μου. «Ανθρώπου τινός πλουσίου εφόρησεν η χώρα».Ένας πλούσιος άνθρωπος , μας λέει παραβολικά ο Χριστός μας , δέχτηκε μια επιπλέον ευλογία από το Θεό. Τα χωράφια του καρποφόρησαν πολύ θα λέγαμε τη χρονιά εκείνη είχε καλή και μεγάλη σοδειά. Ευεργεσία από τον ουρανό , διότι χωρίς τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες , χωρίς την ευλογία του Θεού τίποτε δε θα μπορούσε να γίνει.

Το δεύτερο σημείο στο οποίο αξίζει να σταθούμε είναι ο λογισμός του πλουσίου: σκέφτηκε χωρίς ακόμη να το πραγματοποιήσει , να φτιάξει μεγαλύτερες αποθήκες για να συσσωρεύσει εκεί όλους τους καρπούς και όλα τα αγαθά του για να τα προφυλάξει και να τα έχει να τα βλέπει και να χαίρεται . Προχώρησε την σκέψη του λέγοντας ο ίδιος στον εαυτό του ότι με τόσα αγαθά θα μπορεί να ζήσει πολλά πολλά χρόνια γεμάτος από απολαύσεις και χωρίς την καθημερινή μέριμνα για τον επιούσιο και χαμογέλασε πανευτυχής.

Και , τρίτον τα λόγια του Θεού στον ύπνο του : Άμυαλε άνθρωπε , αυτή τη νύχτα οι δαίμονες ζητάνε από σένα την ψυχή σου, διότι χαίρονται που ξέχασες το Θεό και τον προορισμό σου στη γη. Οι δαίμονες θέλουν την ψυχή σου για να την βασανίσουν , γιατί σε βρήκαν στη στιγμή της μεγαλύτερης πτώσης σου , σε βρήκαν χωρίς ίχνος αγάπης , χωρίς ευσπλαχνία και γεμάτο από εγωπάθεια και αυταρέσκεια . Αυτή είναι η πιο κατάλληλη στιγμή γι΄ αυτούς τους μισανθρώπους δαίμονες για να σε οδηγήσουν στην αιώνια απώλεια.

Δε γνωρίζουμε αν πράγματι πέθανε ο πλούσιος εκείνη τη νύχτα η αν άλλαξε τρόπο σκέψης . Αν συνετίστηκε από άφρονας: άμυαλος που ήταν και του χάρισε ο Θεός ημέρες και χρόνια για να μετανοήσει έμπρακτα.

Ποια μεγάλη θεϊκή αρετή , η ύψιστη των αρετών , κρύβεται πίσω τα παραβολικά λόγια του Χριστού και χρειάζεται να έχουμε όλοι εμείς « ώτα ακούειν » , δηλ. διάθεση και ελεύθερη συγκατάθεση να τη δεχθούμε και την κάνουμε κι εμείς βίωμα μας; Ή αρετή της αγάπης.

Από αγάπη ο Θεός μας στέλνει τις τόσες δωρεές του και καθημερινά μας ευεργετεί , όπως τον πλούσιο. Βεβαίως κι αυτός είχε χαρίσματα , ήταν εργατικός και μεθοδικός , αλλά χωρίς αγάπη για το Θεό αφού τον ξέχασε και ούτε καν τον ευχαρίστησε για όλα αυτά. Ξέχασε αναπόφευκτα και το διπλανό του ο πλούσιος . Του φτωχού είναι το ψωμί που πετάς , του άστεγου το ρούχο που φυλάττεις στο σπίτι σου, και του μοναχικός ο χρόνος που σπαταλάς, θα μας πει ο Ιερός Χρυσόστομος. Οι πλούσιες και αναρίθμητες δωρεές του Θεού προς τον καθένα μας είναι ευκαιρίες για να κάνουμε πράξη το νόμο της αγάπης και της δικαιοσύνης . Αυτός μας τα εμπιστεύτηκε για την τελείωση μας. Ο άφρων πλούσιος σκέφτηκε μόνο τον εαυτό του και έζησε αυτή την μεγάλη πτώση και ύβρη. Στον Παράδεισο είναι αδύνατο να πάμε σαν μονάδες, κλεισμένοι στην αυτάρκεια και αυταρέσκεια μας. Ποτέ να μην ξεχνάμε την ώρα του θανάτου μας και να αναλογιζόμαστε ποια ψυχικά εφόδια θα έχουμε αποταμιεύσει με τον αγώνα μας και την αγάπη μας. Αν σκεπτόμαστε καθημερινά ότι είμαστε περαστικοί από τον κόσμο αυτό , όχι με μελαγχολική διάθεση και απελπισία , αφού είναι ο μόνος κανόνας χωρίς εξαιρέσεις, αλλά έχοντας πάντα το Θεό στη ζωή μας , όπως τώρα τον ζούμε και τον κοινωνούμε μέσα στον οίκο του , τελώντας το μυστήριο της αιώνιας ζωής , τη Θεία Λειτουργία … Αν κοιτούσαμε και λίγο δίπλα μας με πραγματική αγάπη , όχι υποκριτική και επιδερμική ,αλλά αγάπη με θυσίες και πολύ ταπείνωση , τότε η ζωή μας εδώ στον κόσμο θα ήταν πιο γαλήνια , χωρίς το τόσο άγχος που μας καταστρέφει και χωρίς τις τόσες αδικίες και αθλιότητες που συντελούνται και ευθύνονται για την παρούσα οικονομική και ηθική κρίση της ανθρωπότητας.

Αδελφοί μου , ας βάλουμε μέσα μας τα λόγια της σημερινής παραβολής. Είναι κι αυτά Δώρο του Θεού , για να μας σοφίσει , να μαλακώσει τις πετρωμένες καρδιές και τις επαναπαυμένες συνειδήσεις μας και να μας μεταμορφώσει από άφρονες πολίτες του κόσμου τούτου – υποδουλωμένους στην ύλη και το «εγώ» – σε συνετούς πολίτες της Βασιλείας του Θεού , την οποία , είθε , να κατακτήσουμε , ασκώντας όσο ζούμε την εν Χριστώ αγάπη , Αμήν!

ΚΥΡΙΑΚΗ 4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018

«Απέλαβες συ τα αγαθά σου έν τη ζωή σου»

Αγαπητοί μου αδερφοί,

Το κεντρικό θέμα της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής, δεν είναι η καταδίκη του πλούτου και η εξύμνηση της φτώχειας όπως φαίνεται με μια πρώτη ματιά. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς μας δίνει να καταλάβουμε ότι το κοινωνικό πλαίσιο της εποχής εκείνης δεν είναι αδιάφορο για τον Χριστό, αλλά δεν αποτελεί και τον κεντρικό στόχο του όταν διηγείται την παραβολή. Ο φτωχός δεν κερδίζει την εύνοια του Θεού επειδή είναι φτωχός αλλά επειδή στηρίζει τις ελπίδες τους στο Θεό, στην αιωνιότητα και ζει σύμφωνα με την εντολή του. Και ο πλούσιος δεν είναι καταδικασμένος μόνο και μόνο επειδή έχει περίσσευμα υλικών αγαθών αλλά επειδή κινδυνεύει να παγιδευτεί στον πλούτο και να χάσει το νόημα της ζωής. Η αναζήτηση, λοιπόν, του νοήματος για τη ζωή δεν αποτελεί μόνο πρόβλημα της φιλοσοφίας, αλλά και στοιχειώδη καθημερινή ανάγκη του καθενός μας.

Μόλις αποκτήσει ο άνθρωπος συνείδηση του εαυτού του, διερωτάται για το νόημα της ζωής του. Και με την απάντηση που δίνει στο ερώτημα αυτό προδιαγράφει την στάση του στα επιμέρους προβλήματα της καθημερινότητας όπως είναι το ερώτημα , το πρόβλημα για την επιβίωση και την φτώχεια και την χρήση του πλούτου. Συχνά πολλοί άνθρωποι συναντούν αδυναμία στην εξεύρεση νοήματος στη ζωή. Ίσως κι εμείς οι πιστοί αν και φαντάζει σχήμα οξύμωρο. Μεγαλύτερη αδυναμία παρουσιάζεται σήμερα που ο άνθρωπος πραγματοποιεί καταπληκτικές προόδους στην επιστήμη και κυρίως την τεχνολογία, που επεκτείνει την εξουσία του πέρα από τον πλανήτη που κατοικεί , και κατορθώνει να χαρτογραφεί το γονιδίωμα του. Έτσι η αδυναμία αυτή του ανθρώπου παρουσιάζεται ως τραγική ειρωνεία. Ο άνθρωπος λοιπόν που σημειώνει τόσες επιτυχίες στην επιστήμη και την τεχνολογία και έχει στην κατοχή του υλικά αγαθά περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, αστοχεί στην αναζήτηση νοήματος της ζωής. Αυτό όμως από εκκλησιαστική σκοπιά δεν είναι παράξενο αλλά τελείως φυσικό και αναμενόμενο. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να βρει το νόημα της ζωής του με την προσκόλληση του στον υλικό κόσμο, αλλά με την αναφορά του στο Θεό. Όσο περιορίζεται στον υλικό κόσμο, υποδουλώνεται στην φυσική αναγκαιότητα . Με την αναφορά του όμως στο Θεό, ελευθερώνεται από την αναγκαιότητα αυτή και ολοκληρώνεται ως πρόσωπο. Η εκκλησία θεωρεί τον άνθρωπο ως πρόσωπο και όχι ως άτομο. Αυτό είναι μία βασική θεώρηση. Είναι η ανθρωπολογία της εκκλησίας μας. Ο εγκλωβισμός μας ως εκτούτου στην ύλη και τα υλικά αγαθά, όπως παρουσιάζεται στην σημερινή ευαγγελική περικοπή και όπως χαρακτηρίζει τον άνθρωπο της εποχής μας, εμποδίζει την προσέγγιση του νοήματος στη ζωή και την θεώρηση του ανθρώπου ως πρόσωπο κατ εικόνα Θεού πλασμένου. Το νόημα της ζωής βρίσκεται συνεπώς σε σχέση με την αιτία της υπάρξεως της το Θεό. Η πίστη στο Θεό και η αναγνώριση της αγάπης του για τον άνθρωπο είναι αυτά που δίνουν νόημα στην ανθρώπινη ζωή. Η αληθινή ζωή προέρχεται από την πηγή της ζωής, τον Θεό. Όποιος αποσυνδέεται από τον Θεό -ο καθένας μας είναι ελεύθερος να το κάνει- είναι ουσιαστικά νεκρός έστω και αν εμφανίζεται ως το ζωντανός. Η πραγματική ζωή βρίσκεται πέρα από τη φθορά και τον θάνατο. Ο άνθρωπος είναι φθαρτός και θνητός ενώ ο Θεός άφθαρτος και Αθάνατος. Ο φθαρτός και θνητός άνθρωπος βρίσκει την αιώνια ζωή με τη μετοχή του στην χάρη του Θεού και έτσι νικάει την φθορά και τον θάνατο. Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις οι λέξεις πλούσιος και φτωχός που χρησιμοποιεί σήμερα ο Ευαγγελιστής Λουκάς έχουν περισσότερο θεολογικό πάρα κοινωνικό περιεχόμενο. Εκείνο στο οποίο αποβλέπει είναι η επισήμανση ενός πραγματικού κινδύνου , του κινδύνου της αυτάρκειας και της πεποίθησης ότι η ευημερία είναι ατελείωτη. Του κινδύνου απομάκρυνσης από την αλήθεια ότι τα υλικά αγαθά είναι πρόσκαιρα και φθαρτά. Η παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου θέλει να στρέψει την προσοχή μας και στο ότι η παρούσα ζωή συνδέεται οργανικά με την μέλλουσα ζωή. Η κοινωνία με τον Θεό κατά την παρούσα ζωή αποτελεί προϋπόθεση για τη διατήρηση της στην μέλλουσα. Η θεώρηση αυτή της ανθρώπινης ζωής εισάγει μια ριζική ανατροπή και στην θεώρηση του κόσμου. Τίποτε δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως αγαθό όταν περιορίζεται στον κόσμο και δεν συνδέεται με την αιώνια ζωή. Τα πλούτη, οι τιμές, τα αξιώματα, η υγεία και η ίδια ακόμη η ζωή, δεν αποτελούν σε τελική ανάλυση αγαθά από μόνα τους. Κάτι τους λείπει. Όταν δεν εντάσσονται στην γενικότερη σχέση ανθρώπου- Θεού και ανθρώπου –συνανθρώπου είναι μεν αγαθά αλλά ολοκληρώνουν πολύ σύντομα την ευεργετική τους ιδιότητα. Ας επικεντρώσουμε λοιπόν, αδελφοί μου, όλες μας τις πνευματικές και σωματικές δυνάμεις σ’ αυτό το στόχο. Στο να βρούμε νόημα στη ζωή μας και στο να αναζητήσουμε αυτό το νόημα στην σχέσεις μας με το Θεό πατέρα και με τους αδελφούς μας. Αμήν

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018, Ζ΄ ΛΟΥΚΑ   (Κατά Λουκάν 8,41-56)

 

Η πίστη στο Χριστό , αδελφοί μου συνετέλεσε και τα δύο θαύματα που ακούσαμε από το σημερινό ευαγγέλιο.

Η γυναίκα που έπασχε από χρόνια αιμορραγία, με δυνατή πίστη , πλησίασε τον Παντοδύναμο Ιησού Χριστό και μόνο με ένα άγγιγμα του ιματίου του αμέσως βρήκε τη θεραπεία που κανένας γιατρός δεν μπόρεσε να της δώσει.

Η πίστη του αρχισυνάγωγου Ιάειρου που ικέτευσε τον Ιησού να σώσει την κόρη του που πέθαινε βαριά άρρωστη, έκανε το θαύμα και ο Χριστός μας την ανέστησε σαν από ύπνο.

Και εμείς όμως χρειαζόμαστε πίστη , αδελφοί μου , όσο απλό κι αν φαίνεται , για να ακούσουμε τα λόγια του Ευαγγελίου και να τα βάλουμε στην καρδιά μας. Να αποδεχθούμε με πλήρη ελευθερία ότι ο Χριστός , όπως προφήτευσε ο Ησαΐας είναι αυτός που «τας ασθενείας ημών έλαβε και τας νόσους εβάστασε».

Πίστη σε θαύματα τον 21ο αιώνα που κυριαρχεί η λογική , που οι επιστήμες έχουν προχωρήσει τόσο που ο άνθρωπος μοιάζει παντοδύναμος και κυρίαρχος του σύμπαντος; Για πολλούς η πίστη θεωρείται αδυναμία ή αφέλεια και απευθύνεται σε παιδιά , σε ολιγογράμματους ή σε άτομα της τρίτης ηλικίας που δεν έχουν με τι να ασχοληθούν.

Κι όμως η πίστη είναι δύναμη. Είναι πάνω από την περιορισμένη λογική του ανθρώπου που παρ΄όλα τα επιτεύγματά του δε βρήκε λύση για τα προσωπικά του αδιέξοδα , ούτε το φάρμακο που φέρνει την ευτυχία και ζει γεμάτος άγχος και ανασφάλειες.

Μας χρειάζεται η πίστη. Η ορθόδοξη πίστη , καθαρή από δεισιδαιμονίες και προλήψεις. Πίστη στον Τριαδικό Θεό. Στο Θεό και πατέρα όλων μας , στον Ιησού Χριστό , τον Υιό του Θεού τον Σωτήρα του ανθρώπινου γένους και Κεφαλή του Σώματος της Εκκλησίας και στο πνεύμα το Άγιο που με τη Χάρη του τελούνται τα Ιερά Μυστήρια , που είναι τα μοναδικά μέσα μετάδοσης της θείας χάρης στον άνθρωπο. Πίστη με την απλότητα ενός μικρού παιδιού που εμπιστεύεται απόλυτα τον πατέρα του αλλά και την ωριμότητα που αποκτάται από την εμπειρία του χριστιανικού αγώνα.

Ο Απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους επιστολή του μας δίνει τον ορισμό της πίστης: «Πίστη σημαίνει σιγουριά γι΄αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα γι΄αυτά που δεν βλέπουμε». Πιστεύω σημαίνει ελπίζω- βγαίνω από τα στενά όρια του χώρου και του χρόνου , αφήνω στη άκρη τον εγωισμό μου για να συναντήσω το Θεό που είναι ο Πλάστης μου.

Η πίστη μας είναι ο μοναδικός δρόμος για να συναντήσουμε το Θεό και να βρούμε το σκοπό της ύπαρξής μας πάνω στη γη. Δεν είναι κάτι το παράλογο , ξεκινά από τη λογική , από το νου μας για να φτάσει στις καρδιές μας. Για το χριστιανό δεν ισχύει το «Πίστευε και μη ερεύνα» αλλά το «Ερευνάτε τας γραφάς» δηλαδή να ερευνούμε το τί πιστεύουμε και αν δεν μπορούμε μόνοι μας να ρωτάμε και να καταρτιζόμαστε για να μην πέσουμε θύματα σε αιρέσεις και κακοδοξίες. Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή.

Μοιάζει με ανηφορικό μονοπάτι η πίστη. Οι δυσκολίες μεγάλες και οι πειρασμοί πολλοί. Για να φτάσουμε αισίως στην κορυφή μόνοι μας είναι αδύνατο. Χρειάζεται να κατανοήσουμε τις αδυναμίες μας , να ζητήσουμε τη βοήθεια του Θεού και να είμαστε ενεργά μέλη της Εκκλησίας Του. Μέσα στην Εκκλησία ο καθένας με τον αγώνα και την προσώπικότητα του , τα προτερήματα και τις ιδιαιτερότητές του βρίσκει τα εφόδια να σταθεί όρθιος στις ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές της ζωής. Ας αναζητήσουμε το Θεό μέσα μας , στην ψυχή μας , στη συνείδησή μας . Και όσο θα δυναμώνει η πίστη μας τόσο πιο ζωντανή θα γίνεται η προσευχή μας. Με την προσευχή θα αποκτάμε υπερκόσμια βιώματα και την εμπειρία της ύπαρξης του Θεού. Ξεκουραζόμαστε και ανανεωνόμαστε πνευματικά. Αντλούμε τη δύναμη για να επιδοθούμε σε έργα – να κάνουμε τη θεωρία πράξη καθαρίζοντας την ψυχή μας από αμαρτίες και καλλιεργώντας τις αρετές . Κυρίως την αγάπη και την ταπείνωση. Ο Θεός δεν είναι μια αφηρημένη έννοια δεν είναι μια απρόσωπη ανώτερη δύναμη ούτε ένας Θεός που περιμένει να δει πότε θα αμαρτήσουμε για να μας τιμωρήσει. Είναι η Αγάπη, η συγγνώμη η Αλήθεια , ο Φιλάνθρωπος Θεός που μας αποκαλύφθηκε με τον Ιησού Χριστό που έγινε άνθρωπος και θυσιάστηκε για μας.

Η Αγία Γραφή είναι γεμάτη από παραδείγματα ζωντανής πίστης. Ο βασιλιάς Δαβίδ που αντιμετώπισε το Γολιάθ , ο Αβραάμ που ήταν έτοιμος να θυσιάσει το γιό του , ο Ιώβ που υπέμεινε τόσες θλίψεις.

Η πίστη δυνάμωσε τους Αποστόλους να κηρύξουν το ευαγγέλιο σε όλη την οικουμένη . Τους Αγίους μάρτυρες και ομολογητές να δώσουν τη ζωή τους για το Χριστό .

Ενέπνευσε τους Αγίους Πατέρες και Διδασκάλους της Εκκλησίας μας να διατυπώσουν τα ορθόδοξα δόγματα και με τα συγγράματά τους να μας δώσουν πνευματική τροφή , για να μπορούμε να έχουμε ανόθευτα στις μέρες μας τη διδασκαλία του Ευαγγελίου και το ορθόδοξο βίωμα. Η πίστη είναι η κινητήρια δύναμη των οσίων ασκητών για να αφήσουν τον κόσμο, να αφιερωθούν στο Θεό, να έρθουν σε ολομέτωπη σύγκρουση με το διάβολο και να απαλλαγούνε από τους πειρασμούς με τη δύναμη του Ονόματος του Χριστού. Ακόμη οι πρόγονοί μας για του Χριστού την πίστη την αγία, αναμετρήθηκαν με πανίσχυρους εχθρούς και τους αντιμετώπισαν. Αυτούς τιμούμε και σήμερα ενθυμούμενοι το έπος του 1940.

Μήπως τελικά από όλα τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι δεν είναι η λογική το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο αλλά η πίστη; Όλα είναι δυνατά σ΄αυτόν που πιστεύει. «Μπορεί να δει κάτω από το νερό του βαπτίσματος τη χάρη που αναγεννά την ανθρώπινη φύση. Κάτω απ΄το λάδι του ευχελαίου τη δύναμη της ίασης. Κάτω από τα είδη του άρτου και του οίνου , το σώμα και το αίμα του Χριστού. Με τη πίστη ο χρόνος μεταβάλλεται σε αιωνιότητα ο χώρος σε άπειρο και το φθαρτό σε αιώνιο» , όπως μας λέει σύγχρονος ορθόδοξος συγγραφέας.

Αδελφοί μου,

δεν είναι απλή υπόθεση η πίστη. Είναι τρόπος ζωής πέρα από λόγια και εξωτερικούς τύπους. Ας παρακαλούμε τον Κύριό μας να μας βοηθήσει να την αυξάνουμε για να ακούσουμε κι εμείς από τον Κύριο μας , όπως η θεραπευθείσα γυναίκα του ευαγγελίου το: «Η πίστη σου σέσωκέ σε , ύπαγε εις ειρήνην ». Αμήν!