Συναξάρι Σαββάτου των Ψυχών

ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΣΑΒΒΑΤΟΥ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ (ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ π. Χριστοφόρος

Επειδή σε πολλές περιπτώσεις κάποιοι άνθρωποι απρόσμενα πέθαναν σε ξένη χώρα, είτε στη θάλασσα, είτε σε δύσβατα βουνά, σε γκρεμούς και χαράδρες, από πείνα ή επιδημίες, σε πολέμους, σε πυρκαγιές, σε υπερβολικό ψύχος και υπέστησαν τον θάνατο κάτω από διάφορες συνθήκες, ίσως ακόμη, όντας φτωχοί ή άποροι και να μην αξιώθηκαν να μνημονευθούν με τις καθιερωμένες ψαλμωδίες και μνημόσυνα, οι Άγιοι Πατέρες, κινούμενοι από φιλανθρωπία, θέσπισαν να τελούνται κοινά μνημόσυνα από όλη την Εκκλησία για όλους αυτούς, συνεχίζοντας την παράδοση των Αγίων Αποστόλων. Έτσι περιλαμβάνονται όσοι κεκοιμημένοι  δεν έτυχαν της καθιερωμένης ξεχωριστής τιμής και μνημόνευσης  εξ αιτίας κάποιου  συμβάντος, να συμπεριλαμβάνονται και αυτοί στην κοινή σημερινή μνημόνευση και μας δίδαξαν πως είναι μεγάλη η ωφέλεια που δέχονται οι ψυχές όλων αυτών από την δική μας μνημόνευση και προσευχή. Με αυτό τον τρόπο, λοιπόν,  η Εκκλησία του Θεού επιτελεί την μνήμη των ψυχών. Ἐνας άλλος λόγος για την σημερινή κοινή μνημόνευση είναι το ότι πρόκειται  αύριο, Κυριακή της Απόκρεω, να μας προβάλλει την δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Ζητάει , λοιπόν, το έλεος του Θεού που δεν εξαπατάται και είναι φοβερός Κριτής, ώστε να τους περιβάλλει με την γνωστή Του προς εμάς συμπάθεια και να τους κατατάξει στην απόλαυση των αιωνίων αγαθών τα οποία μας έχει υποσχεθεί. Επίσης, αφού οι Άγιοι Πατέρες πρόκειται την επόμενη Κυριακή να μας παρουσιάσουν την έξοδο του Αδάμ από τον Παράδεισο, σκέφτηκαν κατά κάποιο τρόπο να μας ξεκουράσουν λίγο μέσω της σημερινής ανάμνησης του τέλους της παρούσης ζωής και της ανάπαυσης  από όλα όσα διαπράξαμε στον παρόντα βίο, θέτοντας με τον θάνατό μας μια νέα αρχή. Το τελευταίο από τα ανθρώπινα έργα είναι η εξέτασή μας από τον αδέκαστο Κριτή. Με όλα τα παραπάνω παραδείγματα και τις συγκλονιστικές διδασκαλίες , επιθυμούν να μας αφυπνίσουν έντονα και πρόθυμους  να μας  οδηγήσουν σταδιακά στον προκείμενο αγώνα της νηστείας. Πάντοτε την ημέρα του Σαββάτου θυμόμαστε τις ψυχές των κεκοιμημένων, γιατί Σάββατο στα εβραϊκά σημαίνει την κατάπαυση. Έτσι λοιπόν και οι αποβιώσαντες  σταμάτησαν με τον θάνατό τους όλες τις βιοτικές μέριμνες και όλα όσα ορίζουν τον ανθρώπινο βίο. Γι’ αυτό έχει επικρατήσει την ημέρα του Σαββάτου να ευχόμαστε για την ανάπαυση των ψυχών τους. Το παρόν Σάββατο μνημονεύουμε γενικώς , παρακαλώντας για κάθε κεκοιμημένο ευσεβή χριστιανό. Γνωρίζοντας, λοιπόν, οι θείοι Πατέρες ότι τα όσα γίνονται υπέρ των τεθνεώτων, δηλαδή τα μνημόσυνα, οι ελεημοσύνες, οι θείες λειτουργίες,  παρέχουν σε αυτούς ανακούφιση και ωφέλεια, όλως ιδιαιτέρως θέσπισαν να αναπέμπονται δεήσεις σήμερα από ολόκληρη την Εκκλησία, καθώς παρέλαβαν, όπως είπαμε, από τους Αγίους Αποστόλους  και το αναφέρει και ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης. Το ότι ωφελούν τις ψυχές όσα γίνονται, είναι φανερό και από άλλα πολλά αλλά και από την διήγηση του Αγίου Μακαρίου, ο οποίος όταν βρήκε ένα ξηρό κρανίο περνώντας από έναν δρόμο κάποτε  και απηύθυνε προς αυτό την ερώτηση αν στον Άδη οι νεκροί έχουν ποτέ κάποια αίσθηση παρηγοριάς, το κρανίο αποκρίθηκε: «Πάτερ, έχουν μεγάλη παρηγοριά οι ψυχές όταν προσεύχεσαι γι΄ αυτές». Αυτό το πληροφορήθηκε ο μεγάλος αυτός όσιος, γιατί παρακαλούσε το Θεό και ζητούσε διακαώς να μάθει αν όντως ωφελούνται οι ψυχές των νεκρών από τις δεήσεις που κάνουμε εμείς υπέρ αυτών από την εδώ ζωή. Αλλά και ο Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος έσωσε με την προσευχή του τον βασιλιά Τραϊανό και άκουσε μετά τη φωνή του Θεού να του λέει πότε ξανά να μην προσευχηθεί υπέρ ασεβούς ανθρώπου. Αλήθεια είναι και αυτό που ιστορείται για τον θεομάχο βασιλέα Θεόφιλο, ότι η Βασίλισσα Θεοδώρα, με τη βοήθεια των Αγίων και Ομολογητών ανδρών, τον έβγαλε από την κατάσταση της τιμωρίας που βρισκόταν και των έσωσε. Θεωρεί, επίσης,  ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος  αγαθές και ωφέλιμες  τις κάθε είδους προσφορές υπέρ των τεθνεώτων, όπως διαβάζουμε στον επιτάφιο λόγο του προς τον αδερφό του Καισάριο. Ο δε Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στον ερμηνευτικό του λόγο επί της προς Φιλιππισίους επιστολής αυτό λέει: «Ας σκεφτούμε πώς  θα ωφελήσουμε αυτούς που έφυγαν από κοντά μας. Ας τους δώσουμε την βοήθεια που μπορούμε. Αναφέρομαι στις ελεημοσύνες και στις προσφορές. Όλα αυτά παρέχουν μεγάλη ωφέλεια σε αυτούς και μεγάλο κέρδος και βοήθεια, γιατί δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όλα αυτά έχουν θεσμοθετηθεί και παραδοθεί στην Εκκλησία του Θεού από τους πάνσοφους Μαθητές του Χριστού,  οι οποίοι  εγγυώνται,  όπως και εγώ, πως η μνημόνευση των ονομάτων από τον λειτουργό ιερέα ενώπιον των φρικτών μυστηρίων,  μας ενώνει  με τον Δικαιοκρίτη Θεό αλλά και μεταξύ μας  ζώντες και τεθνεώτες, όλους όσους αναγράφουμε στο χαρτί που προσκομίζουμε,   τέκνα και συγγενείς , χωρίς να ξεχνάμε και τους πτωχούς». Αναφέρει επίσης ο Μέγας Αθανάσιος, ότι αν κάποιος  πεθάνει  και στον αέρα ακόμη και διαμελιστεί το σώμα του, μην αρνηθείς να προσφέρεις στον τάφο του, υπέρ της ψυχής του, λάδι και κεριά και να επικαλεσθείς Χριστόν τον Θεόν, γιατί είναι ευπρόσδεκτα όλα αυτά και τελέσφορα για τον κεκοιμημένο. Αν αυτός που απεβίωσε ήταν αμαρτωλός, θα συγχωρεθούν  τα αμαρτήματά του με αυτά που θα προσφέρεις, αν ήταν δίκαιος,  θα του προσθέσεις περισσότερη ανταμοιβή. Αν όμως  ο κεκοιμημένος όντας ξένος και άπορος, δεν έχει κανέναν συγγενή ή φίλο να φροντίσει όλα αυτά τα ψυχικά και να προσφέρει τα απαραίτητα, ο δίκαιος και φιλάνθρωπος Θεός, θα  προσθέσει αναλόγως  και σε αυτόν το έλεός Του, ακόμη και μέσα από την ανέχεια του κεκοιμημένου. Άλλωστε και αυτός που  προσφέρει υπέρ αυτών, συμμετέχει στην πνευματική ωφέλεια, αφού δείχνει έμπρακτα την αγάπη του για τη σωτηρία του πλησίον του. Αυτό συμβαίνει και σε όποιον αλείφει  κάποιον άλλον με μύρο. Πρώτα ευωδιάζει από το μύρο ο ίδιος. Αντιθέτως, όποιος αγνοεί και δεν πραγματοποιεί τις υποθήκες και επιθυμίες  του κεκοιμημένου σχετικά με τις μετά θάνατον φροντίδες των συγγενών του προς αυτόν και γενικώς όλες τις προς ωφέλεια της ψυχής των αποβιωσάντων παραδόσεις, λαμβάνει σίγουρα κρίμα στην ψυχή του. Μέχρι να γίνει η δευτέρα Παρουσία, όσα γίνονται υπέρ των κεκοιμημένων είναι ωφέλιμα, ακόμη και γι΄ αυτόυς που όσο ζούσαν  έκαναν έστω και λίγες αγαθές πράξεις, όπως μας διακηρύττουν οι άγιοι Πατέρες. Ακόμη κι αν υπάρχουν  προς σωφρονισμό στην Αγία Γραφή κάποιες σχετικές διατυπώσεις που αναφέρονται στους αμελείς,  ως επί το πλείστον νικά η φιλανθρωπία του Θεού. Αν  η ζυγαριά μεταξύ καλών και κακών έργων είναι ισόπαλη, νικάει η φιλανθρωπία του Θεού. Αν ακόμη υπερτερούν λίγο τα αισχρά έργα, πάλι επικρατεί το υπεράγαθο του Θεού. Ας έχουμε υπόψη μας πως εκεί, στην μετά θάνατον ζωή, όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους και όσοι γνωρίζονταν ήδη μεταξύ τους και όσοι δεν έχουν ξαναειδωθεί ποτέ, όπως λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος συμπαιραίνοντάς το από την παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου. Να διευκρινιστεί πως δεν θα είμαστε με κάποια σωματική μορφή όπως η τωρινή,  θα είμαστε σε μία ηλικία όλοι, θα απαλειφθούν τα σωματικά γνωρίσματα που λάβαμε από τη γέννησή μας, θα έχουμε ενεργούς όμως τους διορατικούς οφθαλμούς της ψυχής. Λέγει σχετικά ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στον επιτάφιο λόγο του προς τον αδελφό του Καισάριο:  «Τότε θα σε δω, Καισάριε, φωτεινό, ένδοξο, όπως μου εμφανίστηκες στα όνειρά μου πολλές φορές, αγαπημένε μου αδελφέ». Ο μεγάλος Αθανάσιος, αν και δεν το λέει έτσι  ξεκάθαρα σε όσα γράφει προς τον άρχοντα Αντίοχο, το τονίζει  όμως στον λόγο του υπέρ των Κεμοιμημένων. Λέει δηλαδή,  πως μέχρι την κοινή ανάσταση θα μπορούν οι Άγιοι (όσοι θα σωθούν) να αναγνωρίζει ο ένας τον άλλο και να ευφραίνονται μαζί. Οι αμαρτωλοί και αυτό ακόμη θα στερηθούν. Οι δε  Άγιοι Μάρτυρες, έχουν την δωρεά από τον Θεό να βλέπουν τις δικές μας πράξεις,  να μας επισκέπονται , να επικοινωνούν μαζί μας. Τότε, στη Δευτέρα Παρουσία, όλοι θα γνωρίζονται μεταξύ τους.  Θα αναγνωρίζει ο ένας τον άλλο. Τότε θα αποκαλυφθούν όλα όσα κρατούσε κρυφά ο καθένας. Ας γνωρίζουμε ακόμη πως  μέχρι την δευτέρα Παρουσία, οι ψυχές των δικαίων βρίσκονται σε έναν ξεχωριστό τόπο και οι αμαρτωλοί επίσης  έχουν τον δικό τους τόπο. Οι μεν χαίρονται έχοντας  ελπίδα, οι δε λυπούνται περιμένοντας  τα δεινά. Δεν έζησαν ακόμη την εκπλήρωση της υπόσχεσης για τα αιώνια αγαθά  οι Άγιοι, όπως μας λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ο Θεός είχε προβλέψει κάτι καλύτερο για μας, έτσι ώστε να μη φτάσουν εκείνοι στην τελειότητα χωρίς εμάς». Πρέπει επίσης να γνωρίζουμε πως όλοι όσοι έπεσαν σε γκρεμούς και όσοι αφανίστηκαν από πνιγμό, από φωτιά, από κρύο, πείνα και από τα λεγόμενα θανατικά, δεν τα έπαθαν αυτά κατ’εντολήν του Θεού. Αυτά είναι κρίσεις του Θεού ανεξερεύνητες. Από αυτά άλλα γίνονται με αποφάσεις του Θεού, είναι δηλαδή θέλημά Του,  άλλα κατά παραχώρηση του Θεού, άλλα γίνονται για να ειδοποιηθούν για κάτι οι άνθρωποι μέσω της επικείμενης απειλής και να σωφρονιστούν. Ο Θεός γνωρίζει τα πάντα πριν γίνουν και με το θέλημά Του γίνονται όλα. Γι’ αυτό και το ιερό Ευαγγέλιο λέει για τα πουλάκια. (Ματθ.10,29). Δεν προκαθορίζει όμως τι θα γίνει, εκτός από κάποιες περιπτώσεις που κάποιος πνίγεται, άλλος πεθαίνει νέος, άλλος πεθαίνει γέρος, άλλος νήπιο. Αλλά μια φορά όρισε ολόκληρο τον ανθρώπινο χρόνο ζωής και τους τρόπους που θα πεθαίνουν οι άνθρωποι. Μέσα στα πλαίσια του χρόνου ζωής που όρισε για τον καθένα, εντάσσονται και οι τρόποι του θανάτου. Δεν ορίζει ο Θεός τον τρόπο του θανάτου καθενός από την αρχή, αλλά τον γνωρίζει. Ανάλογα με τον τρόπο ζωής του καθενός, η θεία βούληση σχεδιάζει και τον χρόνο και τον τρόπο του θανάτου του. Λέγει ο μέγας Βασίλειος πως υπονοεί ο Θεός τον προορισμό της ζωής μας με τη φράση της Αγίας Γραφής «Γη ει και εις γην απελεύση» (είσαι από  χώμα και θα καταλήξεις στο χώμα). Ο Απόστολος Παύλος στους Κορινθίους γράφει και τους λέει πως εξ αιτίας του ότι μεταλαμβάνετε όντες  ανάξιοι, γι’ αυτό ανάμεσά σας ασθενούν,  αρρωσταίνουν και πεθαίνουν πολλοί. Και ο Δαυΐδ λέει: «Μη με πάρεις κοντά σου στα μισά μου χρόνια». Και αλλού: «Δες, έκανες τις μέρες μου ένα μέτρο σπιθαμής και ο καιρός της ζωής μου είναι ένα τίποτε μπροστά σου».  Και ο Σολομών: «Γιέ τίμα τον πατέρα σου, για να ζήσεις πολλά χρόνια και για να μην πεθάνεις όταν δεν θα είναι η ώρα σου». Και στο βιβλίο του Ιώβ ο Θεός λέει προς τον Ελιφάζ : «Θα σας είχα εξολοθρέψει αν δεν ήταν ο Ιώβ, ο δούλος μου ο πιστός». Ώστε αποδεικνύεται από αυτά ότι δεν υπάρχει προκαθορισμένο το τέρμα της ζωής , αλλά αν κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί πως υπάρχει, τότε θα θέταμε ως όριο της ζωής μας τη θέληση του Θεού. Σε όποιον  ο Θεός θέλει, προσθέτει χρόνια, σε άλλον τα ελαττώνει, οικονομώντας και φροντίζοντας όλα για το συμφέρον μας και όταν Αυτός θέλει, οικονομεί και τον τρόπο και τον χρόνο. Το όριο της ζωής εκάστου, όπως λέει ο Μέγας Αθανάσιος, είναι η θέληση και η βουλή του Θεού και προσθέτει: «Με το λόγο σου και με το βάθος των κριμάτων σου, Χριστέ,  θα με γιατρέψεις». Ο Μέγας Βασίλειος λέει σχετικά πως οι θάνατοι έρχονται όταν ολοκληρωθεί το όριο της ζωής. Όριο της ζωής μας, ονομάζουμε το θέλημα του Θεού. Αν ήταν προκαθορισμένο το όριο της ζωής μας, τότε τί ανάγκη θα είχαμε τον Θεό, τους γιατρούς και το να ευχόμαστε για τα παιδιά»;  Χρειάζεται να ξέρουμε και αυτό. Τα βαπτισμένα νήπια απολαμβάνουν την αιώνια χαρά, τα δε αβάπτιστα νήπια και τα παιδιά των ειδωλολατρών, ούτε στην χαρά ούτε στην τιμωρία θα πάνε. Αφού βγεί η ψυχή από το σώμα, δεν έχει καμιά φροντίδα για τα εγκόσμια πράγματα, αλλά φροντίζει πάντα για τα εκεί. Μνημόσυνα τρίτης ημέρας (Τρίτα) τελούμε γιατί την τρίτη ημέρα αρχίζει να φθείρεται η όψη του ανθρώπου. Των εννέα ημερών (Έννατα) γιατί όλο το σώμα αρχίζει να αλλοιώνεται και διασώζεται μόνο η καρδιά ακέραιη. Τεσσαρακονθήμερα μνημόσυνα τελούμε γιατί και η καρδιά ακόμη του ανθρώπου, χάνεται. Το ίδιο συμβαίνει και με τη γέννηση του ανθρώπου. Την Τρίτη ημέρα αρχίζει να διακρίνεται  η καρδία και την ένατη μπαίνει μέσα στο σώμα. Την τεσσαρακοστή ημέρα το σώμα παίρνει την τελική μορφή του .

Κήρυγμα Κυριακής 6/2/2022

Το σημερινό κήρυγμα

Κυριακή 6/2/2022

Από το αποστολικο Αναγνώστα Β’ Προς Κορινθιους κεφάλαιο 6 στιχος 16 , κεφάλαιο 7 , στιχος 1: Σε μετάφραση :
Αδελφοί, εσείς είστε ναός του ζωντανού Θεού, όπως ο ίδιος είπε: θα κατοικήσω ανάμεσά τους και θα πορεύομαι μαζί τους, θα είμαι Θεός τους, κι αυτοί θα είναι λαός μου. Γι’ αυτό ο Κύριος λέει: φύγετε μακριά απ’ αυτούς και ξεχωρίστε. Mην αγγίζετε ακάθαρτο πράγμα, κι εγώ θα σας δεχτώ. θα είμαι για σας ο Πατέρας, κι εσείς θα είστε γιοι και θυγατέρες μου, λέει ακόμα ο παντοκράτορας Κύριος. Αφού λοιπόν, αγαπητοί μου, έχουμε αυτές τις υποσχέσεις, ας κα­θαρίσουμε τους εαυτούς μας από καθετί που μολύνει το σώμα και την ψυχή. Ας ζήσουμε μια άγια ζωή με φόβο Θεού.

Ο Απόστολος Παύλος , Αγαπητοί αδελφοί, όπως ακούσαμε στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα το οποίο παραθέσαμε παραπάνω σε μετάφραση , ,συμβουλεύει πατρικά τους Κορινθίους οι οποίοι ήταν επιρρεπείς πολύ στα σαρκικά πάθη την εποχή εκείνη, να ξεκινήσουν έναν αδιάκοπο και αδυσώπητο αγώνα κατά των παθών τους και στηρίζει την επιχειρηματολογία του σε τρεις άξονες τους οποίους σύντομα θα δούμε.Πρώτος άξονας ερμηνείας του αποστολικού αναγνώσματος είναι η θεώρηση του σώματος μας ως ναός του Θεού, δηλαδή κατοικητήριο, σπίτι του Θεού. Από την παλαιά Διαθήκη ο Χριστός ο Άσαρκος Λόγος τότε, δηλαδή πριν σαρκωθεί και γίνει άνθρωπος,μας είχε πληροφορήσει ότι είμαστε ναός Θεού γιατί μέσα μας κατοικεί το Άγιο Πνεύμα το Οποίο με την δημιουργική πνοή Του μας είχε εμφυσήσει κατά τη δημιουργία μας. Το Άγιο Πνεύμα ξαναδόθηκε από τον ίδιο τον Χριστό στους Αποστόλους κατά την εσπέρα της αναστάσεως στους έντεκα μαθητές λέγοντάς τους: Λάβετε Πνεύμα Άγιον. Η πληρότητα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος μας δόθηκε κατά την Πεντηκοστή και ενεργείται μέσα στην εκκλησία με ποικίλους τρόπους. Πρώτον μέσω των Αγίων Μυστηρίων. Κατα την βάφτισή μας συγκεκριμένα, λαμβάνουμε τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος με το άγιο χρίσμα. Μέσα στην μυστηριακή ζωή της εκκλησίας λαμβάνουμε συνεχώς Πνεύμα Άγιον. Είδομεν το φως το αληθινό ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον , ψάλλουμε στην θεία λειτουργία. Το άγιο Πνεύμα χειροτονεί και τελειοποιεί τους διακόνους, τους πρεσβυτέρους και τους επισκόπους . Το άγιο Πνεύμα μας δίνει την άφεση των αμαρτιών μας κατά την εξομολόγηση και είναι κοντά μας όταν το επικαλούμαστε με την όμορφη αυτή η προσευχή: Βασιλευ Ουράνιε Παράκλητε τις ήσυχες στιγμές της προσωπικής μας καλλιέργειας που γίνεται στο εικονοστάσι του σπιτιού μας. Έχουμε λοιπόν μέσα μας το άγιο Πνεύμα. Ενοικεί και βαδίζει ο Θεός μέσα μας! Τι μεγαλο δώρο! Το τελειότερο δώρο για τον άνθρωπο το οποίο οφείλουμε να αξιοποιήσουμε.

Δεύτερος νοηματικος άξονας είναι το ότι ο Θεός μας ονομάζει γιους και θυγατέρες Του, παιδιά του δηλαδή. Όχι μόνο δημιουργήματά του αλλά και παιδιά του. Πώς μπορεί άραγε ένας άνθρωπος να έχει τον Θεό πατέρα του αφού υπάρχει διαφορά μεταξύ της ανθρώπινης φύσης και της θεϊκής φύσης; Το έχουμε σκεφτεί ποτέ αυτό; Η απάντηση βρίσκεται στο Θεανθρώπινο πρόσωπο του Ιησού Χριστού ο οποίος σαρκώθηκε, έλαβε την δική μας φύση και μας έκανε παιδιά του Θεού Πατρός εξ υιοθεσίας όπως ερμηνεύουν οι συγγραφείς της Αγίας γραφής και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας . Είμαστε παιδιά του Θεού γιατί μας υιοθέτησε ο Ιησούς Χριστός λαμβάνοντας την δική μας σάρκα δηλαδή την σάρκα του δημιουργήματός Του. Μέγα μυστήριο αυτό που βιώνουμε και στην ακόμη εορταζόμενη Δεσποτική και Θεομητορική εορτή της Υπαπαντής, κατά την οποία βλέπουμε τον γέροντα Συμεών να κρατάει το δημιουργό του στα χέρια του, τον μικρό Ιησού Χριστό σαράντα ημερών.

Ο τρίτος άξονας κατανοήσεως της σημερινής αποστολικής περικοπής, αδελφοί μου, είναι οι επιλογές των συναναστροφών μας. Εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε, συμβουλεύει ο ο Απόστολος Παύλος τους Κορινθίους, χρησιμοποιώντας τα λόγια της Παλαιάς Διαθήκης. Από ποιους θα έπρεπε να διαχωρίσουν την θέση τους οι Κορίνθιοι και από ποιους εμείς; Οι μεν Κορίνθιοι θα έπρεπε σύμφωνα με την συμβουλή του πατέρα τους του πνευματικού, του Αγίου Αποστόλου Παύλου, να απομακρυνθούν από τους ειδωλολάτρες, αυτούς που επηρεάζουν τη ζωή τους προτείνοντας τους μια ζωή χωρίς Θεό αληθινό μέσα στο ψέμα και την κακοδοξία και με ότι αυτά συνεπάγονται. Γνώριζε καλά ο Απόστολος Παύλος το ευεπηρέαστον της ανθρώπινης φύσης το ότι δηλαδή επηρεαζόμαστε εύκολα από τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας γιατί κι εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε σταθερότητα χαρακτήρα και ωριμότητα πνευματική. Γι’ αυτό να επιλέγουμε τις παρέες και τις συναναστροφές μας με πολλή προσοχή κυρίως οι νέοι άνθρωποι. Τον σύντροφό μας, τον φίλο μας, αυτόν με τον οποίο θα συζητήσουμε τα προβλήματά μας τα καθημερινά, τα τρέχοντα οφείλουμε να τον επιλέγουμε με πολλή προσοχή και διάκριση για να μην αποβεί επιζήμια αυτή μας η συναναστροφή και για τους δυο, για την ψυχική μας υγεία η οποία μας κοστίζει μια αιωνιότητα, σύμφωνα με τη δική μας εν Χριστώ βιοθεωρία. Αγαπητοί αδελφοί, πολλά και ωφέλιμα μας δίδαξε το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα. Πρώτον να διαφυλάττουμε την υγεία του σώματός μας με το να προσέχουμε την χρήση των πέντε αισθήσεων γιατί το σώμα είναι κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος και ως εκτούτου είναι ιερότατο. Το ότι κοινωνούμε σώμα και αίμα Χριστού, αυτό τα λέει όλα. Να διαφυλάττουμε την ακεραιότητα της ψυχής μας (που κι αυτή έχει τις δικές τις αισθήσεις) με τον πνευματικό μας αγώνα και την κάθαρση από τα πάθη που είναι ομολογουμένως μία κοπιώδης και ανηφορική πορεία. Τέλος, να προσέχουμε τις συναναστροφές μας όχι προσβάλλοντας και απορρίπτοντας άκριτα τους συνανθρώπους μας, αλλά προσέχοντας με διάκριση τις επιλογές μας. Κριτήριό μας ας είναι τι μας ωφελεί πνευματικά, τι μας προάγει, τι μας ωριμάζει και τι μας ενώνει με το Θεό. Μία φιλία, μία ανθρώπινη σχέση, μπορεί να μας σώσει μπορεί όμως και να μας καταστρέψει. Στις ανθρώπινες σχέσεις μας ας έχουμε ως γνώμονα τους κοινούς στόχους, και τις κοινές αξίες και αναλόγως ή συνεχίζουμε τις σχέσεις αυτές ή τις διακόπτουμε μη διακόπτοντας όμως την αγάπη προς όλους και την προσευχή για όλους. Ας σταθούμε σε αυτά τα μηνύματα και αν μας εκφράζουν ας αγωνιστούμε να τα κάνουμε πράξη στη ζωή μας! Αμήν !

π. Χριστοφόρος

Εορτή των Αγίων Τριών Ιεραρχών

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  2022

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

«Τος Τρες μεγίστους φωστήρας τς Τρισηλίου Θεότητος», ττρία μεγάλα στέρια πο παίρνουν φς π τν λιο τς γίας Τριάδος, το Τρες εραρχας, Προστάτας τς λληνικς Παιδείας,πανηγυρίζει, δελφοί μου, σήμερα γία μας κκλησία. νάξια τχείλη μας κα φτωχ τ λόγιά μας γι ν τος γκωμιάσουμε πως τος ξίζει.

Δεκαεπτ αἰῶνες χουν περάσει π τν ποχ πο ζησαν, καμως δν ξεχάστηκε οτε διδασκαλία τους, οτε ο ξεχωριστές τους προσωπικότητες. Τί ν εναι, λήθεια, ατ πο τος κάνει τόσο μεγάλους; Μήπως πολύπλευρη μόρφωσή τους; ντως , δν στεροσαν σ΄ατό. Μέγας Βασίλειος εχε σπουδάσει λες τς γνωστς –τότε- πιστμες: Νομική, Φιλοσοφία, στρονομία, ατρική. γιος Γρηγόριος, ριστος θεολόγος κα ξαιρετικς ποιητής, ξακολουθε ν μς μπνέει κα ν μς φωτίζει μ τ βαθυστόχαστα κα διαίτερου λυρικο μεγαλείου συγγράμματά του. γιος ωάννης Χρυσόστομος, « βασιλιάς του μβωνα», « χρυσος τν γλώτταν» πως δικαίως χει νομαστε, πρξε κα πάρχει πρότυπο εροκήρυκα, ριστος χειριστς το λόγου, σπάνιος ρήτορας κα βαθς γνώστης τς γίας Γραφς κα τν ρθοδόξων δογμάτων. Μήπως κοινωνικ δράση πο νέπτυξαν κα ο Τρες, μς κάνει ν τος θυμόμαστε μέχρι σήμερα; Κα στν τομέα ατ διακρίθηκαν.  νλθαν στν τρίτο βαθμ τς ερωσύνης, ταν πίσκοποι της κκλησίας. Μέγας Βασίλειος στν Καισάρεια τς Καππαδοκίας , ογιοι Γρηγόριος κα ωάννης στ θρόνο το Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. ς πίσκοποι, ταν πραγματικο πατέρες γιτος πιστούς. ρκε ν θυμηθομε τ «Βασιλειάδα» –  καρπς τν κόπων το εράρχη τς Καισαρείας- ταν να συγκρότημα πφιλανθρωπικ δρύματα: ρφανοτροφεα, γηροκομεα καθεραπευτήρια καθς κα τ καθημεριν σισίτια πο ργάνωσε στν Κωνσταντινούπολη γιος ωάννης Χρυσόστομος  και βρισκαν φαγητ χιλιάδες νθρωποι.

Ατ πο τος κάνει τόσο μεγάλους κα τόσο πίκαιρους γι μς σήμερα,  εναι νάρετη ζωή τους. Τ πλούσια ψυχικ τος χαρίσματα, ποτέλεσμα τς σκητικς τους βιοτής, τς ζωντανς πίστης τους κα το διάλειπτου γώνα τους. γιότητά τος , τος καθιστ σύγκριτους μ λα τ μεγάλα πνεύματα πο πέρασαν πτν κόσμο λες τς ποχές. Εχαν τν νωθεν σοφία τν κατ Χριστν παιδεία κα τν κατ κόσμον μόρφωση σ ψιστο βαθμό. λοι μας, πάντα ναζητομε καλος δασκάλους , νάρετους ερες, ντιμους παγγελματίες, μπιστους φίλους. Ψάχνουμε πρότυπα κα ποδείγματα ζως. Δν εναι μως εκολο ν τά βρομε. Πολλς φορς πογοητευόμαστε π τος νθρώπους,  κυρίως ο νέοι. ς προστρέξουμε μως, χι λλο , λλ στν κκλησία μας. Τν είρροη πηγ προτύπων,  γιότητας, γνησιότητας, νθεης ζως. ποιος χει τ Θε μέσα του, πως ο Τρες εράρχες, τότε μόνον μπορε  ν πηρετε σωστ κα λοκληρωμένα τν πιστήμη του, τν τέχνη του τ λειτούργημά του. ς τος μιμηθομε , ς μελετήσουμε  τ βίο κα τ συγγράμματά τους. κε θ βρομε τν λπίδα ποψάχνουμε στν δύσκολη καθημερινότητά μας. Σήμερα ὁ κόσμος μας προβληματίζεται γύρω πό τήν περίφημη «κρίση», πού βολεύεται νά τήν θεωρεῖ κρίση μόνον οκονομική, ξεχνώντας τίς πνευματικές καί κοινωνικές διαστάσεις της. Ἄν είχαμε παραδειγματισθε πό τόντρόπο πού οἱ Τρες εράρχες ντιμετωπίζουν τόν πλοῦτο καί τά λικά γαθά, πόσο διαφορετικά θά ἦταν τά πράγματα.

ς κούσουμε τόν Μέγα Βασίλειο νά μς ξηγε πς ἡ πλεονεξία ἀδικε τό κοινωνικό σύνολο καί πς θά πρέπει νθρωπος φείλει νάπολαμβάνει τίς δωρεές το Δημιουργο Του μέ διάθεση εὐχαριστίας:

«Ἐσύ δέν εσαι πλεονέκτης; Δέν εἶσαι ρπαγας, φ’ σον σφετερίζεσαι σάν δικά σου κενα πού δέχθηκες ἀπό τόν Θεό, γιά νά τά διαχειρισθς ς οκονόμος; μήπως κενος πού κλέβει τά ροῦχα κάποιου καί τόν φήνει γυμνό θά νομασθε λωποδύτης,ν ατός πού δέν ντύνει τόν γυμνό ἀξίζει κάποια λλη νομασία; Τό ψωμί, πού σύ κατακρατᾶς, νήκει στόν πεινασμένο. Τό ροχο πού φυλς σέ ποθκες νήκει στόγυμνό. Τά παπούτσια πού σαπίζουν στό σπίτι σου ἀνήκουν στόν ξυπόλητο. Τό χρμα πού φυλᾶς χωμένο στή γῆ, νήκει σ’ κενον πού τό ‘χει νάγκη. πομένως, τόσουςδικες, σους θά μποροσες νά εεργετήσεις».

«”Εἴτε τρτε εἴτε πίνετε ετε κάνετε ,τιδήποτε, λα νά τά κάνετε πρός δόξαν Θεο”. ταν κάθεσαι στό τραπέζι, νά προσεύχεσαι. Ὅταν παρέχεις τό ψωμί στόν ἑαυτό σου, νά εὐχαριστες κενον πού σο τό δωσε. Τελείωσε μέρα; Νά εχαριστες Αὐτόν, πού μς χάρισε καί τόν λιο, γιά νά ξυπηρετε τά ργα τς μέρας καί τή φωτιά μᾶς χορήγησε, γιά νά μς φωτίζει τή νύχτα καί νά ξυπηρετε τίς λοιπέςνάγκες τς ζως μας».

δελφοί μου,

        ελογία το Θεο καί προστασία τν γίων Τριν εραρχν, εθε νά μς συνοδεύουν πάντοτε καί νά φωτίζουν τό δρόμο, τή σκέψη, τή ζωή μας καί διαίτερα τους νέους τς πατρίδας μας. μήν!

π. Χρ.Κ.

 

 

 

Κήρυγμα 16/1/2022

ΓΡΑΠΤΟN  ΘΕΙΟN  ΚΗΡΥΓΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ   ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 17,12-19)

16  ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  2022

Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου αδελφοί, μας περιγράφει ένα μεγάλο θαύμα -γνωστό σε όλους μας: την θεραπεία δέκα λεπρών ανθρώπων από τον Ιατρό των ψυχών και των Σωμάτων μας, την Πηγή των Θαυμάτων , τον Χριστό μας. Σαν άνθρωποι που μας προβληματίζει η υγεία μας και ευχόμαστε πάντα να την έχουμε, ακούγοντας τη σημερινή διήγηση, αισθανόμαστε χαρά και έχουμε ελπίδα. Ο Χριστός που χορηγεί την υγεία, μπορεί να θεραπεύσει κι εμάς από κάθε ασθένεια, όπως τους δέκα λεπρούς και τόσους άλλους ασθενείς που αναφέρει το Ευαγγέλιο.

Η υγεία είναι το καθημερινό και πρωταρχικό αίτημα του ανθρώπου κάθε εποχής. Η αρχαία Ελλάδα ήταν διάσπαρτη από ιερά του ψευδοθεού Ασκληπιού. Στους χώρους αυτούς παρακαλούσαν οι ασθενείς για την υγεία τους και προσέφεραν αναθήματα και θυσίες.  

Το αίτημα για μια καλή υγεία είναι το ίδιο έντονο και σήμερα. Στην καθημερινή μας ζωή όταν  συναντούμε έναν αδελφό μας, τον χαιρετάμε με την ευχή να έχει υγεία. Προσερχόμαστε στην Εκκλησία και τους Αγίους εντονότερα όταν βιώνουμε οι ίδιοι ή οι οικείοι μας προβλήματα υγείας. Το ερώτημα, όμως, που τίθεται είναι γιατί ο άνθρωπος φοβάται την ασθένεια;

Πρώτον διότι η ασθένεια σύμφωνα με την Αγία Γραφή και την πατερική θεολογία, δεν είναι φυσικό φαινόμενο, αλλά είναι ένα παρά φύση γεγονός, ένα παράσιτο στην ανθρώπινη φύση. Η ασθένεια είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας. Ο Θεός δεν έπλασε τον άνθρωπο με ασθένειες, αλλά κατά πάντα υγιή. Η ασθένεια ήλθε στον οργανισμό μας μετά την διάπραξη της αμαρτίας, μετά την απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό. Έτσι τελικά η κατάσταση της αμαρτίας είναι που μας προξενεί φόβο και ανασφάλεια.

Δεύτερον διότι ο φόβος της ασθένειας, στο βάθος του, κρύβει τον φόβο του θανάτου. Όταν βλέπουμε κάτι άσχημο να γίνεται στο σώμα μας, αμέσως αναδύεται το ερώτημα: «Μήπως πεθάνω; Μήπως αυτή η ασθένεια με οδηγήσει στον θάνατο;»

Ο φόβος του θανάτου δημιουργεί πολλά υπαρξιακά και κοινωνικά προβλήματα επειδή η ασθένεια και ο θάνατος είναι ανυπόφορες και αδιέξοδες καταστάσεις, θεωρούμενες εκτός της αλήθειας του Ευαγγελίου. Ο άνθρωπος ενστικτωδώς θέλει να εξασφαλίσει με τον καλύτερο τρόπο την περίθαλψή του και τα γηρατειά του. Πολλές φορές όμως στην αγωνιώδη του προσπάθεια να αποκτήσει όσα περισσότερα υλικά αγαθά προλάβει ή να αυξήσει την επιρροή του σε όσο γίνεται περισσότερους συνανθρώπους του, για να νιώσει έτσι την ψευδαίσθηση της σιγουριάς, παραθεωρεί τον «έσω άνθρωπο» , χάνει το σκοπό της ύπαρξης του, χάνει την ανθρωπιά του και τότε επιτρέπει ο Θεός παιδαγωγικά κάποια ασθένεια για να του υπενθυμίσει τη φθαρτότητα και τη ματαιότητα μιας ζωής που δεν είναι συνδεδεμένη με την πηγή της ζωής , το Χριστό.

Σε καμία εποχή δεν έλειψαν οι ανίατες ασθένειες.  Ακόμη και στις μέρες μας που η θεόσδοτη ιατρική επιστήμη μεγαλουργεί , πολλά ιατρικώς ανίατα νοσήματα απειλούν τους ανθρώπους. Αυτό συμβαίνει και θα συμβαίνει, διότι ούτε η αμαρτία ούτε τα πάθη εκλείπουν από την ανθρώπινη ψυχή. Ο Χριστός μας , ο ιατρός των ψυχών και των σωμάτων  στην  επί γης παρουσία του με τη μοναδική θεϊκή του αγάπη, ευεργέτησε και θεράπευσε τις ασθένειες των ανθρώπων, άλλοτε επιβραβεύοντας τη βαθειά τους μετάνοια  και συντριβή και άλλοτε τη ζωντανή πίστη τους. Επανέφερε έτσι τον άνθρωπο στην κατάσταση που ήταν πριν την πανανθρώπινη ασθένεια της αμαρτία. Έκανε τον άνθρωπο καθαρό από τις αμαρτίες και καθαρό από κάθε φθορά και ασθένεια με τη δυνατότητα να σπάσει τα δεσμά του θανάτου και να ζήσει αιώνια.  Μόνο ο Αναστημένος Χριστός μπορούσε να το κάνει αυτό. Κι εμείς μόνο όταν είμαστε ενωμένοι με το Χριστό και τους Αγίους μπορούμε να το επιτύχουμε. Ο Όσιος Πατήρ ημών Πορφύριος , ένας σύγχρονος άγιος γέροντας που υπέφερε από πολλές και βαρειές ασθένειες, μας συμβουλεύει τα εξής : «όταν αρρωστήσουμε το θέμα δεν είναι μόνο να πάρουμε φάρμακα ή να προσευχηθούμε στους Αγίους. Πρέπει να ξέρουμε και το άλλο μυστικό: να αγωνιστούμε να αποκτήσουμε τη Χάρη του Θεού. Αυτό είναι το μυστικό. Τα άλλα θα μας τα διδάξει η Χάρις , δηλαδή το πώς θα αφεθούμε στο Χριστό. Εμείς δηλαδή περιφρονούμε την ασθένεια , δεν την σκεπτόμαστε , σκεπτόμαστε το Χριστό, απλά , ανιδιοτελώς , κι ο Θεός κάνει το θαύμα του προς το συμφέρον της ψυχής μας. Όπως λέμε στη Θεία λειτουργία πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».

Αδελφοί μου!

Οι δέκα λεπροί ήθελαν να θεραπευτούν. Ζήτησαν και έλαβαν το έλεος του Χριστού. Μόνο ο ένας όμως κατανόησε ότι το έλεος του Θεού είναι ένα δώρο για τον άνθρωπο και ότι η υγεία έχει αξία μόνο όταν τη θεωρούμε ως ευλογία Θεού για να Τον δοξάζουμε και για να Τον ευχαριστούμε. Ας τον μιμηθούμε. Για το σκοπό αυτό σώζεται στο Ευαγγέλιο η θεραπεία των δέκα λεπρών. Ας είμαστε ευγνώμονες πάντοτε προς το Χριστό για τις δωρεές Του και ας Τον ευχαριστούμε  για όλα, για να λάβουμε τη Χάρη του και την ψυχοσωματική μας θεραπεία. Αμήν!

π. Χ.Κ.

Κήρυγμα 9/1/2022

ΓΡΑΠΤΟN  ΘΕΙΟN  ΚΗΡΥΓΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ (Ματθ. 4, 12-17)

 9 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2022

 

 

Στο σημερινό Ευαγγέλιο, αγαπητοί αδελφοί, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος περιγράφει τα γεγονότα μετά τη Βάπτιση του Χριστού. Αναφέρει ότι συνέλαβαν τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο για να τον θανατώσουν. Ο Ιησούς διώχθηκε από τη Ναζαρέτ και πήγεστη «γη Ζαβουλών και στη γη Νεφθαλείμ», όπως προείπαν οι προφήτες. Στην περιοχή δηλαδή της Καπερναούμ για να διδάξει τον λόγο Του.

Οι περιοχές αυτές από το 733 π.χ. είχαν κυριευθεί από τους Ασσύριους. Οι Iουδαίοι κάτοικοί τους οδηγήθηκαν στην εξορία και στα μέρη τους εγκαταστάθηκαν εθνικοί ειδωλολάτρες. Ζούσαν έτσι μέσα στη σκιά και στην άγνοια. Γι’  αυτό και το Ευαγγέλιο ομιλεί για σκοτάδι και σκιά σ’ αυτές τις περιοχές. Δεν γνώριζαν τον Χριστό και λάτρευαν ανθρώπινα κατασκευάσματα. Αυτό το σκοτάδι όμως θα διαλύσει ένα μεγάλο Φως, όπως λέει οπροφήτης Ησαΐας. Το Φως αυτό είναι το πρόσωπο του Χριστού.Γιατί το «Φως ἐν τῆ σκοτία φαίνει, καί ἡ σκοτία αὐτό οὐ κατέλαβεν» (Ιωάν. 1,5).

Η σημερινή παρουσία του Χριστού στην περιοχή της Καπερναούμ ανάμεσα σε ανθρώπους ειδωλολάτρες, μας δίνει την δυνατότητα να σκεφτούμε πόσο σκοτάδι και πόση άγνοια Χριστού υπάρχει στη δική μας ζωή. Αφού το «Φως ο Υιός του Θεού ήλθε στον κόσμο, αλλά οι άνθρωποι αγάπησαν και έδωσαν την καρδιά τους στο σκοτάδι κι όχι στο Φως, γιατί τα έργα τους είναι πονηρά» (Ιωάν. 3,19), όπως λέγει ο ευαγγελιστής της αγάπης Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος.

Οι σημερινές δύσκολες συνθήκες διαβίωσης καθιστούν τον άνθρωπο «δρομέα» στον αγώνα για την επιβίωσή του. Κυνηγά το κέρδος ως μοναδικό του στόχο. Κουρασμένος από το συνεχές τρέξιμο απωθεί την ανάγκη για αληθινό νόημα και σκοπό στη ζωή του. Γι’ αυτό στην πρώτη δυσκολία απογοητεύεται, αφούκατανοεί ότι βρίσκεται ακόμη στο μηδέν. Όλα μπορούν να τελειώσουν σε μια στιγμή. Να έρθουν «τα πάνω κάτω», όπωςλέμε. Βλέπουμε και ακούμε συνέχεια από τα μέσα ενημέρωσης τις οικονομικές αποτυχίες και τα αδιέξοδα ανθρώπων που σε μια στιγμή ισοπεδώθηκαν οι προσπάθειες μιας ζωής. Επιχειρήσεις να πτωχεύουν. Σπίτια που φτιάχτηκαν ή αγοράστηκαν με δανεισμό να κατάσχονται. Νοικοκυριά που άλλοτε μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα αξιοπρεπώς, σήμερα να δυσκολεύονται ακόμη και για τα απαραίτητα.  

Και το χειρότερο, η εμφάνιση μιας αρρώστιας. Ο κλονισμός της υγείας, μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα βάρος που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε. Σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και προσπαθούμενα ερμηνεύσουμε τα αμέτρητα «γιατί». «Γιατί σε μένα…..». «Τι έκαμα και τιμωρούμαι έτσι…..». Σ’ αυτή τη δυσκολία σκεφτόμαστε τον Θεό όχι μόνο για να μας βοηθήσει, αλλά για να του ρίξουμε και τις ανάλογες ευθύνες για την κατάστασή μας. Γιατί δεν μας βοήθησε.…. Γιατί έστειλε σε μας αυτή τη δυσκολία, αυτή τη δοκιμασία.…..

Έτσι καλύπτεται η ανάγκη για πραγματικό νόημα στη ζωή από τις δυσκολίες και τα αδιέξοδα της.

Ο Χριστός όμως είναι η ελπίδα μας. Είναι αυτός που μας δίνει την δυνατότητα να διαχειριστούμε τις δυσκολίες μας. Είναι το Φως στις σκιές και στα σκοτάδια μας. Αυτός που μας προσφέρει την ελπίδα και μας καλεί με τα λόγια του: «ελάτε κοντά μου όλοι όσοι μοχθείτε και κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι από το βάρος των αμαρτιών και των θλίψεων και των πλανών και εγώ θα σας αναπαύσω και θα σας ξεκουράσω» (Ματθ. 11,28).  

Η αναλογία που υπάρχει στο σκοτάδι και στην άγνοια για τον Χριστό στην εποχή της Καπερναούμ με την σημερινή εποχή,δείχνει την αδυναμία μας να υπερβούμε την ρουτίνα της καθημερινότητας και την αδιαφορία μας για το Φως που εκπέμπει ο Χριστός, δίνοντας νόημα και σκοπό στη ζωή μας. Χωρίς τονΧριστό το υπαρξιακό μας κενό θα γίνεται βαθύτερο. Οι ανασφάλειές μας, θα μεγαλώνουν και η ζωή μας θα γίνεται πιο δύσκολη.

Αδελφοί μου,

Το Φως του Χριστού είναι φως αιώνιο και η πηγή του είναι αστείρευτη. Αυτός που θα το «ακολουθήσει πιστά –λέει το Ευαγγέλιο- δεν θα περπατήσει στο σκοτάδι με κίνδυνο να γκρεμιστεί στα βάραθρα, αλλά θα έχει στη ζωή του το αληθινό Φως που πηγή του είναι ο ίδιος ο Χριστός» (Ιωάν. 8,12) Ας το ακολουθήσουμε για να γευθούμε κι εμείς την αληθινή ζωή. Αμήν!

π.Χρ.Κ.

 

Κήρυγμα 2/1/2022

ΓΡΑΠΤΟN  ΘΕΙΟN  ΚΗΡΥΓΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ (Μαρκ.1, 1-8)

 2 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2022

 

Σε λίγες μέρες από σήμερα –αγαπητοί αδελφοίη Εκκλησία θα μας καλέσει να τιμήσουμε την εορτή των Θεοφανείων ή των Φώτων όπως συνηθίζουμε να λέμε. Θα γιορτάσουμε την Βάπτιση του Χριστού και την φανέρωση του Φωτός, δηλαδή του αληθινού Θεού στον κόσμο. Την αποκάλυψη της Αγίας Τριάδος, του Πατρός, και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Πριν από κάθε μεγάλη γιορτή, όπως και στα Χριστούγεννα έτσι και τώρα στα Θεοφάνεια, η Εκκλησία, μας προετοιμάζει για το σπουδαίο αυτό γεγονός, από την προηγούμενη Κυριακή (την σημερινή δηλαδή), την οποία και ονομάζει «Κυριακή προ των Φώτων».

Σήμερα στο ευαγγελικό ανάγνωσμα παρουσιάζετε μια ιερήπροσωπικότητα, ή οποία προφήτευσε την είσοδο του Κυρίου στον κόσμο. Ενός πολύ μεγάλου Αγίου της Εκκλησίας μας, του τιμίου Προδρόμου. Την παρουσία του προανήγγειλαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Η ιερή μορφή του δεσπόζει σε όλες τις Εκκλησίες, στην τιμητική θέση μπροστά στο τέμπλο μαζί με του Χριστού, της Παναγίας και του τιμώμενου Αγίου του Ναού.

Έργο του Αγίου  Προδρόμου  είναι να αφυπνίσει το λαό για να δεχθεί τον Χριστό. Κηρύττει βάπτισμα μετανοίας και εξομολογήσεως, απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουμε να συναντήσουμε τον Χριστό.  Ο προφήτης Ησαΐας προαναγγέλλοντας το κήρυγμά του είπε  : «Ετοιμάστε την οδό, να περάσει ο Κύριος! Κάμετε ίσιο δρόμο, τα μέχρι τώρα στραβά σας μονοπάτια!».

Όμως τί θέλει να πει ο προφήτης Ησαΐας προαναγγέλλοντας το κήρυγμα του Πρόδρομου; Ποια είναι «η οδός» του Κυρίου και ποια «τα μονοπάτια Του»;

Η Αγία Γραφή και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, λένε ότι «οδός»είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε εμείς τη ζωή. Και τα «μονοπάτια»(τρίβοι), είναι τα συναισθήματά μας, τα πάθη μας, οι αντιλήψεις μας, οι τάσεις μας, οι τοποθετήσεις μας, που μας πάνε μια από ‘ δω μια από ‘ κει.

Για να μπορέσουμε, λοιπόν, να προσεγγίσουμε τον Κύριο, και να γίνουμε μέτοχοι της φανέρωσής Του, θα πρέπει να προσέξουμε σε πιο δρόμο βαδίζουμε και σε πια μονοπάτια στρίβουμε. Γιατί από αυτά θα περάσει ο Κύριος για να έλθει σε μας.

Πολλές φορές οι ιδέες μας, οι νοοτροπίες μας και οι αρχές μας είναι τέτοιες, που δεν συμβαδίζουν με τον λόγο του Θεού. Ο εγωισμός, η φιλαυτία, η ζήλια, η κακία η πορνεία και γενικά όλα τα πάθη, μας κυριεύουν και δεν μπορούμε να συναντήσουμε ούτε τον Θεό, αλλά ούτε και τον συνάνθρωπό μας.  Θεοποιούμε τον εαυτό μας και αδιαφορούμε για τον λόγο του Θεού και τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων.

Αντίδοτο στην κατάσταση αυτή, είναι η προσπάθειά μας να αντικαταστήσουμε τις κακίες και τα πάθη με τη μετάνοια και την άσκηση των αρετών. Ο δρόμος των παθών είναι εύκολος και πολύ ελκυστικός. Μας δημιουργεί μια πρόσκαιρη ευχαρίστηση και ηδονή, όμως όσο συμβαδίζουμε με τα πάθη καταλαβαίνουμε ότι δεν βγάζουν πουθενά. Εγκλωβίζουμε τη ζωή μας σε αδιέξοδα και αισθανόμαστε κενοί, χωρίς περιεχόμενο. Και όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος: «Όσο καιρό μας κυβερνούν τα πάθη, νομίζουμε ότι ο δρόμος της κακίας είναι ελκυστικός και πολύ ευχάριστος. Αν αποτινάξουμε όμως έστω και λίγο τον ζυγό τους, αμέσως ο δρόμος της κακίας θα μας φανεί ελεεινός και αποκρουστικός κι ο δρόμος της αρετής ευχάριστος κι εύκολος κι αξιαγάπητος». (Από την ΙΣΤ Ομιλία στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο).

Αδελφοί μου,

Σε μερικές μέρες η Εκκλησία μας θα μας καλέσει όλους, ξανά στη λειτουργία για να γιορτάσουμε τα Φώτα, τα άγια Θεοφάνεια. Θα προσκυνήσουμε την Βάπτιση του Χριστού μας και την φανέρωση της Αγίας Τριάδος, με την ελπίδα να λάβουμε κι εμείς από το Φως της Θεότητος. Η φανέρωση του Θεού είναι μυστήριο, το οποίο μπορούμε να προσεγγίσουμε μόνο με καθαρή καρδιά. «Μακάριοι οἱ καθαροί τῆκαρδίατι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται» (Ματθ. 5,8) λέει ο Κύριος.

Πρέπει, λοιπόν, σύμφωνα και με το σημερινό Ευαγγέλιο, ο «δρόμοςμας», αυτά δηλαδή που πιστεύουμε και τα «μονοπάτια μας», αυτά που αισθανόμαστε,  να είναι καθαρά, διαυγή, λουσμένα με την μετάνοια καιπλημμυρισμένα από τη χάρη των αρετών.

Μόνο τότε θα μπορέσουμε να προσεγγίσουμε το μυστήριο τηςφανερώσεως του Χριστού μας. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να πούμε πως πραγματικά τιμήσαμε την γιορτή. Αμήν.

                                                                                                         

π.Χρ.Κ.

Θείον κήρυγμα εσπερινού Τίμιου Προδρόμου (6/1/2022)

Κλείνει ο εορτολογικός κύκλος του Αγίου δωδεκαημέρου, Σεβασμιώτατε,  σεβαστοί  πατέρες και αγαπητοί μου αδελφοί,  με την αποψινή εορτή της συνάξεως του Τιμίου Προδρόμου του Βαπτιστού και προστάτου μας. Κλείνει, πηγαίνοντάς μας -κατά κάποιο τρόπο- πίσω, προβάλλοντας μας στο πρόσωπο του μείζονος των προφητών, την προσμονή της Παλαιάς διαθήκης, την προετοιμασία και την αναμονή των εθνών που άρχισε να ολοκληρώνεται με το ένδον της κοιλίας της Ελισάβετ σκίρτημα του βρέφους -κατά την συνάντησή Ιησού και Ιωάννου- και την υπόδειξη του Κυρίου ως τον αμνον του Θεου  τον αίροντα  την αμαρτία του κόσμου, από τον Τίμιο Πρόδρομο. Η συνάντηση αυτή, του Ιησού με τον Τίμιο Πρόδρομο,  είναι ιδιαίτερα σημαντική και εξελίσσει το σχέδιο της θείας Οικονομίας  «διά την του κόσμου ζωήν και σωτηρίαν» αλλά και τον ετήσιο κύκλο των Δεσποτικών Εορτών. Μας διδάσκει πως για να ενωθούμε με τον Χριστό  και να τον αναγνωρίσουμε ως Μεσσία, σωτήρα και λυτρωτή, θα πρέπει πρώτα να δεχτούμε το βάπτισμα της μετανοίας που κηρύσσει ο Τίμιος  Πρόδρομος. Να λουστούμε δηλαδή μέσα στα δάκρυα της μετανοίας μας σαν σε άλλη κολυμπήθρα και σαν σε άλλο Ιορδάνη ποταμό. Με τα δάκρυα των οφθαλμών μας, αν έχουμε αυτό το ξεχωριστό χάρισμα και με τα δάκρυα της καρδιάς που θα καθαρίσουν το ομιχλώδες τοπίο των παθών, των θορύβων του βίου και της απαισιόδοξης  επικαιρότητας και θα μας κάνουν να ατενίζουμε ευθεία και ψηλά στο θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου.

Αναφέραμε προηγουμένως πως η συνάντηση  του Χριστού με τον Τίμιο Πρόδρομο  με αποκορύφωμά της την Θεοφάνεια στα ρείθρα  του Ιορδάνου, εξελίσσει τον εορτολογικό ετήσιο κύκλο και αυτό διότι ο Ιησούς, μετά την βάπτισή του και την υπό του Πατρός μαρτυρία ως Υιός αγαπητός τη παρουσία του Αγίου Πνεύματος εν είδη περιστέρας, βαδίζει πλέον την πορεία της προετοιμασίας της τριετούς δημόσιας δράσης Του. Αρχικά με την τεσσαρακονθήμερη νηστεία στην έρημο του Ιορδάνου, την αντιμετώπιση των τριών πειρασμών και κατόπιν την εκλογή των μαθητών του με την οποία προδιαγράφεται  ο Σταύρος, η Ανάσταση και η αποστολή της Εκκλησίας στον κόσμο.
 Ας σταθούμε  όμως σε μερικά σημεία από την θεματολογία του Αγίου Δωδεκαημέρου, τα οποία θα μας βοηθήσουν για την μετά τις εορτές πορεία μας στην έρημο των δικών μας κοινών  αλλά και προσωπικών πειρασμών. Το πρώτο είναι το πώς κατανοούμε στις μέρες μας το προφητικό χάρισμα. Γίνεται  πολύς λόγος σήμερα για το χάρισμα αυτό κυρίως με την έννοια της προφητολογίας και της μελλοντολογίας. Το ότι  δηλαδή προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε  τις προφητείες -η καλύτερα  προρρήσεις- Αγίων των περασμένων αιώνων αλλά και πιο συγχρόνων και με βάση αυτές εικάζουμε το μέλλον του πλανήτη και των κατοίκων του. Το μόνο σίγουρο, αδελφοί μου, είναι ότι δεν υπάρχει κάποιο αποτέλεσμα πνευματικό από αυτή την ενασχόληση αλλά ούτε και πρακτικό. Ή Καινή Διαθήκη (Κατά Ματθαίον 24ο κεφάλαιο και αλλού) αναφέρεται περιγραφικά στα δεινά που θα υπάρχουν στον κόσμο μέχρι τη συντέλειά του, την ολοκλήρωσή του και μας είναι αρκετές, πιστεύουμε, αυτές οι μαρτυρίες, από τον ίδιο το Χριστο και από τον θεόπνευστο συγγραφέα του βιβλίου της Αποκαλύψεως. Μέσα στην Εκκλησία, ο όρος προφητεία έχει διπλή σημασία. Πρώτον Προφητεία σημαίνει τις  προρρήσεις Αγίων και δικαίων που έζησαν προ Χριστού και προκατείγειλαν τον ερχομό του Μεσσίου, του λυτρωτή  του γένους των ανθρώπων. Προφήτης, λοιπόν,  στην κυριολεξία είναι αυτός που διεγείρει προς μετάνοια εν όψει του ερχομού του Σωτήρος. Η δεύτερη έννοια του όρου προφητεία είναι η ορθοτόμηση του λόγου του Θεού σε κάθε εποχή. Το κήρυγμα του θείου λόγου. Η επικαιροποίηση του θελήματος του Θεού στο σήμερα. Αυτό είναι έργο και χάρισμα που ασκείται εν  υπακοή και με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία. Ας είμαστε, λοιπόν,  προσεκτικοί ακούγοντας και διαβάζοντας τις σύγχρονες προφητείες και προβλέψεις, ακόμη κι αν φέρουν την υπογραφή φωτισμένων προσώπων. Προφητεία δεν είναι κάτι το ευκαιριακό αλλά κάτι το σωτηριολογικό. Ενα άλλο  σημείο με ξεχωριστή σημασία  που μας υπέδειξε  ως οδοδείκτη ζωής η περίοδος του Αγίου δωδεκαημέρου, είναι η υπομονή στους πειρασμούς. Ας θυμηθούμε τους πειρασμούς του μνήστορος Ιωσήφ πριν παραλάβει την Μαριάμ.  « Ζάλην ένδοθεν έχων λογισμών αμφιβόλων,  ο σώφρων Ιωσηφ εταράχθη»,  διαβάζουμε στους χαιρετισμούς της Παναγίας. Εταράχθη ο Ιωσηφ, αλλά υπέμεινε τον πειρασμό των λογισμών μέχρι που του αποκαλυφθηκε το σχέδιο του Θεού. Ας θυμηθούμε την υπομονή των μάγων, των φυσικών επιστημόνων της εποχής εκείνης, που για μεγάλο διάστημα περιπλανήθηκαν μέχρι να βρουν τον Αστέρα που τους οδήγησε στον Έναν, Εκείνον  που ανέμεναν τόσες και τόσες γενεές ανθρώπων. Αλλά και η Μαριάμ και η Ελισάβετ η μητέρα του Τιμίου Προδρόμου,  υπέμειναν διωγμό από τον Ηρώδη και προσέφυγαν σε ερήμους τόπους  για να διαφύγουν τους κινδύνους. Και ο Τίμιος Πρόδρομος πολλά χρόνια αργότερα με υπομονή και προσμονή κήρυττε  και βάπτιζε χωρίς να σταματήσει ούτε για μια στιγμή να ασκείται και να καθαίρεται και ο ίδιος από το σαρκικό φρόνημα μέχρι να συναντήσει τον κοσμοπόθητο Νυμφίο της Εκκλησίας  και να ολοκληρώσει έτσι την αποστολή του. Η υπομονή ασκείται και στις δικές μας ψυχές, αδελφοί μου, το τελευταίο διάστημα. «Καθ´ υπερβολην εβαρύνθημεν υπέρ δύναμιν, ώστε  εξαπορηθήναι ημάς και του ζην» (Β´Κορινθ.1,8) κατά τον αποστολο Παύλο. Και  εμείς, τον παρόντα  καιρό πάρα πολύ ταλαιπωρηθήκαμε, υπερβολικά μεγάλο βάρος θλίψεων και πειρασμών έπεσε επάνω μας, παραπάνω από την δύναμή μας ώστε πολλές φορές χάσαμε κάθε ελπίδα και για αυτή ακόμη τη ζωή μας.  Αλλά ας στρέψουμε τον αγώνα της υπομονής μας προς τον δρόμο που ετοίμασε ο Βαπτιστής. Στην οδό του Κυρίου . «Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον και προσέσχε μοι» (Ψαλ.39, 2)  ψάλλει ο προφητάναξ Δαβίδ. Η εν Χριστώ υπομονή είναι «οδός απάγουσα εις την ζωήν».  (Κατά Ματθ. Κεφ.7, στ.13-14)
Είναι ο μυστικός και μυστηριακός ο δρόμος της αγάπης, της φιλαδελφίας και της εν τη Εκκλησία  και εις την Εκκλησίαν υπακοής.
Ευχηθείτε, Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα,   κατά τον νέον  ενιαυτόν  της χρηστότητος του Κυρίου στον οποίο εισήλθαμε, λουσμένοι από το Φώς της Βηθλεέμ και την ευλογία του Ιορδάνου, να βαδίσουμε εν σοφία προφητική και προδρομική και εν  υπομονή Χριστού την οδον  του βίου μας και να γεμίσει ο Επιφανείς Θεός την ύπαρξή μας με παρηγοριά και αποκαλύψεις για να διαπεράσουμε «την ρέουσαν του βίου» διάβαση ετοιμασμένοι και αγιασμένοι. Αμήν!
π. Χριστοφόρος Καραβίας

Μάρτυρες του Ιεχωβά και ορθόδοξη διδασκαλία

  • ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΧΙΛΙΑΣΤΕΣ  Α΄

    Με τη βοήθεια του Θεού , αγαπητοί μου αδελφοί, θα ασχοληθούμε σήμερα και για τις δύο επόμενες Κυριακές με τις ορθόδοξες απαντήσεις  απέναντι στις κακοδοξίες των αποκαλουμένων ως  μαρτύρων του Ιεχωβά ή Χιλιαστών , οι οποίοι το τελευταίο διάστημα εντείνουν την προσηλυτιστική τους δράση στην περιοχή μας μοιράζοντας βιβλία ακόμη και σε ανήλικα παιδιά. Η σιωπή και η αδράνειά μας δεν είναι  πάντα η καλύτερη αντιμετώπιση  μπροστά σε μια τόσο καλά οργανωμένη εταιρία που εμπορεύεται τις ανθρώπινες συνειδήσεις  και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια όπως είναι η εταιρία της Σκοπιάς, η εταιρία των χιλιαστών. Εξ΄αρχής  υπογραμμίζουμε ότι  η ελευθερία του προσώπου είναι το πρώτο σημείο επαφής και η προϋπόθεση  προσέγγισης του Θεού μας προς το πλάσμα του, τον άνθρωπο.  Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να πιστεύει ή να μην πιστεύει στο Θεό. Γιατί όποιος δεν πιστεύει στον αληθινό Θεό, αλλά προσκυνάει άλλους ψευδοθεούς, δεν έχει πίστη αλλά πλάνη και  κακοδοξία. Ακόμη και τα γεγονός της Αναστάσεως του Θεανθρώπου Χριστού δεν επιβλήθηκε στην ανθρωπότητα με τρόπο που να υποτάξει το νου και την ελευθερία μας. Άφησε ο Χριστός περιθώριο στον άνθρωπο να πιστέψει ή να μην πιστέψει στην Ανάσταση με τρανή απόδειξη την περίπτωση του Αποστόλου Θωμά. Η πίστη λοιπόν είναι η λέξη- κλειδί που ρυθμίζει τη ζωή μας. Πιστεύουμε υπέρμετρα στις δυνάμεις μας, στις δυνάμεις του μυαλού στην εξυπνάδα  μας και στις σωματικές μας δυνάμεις, θεοποιώντας τες; Αργά ή γρήγορα αυτές θα μας εγκαταλείψουν  ή θα μας προδώσουν τη στιγμή που τις έχουμε ανάγκη. Πιστεύουμε στην εξουσία ή στο χρήμα, πιστεύουμε  στο εγώ μας με αποτέλεσμα να  καταδυναστεύουμε τους άλλους: σύζυγο , παιδιά  , υφισταμένους; Ούτε αυτό μας γεμίζει και μας ησυχάζει. Είναι όλες αυτές οι ρίζες των παθών μας που μας ζητάνε να τις ποτίζουμε για να μπορούμε να σταθούμε γιατί συνηθίσαμε ζώντας με τα πάθη να ισορροπούμε ψυχολογικά αλλά  αυτά μας παίρνουν την ικμάδα,  τη δύναμη  και μας αφήνουν κουρέλια και ναυάγια της ζωής , ζωντανούς νεκρούς , χωρίς προσανατολισμό, χωρίς τίποτα να μας ευχαριστεί και να μας ενθουσιάζει πια. Ο άνθρωπος πλάστηκε για να δοξάσει το Θεό-Δημιουργό με τη ζωή και τα έργα του. Πλάστηκε για να υπερβεί τα αδιέξοδά του με κυριότερο αδιέξοδο αυτό του θανάτου, πιστεύοντας στον νικητή του θανάτου, τον Αναστάντα Χριστό. Αυτά μας διδάσκει η αγία Γραφή (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) και όπως αυτή ορθόδοξα ερμηνεύτηκε στο πέρασμα των  αιώνων από την Εκκλησία μας. Αυτό μας διδάσκει η παράδοσή μας, η ζωή και η θυσία των Αγίων μας και η παρουσία τους στη ζωή μας που δεν είναι τίποτε άλλο  από την  παρουσία του Θεού.  Στην πράξη όμως, το ορθόδοξο βίωμα έχουμε την εντύπωση πως εξαντλείται στο να είμαστε, υποκριτικά πολλές φορές, συντεταγμένοι σε κάποιους ηθικούς για να μην πούμε «ηθικίστικους» κανόνες ζωής, και στις εκκλησιαστικές παραδόσεις που πιστά πρέπει να ακολουθούμε για να έχουμε την κοινωνική αποδοχή και την καλή μαρτυρία από τον στενό περίγυρό μας. Αυτό είναι ένα είδος κομφορμισμού.  Κάτι τέτοιο δυστυχώς έχει φτάσει να σημαίνει η ορθοδοξία στη συνείδηση μας. Εύκολα διαπιστώνουμε όμως ότι δεν είναι μόνο αυτό αφού  η ζωή μας εξακολουθεί να κυλά μονότονα και βαρετά  και δε διαφέρει στην ουσία από τη ζωή ενός απίστου. Δεν έχουμε την πραγματική χαρά. Τη χαρά της αγάπης και της δημιουργίας. Ο άνθρωπος κουράζεται όταν  κάνει αυτό που του λένε οι άλλοι. Δεν του αρέσει να δέχεται υποδείξεις. Έτσι ευκαιριακά και μη έχοντας υπερβεί το αδιέξοδο του θανάτου χρησιμοποιεί την Εκκλησία και τα της Εκκλησίας. Είναι ένα είδος δοσοληψίας και συναλλαγής. Σα να λέει στο Θεό: Σου δίνω την παρουσία μου στο ναό , το πρόσφορο, τη συνδρομή , τη δωρεά για να μου δώσεις υγεία, επιτυχία, απαλλαγή από το κακό. Ακόμα και εμείς οι εκκλησιαζόμενοι , υιοθετώντας τα ψεύδη που διαδίδονται, έχουμε στο μυαλό μας την Εκκλησία σαν έναν οικονομικό κολοσό  με  πακτολό  χρημάτων  που είναι υποχρεωμένη να τα μοιράζει  για να είναι άξια της αποστολής της η οποία νομίζουμε πως  είναι το να βοηθά , να τρέφει , να ντύνει  και να βολεύει τους  ακολούθους της  μέχρι το θάνατό τους. Δεν είναι  αυτή η αποστολή της. Εύκολα, έτσι θεωρώντας την, μπορεί να γίνει η Εκκλησία του Χριστού στη συνείδησή μας ένα σωματείο, μια εταιρία, ένας σύλλογος φιλανθρωπικός όπως όλοι οι άλλοι. Έτσι αντιμετωπίζει πάντοτε και η πολιτεία την Εκκλησία. Σαν ένα συνεργάτη στο έργο της πρόνοιας  χάρη στην επιρροή που ασκεί στους πιστούς και τίποτα μα τίποτα παραπάνω.  Με λίγα λόγια την χρησιμοποιεί.  Έχουμε  εισέλθει για τα καλά  στην διαδικασία  να κατατάξουμε την Εκκλησία του Χριστού  μεταξύ των άλλων θεσμών: κοινωνικών , εθνικών και πολιτιστικών και χρησιμοποιούμε τα ίδια μέσα επιβίωσης και επιβολής με αυτούς. Τους νόμους της αγοράς , την γραφειοκρατία , το μάρκετιν, τις υποσχέσεις , την κάλυψη  υλικών αναγκών. Με αυτή τη λανθασμένη ωστόσο υπάρχουσα για να μην πούμε επικρατούσα άποψη και θεώρηση,  η Εκκλησία θα είχε ημερομηνία λήξης όπως όλα τα ενδοκοσμικά πράγματα. Αλλά δόξα τω Θεώ δεν είναι αυτό. Είναι  η Εκκλησία μέσα στον κόσμο αλλά δεν είναι εκ του κόσμου τούτου.  Δεν είναι αυτό που φθάσαμε να πιστεύουμε  ότι είναι κάποιοι  φιλόδοξοι  και αθεόφοβοι κληρικοί και κάποιοι ακατήχητοι βολεμένοι και επαναπαυμένοι  λαϊκοί, δηλαδή εμπόριο ελπίδας, εργαστήριο παραγωγής θαυμάτων, στεγανό κύκλωμα θρησκευομένων ατόμων για να εξυπηρετούνται μόνο αυτοί. Αν έτσι νομίζουμε, θα μείνουμε μόνοι, με άδεια στασίδια στους ναούς μας, με τα κατηχητικά σχολεία να φυτοζωούν, με περίσσευμα λόγων και έλλειμμα λόγου, όπως χαρακτηριστικά σημείωσε ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. Δε μπορούμε ήδη να πείσουμε κανέναν να ακολουθήσει τις θρησκευτικές μας συνήθειες, ούτε την οικογένειά μας καν, γιατί ακριβώς έγιναν συνήθειες και όχι ανάγκες και η πίστη κατάντησε από βίωμα να γίνει θρησκεία δηλαδή θρησκευτική οργάνωση σαν αυτή των χιλιαστών.  Ας το ομολογήσουμε: Ο λαός μας είναι ακατήχητος, είναι ακόλουθος και όχι πιστός. Είναι προβληματιζόμενος αλλά όχι προσευχόμενος, έχει συναισθηματικές εξάρσεις ευλάβειας αλλά όχι αίσθημα πίστης.    Η Εκκλησία μας παρ΄ όλα αυτά  ζει  και θα ζει εις τους αιώνες γιατί έχει κεφαλή το Χριστό και σημαία την Ανάσταση. Γιατί έχει  ως σύνθημα την αγάπη ακόμη και στον εχθρό την αποδοχή του κάθε ανθρώπου με όποια ιδιαιτερότητα. Μια αποδοχή που σημαίνει πρόσληψη για θεραπεία από τα πάθη και όχι αμνήστευση ή κουκούλωμά τους. Άρα ο δρόμος της Εκκλησίας που οδηγεί στο Θεό είναι ανηφορικός δρόμος και όχι πλατύς και στολισμένος με τη βυζαντινή μεγαλοπρέπεια των ναών, των αμφίων και των επιβλητικών τελετών. Η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού παρατεινόμενο εις τους αιώνας, το νοσοκομείο στο οποίο γιατρευόμαστε από τα πάθη.  Κατέχει τα όπλα κατά του διαβόλου, τα ιερά μυστήρια. Διώχνει το φόβο του θανάτου, της αμάθειας, της δυσπιστίας,  της ξενοφοβίας και δίνει την ελπίδα της αιώνιας ζωής στην πράξη. Η αυτοκριτική της οδηγεί στη μετάνοια και όχι στην απόγνωση. Οδηγεί στην αναγέννηση και μεταμόρφωση του ανθρώπου και όχι απλά στην ευκαιριακή αλλαγή και μεταμέλεια ή στους πειραματισμούς. Μας τρέφει η Εκκλησία  με το σώμα και το αίμα του Χριστού πρώτα και μετά με υλική τροφή αν χρειαστεί. Την πείνα, τη δίψα, τη γύμνια, την προσφυγιά, την κοινωνική απομόνωση  τα ανατρέπει πρώτα με την προσευχή γιατί έχει όραμα αιώνιο  και μας καλεί κι εμείς άνω να έχουμε τας καρδίας και  μετά διακονεί τον άνθρωπο με υλικά μέσα με  φιλάνθρωπες πρωτοβουλίες και ενέργειες. Αυτό το πράττει όχι για να κερδίσει το παιχνίδι των εντυπώσεων, να αναθρέψει υποτακτικούς και υπηκόους και να επιβάλει το αίσθημα της υπεροχής απέναντι στους αναγκεμένους. Όχι  για να δημιουργήσει  τεμπέληδες  και αχάριστους  ανθρώπους αλλά για να διδάξει την αγάπη, χρησιμοποιώντας  κάθε  πρόσφορο μέσο. Γιατί η Εκκλησία έχει και μεταδίδει την πραγματική αγάπη, την βαθειά αγάπη που μας ωφελεί ουσιαστικά και δεν είναι εκδηλώσεις αλτρουισμού για το θεαθήναι. Αν δεν αγαπήσουμε τον άλλο από την καρδιά μας και δεν τον βάλουμε στην προσευχή μας, γρήγορα καταναλώνεται το ψωμί που του δίνουμε και δεν πιάνει τόπο. Οι άνθρωποι πεινούν και διψούν για δικαιοσύνη και αγάπη χωρίς ανταλλάγματα, ας μην το ξεχνάμε αυτό.  Αυτά διδάσκει και βιώνει η Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Σε αυτήν βαπτιστήκαμε , αυτής είμαστε μέλη, ενεργά ή  όχι.  Στην Ανάσταση του ιδρυτή της Ιησού Χριστού πιστεύουμε.  Αυτόν προσδοκούμε να έρθει  στη Δευτέρα παρουσία Του και κανέναν άλλο λαοπλάνο,  ψυχοσωτήρα ή ψευδομεσσία.  Τα θεραπευτικά της μέσα χρησιμοποιούμε:  την θεια Ευχαριστία, την εξομολόγηση, το ευχέλαιο, την προσευχή, την νηστεία για να γιατρευτούμε  από τα ψυχικά και σωματικά μας πάθη που είναι οι πρόδρομοι  των διαφόρων ψυχικών και σωματικών ασθενειών  χωρίς να ακυρώνουμε την θεόσδοτη και θεοφώτιστη ιατρική επιστήμη όταν και αυτή είναι επιστήμη και όχι εμπόριο ελπίδων.  Τα δικά της τέκνα έχουμε και δικούς μας φίλους, τους αγίους της, από καταβολής κόσμου μέχρι σήμερα, τα ολόφωτα αυτά αστέρια του παραδείσου και  τη ζωή τους μελετάμε και βάζουμε στόχο να μιμηθούμε. Τον αληθινό Θεό προσκυνούμε το Θεό που μας παρουσιάζουν οι δυο πρώτες εντολές του Δεκαλόγου και μας αναλύει το σύμβολο της πίστεώς μας. Έχουμε το νόμο του πάντα μπρός στα μάτια μας και κυρίως τις δυο εντολές: της αγάπης προς το Θεό και της αγάπης προς τον πλησίον πάνω στις οποίες κρέμονται όλος ο νόμος και οι προφήτες, όπως μας δίδαξε ο Χριστός. Με τις προϋποθέσεις αυτές , αγαπητοί μου αδελφοί, χωρίς μισαλλοδοξία η φανατισμό χωρίς άκαιρο και άσκοπο  ζηλωτισμό αλλά  με τη λαχτάρα του πατέρα της παραβολής του ασώτου που περιμένει πίσω στην πατρική εστία τον παραστρατημένο γιο του και  αφού  με αυτοκριτική και νηφαλιότητα εξετάσουμε πρώτα εμείς πού πιστεύουμε και αν δεν το ξέρουμε καλά να το μάθουμε και αφού αφήσουμε κατά μέρος τα αυτονόητα  που στον καιρό μας δεν υπάρχουν και τις συντηρητικές και μίζερες τακτικές μας, προς ενημέρωση και αφύπνιση και όχι προς κατάκριση, δυσφήμιση ή διαφήμιση των παραθρησκευτικών ομάδων, θα προσπαθήσουμε στα δυο επόμενα κηρύγματά μας  να παρουσιάσουμε τις πλανεμένες θεωρίες των Χιλιαστών πάντα σε συνάρτηση και αντιπαραβολή με την ορθόδοξη διδασκαλία και ιερά παράδοση , για να λάβουμε  όλοι μας  τη μέγιστη ωφέλεια και να γίνουμε από ασθενείς –ισχυροί και εδραίοι στην αμώμητη πίστη μας. Αμήν!

    ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΧΙΛΙΑΣΤΕΣ Β΄

    Συνεχίζουμε , αγαπητοί αδελφοί,  σήμερα με το θέμα των Χιλιαστών και εισερχόμαστε  μετά από  τις απαραίτητες εισαγωγικές διευκρινήσεις που διατυπώσαμε την περασμένη Κυριακή,  στην εμφάνιση και τις κακοδοξίες της  παραθρησκευτικής αυτής ομάδας. Δεν μπορούμε  να ονομάσουμε τους  χιλιαστές αιρετικούς αφού αιρετικός είναι εκείνος που είναι χριστιανός και πιστεύει στη διδασκαλία του Θεανθρώπου  Ιησού Χριστού , αλλά αλλοιώνει αλλάζει και διαστρέφει μία ή κάποιες από τις αλήθειες του Ευαγγελίου του Χριστού. Οι Ιεχωβάδες όμως έχουν αλλάξει και αλλοιώσει τα πάντα, όπως θα δούμε, και δεν πιστεύουν τίποτα απ΄ όσα διδάσκει το Ευαγγέλιο και ο Ιησούς Χριστός. Γι΄αυτό και δεν μπορούμε να τους ονομάσουμε ούτε καν χριστιανούς , αφού δεν πιστεύουν στον Ιησού Χριστό. Μας παραπλανούν λοιπόν εξ αρχής  όταν αυτοαποκαλούνται χριστιανοί μάρτυρες του Ιεχωβά. Με απλά λόγια λοιπόν θα παραθέσουμε τις βασικές αρχές των Χιλιαστών και ταυτόχρονα θα ξεσκεπάσουμε τις πλάνες τους με βάση τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας .
    Ο Χιλιασμός είναι μια πολύ ύπουλη θρησκεία-οργάνωση από τις πιο μεγάλες και φοβερές  που υπήρξαν στο διάβα της Ορθοδόξου Εκκλησίας . Οι ρίζες της βρίσκονται στην ιουδαϊκή θεολογία και αντιμετωπίστηκε αρχικά από τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας και τις Οικουμενικές Συνόδους. Η νέα μορφή του σύγχρονου χιλιασμού εμφανίστηκε το έτος 1881 από τον πλούσιο έμπορο εβραϊκής καταγωγής Κάρολο Ρώσελ και τους διαδόχους του Ρόδερφορδ και αργότερα Νάθαν Νόρ. Έχει ως έδρα το Μπρούκλιν των Η.Π.Α.  και πολλά μέλη σε όλο τον κόσμο που υπηρετούν με αυταπάρνηση και ζήλο την πολυεθνική εταιρία «Σκοπιά». Διαδίδει τις κακοδοξίες της μέσα από τη στρατολόγηση των οπαδών της με βιβλία , περιοδικά και σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα .
    1. ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ
    Οι χιλιαστές έχουν την αγία Γραφή και τους αρέσει να την κρατούν στα χέρια τους  και να την προβάλλουν σε δημόσιους  χώρους πάντοτε μαζί με βιβλία τους ή με τα περιοδικά της οργάνωσης ΞΥΠΝΑ  και ΣΚΟΠΙΑ.  Θεωρούν τον εαυτό τους «σπουδαστή των Γραφών», απαγγέλουν από στήθους επιλεγμένα αποσπάσματα και προσφέρουν δωρεάν το ιερό κείμενο σε όποιον το ζητήσει. Απορρίπτουν εντελώς την ιερά παράδοση.
    ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
    Η Αγία Γραφή που χρησιμοποιούν δεν είναι αυθεντική  αλλά παραποιημένη και παραχαραγμένη. Οι Χιλιαστές έχουν παρέμβει στην Αγία Γραφή έχοντας αλλάξει λέξεις , ονόματα, σημεία στίξης ακόμα και ολόκληρες προτάσεις. Επίσης δεν παραδέχονται τα λεγόμενα Δευτεροκανονικά  βιβλία  της Παλαιάς Διαθήκης (Μακκαβαίων, Σοφία Σολομώντος, Σοφία Σειράχ, Ιουδίθ, Τωβίτ) τα οποία εχρησιμοποιούντο στη Λατρεία από τους πρώτους Χριστιανικούς χρόνους. Η Ιερά Παράδοση περιέχει διδασκαλίες του Χριστού και των Αποστόλων που δεν εγράφησαν αλλά παρεδόθησαν  προφορικώς από γενιά σε γενιά. Γι αυτό είναι ισόκυρη με την  Αγία Γραφή.
    2. ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ
    Οι  Χιλιαστές αρνούνται την Τριαδικότητα του Θεού και διδάσκουν ότι η διδασκαλία περί Τριαδικού Θεού προέρχεται από τη «διάνοια του Σατανά» και ότι είναι ένα θεολογικό κατασκεύασμα.

    ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
    Η πίστη στη Αγία Τριάδα είναι βασική  και στοιχειώδης  αλήθεια της Αγίας Γραφής , η οποία μας διδάσκει ότι ο Θεός είναι Ένας κατά την ουσία και ταυτόχρονα Τριαδικός στις υποστάσεις. Δηλαδή τρία πρόσωπα Πατήρ, Υιός  και Άγιον Πνεύμα συνεργούν στη σωτηρία μας. Γι αυτό ο Χριστός έδωσε εντολή στους μαθητές Του να κηρύξουν τη διδασκαλία του σε όλο τον κόσμο και να βαπτίζουν τους πιστούς εις το Όνομα του  Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

    Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής, που αποδεικνύουν την ανωτέρω αλήθεια:
    Από την Π.Δ.: Γεν.1,26 – Γεν. 3,22  – Γεν. 11,7  -Ησ. 6,3
    Από την Κ.Δ.: Ματθ. 3,16 – Ματθ.28,19 – Α΄Κορινθ.12,4 –Β΄Κορινθ. 1,21 –Γαλ. 4,6 –Β΄Θεσ. 3,5 –Α΄Πετρ. 1,2.

    3. ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ
    Διδάσκουν  ότι ο Ιησούς Χριστός είναι κτίσμα, είναι δημιούργημα του Θεού όπως ο άνθρωπος, τα ζώα τα φυτά. Αρνούνται τη θεότητά του λέγοντας ότι ο Χριστός είναι ο πρώτος αξιωματούχος του Θεού,  ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Επίσης αρνούνται τη σωματική Ανάσταση του Χριστού.
    ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
    Ο ίδιος ο Χριστός μας βεβαιώνει ότι «Εγω και ο Πατήρ μου εν εσμέν», έχουμε την ίδια φύση, Ουσία και Δύναμη. Και όχι μόνο τα είπε αλλά και το απέδειξε με τα θαύματά Του και κυρίως με την ένδοξη Ανάστασή Του. Η Αγία Γραφή μας παρέχει πάμπολλες μαρτυρίες , που μιλούν ξεκάθαρα περί της Θεότητας του Χριστού. Ο Θεός  Πατήρ πουθενά δεν ονομάζει κάποιον Άγγελό Του ως Υιό, διότι δεν εγέννησε τους αγγέλους αλλά τους  εδημιούργησε. Υπενθυμίζουμε ότι αυτή την κακοδοξία των Χιλιαστών εκήρυττε ο μεγάλος αιρετικός Άρειος,  που οι χιλιαστές τιμούν ως φίλο  και τον καταδίκασε η Α΄Οικουμενική Σύνοδος.
    Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής, που αποδεικνύουν την ανωτέρω αλήθεια:
    Από την Π.Δ.: Ψαλμ. 2,17 –Ψαλμ. 44,7 – Ψαλμ. 109,1
    Από την Κ.Δ.: Ιωάν. 1,18, Ιωάν. 8,58 – Ιωάν.5,18 – Ιωάν.10,31 –Ιωάν. 14,8- Ιωάν2,19 – Φιλιπ.2,5 –Ρωμ.9,5 – Αποκ.1,8 – Α΄Τιμοθ.6,16- Κολ.1,15 –Εβρ.1,15 –Λουκ. 24,9

    4. ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ
    Οι  χιλιαστές διδάσκουν ότι το Άγιο Πνεύμα είναι πνοή, αέρας ή ενεργός δύναμη του Θεού. Αρνούνται τη θεότητα του Αγίου Πνεύματος και την προσωπική Του υπόσταση, δηλαδή την ύπαρξή του ως προσώπου.
    ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
    Η  Αγία Γραφή διδάσκει ότι το Άγιον Πνεύμα είναι  το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος  και όπως ο Υιός που γεννιέται από το Θεό Πατέρα είναι της ιδίας φύσεως με  τον Πατέρα, έτσι και το Άγιο Πνεύμα, που εκπορεύεται επίσης από τον Πατέρα, είναι της ιδίας φύσεως με τον Πατέρα, δηλαδή Θεός.
    Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής, που αποδεικνύουν την ανωτέρω αλήθεια:
    Από την Κ.Δ.: Ιωάν. 14,26 –Ιωάν. 16,13 –Πραξ.1,16 –Β΄Πέτρ. 1,21 –Πράξ. 8,29 –Πράξ.8,29 –Πράξ.20,28-Πωμ. 8,14 –Ρωμ. 8,26 –Α΄΄Κορ.2,4 –Α΄Θεσ.1,5 –Β΄Κορ.3,18 –Α΄ Κορ.3,16

    5. ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
    Οι χιλιαστές διδάσκουν ότι το όνομα του Θεού είναι «Ιεχωβά» . Έτσι αρέσκονται να ονομάζουν την οργάνωσή τους μάρτυρες του Ιεχωβά , ονομασία με την οποία είναι γνωστοί σε όλο τον κόσμο. Επίσης αυτοπροσδιορίζονται  ως  «χριστιανοί μάρτυρες του Ιεχωβά».

    ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
    Στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός παρουσιάζεται με διάφορα ονόματα που φανερώνουν τις ιδιότητές Του. Το όνομα Ιεχωβά είναι εξελληνισμένος τύπος της λέξεως ΓΙΑΧΒΕ  που είναι ένα από τα ονόματα  του Θεού που σημαίνει Κύριος Ο Ιησούς Χριστός όμως ουδέποτε ανέφερε το όνομα αυτό για να ονομάσει το Θεό, αλλά χρησιμοποίησε τη λέξη Πατέρας . «Πάτερ ημών». Όσο για τον νεοφανή προσδιορισμό «Χριστιανοί Μάρτυρες του Ιεχωβά» είναι αυτονόητο ότι γίνεται για να παραπλανήσει τον κόσμο καθ΄ότι όλη η διδασκαλία τους μάχεται με μίσος κάθε τι το Χριστιανικό.
    Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής, που αποδεικνύουν την ανωτέρω αλήθεια:
    Από την Π.Δ.: Γεν. 1,1 –Γεν. 17,1 –Γεν 14,18 –Εξόδ.4,10 –Εξόδ.6,3 –Εξόδ3,14 –Εξόδ.34,14 –Ησ.40,28 –Ησ.6,3

    6. ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ
    Διδάσκουν ότι η Παναγία δεν είναι Θεοτόκος  και συνεπώς δεν είναι αειπάρθενος. Ισχυρίζονται ότι μετά το Χριστό απέκτησε και άλλα τέκνα και δεν της αποδίδουν καμία τιμή. Επίσης δεν δέχονται τους Αγίους μας, αρνούνται τις μεσιτείες τους, εμπαίζουν και καταπατούν  τις εικόνες .
    ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
    Η  Μητέρα του Κυρίου μας είναι Θεοτόκος ,  αφού γέννησε  ως άνθρωπο τον Υιό του Θεού. Είναι το γλυκύτερο όνομα μετά τον Ιησού στα χείλη όλων των χριστιανών. Στο πρόσωπό Της εκπληρώθηκε πλήρως η προφητεία σύμφωνα με την οποία θα την μακαρίζουν όλες οι γενεές των πιστών. Την τιμούμε ως αγιωτέρα των Αγίων και μητέρα του Θεού, μιμούμενοι το παράδειγμα της Ελισάβετ. Επίσης τιμούμε όλους τους αγίους που ολοκληρώθηκαν εν Χριστώ στην παρούσα ζωή και πιστεύουμε ότι η συμμετοχή τους στη ζωή του Θεού δίνει τη δυνατότητα να μεσιτεύουν στο Θεό για μας.
    Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής, που αποδεικνύουν την ανωτέρω αλήθεια:
    Από την Π.Δ.: Γεν.3,15 –Γεν. 28,12 –Εξόδ.3,2 –Αριθ.17,23 –Ψαλμ.44,11 –Ησ.7,14
    Από την Κ.Δ.: Λουκ.1,28 –Λουκ1,42 –Λουκ.11,27 –Ιωάν.19,26 –Πράξ.1,14 –Ματθ.2,13

    Για όλες τις παραπάνω ορθόδοξες θέσεις υπάρχουν ευάριθμα αποσπάσματα , χωρία της Αγίας Γραφής που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές και είναι στη διάθεση όλων σας.
    Την επομένη Κυριακή, συν Θεώ,  θα αναφερθούμε στις πεποιθήσεις των Χιλιαστών για τον Τίμιο Σταυρό, την ψυχή του ανθρώπου , τη Δευτέρα παρουσία, την αιμοδοσία, την Εκκλησία και ιερά Μυστήρια. Είθε  όσα ειπώθηκαν και όσα  θα ειπωθούν να γίνουν αφορμή για να μελετήσουμε  και να ζήσουμε ακόμα βαθύτερα το θησαυρό της Ορθοδόξου πίστεώς μας. Αμήν!

    ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΧΙΛΙΑΣΤΕΣ Γ΄
    Ας συνεχίσουμε και ας ολοκληρώσουμε σήμερα  αγαπητοί αδελφοί την απόκρουση των κακοδοξιών των χιλιαστών και ας δούμε πρώτα
    7. Τί διδάσκουν για τον Τίμιο Σταυρό
    Οι χιλιαστές απεχθάνονται το ιερό σύμβολο του Σταυρού και εκφράζονται περιφρονητικά κι ειρωνικά γι’αυτόν. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν κάνουν ποτέ το σταυρό τους. Δεν τον τιμούν, διότι υπήρξε, όπως λέγουν, όργανο εγκλήματος και κατηγορούν τους χριστιανούς που τον προσκυνούν, ως ειδωλολάτρες.
    ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
    Για μας τους Χριστιανούς ο Σταυρός είναι το καύχημά μας, διότι πάνω σε αυτόν ολοκληρώθηκε και επισφραγίστηκε το λυτρωτικό έργο του Κυρίου μας. Τον τιμούμε , τον σεβόμαστε, τον φέρουμε πάνω μας από τη βάπτισή μας και τον προσκυνούμε από τους αποστολικούς χρόνους, διότι μέσω αυτού τιμούμε τον Εσταυρωμένο Σωτήρα Χριστό. Το σημείο του Σταυρού που κάνουμε καθημερινά, είναι σημείο σωτήριο, ζωοποιό, αγιαστικό και αποτελεί σαφή ομολογία της χριστιανικής μας πίστης.
    Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής, που αποδεικνύουν την ανωτέρω αλήθεια:
    Από την Π.Δ.: Έξοδ.14,21 –Έξοδ. 17,11 – Αριθμ.21,18
    Από την Κ.Δ.: Ματθ.10,38 – Λουκ.14,27 –Μάρκ. 8,34 – Λουκ.9,23 –Γαλ.6,14 –Φιλιπ.3,18 –Κολ.1,20 –Α΄Κορινθ.1,22

    8. ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

    Οι χιλιαστές διδάσκουν ότι ο άνθρωπος δεν έχει ψυχή αθάνατη. Η ψυχή , λένε, είναι μια δύναμη που μας κρατάει στη ζωή,  όπως στα ζώα. Δεν είναι συστατικό στοιχείο του ανθρώπου, όπως π.χ. το ηλεκτρικό ρεύμα θέτει σε λειτουργία μια συσκευή χωρίς να είναι μέρος της. Πεθαίνοντας ο άνθρωπος περιέρχεται στην ανυπαρξία –στο μηδέν.
    ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
    Ο άνθρωπος είναι μια ξεχωριστή και μοναδική δημιουργία. Αποτελείται από σώμα, που είναι φθαρτό και επιστρέφει στη γη  μετά τον θάνατο. Η διδασκαλία αυτή τονίζεται επανειλημμένα στην Αγία Γραφή, που επισημαίνει ότι η ψυχή του ανθρώπου ζει μετά το σωματικό θάνατο.
    Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής, που αποδεικνύουν την ανωτέρω αλήθεια:
    Από την Π.Δ.: Γέν.2,7 –Γεν.15,15 – Γ΄Βασ.17,21 –Ψαλμ. 48,19
    Από την Κ.Δ.: Ματθ.20,28 –Ματθ. 10,28 –Β΄Κορινθ.7,1 –Πράξ.7,59 –Ιωάν.11,26 –Α΄Ιωαν.2,17- Λουκ.16,22 –Φιλιπ.1,21 –Ιωάν.5,28 –Αποκ.14,13

    9. ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ
    Διδάσκουν ότι ο Χριστός θα έρθει και πάλι στη γη, για να κυβερνήσει ως επίγειος βασιλιάς για χίλια έτη. Ξεχωρίζουν τους πιστούς σε δύο ομάδες: Στο μικρό ποίμνιο των 144.000 πιστών, που θα πάνε στον ουρανό, και τους υπολοίπους , τον πολύ όχλο, που θα ζήσει αιωνίως στη γή με τα υλικά σώματα, εφ΄όσον ανήκουν στην οργάνωση. Όσοι δεν ανήκουν θα εξαφανιστούν από τον μεγάλο πόλεμο, που ονομάζουν Αρμαγεδώνα.
    ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
    Οι αριθμοί 144.000 καθώς και η βασιλεία των 1000 ετών που αναφέρονται στην Αποκάλυψη το Ιωάννου, είναι συμβολικοί αριθμοί που δηλώνουν το μεγάλο πλήθος , τη μεγάλη διάρκεια. Χιλιετής , κατά τους ιεχωβάδες, είναι η βασιλεία του Χριστού από την Ανάστασή του μέχρι τη συντέλεια των αιώνων, στην οποία πραγματοποιείται η ¨πρώτη ανάσταση των πιστών¨, η αναγέννησή τους εν Χριστώ. Όλοι αυτοί βρίσκονται μαζί με τον Χριστό όπου κατά την τελική κρίση θα ενδυθούν αθανασία και θα κληρονομήσουν την ουράνια βασιλεία. Σήμερα έχουν παρέλθει 2000 χρόνια από την έναρξη αυτής της Βασιλείας και το τέλος της δεν ήλθε ακόμη. Ο Ιησούς Χριστός μας υποσχέθηκε ότι κατά την Δευτέρα Παρουσία όλοι οι άνθρωποι θα αναστηθούν οι μέν δίκαιοι εις ανάσταση ζωής, όπου θα ζούν αιωνίως τη χαρά της παρουσίας του Θεού, οι δε αμαρτωλοί εις ανάσταση κρίσεως, όπου θα αισθάνονται την οδύνη της απομάκρυνσής τους από το Θεό. Η Αγία Γραφή πουθενά δε μας μιλάει για δύο ποίμνια, το μικρό και τον πολύ όχλο και αποκλείει κάθε ιδέα περί επιγείου βασιλείας.
    Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής, που αποδεικνύουν την ανωτέρω αλήθεια:
    Από την Κ.Δ.: Ματθ.24,36 –Μάρκ.13,22 –Β΄Πέτρ. 3,10 –Ματθ.18,9 –Ματθ.6,10 –Ματθ.25,30 –Λουκ.23,43 –Β΄Πέτρ. 3,13 – Λουκ. 21,33 –Β΄Κοριθ.15,42-53

    10. ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΜΑΓΕΔΩΝΑ
    Διδάσκουν ότι μετά την αόρατη Β΄Παρουσία του Χριστού που έγινε το 1914 και πριν παρέλθει η γενιά του έτους αυτού, θα γίνει φοβερός πόλεμος , ο Αρμαγεδώνας. Θα πολεμήσουν ο Θεός και ο σατανάς. Το αποτέλεσμα θα είναι να καταστραφούν όλοι οι κακοί και θα μείνουν μόνο οι μάρτυρες του Ιεχωβά, που θα ζουν πλουσιοπάροχα. Αμέσως μετά θα αρχίσει η  χιλιετής βασιλεία του Χριστού.
    ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
    Η λέξη Αρμαγεδών απαντά στην Αγία Γραφή μόνο μια φορά στην Αποκάλυψη.  Είναι σύνθετη εκ του Αρ και Μαγεδών και σημαίνει γη της Μαγεδώ. Επειδή η πόλη Μαγεδώ ήταν τόπος άγριων μαχών, θέλει ο ιερός συγγραφέας, με αυτή την εικόνα να μας τονίσει έντονα τον πνευματικό πόλεμο, που θα γίνει κατά τις έσχατες ημέρες μεταξύ των δυνάμεων του Θεού και του κακού. Οι ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά εκλαμβάνουν τον πόλεμο του Αρμαγεδώνα μόνον ως πραγματικό. Όμως πρόκειται κυρίως για πνευματικό πόλεμο του Χριστού και των πιστών Του με το διάβολο. Ο Χριστός με το Λόγο Του και μόνο νικά το διάβολο, δεν χρειάζεται όπλα. Σήμερα όλοι οι Άγιοι και μόνο δια ονόματος του Ιησού Χριστού κατατροπώνουν το Διάβολο. Ο πόλεμος αυτός έχει αρχίσει και διανύουμε διάφορα στάδια, στα οποία νικητής είναι ο Χριστός, που πειράζεται υπό του διαβόλου και τον νικά, τον απογυμνώνει και τον καταργεί δια του Σταυρού και της Αναστάσεως και θα τον καταργήσει οριστικά μετά την Δευτέρα Παρουσία Του σύμφωνα με την Αγία Γραφή. Είναι ολοφάνερο στην Αγία Γραφή ότι ο πόλεμος αυτός στην τελική φάση θα γίνει κατά τις έσχατες αποκαλυπτικές ημέρες και μετά την «χιλιετή» Βασιλεία του Θεού.
    Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής, που αποδεικνύουν την ανωτέρω αλήθεια:
    Από την Π.Δ.: Ησ. 11,,4 – Δ΄Βασ.6,14-18 –Εξ.14-25
    Από την Κ.Δ.: Μαρκ.1,23-35 –Πράξ.19,11 –Αποκ. 20,10 –Β΄Θεσ.2,8-Ματθ.21,19 –Μαρκ. 11,12-21

    11. ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ
    Κατηγορούν την Εκκλησία ότι ευλογεί τους πολέμους και τα όπλα. Διδάσκουν ότι δεν πρέπει να υπηρετούμε την πατρίδα, ότι όλες οι εξουσίες προέρχονται  από το σατανά και στο στρατό δεν πιάνουν όπλο. Τη σημαία την θεωρούν ειδωλολατρικό σύμβολο.
    ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
    Η Εκκλησία δεν ευλογεί τους πολέμους και τα όπλα. Αντίθετα προσεύχεται πολλές φορές την ημέρα υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου. Είναι όμως δίπλα στους δίκαιους αγώνες κάθε λαού. Η κάθε εξουσία είναι υπό του Θεού δοσμένη, για να υπηρετεί τον άνθρωπο εις αγαθόν. Η σημαία είναι έμβλημα εθνικό και συμβολικό, δεν την λατρεύουμε ούτε την προσκυνούμε αλλά μαρτυρεί την ιστορία του κάθε λαού.
    Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής, που αποδεικνύουν την ανωτέρω αλήθεια:
    Από την Π.Δ.: Αρ. 2,2
    Από την Κ.Δ.: Λουκ. 20,25 –Τίτ. 3,1 –Ρωμ.13,1,7 –Α΄Τιμ. 2,1

    12. ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ
    Οι χιλιαστές ισχυρίζονται ότι αυτό απαγορεύεται από το λόγο του Θεού, που συνιστά στο λαό Του να μην τρώει αίμα ζώου τόσο στην Π.Διαθήκη (στο Λευιτικό) όσο και στην Κ.Διαθήκη (στις πράξεις των Αποστόλων). Έτσι πιστεύουν ότι και η αιμοδοσία είναι πράξη κατακριτέα και μη αρεστή στο Θεό και δεν πρέπει να γίνεται.
    ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
    Ο  Θεός απαγορεύει στο λαό Του να τρώει αίμα ζώου, γιατί αυτό το έκαναν οι ειδωλολάτρες πιστεύοντας ότι ρουφώντας το αίμα ενός δυνατού ζώου, έπαιρναν ταυτόχρονα και τη δύναμη αυτού του ζώου. Η μετάγγιση αίματος δεν υπήρχε την εποχή των χρόνων της Αγίας Γραφής και δεν απαγορεύεται από το Θεό. Η μετάγγιση  δεν έχει καμία σχέση με τη βρώση του αίματος. Στηρίζεται στην έμπρακτη αγάπη , που πρέπει να έχουμε ως χριστιανοί στον κάθε άνθρωπο ανεξάρτητα από την πίστη του και την εθνικότητά του. Η προσφορά αίματος είναι μια ευλογημένη και θεάρεστη πράξη, που επιβάλλεται, διότι σώζει τη ζωή των ανθρώπων, ενώ η απαγόρευσή της φονεύει τη ζωή των ανθρώπων. Ας μην λησμονούμε ότι ο πρώτος Αιμοδότης της  ανθρωπότητας είναι ο Χριστός.
    13. ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ
    Μιλούν με χυδαιότητα κατά της Εκκλησίας του Χριστού, την αποκαλούν «κακιά γυναίκα» , «πόρνη», «πόρνη», «Μεγάλη Βαβυλώνα» και μιλούν με πολύ μίσος και εκδίκηση  για τους πιστούς της. Διδάσκουν με θρασύτητα ότι  η Εκκλησία εκρημνίσθη και για πολλούς  αιώνες η ανθρωπότης ήταν στο χάος, έως τον προηγούμενο αιώνα που εμφανίσθηκαν και επανίδρυσαν την Εκκλησία, την οποία αποτελούν οι 144.000 εκλεκτοί, που θα πάνε στον ουρανό. Αρνούνται όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας.

    ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
    Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Αναστηθέντος Χριστού, που οδηγείται από το Άγιο Πνεύμα «εις πάσαν την αλήθειαν»(Ιω.16,13). Γι΄ αυτό και η Εκκλησία κλονίζεται αλλά δεν κρημνίζεται. Είναι αιώνια και αλάθητη. Είναι στύλος και εδραίωμα της αληθείας. Είναι ταμιούχος της θείας χάριτος, η οποία μεταδίδεται στους πιστούς μέσω των Ιερών Μυστηρίων, που θεσπίστηκαν από τον ίδιο τον Κύριό μας. Οι 144.000 που αναφέρει η Αποκάλυψη, εάν μεν τον εκλάβουμε   ως κυριολεκτικό αριθμό, αναφέρεται στις 12 φυλές του Ισραήλ που θα πιστέψουν, στο τέλος του κόσμου τούτου, τον Ιησού Χριστό ως Θεάνθρωπο, πραγματικό Μεσσία  και σωτήρα του κόσμου σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο (Ρωμ.11,25) και όλη την Αγία Γραφή. Εάν εκλάβουμε τον αριθμό αυτό ως συμβολικό, δηλώνει το αναρίθμητο πλήθος των ανθρώπων που θα σωθούν.
    Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής, που αποδεικνύουν την ανωτέρω αλήθεια:
    Από την Κ.Δ.: Ιωάν.10,16 – Ματθ.16,18 –Ματθ.28,20 –Ιωάν.14,16 –Ιωάν.16,13 –Α΄Τιμόθ.3,15 – Β΄Ιωάν.2 –Κολ.3,15 –Α΄Κορινθ.10,17- Ρωμ.12,5 –Ματθ.28,29 –Πράξ.8,17 –Ιωάν. 20,23 –Μάρκ. 6,13 – Πράξ.20,17 –Ματθ.19,13

    Αγαπητοί αδελφοί,
    Έχουμε την ευλογία να ζούμε , τουλάχιστον μέχρι σήμερα, σε μια εποχή θρησκευτικής ελευθερίας. Ταυτόχρονα έχουμε το χρέος να ξεσκεπάζουμε όσους θέλουν να χρησιμοποιούν την Αγία Γραφή για να στηρίξουν τις πλάνες τους. Οι χιλιαστές ασπάστηκαν τις πλάνες όλων των αιρετικών στο πέρασμα των αιώνων. Θέλουν να λέγονται χριστιανοί πολεμώντας ταυτόχρονα όλες τις αλήθειες του χριστιανισμού, διαστρέφοντας όλη τη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας. Γι΄ αυτό και είναι πολύ επικίνδυνοι. Εμείς οι χριστιανοί πρέπει να γνωρίζουμε όλα τα ανωτέρω, αλλά και άλλα πολλά περισσότερα για να μπορούμε εύκολα να τους αντιμετωπίζουμε με πολλά επιχειρήματα σε διάλογο, όποτε χρειαστεί (αν και τον αποφεύγουν όπου βλέπουν ότι θα εκτεθούν και θα αποστομωθούν) πάντοτε βέβαια με παρρησία, δηλαδή με θάρρος, νηφαλιότητα, με αγάπη και όχι με εμπάθεια. Αντιθέτως όσοι δε γνωρίζουν καλά την Αγία Γραφή, πρέπει να αποφεύγουν κάθε συζήτηση για όλα αυτά τα θέματα πίστεως , προκειμένου να μην επηρεαστούν. Και βέβαια ποτέ να μην βάζουν στα σπίτια τους τα φυλλάδιά τους. Επίσης , ευχής έργο και ιερό καθήκον όλων μας είναι  να μελετούμε συχνά την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι ορθοτόμησαν το λόγο της αληθείας ερμηνεύοντας Αγιοπνευματικά την Αγία Γραφή. Να συμμετέχουμε στις συνάξεις μελέτης Αγίας Γραφής. Να γίνουμε πιο θερμοί στην πίστη μας και πιο ενεργά μέλη της ενορίας μας. Ας απευθύνουμε προς τους χιλιαστές με τη στάση μας αυτό που μας λένε και το έχουν ως τίτλο σε ένα από τα περιοδικά τους: Ξύπνα! Τέλος ας μην ξεχνάμε την προειδοποίηση του Κυρίου μας  «Προσέχετε τους ψευδοπροφήτες, οι οποίοι σας έρχονται με ένδυμα προβάτων, ενώ μέσα τους είναι λύκοι αρπακτικοί»(Ματθ.7,15).

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ε’ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ 31/10/2021

Ο άνθρωπος σταματάει να παρανομεί και να αδικεί , σταματάει να αδιαφορεί και να σπαταλά τα υλικά αγαθά, σταματάει να κάνει πως δεν βλέπει τι γίνεται γύρω του και να αγνοεί την αγωνία, τον πόνο και την μοναξιά του διπλανού του, όταν δεν έχει πλέον άλλη επιλογή. Όταν μια ασθένεια, μια αποτυχία, ένα καθοριστικής σημασίας γεγονός στη ζωή του τον φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό του και τις πράξεις του. Συνήθως δεν επιλέγει εξαρχής και αυθορμήτως τον αγιοβάδιστο δρόμο της αγάπης και της ταπείνωσής. Δεν συνειδητοποιεί χωρίς πόνο και δάκρυ την αξία αυτών των δυο καθοριστικών αρετών που μας κάνουν γνωστό τον Θεό. Αυτή είναι η αλήθεια.

Ήρθαμε στη γη για να δούμε, να ζήσουμε όλα  τα συναισθήματα και τις γήινες συνθήκες και καταστάσεις, με την δυνατότητα όχι να απέλθουμε  απλώς με τον βιολογικό μας θάνατο αλλά πριν απέλθουμε, αναλόγως με τη διάρκεια του βίου μας, να επιλέξουμε. Και όχι απλά να επιλέξουμε,  αλλά να κάνουμε την σωστή επιλογή. Η σωστή επιλογή είναι η επιλογή αυτού που νομίζουμε πως αξίζει.  Η αξία ενός πράγματος είναι σε άμεση συνάρτηση με την διάρκεια αλλά και με την ποιότητά του. Τί αξίζει λοιπόν περισσότερο, αδελφοί μου, σύμφωνα με την διδακτικότατη  παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου την οποία προ λίγο ακούσαμε; Η πορφύρα και η βύσσος που  χρειάζεται κανείς να φτάσει στα βάθη της θαλάσσης για να τα ανασύρει, η  πολυτέλεια και η τρυφή, το να ικανοποιούμε  όποια επιθυμία μας υπαγορεύει το σώμα μας και μας προβάλλει το ευφάνταστο  μυαλό μας, η φιλοδοξία μας, η εξασφάλιση των δικαιωμάτων μας, το να μας τιμούν και να μας υπολήπτονται οι συνάνθρωποί μας και μερικές φορές να μας φοβούνται, το να αποκτήσουμε καλό όνομα; Αξίζουν περισσότερο τα ορατά ή τα αόρατα; Η επιλογή είναι δηλωτική της πίστεώς μας και η ουσία της πίστεώς μας (όχι ο τύπος της το περίβλημά της)  είναι η πίστη στην μετά θάνατον ζωή. Αυτό είναι και το κεντρικό μήνυμα της παραβολής. Για αυτή την πίστη έχουμε την μαρτυρία του Μωϋσέως και των Προφητών, των Αγίων και δικαίων μέσα στην εκκλησία μας εδώ και χιλιάδες χρόνια. Είμαστε ο τελευταίος κρίκος, δηλαδή ο πιο πρόσφατος , αυτής της αδιάσπαστης αλυσίδας γενεών και γενεών που επέλεξαν την αιωνιότητα ως κινητήρια δύναμη για την επί γης ζωή τους και πέθαναν με την ελπίδα της αιώνιας ζωής. Με αφορμή την σημερινή ευαγγελική περικοπή την οποία αξίζει όλοι να μελετήσουμε προσεκτικά στο σπίτι μας και να μην αρκεστούμε στα σύντομα μηνύματα του κηρύγματος, ας αναλογιστούμε: Πού βασίζουμε την χαρά και την ευτυχία μας; Αξίζουν τον κόπο οι τόσες θυσίες και αγωνίες μας σε τούτο τον κόσμο; Ποιός ο  σκοπός τους αν δεν έχουμε στόχο την αιώνια ζωή; Ποιό είναι το νόημα του βίου μας χωρίς αγάπη και ευσπλαχνία,  συγχωρητικότητα και μοίρασμα των χαρισμάτων μας με τους αδελφούς μας;  Ποιό το νόημα της πίστεώς μας και του εκκλησιασμού μας χωρίς την συνειδητοποίηση της τελευταίας πρότασης του «πιστεύω» :  Προσδοκώ ανάσταση νεκρών και ζωή του μέλλοντος αιώνος.

Και ας μην ξεχνάμε πως ο πλούσιος κατά τον Ευαγγελιστή Λουκά «απέθανεν και ετάφη». Η τρυφή του, η φήμη του, τα αγαθά του, επέστρεψαν μαζί με τον ίδιο στην  ανυπαρξία και τα κάλυψε όλα η πλάκα του τάφου του.  Ούτε το όνομα του δεν διασώθηκε. Ενώ ο φτωχός Λάζαρος μεταφέρθηκε  από αγγέλους στην αγκαλιά του πιστού δούλου του Θεού Αβραάμ, του Αβραάμ που φιλοξένησε κάποτε την Αγία Τριάδα με την μορφή τριών Αγγέλων, για να ζήσει αιώνια. Το όνομά του «Λάζαρος» μεταφράζεται στα ελληνικά: « Ο Θεός είναι βοηθός». Είθε, αγαπητοί μου αδελφοί, να είναι και σε εμάς βοηθός,  ώστε να κάνουμε, όσο είναι καιρός, την σωστή και σωτηρία επιλογή της ζωής μας. Αμήν.

 

π. Χριστοφόρος Καραβίας