ΚΥΡΗΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 14/7/2019 – ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

(Ματθ. 5, 14-19)

Η Εκκλησία μας , αγαπητοί αδελφοί , εορτάζει σήμερα τους Πατέρες που έλαβαν μέρος στην τέταρτη Οικουμενική Σύνοδο, η οποία ασχολήθηκε και αποφάνθηκε οριστικά για την ένωση των δυο φύσεων του Χριστού. Το ευαγγελικό ανάγνωσμα που διαβάζεται σήμερα στους Ναούς μας είναι αφιερωμένο σε Αυτούς. Είναι απόσπασμα από την επί του Όρους Ομιλία του Κυρίου. Ο Θεάνθρωπος ονομάζει τους μαθητές Του φώς του κόσμου. Ας δούμε πιο αναλυτικά τα λόγια αυτά του Χριστού.

Ο Κύριος χρησιμοποίησε για τους μαθητές Του το παράδειγμα του αλατιού και του φωτός. Το παράδειγμα του φωτός είναι υψηλότερο. Όταν λέγει πως η πόλη που είναι πάνω στο βουνό δεν μπορεί να κρυβεί, θέλει να τους υπογραμμίσει την «ακρίβειαν του βίου» , την «καθαρή ζωή », λέγει ο Χρυσόστομος. Τους διαπαιδαγωγεί να αγωνίζονται στη ζωή τους για την προσωπική τους αγιότητα αλλά και για την ωφέλεια όλης της οικουμένης , αφού τα μάτια όλων των ανθρώπων είναι στραμμένα επάνω τους, στον τρόπο που ζουν. Τι σημαίνει αυτό για εμάς; Ο Χριστός άναψε το φως της χάριτός Του μέσα μας. Η δική μας προσπάθεια έγκειται στο να διατηρήσουμε το φως αυτό άσβεστο. Η λαμπρότητα της ζωής μας έχει επίδραση στους άλλους. Απόλυτο φως είναι ο Χριστός που μάλιστα είπε για τον εαυτό Του πως είναι « το φως του κόσμου ». (Iωαν.8, 12). Φως και φωστήρες είναι με σχετική έννοια και οι πιστοί και άγιοι. Ο απόστολος Παύλος γράφει : «Ήτε γαρ ποτέ σκότος , νυν δε φως εν Κυρίω. Ως τέκνα φωτός περιπατείτε» (Εφεσ. 5, 8). Ο ίδιος θα πει σε άλλη του επιστολή πως είναι «φωστήρες εν κόσμω, λόγον ζωής επέχοντες» . (Φιλιπ. 2, 15-16).

Πράγματι ο Κύριος είναι φως που οδηγεί τους ανθρώπους από την πλάνη στην αλήθεια, από την αμαρτία στην αρετή , που φωτίζει το ηγεμονικό (το νου) του ανθρώπου. Επίσης το έργο του Χριστού το κάνουν και οι πιστοί. Ένας σύγχρονος θεολόγος θα το πει αυτό χαρακτηριστικά: Η σωτηρία δεν είναι μια απλή ατομική υπόθεση, ούτε περιορίζεται σε κάποιο στενό κύκλο «εκλεκτών», αλλά προσφέρεται

σε όλο τον κόσμο. Η σωτηρία δεν είναι ένα είδος πνευματικότητας, αλλά είναι η αντίθεση σε κάποιο δαιμονικό κατεστημένο, στο σκοτάδι και στην αποσύνθεση.

Η Εκκλησία είναι το φως του κόσμου. Αυτό σημαίνει την καθολική και παγκόσμια ευθύνη της , αλλά και τη ευθύνη του καθενός μας. Δεν ζούμε για τον εαυτό μας ή για έναν ορισμένο κύκλο εθνικό, ιδεολογικό, θρησκευτικό. Ζούμε για τα αδέλφια μας παντού πάνω στη γη, όσο κι αν διαφέρουν από μας κι όσο κι αν μας αντιμάχονται. Ο Χριστός μας είχε δώσει στους μαθητές Του το εξής σπουδαίο παράγγελμα: « Και έσεσθέ μοι μάρτυρες εν τε Ιερουσαλήμ και εν πάση τη Ιουδαία και Σαμάρεια και έως εσχάτου της γης» (Πράξ. 1,8). Μέχρι και στο τελευταίο μέρος της γης οφείλουμε να ανάψουμε το φως του Χριστού. Το φως των εθνών, που είναι ο Χριστός , οφείλει η Εκκλησία να το μεταδώσει στα πέρατα της γης. Οι πνευματικοί άνθρωποι που καθαρίζουν συνέχεια τον εαυτό τους για την αγάπη του Θεού, όχι άκοπα και άνετα, αυτοί που ταπεινώνουν τη σάρκα τους με την άσκηση , που με την προσευχή και την μελέτη γεμίζουν το νου τους με φως , αυτοί που γνώρισαν τους λόγους των όντων και ξεπέρασαν κάθε αίσθηση του κόσμου, αυτοί μπορούν να κηρύξουν τον Χριστό και να μεταδώσουν το φως του Ευαγγελίου. Προς αυτούς απευθύνεται ο Χριστός , όταν λέγει: «Υμείς εστέ το φως το κόσμου». (Ματθ. 5, 14). Τέτοιοι ουράνιοι άνθρωποι υπήρξαν και οι σήμερα τιμώμενο Άγιοι Πατέρες.

Αδελφοί μου,

Μεγάλη είναι η ευθύνη των σύγχρονων πνευματικών πατέρων , των ταγών της Εκκλησίας μας, αλλά και των πιστών μελλών της στη διάδοση του ευαγγελικού μηνύματος. Επίσκοποι, κληρικοί , λαϊκοί που γνώρισαν εμπειρικά το φως του Χριστού μεταδίδουν και στους άλλους το βίωμά τους. Αντίθετα, εάν αυτοί που είναι ταγμένοι να στέκονται «επί την λυχνίαν» (δηλαδή οι επικεφαλείς των εκκλησιαστικών συνάξεων) δείχνουν αδυναμία ως προς την πίστη, τότε όχι μόνον δεν επιτυγχάνεται ο ευαγγελισμός των ανθρώπων αλλά επέρχεται και σκανδαλισμός στις ψυχές τους. Οι αμαρτίες μας και η απρόσεκτη ζωή μας ενεργεί αρνητικά στους ανθρώπους που δεν γνώρισαν τον Χριστό. Ας φροντίσουμε όλοι μας να έχουμε συνέπεια λόγων και πράξεων. Ακούγεται σχεδόν αυτονόητο αλλά δεν είναι καθόλου. Μόνο έτσι , όντες συνεπείς στην πορεία μας, θα ανάπτεται συνεχώς το σωτήριο φως της σωστικής διδασκαλίας του Κυρίου μας σε όλη τη γη. Αμην!

π. Χ.Κ.

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0

ΚΥΡΗΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ – 7 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019

« Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» .

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι ένα απόσπασμα από την επί του Όρους ομιλία του Κυρίου. Ο Κύριος μας υπενθυμίζει ότι η  κ α ρ δ ι ά  είναι η έδρα και το κέντρο της υπάρξεώς μας, από εδώ τροφοδοτείται ο νους (λογισμός, σκέψεις , επιθυμίες). Ο νους (λογισμός) είναι το μάτι της ψυχής , όπως ακριβώς το μάτι των αισθήσεων ρυθμίζει τον φωτισμό του σώματός μας.

Η μεταφορά αυτής της εικόνας από τον Κύριο έχει πνευματική σημασία. Γι΄αυτό και ο απλούς οφθαλμός σημαίνει την γενναιόδωρη και ελεήμονα ψυχή. Ενώ ο πονηρός οφθαλμός σημαίνει την φιλάργυρη και πλεονεκτούσα ψυχή. Ο Κύριος εντοπίζει την επιθυμία των οφθαλμών στην πλεονεξία. Ο άνθρωπος θέλει να μαζεύει για τον εαυτό του όλο και περισσότερα αγαθά. Να στηρίζει τον εαυτό του, τις δυνάμεις του , την αξία του , στο χρήμα που το τοποθετεί στη θέση του Θεού. Ο άνθρωπος της εποχή μας είναι πράγματι υποδουλωμένος στα υλικά αγαθά, σε περιττά πράγματα, που τελικά, όπως όλοι διαπιστώνουμε, διαφθείρουν τις συνειδήσεις και υποτάσσουν τον άνθρωπο στα διάφορα πάθη.

Ο Κύριος θέλει να μας προφυλάξει από τα ολέθρια αποτελέσματα της μέριμνας. Δεν αφαιρεί την εργασία αλλά την μέριμνα. Μας διδάσκει ότι η εργασία μας πρέπει να βρίσκεται κάτω από την ευλογία και την πρόνοια του Θεού. Ο Χριστός θέλει να μας βοηθήσει να καταλάβουμε σπουδαίες αλήθειες της ύπαρξής μας. Στο λόγο ενός Διδασκάλου της Εκκλησίας μας περί διακρίσεως παθών και λογισμών, διαβάζουμε : « Ο ίδιος ο Σωτήρας στα Ευαγγέλια λέει: Μην αφήσετε την ψυχή σας να απασχοληθεί με το τί θα φάτε ή τί θα πιείτε ή τί θα φορέσετε, γιατί αυτό είναι γνώρισμα των εθνικών και των απίστων και εκείνων που δεν έχουν εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Κυρίου και αρνούνται τον Δημιουργό. Και είναι τελείως ξένο για χριστιανούς , αφού πιστεύουν ότι και τα σπουργίτια είναι κάτω από την επιστασία των Αγίων Αγγέλων. Αλλά και αυτό είναι συνήθεια των δαιμόνων. Μετά από τους ακάθαρτους λογισμούς να εισάγουν στο πνεύμα μας και τις σκέψεις για ανήσυχη φροντίδα, για να πνιγούμε μέσα σε αυτές».

Ο άνθρωπος με την αμαρτία αντιστρέφει τον προορισμό του, αισθάνεται αποκομμένος από τον Θεό, την πηγή της υπάρξεώς του. Για να αποφύγει την φθορά και τον φόβο του θανάτου, ζει με το άγχος αποκτήσεως υλικών αγαθών, αλλά έτσι κομματιάζει τον εαυτό του με την μέριμνα και την αγωνία. « Η ψυχή που αναπαύεται από πολύ καιρό στα πράγματα του βίου, κάθεται επάνω στα είδωλα που είναι χωρίς μορφή και παίρνουν μορφή με ανθρώπινη τέχνη, λέγει ο Άγιος Νείλος ο Ασκητής. Θα καταλάβουμε ακριβώς τι θέλει να μας πει ο Όσιος, αν αναρωτηθούμε: Ο πλούτος και η δόξα δεν είναι πράγματα χωρίς μορφή που μας κάνουν να δουλεύουμε στη σ υ ν ή- θ ε ι α και όχι στην α λ ή θ ε ι α;

Έτσι είναι αδελφοί μου. Είμαστε δέσμιοι της συνήθειας. Για την Εκκλησία μας όμως ο άνθρωπος είναι «εικόνα Θεού» και όχι οικονομική μονάδα. Ως οικονομικές μονάδες, φορολογούμενους, καταναλωτές και ψηφοφόρους μας αντιμετωπίζει το πολιτικό σύστημα. Η Εκκλησία όμως μας βλέπει σαν πλάσματα του Θεού με αιώνιο προορισμό με μοναδικό κριτήριο την επαγγελία της νίκης του Χριστού κατά του θανάτου. Γιατί το ζωντανό σώμα του Χριστού , η Αγία μας Εκκλησία, δεν είναι ούτε μια ιδεολογία που μας προμηθεύει μεταφυσικές «πεποιθήσεις» , ούτε ένα σύστημα ηθικής για την « βελτίωση» και διευκόλυνση του βίου μας . και η ιδεολογίες και οι ηθικές διδασκαλίες απέτυχαν να δώσουν απάντηση στο μετά τον θάνατο ερώτημα.

Αδελφοί μου,

Ο Κύριος δεν αμφισβητεί ότι η τροφή και το ένδυμα είναι απαραίτητα. Όλα αυτά θα μας χορηγηθούν από τον Κύριο, που τονίζει όμως μια θεμελιώδη προϋπόθεση: «Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν». Η πλέον ουσιώδης ανάγκη του ανθρωπίνου γένους είναι η γνώση του Αληθινού Θεού. Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα που εγκαινίασε Εκείνος με τη ζωή και το έργο Του και που ενεργοποιεί μέσα στην Εκκλησία το Άγιο Πνεύμα. Γι΄ αυτό και μέσα στη Θεία Λειτουργία παρακαλούμε τον Θεό, στην Κυριακή Προσευχή, το «Πάτερ ημών» : «Κύριε, ελθέτω η Βασιλεία Σου» . Αμήν!

π. Χ.Κ.

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ 29/5/2019

 

ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ!

Η σημερινή Κυριακή, της Σαμαρείτιδος όπως λέγεται από την ευαγγελική περικοπή της ημέρας, έχει, αδελφοί μου, σχετική θεματολογία και μας εκπέμπει παρεμφερή μηνύματα με αυτά της εορτής της Μεσοπεντηκοστής η οποία εορτάζεται από την περασμένη μέχρι και την επόμενη Τετάρτη. Ας τα δούμε εν συντομία. Πρώτον: ο Χριστός είναι ο προσδοκώμενος Μεσσίας δηλαδή ο Απεσταλμένος του Θεού, είναι Θεός και ο Ίδιος, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Είναι ο Σωτήρας του κόσμου. Η Ανάσταση και η Ζωή των ανθρώπων. Ο Λυτρωτής των ψυχών και των σωμάτων μας. Δεύτερον: ο Χριστός είναι η πηγή της σοφίας, είναι ο Ίδιος η του Θεού Σοφία. Σοφία για το Θεό είναι μια φυσική ιδιότητα που ταυτίζεται με την τελειότητα της Αγάπης Του, την Πρόνοια Του. Για τον πιστό άνθρωπο σοφία είναι η σχετική μετοχή στη σοφία του Θεού όταν ο ίδιος ο άνθρωπος ποθεί, καλεί και επιδιώκει τη θεία σοφία στη ζωή του, όπως ο σοφός Σολομών ο οποίος δε ζητούσε τίποτε πιο πολύ από τον Θεό, παρά τη σοφία Του.

Για να προσεγγίσουμε οι άνθρωποι της αλήθειες αυτές και κυρίως την μεσσιανικότητα του Χριστού (ότι είναι Σωτήρας των ανθρώπων, ο Λόγος του Θεού , ότι είναι η πηγή της Ζωής και η Ανάστασή μας, η σοφία και φωτισμός του πεπερασμένου μυαλού μας) πρέπει να το θέλουμε και να το έχουμε ανάγκη, να το λαχταράμε και να το ζητάμε. Με την επιθυμία του να πιεί ο άνθρωπος νερό, τη δίψα, παρομοιάζεται τόσο στη σημερινή ευαγγελική περικοπή όσο και σε αυτή της εορτής της Μεσοπεντηκοστής η εσώτατη λαχτάρα και ανάγκη του ανθρώπου να βρεί νόημα στη ζωή του να ξεδιψάσει τα φρυγμένα από την ξηρασία των παθών χείλη του, να αποκτήσει Σοφία Θεού. Με άλλα λόγια να βρει την αλήθεια όχι σε μια θεωρία αλλά σε ένα πρόσωπο, τον Χριστό! Και αφού βρεί την αλήθεια αυτή που έψαχνε και ξεδιψάσει, να ενωθεί μαζί της, δηλαδή να ενωθεί για πάντα με τον Χριστό. Όποιος διψά ας με πλησιάσει και ας πιεί νερό γιατί εγώ έχω το νερό που όποιος το πιεί δε θα ξαναδιψάσει ποτέ λέγει ο Χριστός στην κάθε ψύχη που ως έλαφος διψώσα κινείται επί τας πηγάς των υδάτων. Πολύ θεωρητική ακούγεται αυτή η διατύπωση, που είναι λόγια του Κυρίου από το ιερό Ευαγγέλιο. Δυσκολευόμαστε να εμβαθύνουμε αλλά όχι και να ηθικολογήσουμε πλατειάζοντας το λόγο. Αν και η περικοπή της Σαμαρείτιδος ίσως μας προσφέρει αφορμή για ηθικολογία, αφού η ίδια ζούσε άστατη ζωή και είχε πολλούς συντρόφους, εν τούτοις η δίψα την οποία περιγράψαμε υπήρχε στην ψυχή της και βγήκε στην επιφάνεια από το αίτημα του Χριστού να πιεί νερό από τα χέρια της . Ήθελε να της δείξει ότι στο βάθος μας κρύβεται η αλήθεια. Το φρέαρ (το πηγάδι) όμως είναι βαθύ.

Διδασκόμαστε λοιπόν και εμείς, αγαπητοί μου αδελφοί, ότι οφείλουμε να ερευνάμε τα βάθη της ψυχής μας όχι τόσο με την ψυχανάλυση και τις παρεμφερείς μεθόδους και θεραπείες όσο με την αυτοκριτική μας, τον αυτοέλεγχό μας, την καλλιέργεια της συνείδησής μας που είναι η πνοή του Θεού μέσα μας, καταστάσεις που εν καιρώ ευθέτω θα μας οδηγήσουν στο εξομολογητήριο. Όταν θα βγούμε από το εξομολογητήριο θα είμαστε στη θέση της Σαμαρείτιδος να διακηρύττουμε προς πάσα κατεύθυνση ότι ο Χριστός είναι ο Λυτρωτής μας. Αυτός μας θεράπευσε από τα πάθη μας. Αυτός μας φώτισε με τη θεία Σοφία Του. Άλλαξε η ζωή μας. Βρήκε νόημα και σκοπό. Θα καλούμε τότε όλους τους αδελφούς μας να ζήσουν αυτή την εμπειρία. Μια εμπειρία απολύτως προσωπική αλλά και εκκλησιαστική. Μια εμπειρία σταυροαναστάσιμη. Ας μας την δωρίσει ο Θεός δια πρεσβειών της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος! Αμήν!

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0

ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΔΕΥΤΕΡΑ 1/4/2019 Το απόγευμα  στις 6.00 Ο Αγιασμός, οι Χαιρετισμοί στον Τίμιο Σταυρό και στη συνέχεια η μελέτη της Αγίας Γραφής.

ΤΡΙΤΗ 2/4/2019 πρωί 7.30 – 9.00   η πρωινή ιερά Ακολουθία. Το απόγευμα το Μεγάλο Απόδειπνο στις 6.00.

 

ΤΕΤΑΡΤΗ  3 /4/2019  Απόγευμα 6.00 Εσπερινή Προηγιασμένη

 

ΠΕΜΠΤΗ 4/4/2019 πρωί 7.30 – 9.00   η πρωινή ιερά Ακολουθία. Απόγευμα  6.00 η Ακολουθία του μεγάλου Αποδείπνου στον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου.

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5/4/2019 πρωί στις  7.15 η Ακολουθία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων. Το απόγευμα στις 5.00 οι Χαιρετισμοί στην Ιερά Μονή Παντανάσσης και στις 6.30  οι Χαιρετισμοί στον Ι. Ναό Τιμίου Προδρόμου.

 

 ΣΑΒΒΑΤΟ 6/4/2019  Απόγευμα στις 6.00 ο Εσπερινός.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ της 7/7/2019 πρωί θ. Λειτουργία 7:15 – 9.45

Απόγευμα στις  6.00 ο  Κατανυκτικός Εσπερινός στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου.

 

ΙΕΡΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ : ΤΡΙΤΗ 2/4  ΩΡΕΣ: 10-12 ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΙ 4.30 – 6.00  ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ.

 

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0

Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΕΙΚΟΝΟΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ

 

Α) Ο αρχάγγελος Γαβριήλ. Είναι ο «πρωτοστάτης άγγελος», ο αγγελιοφόρος του Θεού, που έφερε στην αγνή κόρη της Ναζαρέτ το χαρμόσυνο μήνυμα. Η στάση του σώματός του εκφράζει τη χαρά που έφερε το άγγελμά του. Παρόλο που ο αρχάγγελος βρίσκεται στο έδαφος, παρουσιάζεται με ορμή κίνησης, όπως άλλωστε μαρτυρεί το άνοιγμα των ποδιών του. Στον Ευαγγελισμό της Μονής Δαφνίου η στάση του αγγέλου δίνει με αριστουργηματικό τρόπο την εντύπωση πως η πτήση του δεν έχει τελειώσει, καθώς μιλάει στη Θεοτόκο. Ο Γαβριήλ με το αριστερό του χέρι κρατεί σκήπτρο, που συμβολίζει τον αγγελιοφόρο και όχι κρίνο, όπως μάς έχει συνηθίσει η δυτική ζωγραφική. Το δεξί του χέρι απλώνεται με βίαιη κίνηση προς τη Θεοτόκο σε σχήμα ομιλίας. Βόα σ’ αυτήν κατά το γνωστό τροπάριο «ποιον σοι εγκώμιον προσαγάγω επάξιον; τι δε ονομάσω σε; απορώ και εξίσταμαι. Διο, ως προσετάγην (=διατάχτηκα), βοώ σοι, Χαίρε η Κεχαριτωμένη».

Β) Η Θεοτόκος. Η Μητέρα του Θεού είναι η «κεχαριτωμένη», η ευλογημένη μεταξύ των γυναικών. Η βυζαντινή εικόνα του Ευαγγελισμού την παρουσιάζει άλλοτε να κάθεται στο θρόνο της και άλλοτε όρθια. Στην περίπτωση που η Θεοτόκος εικονίζεται καθισμένη, η εικόνα υπογραμμίζει την υπεροχή της απέναντι στον αρχάγγελο. Στην Εκκλησία μας υμνούμε, ως γνωστό, τη Θεοτόκο ως «την τιμιωτέραν των Χερουβίμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφίμ» (των αγγελικών δηλαδή ταγμάτων). Εδώ ο αγιογράφος είναι και συνεπής στο απόκρυφο κείμενο. Το Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου γράφει πως η Παναγία «πήρε την πορφύρα, κάθησε στο θρόνο της και την έγνεθε. Και κείνη τη στιγμή στάθηκε μπροστά της ένας Άγγελος». Σ’ άλλες εικόνες η Θεοτόκος είναι όρθια. Με τη στάση αυτή ακούει, κατά κάποιο τρόπο, καλύτερα το θείο μήνυμα.

Στην περίπτωση της Θεοτόκου αξίζει να μελετηθούν κυρίως τα αισθήματά της και οι σκέψεις της, ο ψυχικός της γενικά κόσμος την ώρα του Ευαγγελισμού.

Η εμφάνιση, πρώτα, του αρχαγγέλου και ο χαιρετισμός του, τάραξον τη Θεοτόκο. Το αδράχτι με το νήμα που σύμφωνα με την παράδοση (Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου) κρατούσε στο χέρι της, έπεσε από το φόβο της. Βυθίστηκε σε σκέψεις. Σκεπτόταν τη σημασία του αγγελικού χαιρετισμού. Δεν αμφιβάλλει, δεν απιστεί στη διαβεβαίωση του αρχαγγέλου ότι θα γίνει Μητέρα του Θεού, μόνο με φρόνηση ρωτάει «Πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω;». Εδώ η Θεοτόκος διαφέρει από την Εύα. Εκείνη παρασύρθηκε από τον εγωισμό της και δέχτηκε ανεξέταστα όσα ο σατανάς της πρότεινε. Η Θεοτόκος, αντίθετα, στολισμένη με ταπεινοφροσύνη και υπακοή στο θέλημα του Θεού, ζητάει να μάθει με πιο τρόπο θα πραγματοποιηθούν τα λόγια του αγγελιοφόρου του Θεού. Όταν όμως ο αρχάγγελος τη διαβεβαίωσε πως όλα θα γίνονταν με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και τη δύναμη του Θεού (το μαρτυρούν το τμήμα του κύκλου και οι ακτίνες που εκπέμπονται από αυτό στο πάνω μέρος της εικόνας), εκείνη ολόψυχα και ανεπιφύλακτα συγκατατέθηκε, «ίδου η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου». Στο δοξαστικό των αποστίχων του εσπερινού της εορτής, η Εκκλησία μας δίκαια ψάλλει «Άγγελος λειτουργεί τω θαύματι, παρθενική γαστήρ τον Υιόν υποδέχεται Πνεύμα Άγιον καταπέμπεται, Πατήρ άνωθεν ειδοκεί και το συνάλλαγμα (=συμφωνία) κατά κοινήν πραγματεύεται βούληση, την επιθυμία, τη συμφωνία μεταξύ του Θεού και της Παρθένου, Πλάστη και πλάσματος, γιατί «η σάρκωσις του Λόγου ήτο έργον όχι μόνον του Πατρός και της Δυνάμεώς Του και του Πνεύματος… αλλά και της θελήσεως και της πίστεως της Παρθένου» (άγιος Νικόλαος Καβάσιλας, «Η Θεομήτωρ», σ. 134).

Η αμηχανία και η φρόνηση της Θεοτόκου, που με υπέροχους διαλόγους παρουσιάζουν τα τροπάρια της εορτής του Ευαγγελισμού, εκφράζονται σ’ άλλες εικόνες με την ανοιχτή παλάμη του δεξιού της χεριού. Η χειρονομία αυτή της απορίας είναι σαν να λέει «Γάμου υπάρχω αμύητος, πως ουν παίδα τέξομαι;» (β’ στιχηρό του εσπερινού).

Άλλες εικόνες του Ευαγγελισμού μάς τονίζουν τη συγκατάθεση της Θεοτόκου στα λόγια του αρχαγγέλου. Η Μητέρα του Θεού εικονίζεται με σκυμμένο το κεφάλι (όπως στην εικόνα μας) έχοντας το δεξί της χέρι πάνω στο στήθος της, ή να βγαίνει από το μαφόριό της. αυτά μάς θυμίζουν το «ιδού η δούλη Κυρίου…». Στην εικόνα μας ο αγιογράφος συνδυάζει στη στάση της Θεοτόκου την αμηχανία με τη συγκατάθεση. Παρουσιάζει τη Θεοτόκο με σκυμμένο το κεφάλι και βυθισμένη στις σκέψεις της.

Ο πιστός, καθώς ατενίζει και μελετά και προσκυνεί την εικόνα του Ευαγγελισμού, γεμάτος από χαρά και ευγνωμοσύνη σιγοψάλλει «Άξιον εστίν, ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών».

Από το βιβλίο «Ο Μυστικός Κόσμος των Βυζαντινών Εικόνων»

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0

ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

24 Μαρτίου 2019

Σήμερα , αγαπητοί αδελφοί, δεύτερη  Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, το Ευαγγελικό ανάγνωσμα μας περιγράφει την θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ από τον Χριστό και προβάλλεται από την Εκκλησία μας η αγία πατερική μορφή του Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Γρηγορίου του Παλαμά. Ο προβληματισμός ο οποίος τίθεται ενώπιόν μας είναι το πώς ένας πιστός άνθρωπος μπορεί να υπερβεί τα αδιέξοδα που ορθώνονται κατά τη διάρκεια της ζωής του η οποία γι΄αυτόν δεν είναι η διαβίωση και επιβίωση αλλά ένας διαρκής πνευματικός αγώνας. Τα αδιέξοδα αυτά είναι ο θάνατος, η φθορά και η ασθένεια , η απομόνωση του ανθρώπου από τον Δημιουργό του αλλά και από τον συνάνθρωπό του. Αυτή η απομόνωση έχει γενεσιουργό αιτία την αμαρτία, την αστοχία του ανθρώπου να έχει εμπειρία πραγματικής χαράς –  και για να το διατυπώσουμε πιο απλά – η αποτυχία του να βρει το νόημα και τον σκοπό της ύπαρξής του.  Η επανασύνδευση του ανθρώπου με τη χαρά γίνεται μέσω της χάριτος του Θεού, μας απαντά με την εμπειρική θεολογική του διδασκαλία ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και συγκεκριμένα μέσω της άσκησης. Η άσκηση εκδηλουμένη κυρίως ως νηστεία, αγρυπνία και προσευχή, γενούν την μετάνοια αλλά εκφράζουν και την μετάνοια ως παρουσία οντολογικής χαράς και θείας εμπειρίας στον βίο του πιστού είτε μοναχού είτε εν τω κόσμω ασκουμένου. Η προσευχή σε μία ανώτατη έκφρασή της είναι μέσο θείας εμπειρίας, εμπειρίας του φωτός του ακτίστου, όπως απέδειξε ο Άγιος Γρηγόριος και επιβεβαιώνει η πράξη της Εκκλησίας μας. Όντας άγευστοι τέτοιας εμπειρίας ας προσπαθήσουμε δι΄ολίγων να ανέβουμε τα πρώτα σκαλοπάτια της δυσθεώρητης κλίμακας της προσευχής. Η προσευχή για τον πιστό είναι μια εσώτατη ανάγκη. Δεν θα πρέπει να είναι ανάγκη από τον εξαναγκασμό των προβλημάτων του βίου, μιας ασθένειας ή μιας αποτυχίας. Ας μην ξεχνάμε την αλήθεια πως χωρίς  την αγάπη, την συγχωρητικότητα, χωρίς την εσωτερική ηρεμία -και όχι τόσο την εξωτερική ησυχία- δεν μπορεί να υπάρξει  προσευχή. Ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσουμε όλοι μας τον τρόπο με τον οποίο προσευχόμαστε, ώστε να μην μένουμε στάσιμοι πνευματικά και επαναπαυμένοι. Η επανάπαυση και η ψευδαίσθηση ότι «πάμε καλά», ότι «εμείς τουλάχιστον προσευχόμαστε , ενώ κάποιοι άλλοι όχι», έχουν ολέθρια αποτελέσματα για την ψυχή μας. Η παρουσία μας στο ναό,  η προσευχή μας στο σπίτι, η εξομολόγησή μας, η προσφορά μας στο συνάνθρωπο, δεν πρέπει να μας κάνουν εγωιστές αλλά αγωνιστές. Να αγωνιζόμαστε ώστε να τελειοποιούμε ισοβίως τις ευλογημένες αυτές συνήθειες και αρχές, συγκρινόμενοι με την Παναγία μας και τους Αγίους μας, που είναι τα πρότυπά μας.

          Ας γίνει πιο πρακτικός ο λόγος μας. O χριστιανός προοδεύει πνευματικά, όταν δεν τον ενδιαφέρει η καλή γνώμη των άλλων γι΄ αυτόν και δε ρυθμίζει τη συμπεριφορά του ανάλογα με το «τί θα πει ο κόσμος». Στο ναό,  προσευχόμαστε,  αλλά μας βλέπουν και οι άλλοι και λένε: «καλός άνθρωπος,  τον είδα στην Εκκλησία».  Ας αναρωτηθούμε όμως: Όταν είμαστε μόνοι και δε μας βλέπει κανείς άνθρωπος,  έχουμε «όρεξη» για προσευχή και ένωση με το Θεό; Αυτό έχει, αδελφοί μου, μεγαλύτερη αξία γιατί δηλώνει γνήσια αγάπη για το Θεό και βαθειά πίστη.

          Αν έχουμε κάνει ένα βήμα στην πνευματική μας ζωή, αν έχουμε κόψει έστω και ένα πάθος μας, αυτό είναι καρπός προσευχής, δικής μας, εσωτερικής, μυστικής προσευχής ή προσευχής των άλλων για μας. Γι’ αυτό το λόγο συνηθίζουμε να λέμε όταν συναντούμε τους κληρικούς «την ευχή σας, πάτερ», αντί άλλου χαιρετισμού.  Όχι βέβαια για να φανούμε καλοί και αρεστοί,  αλλά γιατί πραγματικά πιστεύουμε ότι η ευχή του ιερέα για μας μπροστά στο ιερό Θυσιαστήριο, έχει μεγάλη αξία και μας βοηθάει πολύ στην εν Χριστώ ζωή μας.

          Η προσευχή είναι η μυστική παρουσία του Θεού στον κόσμο. Είναι ένα διαρκές θαύμα που το ζουν μόνο όσοι προσεύχονται         σωστά.

 Το περιεχόμενο της προσευχής μας , πολύ δε περισσότερο η ύπαρξη ή η απουσία της προσευχής από τη ζωή μας,  είναι,  θα λέγαμε,  η ακτινογραφία της ψυχής μας, το ακριβές αποτύπωμα της πνευματικής μας κατάστασης. Προσευχόμαστε, όπως ζούμε και ζούμε, όπως προσευχόμαστε.

          Τρία είναι τα στάδια τα προσευχής . Οι περισσότεροι είμαστε στο τρίτο αλλά το σημαντικότερο είναι το πρώτο. Το πρώτο στάδιο είναι η δοξολογία του Θεού με όλη μας τη ζωή. Η αδιάλειπτη προσευχή την οποία μας προτείνει ο Απόστολος Παύλος. Ό,τι κάνουμε να το κάνουμε για την δόξα του Θεού, αυτή είναι η στάση ζωής του πιστού  που ζει με την ελπίδα της Αναστάσεως. Η ελπίδα μας είναι ο Θεός και όχι κάποιο είδωλο που θα Τον υποκαθιστά. Τότε προσευχόμαστε, όταν παραδίδουμε τον εαυτό μας σε Εκείνον. Το δεύτερο στάδιο της προσευχής είναι η ευχαριστία για όλα όσα μας προσφέρει. Την υγεία , τα υλικά αγαθά αλλά και τις ασθένειες και τους πειρασμούς. Όλα απαραίτητα για την σωτηρία μας. Εδώ αρχίζουν οι δυσκολίες. Πώς να ευχαριστήσουμε για τα δυσάρεστα. Στο στάδιο αυτό ερχόμαστε σε ρήξη με τη λογική της συναλλαγής. Σου δίνω για να μου δώσεις και σε ευχαριστώ όταν μου δώσεις ό,τι σου ζητήσω.  Το τρίτο στάδιο της προσευχής είναι η κατάθεση των αιτημάτων μας. Σε αυτό το στάδιο όλοι έχουμε καλές επιδώσεις. Τι παραπάνω όμως να ζητήσει ο άνθρωπος από τον Πλάστη του πέραν των επτά αιτημάτων του Πάτερ ημών;

Αγαπητοί αδελφοί!  Μεγάλο δώρο έχουμε στα χέρια μας. Την προσευχή. Μέσω αυτής αγίασαν τα αναρίθμητα πλήρη ανδρών και γυναικών που ευαρέστησαν τον Θεό. Και τα τρία στάδια της προσευχής: δοξολογία, ευχαριστία, κατάθεση αιτημάτων στοχεύουν την ένωσή μας με τον Θεό. Ξεκινώντας από τα αιτήματα ας φτάσουμε στην ακατάπαυστη  δοξολογία του Θεού μέσω του όλου βίου μας γιατί μόνο τότε θα ζήσουμε τον Θεό εμπειρικά. Είθε να το κατορθώσουμε άπαντες με τις πρεσβείες του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά .Αμήν.

π.Χ.Κ.  

 

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0

ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 17 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019

 

Κυριακή της Ορθοδοξίας σήμερα,  αδελφοί μου! Πρώτη Κυριακή των Νηστειών. Και όπως κάθε Κυριακή, ακόμη και τις Κυριακές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής,  η Εκκλησία μας εορτάζει την Ανάσταση του Χριστού,  που είναι ο θεμέλιος λίθος της πίστης μας,  η βάση του οικοδομήματος της Εκκλησίας, αλλά και ο τελικός σκοπός της νηστείας μας. Χωρίς την Ανάσταση,  λέγει ο Απόστολος Παύλος,  μάταιη θα ήταν η πίστη μας και κούφιο το κήρυγμά μας. Μέσα στη θεία Λειτουργία λαμβάνουμε  όλοι μας την εμπειρία αυτής της Αναστάσεως και ανακαινιζόμαστε, παίρνουμε βοήθεια στη ζωή μας, βρίσκουμε διέξοδο στις θλίψεις μας και ουσιαστικές απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματά μας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας,  είναι ο Αναστημένος   Χριστός παρατεινόμενος μέσα στους αιώνες. Αυτός είναι η Κεφαλή του Σώματος και εμείς τα μέλη.  Και είναι, πράγματι,  τόσο σημαντική και ζωτική η ανάγκη κάθε ανθρώπου να «μπολιάσει» τη ζωή του, την καθημερινότητά του,  με κάτι το ουσιαστικό και αληθινό, με κάτι το διαχρονικό και αιώνιο, για να έχει ένα νόημα η ζωή μας και ένα σκοπό ο μόχθος και ο αγώνας μας!  Εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, έχουμε αυτή την αλήθεια.  Ολόκληρη, ξεκάθαρη και ανόθευτη. Δεν είναι κάτι το αφηρημένο, το κρυμμένο μακριά από εμάς, στον απέραντο ουρανό. Δυστυχώς πολλοί χριστιανοί ακόμη  αυτό πιστεύουν. Για εμάς η αλήθεια είναι ένα  Πρόσωπο. Ο Πιλάτος όταν ρώτησε το Χριστό «τί εστίν αλήθεια;» (Τί είναι αλήθεια; )δεν είχε ακούσει και δεν ήταν σε θέση να πιστέψει τον Θείο Διδάσκαλο  όταν  εκήρυττε: «Εγώ ειμί  η οδός και  η αλήθεια και η ζωή». Πολλά ανθρώπινα επινοήματα, θεωρίες και απόψεις είναι αληθοφανή ή έχουν δόση αληθείας. Εμείς όμως ψάχνουμε την μοναδική και πλήρη αλήθεια που είναι πάνω απ΄όλες τις άλλες. Είναι ο Χριστός, ο Αληθινός Θεός μας και βιώνεται μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία Του!

Ας προσπαθήσουμε,  αδελφοί μου, τη λαμπρή αυτή ημέρα,  να δώσουμε απάντηση  σε μερικά αυτονόητα ερωτήματα. Λέμε ότι σήμερα είναι Κυριακή της Ορθοδοξίας. Τι είναι όμως Ορθοδοξία; Μας απάντησε ο Απόστολος Ναθαναήλ στο σημερινό Ευαγγέλιο  : Ορθοδοξία  είναι η ομολογία ότι ο Χριστός είναι  ο Υιός του Θεού. Θεός και άνθρωπος.  Και συμπληρώνει το αποστολικό ανάγνωσμα ότι αυτή η ομολογία στο Χριστό έχει μια αδιάσπαστη συνέχεια  από τις απαρχές  της δημιουργίας του κόσμου και του ανθρώπου. Οι πρωτόπλαστοι όταν έχασαν την άμεση επικοινωνία τους με τον Θεό,   εξαιτίας της αμαρτίας τους, έλαβαν από τον Θεό μια υπόσχεση που ονομάζεται «πρωτευαγγέλιο»,δηλ. το πρώτο χαρμόσυνο μήνυμα. Το πρωτευαγγέλιο λέγει τα εξής: «Θα βάλω έχθρα ανάμεσα στο διάβολο και στον άνθρωπο. Ο απόγονος του ανθρώπου, δηλαδή ο Χριστός,  θα συντρίψει την κεφαλή του διαβόλου και αυτός (ο διάβολος) θα πληγώσει τη φτέρνα του(εννοώντας τη Σταύρωση του Χριστού). Όλοι όσους μας αναφέρει το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα (οι Δίκαιοι οι Προφήτες) ζούσαν με αυτή την προσμονή του ερχομού του Νέου Αδάμ (δηλαδή του Χριστού), ο Οποίος θα συνέτριβε το διάβολο και με τον θάνατό Του θα καταργούσε τον  θάνατο. Έζησαν και πέθαναν οι Δίκαιοι της Π. Διαθήκης με αυτή την προσμονή, έδωσαν αυτήν την μαρτυρία με βασανιστήρια ακόμη και με τη θυσία τους γι΄ αυτή την πίστη, γι΄ αυτή την αλήθεια. Δεν είδαν όμως τον Χριστό. Γι΄ αυτό καταλήγει το αποστολικό ανάγνωσμα ότι ο Θεός είχε προβλέψει κάτι καλύτερο για εμάς, που είδαμε τον Χριστό να σαρκώνεται. Έτσι όλοι οι Δίκαιοι και πιστοί άνθρωποι  της Παλαιάς Διαθήκης από τον Αδάμ μέχρι και τον Τ. Πρόδρομο, μαζί με τους μετά Χριστόν, τους Αποστόλους τους Μάρτυρες, τους Οσίους, κι εμάς τους βαπτισμένους χριστιανούς, αποτελούμε  μια αδιάσπαστη συνέχεια, τον περιούσιο λαό του Θεού και όλοι μαζί  φτάνουμε στην τελειότητα που είναι η ορθή πίστη. Ορθοδοξία λοιπόν,  είναι η ιστορική και αυθεντική συνέχεια της αλήθειας.  Στην Π. Διαθήκη ως προσμονή, με  το Χριστό ως Αποκάλυψη, μέσα στην Εκκλησία ως πλήρες βίωμα. Ορθοδοξία επίσης σημαίνει ετυμολογικά ορθή, σωστή πίστη. Υπάρχει και λανθασμένη πίστη; Βεβαίως υπάρχει. Είναι η σπορά του διαβόλου, είναι η αίρεση, η κακοδοξία. Από τους πρώτους μετά Χριστόν αιώνες, αναρίθμητοι άνθρωποι επαναλαμβάνοντας το προπατορικό αμάρτημα, δηλ. θέλοντας να φτάσουν στον Θεό χωρίς τον Θεό,  αλλά με το μυαλό τους,  με την εγωιστική  και ιδιοτελή θεώρηση  των αληθειών περί του Χριστού, αυτοεξορίστηκαν από το σώμα του Χριστού, την Εκκλησία και έγιναν αιρετικοί. Ποιός όμως ορίζει και ελέγχει το σωστό και το διαχωρίζει από το λάθος;  Ποιός διαχωρίζει την Ορθοδοξία από την κακοδοξία; Το Άγιο Πνεύμα, το Πνεύμα της Αληθείας,  που λάλησε από το στόμα των Προφητών πρώτα και κατόπιν των Αγίων Πατέρων, κατά στις Άγιες Επτά Οικουμενικές Συνόδους. Σε λίγο,  στην τελετή λιτανεύσεως των ιερών εικόνων  θα αναγνωσθούν αποσπάσματα από τις αποφάσεις της 7ης Οικουμενικής Συνόδου και θα αναφερθούν τα ονόματα των ιστορικών προσώπων  (αυτοκρατόρων  και αρχιερέων)  που τότε,   υπακούοντας στο θέλημα του Θεού και έχοντας τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, καθόρισαν την ορθή πίστη.  Συγκεκριμένα η 7η Οικ. Σύνοδος που έγινε τον 9ο αιώνα, δογμάτισε για την τιμή των εικόνων. Διακήρυξε ότι τιμάμε το πρόσωπο που εικονίζεται και όχι το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένες οι εικόνες. Δεν είμαστε ειδωλολάτρες για να προσκυνάμε τις πέτρες τα ξύλα και τα μέταλλα, αντιθέτως λατρεύουμε τον Τριαδικό Θεό καρδιακά, και τιμάμε τους φίλους του Θεού τους Αγίους, κάνοντας προσευχή  μπροστά στις εικόνες τους και στα άγια λείψανα τους.  Δεν αποστρεφόμαστε την ύλη, η οποία μετέχει της θείας χάριτος, αλλά της δίνουμε την σωστή της θέση σαν δημιούργημα του Θεού.  Επίσης κατά την ιερά πομπή θα απαγγείλλουμε το σύμβολο της πίστεώς μας, όπως αυτό συντάχθηκε στις δύο πρώτες  Οικουμενικές Συνόδους,  για να ομολογήσουμε τί ακριβώς πιστεύουμε για τον Θεό Πατέρα, για τον Ιησού Χριστό , για το Άγιο Πνεύμα, την Εκκλησία, την Ανάσταση των νεκρών και τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Ας αναρωτηθούμε όλοι μας αν  γνωρίζουμε τί ακριβώς επαναλαμβάνουμε κάθε φορά που λέμε το «πιστεύω».  Μήπως  το απαγγέλλουμε μηχανικά ως ένα ιερό κείμενο και το μυαλό μας τρέχει αλλού;

Αδελφοί μου, έχουμε  βρει την αλήθεια  περί του Θεού μέσα στην Εκκλησία. Η αλήθεια αυτή στηρίζεται στην Αγία Γραφή (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) και στην ιερά παράδοση  δηλ. στα δόγματα και στους ιερούς κανόνες των Αγίων επτά Οικουμενικών Συνόδων, όπως διαφυλάχτηκαν ανόθευτα μέχρι σήμερα και όπως βιώνονται στη ζωή της Εκκλησίας. Εκκλησιαστική ζωή δεν θα πει συντηρητική  ζωή, ανάμνηση παλαιών  εθίμων,  λόγος για τα παλιά….Η εκκλησιαστική ζωή είναι κάτι το ζωντανό όπως και ο Θεός είναι ζωντανός. Αυτή η ζωντάνια και η επικαιρότητα εκφράζεται με την ορθοπραξία. Το να ζούμε και να εφαρμόζουμε το λόγο του Χριστού ανά πάσα ώρα και στιγμή. Τα δόγματα έχουν ουσία μόνο όταν μας βοηθούν να ζούμε κατά Θεόν και να είμαστε ενωμένοι μαζί Του. Διαφορετικά, όλα μοιάζουν ίδια, ακόμη και ο εκκλησιασμός καταντά ρουτίνα, είμαστε άδειοι και στάσιμοι στην αμαρτωλή μας κατάσταση. Η Αγία μας Εκκλησία,  μας  καλεί σήμερα να εορτάσουμε  να πανηγυρίσουμε, να  αισθανθούμε ευγνώμονες και να δοξάσουμε τον Θεό, που γεννηθήκαμε ορθόδοξοι και κατέχουμε τον Θησαυρό της Ορθόδοξης πίστης μας.   Ευχηθείτε και προσευχηθείτε, όλοι μας,  κλήρος και λαός,   να στολίσουμε  με τον Θησαυρό της Ορθοδοξίας την ψυχή μας και τη ζωή μας και να ζήσουμε  από τώρα στον Παράδεισο της Αγάπης και της Αλήθειας του Τριαδικού μας Θεού . Αμήν.

 

π.Χ.Κ.

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0

ΚΥΡΗΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ 3/3/2019

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

3 Μαρτίου 2019

(Ματθ. 25, 31-46)

 

«Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον». Παράδεισος και Κόλαση. Δυο έννοιες παρεξηγημένες. Ίσως στις μέρες μας, αδελφοί μου, θεωρηθεί κάποιος αφελής όταν λέγει ότι πιστεύει στην αιώνια ζωή. Και όμως ο θεόπνευστος λόγος του Ευαγγελίου που ακούσαμε σήμερα, Κυριακή της Απόκρεω, ο αληθινός Λόγος του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, ορίζει αυτές της δυο καταστάσεις (του Παραδείσου και της Κολάσεως) με το να βγάζει τα όρια, τους όρους και τις προϋποθέσεις προκειμένου να βιώσουμε τη χριστιανική αγάπη.

Μας προτρέπει σήμερα ο Χριστός, αδελφοί μου, να κάνουμε μια ηρωική έξοδο. Να αποδράσουμε από τα στενά όρια του ατομισμού και της αυτάρκειάς μας, για να συναντήσουμε τον «πλησίον»μας και να βρούμε τελικά στο πρόσωπο του αδελφού μας τον ίδιο το Θεό, κατά το πατερικό ρητό «είδες τον αδελφόν σου, είδες Κύριον τον Θεόν σου». Γιατί όμως να βλέπουμε στον αδελφό μας τον ίδιο το Θεό; Αν ο αδελφός μας δεν πληροί τις προϋποθέσεις, γιατι να  αξίζει την αγάπη μας; Επειδή όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως είμαστε πλασμένοι «κατ΄ εικόνα Θεού». Έχουμε λάβει από της δημιουργίας μας την δυνατότητα της αθανασίας και της αναμαρτησίας. Μας προίκησε ο Θεός με το νοερό και το αυτεξούσιο, όπως λέγουν οι μεγάλοι Θεολόγοι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Με τα προσόντα αυτά που λάβαμε ως δωρεά από το Θεό, μπορούμε να αναπτυχθούμε και να τελειοποιηθούμε, βαδίζοντας προς το «καθ΄ ομοίωσιν». Η παρακοή όμως, άλλαξε την πορεία μας. Αυτονομηθήκαμε από την πηγή της ζωής. Θελήσαμε να φτάσουμε τον Θεό χωρίς τον Θεό. Δεν έπαψε όμως ποτέ ο μεγάλος Πατέρας και Δημιουργός μας να μας αγαπά!

Κατά τον ευαγγελιστή Ιωάννη «Ο Θεός αγάπη εστί». Η αγάπη δεν είναι απλώς και μόνον μια από τις αρετές του Θεού. Ο Θεός είναι όλος αγάπη. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός έδωσε καινούρια εντολή στους μαθητές του πριν από το Εκούσιο Πάθος Του: «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν , ίνα αγαπάτε αλλήλους». «Σας δίνω νέα εντολή να αγαπάτε ο ένας τον άλλο, όπως εγώ σας αγάπησα, έτσι και εσείς να αγαπάσθε μεταξύ σας. Από αυτό θα σας ξεχωρίζουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, εάν έχετε αγάπη μεταξύ σας». Να λοιπόν, με ποιό κριτήριο θα αποδώσει δικαιοσύνη κατά την Δευτέρα Παρουσία Του ο Κύριος.

Οι έξι μορφές αγάπης, όπως μας τις παρουσίασε σήμερα ο Χριστός δια του Ευαγγελιστού Ματθαίου, συμπυκνώνονται στις έξι βασικές βιολογικές ανάγκες του ανθρώπου: την πείνα , την δίψα, την ακούσια ξενιτεία, την γυμνότητα, την ασθένεια και την δέσμευση της ατομικής ελευθερίας. Ας προσθέσουμε και μια ακόμη, όχι εξ ιδίας πρωτοβουλίας, αλλά πάλι από το στόμα του Χριστού στην επί του Όρους ομιλία Του : «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών». Αυτή είναι η πεμπτουσία της αγάπης. Αυτό είναι το κήρυγμα που κανείς δεν ετόλμησε και ούτε θα τολμήσει να εκφωνήσει μέχρι της συντελείας του αιώνος, πλήν του Κυρίου μας:  Αγάπη ακόμη και στους εχθρούς. Αυτήν που ο κόσμος θεωρεί παραλογισμό, ενώ για τους πιστούς είναι δρόμος αγιασμού. Υπέρλογη, ελεύθερη και αδέσμευτη από τα στοιχεία του κόσμου τούτου, αγάπη. Η αγάπη αυτή που ευαγγελίζεται ο Χριστός είναι απείρως ανώτερη και ουσιαστικότερη από την «κοινωνική» αγάπη, εν πολλοίς υποκριτική και ιδιοτελής. Η κατά το κοινώς νοούμενον «αγάπη», είναι ένας κώδικας αξιοπρεπούς συμπεριφοράς και συμβίωσης στις οικογένειες και στις κοινωνίες μας. Όταν προσπαθούμε να κρατάμε απλά τις ισορροπίες στις διαπροσωπικές μας σχέσεις αποδίδοντες «τα ίσα», όταν συμβιβαζόμαστε σε όλα τα επίπεδα, κρύβοντας τα πραγματικά μας αισθήματα για τον πλησίον μας και στη θέση τους βάζουμε μια συμβατική μορφή επικοινωνίας,  σκοπός της οποίας είναι η ιδιοτέλεια και η φαινομενική αρμονία, ενώ πάθη διάφορα φυλάσσονται –άχρι καιρού- καλά κρυμμένα μέσα μας.   Δυστυχώς ακόμη και εμείς οι χριστιανοί, έτσι έχουμε μάθει να ζούμε για να επιβιώσουμε στη «ζούγκλα» , όπως λέμε, της σημερινής κοινωνίας. Και κοιτάμε με την άκρη του ματιού μας όποιον διαφέρει από μας, όποιον έχει θέσει άλλους, υψηλότερους και πνευματικότερους στόχους και σημαντικότερες προτεραιότητες. Αυτό συμβαίνει γιατί μας διαφεύγει μια σπoυδαιότατη διάσταση της αγάπης, η θυσία. Συνήθως θυσιάζουμε πολλά πράγματα, χρήματα, τα χρόνια της ζωής μας αρκετές φορές, για αξίες χωρίς αντίκρισμα. Αισθανόμαστε άδειοι και κουρασμένοι, υποτιμημένοι και ανικανοποίητοι, γιατί δεν πήραμε από τους άλλους αυτό που περιμέναμε, δε βρήκαμε την ανταπόκριση των τόσων κόπων μας. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν θυσιάσαμε το ένα και σημαντικό : τον εγωισμό μας. Αν το κάναμε, θα λαμβάναμε πλούσια τη Χάρη από το Χριστό μας, που την δίνει μόνο στους ταπεινούς.  Δόξα τω Θεώ,  έχουμε αναρίθμητα υποδείγματα αγίων που έζησαν την αγάπη του Χριστού και  μπόρεσαν απλόχερα να την μεταδώσουν και στους άλλους. Ένας μοναχός που έζησε την αγάπη αυτή, που  αγωνίστηκε για την αγάπη του Θεού και αγάπησε πολύ τον άνθρωπο, ο Όσιος Παϊσιος,  μας δίνει πρακτικές συμβουλές για την βίωση αυτής της θυσιαστικής αγάπης. « Όταν ένας έχει και δίνει ελεημοσύνη, δεν μπορείς να καταλάβεις αν έχει αγάπη ή όχι. Γιατί μπορεί να δίνει όχι από αγάπη, αλλά για να ξεφορτωθεί κάποια πράγματα. Όταν στερείται και δίνει, τότε φαίνεται η αγάπη του. Πιστεύω, ας υποθέσουμε, ότι έχω αγάπη. Ο Θεός για να δοκιμάσει την αγάπη μου, μου στέλνει ένα φτωχό. Αν έχω για παράδειγμα δυο ρολόγια, ένα καλό και ένα χαλασμένο και δώσω το χαλασμένο στον φτωχό, σημαίνει ότι η αγάπη μου είναι δεύτερης ποιότητας. Αν έχω πραγματική αγάπη θα δώσω το καλό. Αν δίνεις το παλιό ρολόι, ζει ο παλαιός άνθρωπος μέσα σου. Αν δίνεις το καινούριο, είσαι αναγεννημένος άνθρωπος. Το χειρότερο είναι να κρατάς και τα δύο και να μη δίνεις κανένα. Όταν θέλω να κάνω ελεημοσύνη και δεν έχω, τότε κάνω ελεημοσύνη με αίμα. Ο άλλος που έχει και δίνει υλική βοήθεια, νιώθει χαρά, ενώ αυτός που δεν έχει να δώσει, προσεύχεται καρδιακά να βοηθήσει ο Θεός τον πτωχό και ταπεινωμένος λέει: «Δεν έκανα ελεημοσύνη». Αυτό θα πει κάνω ελεημοσύνη με αίμα. Η καλή διάθεση είναι το παν». Οι  συμβουλές αυτές του αγίου γέροντος, μας δείχνουν ότι ο Παράδεισος βιώνεται από αυτή ακόμη τη ζωή και η κόλαση επίσης. Παράδεισος είναι να αγαπάμε Θεό και ανθρώπους χωρίς όρια και προϋποθέσεις,  χωρίς ιδιοτέλεια. Κόλαση είναι η αποξένωση από τη αγάπη. Η οικοδόμηση του τοίχους της αδιαφορίας, του μίσους και του εγωισμού. 

Αγαπητοί μου αδελφοί! Σήμερα η μητέρα μας Εκκλησία, καλεί  όλους εμάς τα πιστά παιδιά της που τόσο αγαπά, να απέχουμε από το κρέας και να μπούμε στην τελική ευθεία για την Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Μας προτρέπει να αγωνιστούμε φιλότιμα για να κάνουμε πράξη την αγάπη του Θεού στον κόσμο. Η σταδιακή αποχή από τις τροφές θα μας βοηθήσει να αποκτήσουμε την εγκράτεια και να ασκήσουμε συστηματικότερα τις αρετές. Ό,τι κι αν κάνουμε όμως, αν το κάνουμε μόνο για τον εαυτό μας και δεν έχουμε αγάπη προς όλους «εις ουδέν οφελούμεθα».

Η εποχή μας έχει χαρακτηριστεί ως  η εποχή των χριστιανών. Είναι ανάγκη και μοναδική ευκαιρία συνάμα, να στείλουμε ένα πανανθρώπινο μήνυμα, στον πονεμένο και κουρασμένο μας κόσμο. Ένα μήνυμα αγάπης και θυσίας. Η αγάπη και η επιστροφή στο Θεό – ας το πιστέψουμε και ας το προσπαθήσουμε-  μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, να τον μεταμορφώσουν και να τον εισάγουν στην τροχιά της αιωνιότητας, στον Παράδεισο,  στην Βασιλεία του Τριαδικού Θεού της Αγάπης! Αμήν!

π. Χ.Κ

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2019 ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

                                                                                                                                                                         (Β΄ Τιμοθ. 2 , 1-10)

         

        

         Το σημερινό αποστολικό ανάγωσμα, αδελφοί μου, μας περιγράφει  ποίο πρέπει να είναι το αγωνιστικό και μαρτυρικό φρόνημα του χριστιανού και αναφέρεται στον εορτασμό της  ιεράς μνήμης του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους.

         Ο Άγιος  Ιερομάρτυς  του  Χριστού Χαραλάμπης , ο λαοφιλής αυτός Άγιος της Εκκλησίας μας , έζησε τον 2ο μ. Χ. αιώνα στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Ήταν ιερεύς του Θεού. Η ζωή του ήταν μιά συνεχής υπηρεσία αφοσίωσης στο Χριστό και αγάπης προς τον πλησίον . Όταν το 198 ο έπαρχος Λουκιανός ,την περίοδο εκείνη των σφοδρών διωγμών του Σεβήρου , κάλεσε  τον Άγιο να αρνηθεί το Χριστό , αυτός λουσμένος από τη θεία χάρη και παρά την μεγάλη ηλικία του ομολόγησε με παρρησία την πίστη του , ενδυναμωμένος από τη χάρη του Χριστου.  Δεν πτοήθηκε καθόλου εμπρός στις απειλές  για σκληρά βασανιστήρια. Έλαμπε όλος από χαρά ουράνια , όπως μας μαρτυρεί και το όνομά του. Ο έπαρχος τότε , δε δίστασε  να διατάξει  τους δημίους να γδάρουν τις σάρκες του γηρασμένου στο σώμα αλλά ακμαιοτάτου στην ψυχη λειτουργού του Θεού , για να φανεί  και να ενεργήσει δι’  αυτού «η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα» χάρη του Θεου. Αντί λοιπόν να υποφέρει – όπως όλοι περίμεναν – από τους φρικτούς πόνους , ο Άγιος δοξολογούσε το Θεό για την αντοχή που του έδινε. Τότε πολλοί δήμιοι βλέποντας το θαύμα  αυτό προ των οφθαλμών τους , μετεστράφησαν και πιστεψαν στο Χριστό που αποκαλύπτει τη δύναμη Του μέσα από την αδυναμία της ανθρώπινης φύσης. Ο Ίερομάρτυς του Χριστού , ως εκλεκτός Του δούλος  και αθλητής, έλαβε το στέφανο του μαρτυρίου  με τον αποκεφαλισμό του σε ηλικία 113 ετών.

      Είδαμε , αδελφοί μου να επαληθεύονται  στη ζωή του Αγίου Χαραλάμπους , όλα όσα πατρικά συμβούλευε ο Απόστολος  Παύλος τον μαθητή του Τιμόθεο στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα . Ο Άγιος  «ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστου» έγινε αρεστός στον Αθλοθέτη του κρατώντας τον εαυτό του μακριά από τις φροντίδες και τις ενασχολήσεις της ζωής . Δυναμωμένος από τη θεία χάρη οδηγήθηκε στην κακοπάθεια και στο μαρτύριο.

    «Σύ ουν κακοπάθησον ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού»

       Όπως και ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος κακοπαθεί  , ευρισκόμενος δεσμιος στις φυλακές της Ρώμης , απο όπου στέλνει την επιστολή  του , το ίδιο προτρέπει  και τον μαθητή του  να πράττει. Να μην επιζητεί την πλατεία  και ευρύχωρη οδό , τις εύκολες λύσεις , διότι κάτι τέτοιο δεν συνιστά τη «νόμιμη» κατά Χριστόν άθληση καί δεν συνάδει με το πνεύμα του ευαγγελίου. Και «το στόμα του Αποστόλου Παύλου» και ο  μεγαλύτερος ερμηνευτής των  επιστολών του , ο Ιερός Χρυσόστομος ,  μας διαφωτίζει σχετικά με την κατά Χριστόν άθληση : «Κανένας πραγματικά μεγάλος αθλητής όταν βρίσκεται στο στάδιο των αγώνων , δεν επιζητεί λουτρά , ούτε τράπεζα γεμάτη από φαγητά και κρασιά. Αυτό δεν είναι γνώρισμα αθλητή , αλλά ανόητου ανθρώπου. Διότι ο αθλητής αγωνίζεται εναντίον της σκόνης , της θερμότητος του ηλίου , εναντίον του πολλού ιδρώτος , με θλίψεις και στενοχωρίες. Τώρα είναι ο καιρός του αγώνα και των ταλαιπωριών  σκέπτεται , και γι αυτό είναι φυσικό και νά πληγώνομαι και να αιματώνω και να πονώ. Ας πιστεύσουμε  ότι όλη μας η ζωή περνά μέσα σε αγωνίες και τότε ουδέποτε θα ζητήσουμε άνεση , ουδέποτε θα αισθανθούμε στενοχωρία όταν θα δοκιμάσουμε θλίψεις. Άλλος είναι ο καιρός της ανέσεως. Εμείς πρέπει να γίνουμε τέλειοι μέσα από τις δοκιμασίες και τις θλίψεις. Ο Κύρίος μας όμως μας προτρέπει να τον παρακαλούμε στην προσευχή μας να μην εισέλθουμε σε πειρασμό και παράλληλα μας διαττάσει , αφού πάρουμε τον σταυρό των δοκιμασιών στους ώμους μας , να Τον ακολουθήσουμε. Αυτά που λέγω δεν είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους , αλλά ίσα-ίσα είναι πολύ αρμονικά. Εσύ δηλαδή να είσαι διαρκώς προετοιμασμένος , όπως ο στρατιώτης με τα όπλα του , διαρκώς να έχεις το νου σου άγρυπνο , σαν να περιμένεις τον πόλεμο. Πολέμους όμως μην προκαλείς , διότι αυτό δεν είναι γνώρισμα καλού στρατιώτου , αλλά επαναστάτου ».

        Η κακοπάθεια λοιπόν , όπως μας συμβουλεύει , ο άγιος Πατήρ της Εκκλησίας μας  ειναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του αθλητή του Χριστού στην καθημερινή του ζωή . Πώς όμως νοείται η έννοια της άθλησης σε περίοδους που δεν διώκεται η πίστη μας; Όντως δεν καλούμαστε σήμερα να ομολογήσουμε ενώπιον των τυράννων την πίστη μας . Ας τον ομολογούμε όμως στην πράξη με τη ζωή μας , τις επιλογές μας  , την υπακοή μας στο Ευαγγέλιο Του. Αυτό βεβαίως δεν είναι εύκολο , γιατί θα βρούμε αντιμέτωπο το διάβολο που αντιστρατεύεται τον αγώνα μας και εμποδίζει τη σχέση μας με το Θεό , χρησιμοποιώντας πολλές φορές ως όργανά του τους ανθρώπους. Ομολογία της πίστεως είναι να παίρνουμε θέση όταν βλασφημείται το Όνομα  του Θεού και διαστρέφεται ο Νόμος Του. Η ουδετερότητα μας σε αυτές τις περιπτώσεις  στο όνομα της καλοπέρασης και της εξωτερικής «ηρεμίας» στη ζωή μας , δεν συνιστά τη γνησιότητα της πίστης μας . Η γαλήνη στη ζωή μας και η ειρήνη στην  ψυχής μας , όταν αυτά δεν κατακτήθηκαν μετά από αγώνες και κακοπάθεια , είναι επισφαλείς και εύθραυστες καταστάσεις που ευκολά ανατρέπονται  με την παραμικρή δυσκολία.

                Η έννοια της κακοπάθειας  , όπως παρουσιάζεται στην σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα , είναι συνδεδεμένη και με τη θυσία .

Ο Απόστολος Παύλος  «πάντα υπέμεινε δια τους εκλεκτούς». Για να βρούν την αλήθεια και να σωθούν οι αδελφοί του , τους οποίους

προόρισε ο Θεός , υπέμένει πολλές δοκιμασίες και θλίψεις , αλλά δε σταμάτησε να κηρύττει το Ευαγγέλιο , ούτε αποκαρδιώθηκε .

Κι  εμείς ας προσπαθήσουμε να θυσιάσουμε κάτι από τις ανέσεις μας για τον πλησίον , ας  ταπεινώσουμε τον εαυτό μας προκειμένου να έρθουμε σε επικοινωνία μαζί του και να του μεταδώσουμε τή χαρά και την  αγάπη του Χριστού. « Στην Ορθοδοξία » , έλεγε ο Όσιος Παϊσιος ,  « η καλωσύνη είναι το ξεχείλισμα της αγάπης πρός το Θεό και πρός τον πλησίον. Όποιος ζεί σωστά τήν ορθόδοξη ζωή έχει ταπείνωση , αγάπη και δίνεται ολόκληρος γιά τόν πλησίον, θυσιάζεται ».  Θυσία , επίσης απατείται και για να επικοινωνήσουμε με το Θεό . Όταν προσπαθούμε να αφήσουμε την ψυχή μας  να ανέβει δια της προσευχής προς το Θεό , δε συναντάμε λίγες δυσκολίες. Επίσης δεν μας είναι πάντοτε εύκολο να προσερχόμαστε στο ναό και να λατρεύουμε το Θεό.  Χρειάζεται πνεύμα υπακοής για να αποδεχθούμε την ωφέλεια της νηστείας και της άσκησης που ως μέσα θεραπευτικά μας προβάλλει η Εκκλησία. Ακόμη και τα πιό απλά πράγματα, θέλουν ιδιαίτερη προσπάθεια στον πνευματικό μας αγώνα , όταν αυτός γίνεται με συνέπεια και με σκοπό να είναι ευάρεστος στο Θεό.

          `Αδελφοί μου , με τη βάπτισή μας ανήκουμε στην ευλογημένη παράταξη του Χριστού στο «κέρας των πιστών». Δεν είμαστε στρατιώτες κάποιου κοσμικού βασιλιά αλλά αγωνιζόμαστε να γίνουμε «καλοί στρατιώται Ιησού Χριστού». Για εμάς στόχος είναι η αγιότητα , γι αυτό επιλέξαμε την «στενή και τεθλιμμένη οδό την απάγουσα εις την ζωήν».  Ας αγωνιστούμε μέχρι το τέλος της ζωής μας , όπως ο Αθλοφόρος του Χριστού Χαραλάμπης , με τις πρεσβείες του οποίου είθε όλοι μας να κρατάμε  ασβεστη τη φλόγα της πίστεως μέσα μας και να βιώνουμε το μεγάλο μυστήριο της ευσεβείας με ταπείνωση και θυσιαστικό φρόνημα , για να μας συνοδεύεουν πάντοτε η αναφαίρετη χαρά και η Χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αμήν

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0

ΘΕΙΟN ΚΗΡΥΓΜΑ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

  13  ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  2019

          Στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος περιγράφει τὰ γεγονότα μετὰ τὴ Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ. Ἀναφέρει ὅτι συνέλαβαν τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο γιὰ νὰ τὸν θανατώσουν. Ὁ Ἰησοῦς διώχθηκε ἀπὸ τὴ Ναζαρὲτ καὶ πῆγε στὴ «γῆ Ζαβουλῶν καὶ στὴ γῆ Νεφθαλείμ», ὅπως προεῖπαν οἱ προφῆτες, δηλαδὴ στὴν περιοχὴ τῆς Καπερναοὺμ, γιὰ νὰ διδάξει τὸν λόγο Του.

     Οἱ περιοχὲς αὐτὲς ἀπὸ τὸ 733 π.Χ. εἶχαν κυριευθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἀσσυρίους. Οἱ Ἰουδαῖοι κάτοικοί τους ὁδηγήθηκαν στὴν ἐξορία καὶ στὰ μέρη τους ἐγκαταστάθηκαν ἐθνικοὶ εἰδωλολάτρες. Ζοῦσαν ἔτσι μέσα στὴ σκιὰ καὶ στὴν ἄγνοια. Γι’  αὐτὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο ὁμιλεῖ γιὰ σκοτάδι καὶ σκιὰ σ’ αὐτὲς τὶς περιοχές. Δὲν γνώριζαν τὸν Χριστὸ καὶ λάτρευαν ἀνθρώπινα κατασκευάσματα. Αὐτὸ τὸ σκοτάδι ὅμως θὰ διαλύσει ἕνα μεγάλο Φῶς, ὅπως λέει ὁ προφήτης Ἠσαΐας. Τὸ Φῶς αὐτὸ εἶναι τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Γιατί τὸ «Φς ἐν τῆ σκοτία φαίνει, καί ἡ σκοτία αὐτό οὐ κατέλαβεν» (Ιωάν. 1,5).

          Ἡ σημερινὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Καπερναοὺμ ἀνάμεσα σὲ ἀνθρώπους εἰδωλολάτρες, μᾶς δίνει τὴν δυνατότητα νὰ σκεφτοῦμε πόσο σκοτάδι καὶ πόση ἄγνοια Χριστοῦ ὑπάρχει στὴ δική μας ζωή. Ἀφοῦ τὸ «Φῶς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἦλθε στὸν κόσμο, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι ἀγάπησαν καὶ ἔδωσαν τὴν καρδιὰ τοὺς στὸ σκοτάδι κι ὄχι στὸ Φῶς, γιατί τὰ ἔργα τοὺς εἶναι πονηρά» (Ἰωάν. 3,19), ὅπως λέγει ὁ εὐαγγελιστὴς τῆς ἀγάπης Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος.

          Οἱ σημερινὲς δύσκολες συνθῆκες διαβίωσης καθιστοῦν τὸν ἄνθρωπο «δρομέα» στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ἐπιβίωσή του. Κυνηγᾶ τὸ κέρδος ὡς μοναδικό του στόχο. Κουρασμένος ἀπὸ τὸ συνεχὲς τρέξιμο ἀπωθεῖ τὴν ἀνάγκη γιὰ ἀληθινὸ νόημα καὶ σκοπὸ στὴ ζωή του. Γι’ αὐτὸ στὴν πρώτη δυσκολία ἀπογοητεύεται, ἀφοῦ κατανοεῖ ὅτι βρίσκεται ἀκόμη στὸ μηδέν. Ὅλα μποροῦν νὰ τελειώσουν σὲ μία στιγμή. Νὰ ἔρθουν «τὰ πάνω κάτω», ὅπως λέμε. Βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε συνέχεια ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημέρωσης τὶς οἰκονομικὲς ἀποτυχίες καὶ τὰ ἀδιέξοδα ἀνθρώπων ποὺ σὲ μία στιγμὴ ἰσοπεδώθηκαν οἱ προσπάθειες μίας ζωῆς. Ἐπιχειρήσεις νὰ πτωχεύουν. Σπίτια ποὺ φτιάχτηκαν ἢ ἀγοράστηκαν μὲ δανεισμὸ νὰ κατάσχονται. Νοικοκυριὰ ποὺ ἄλλοτε μποροῦσαν νὰ τὰ βγάλουν πέρα ἀξιοπρεπώς, σήμερα νὰ δυσκολεύονται ἀκόμη καὶ γιὰ τὰ ἀπαραίτητα. Καὶ τὸ χειρότερο, ἡ ἐμφάνιση μίας ἀρρώστιας. Ὁ κλονισμὸς τῆς ὑγείας, μᾶς φέρνει ἀντιμέτωπους μὲ ἕνα βάρος ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε. Σηκώνουμε τὰ χέρια ψηλὰ καὶ προσπαθοῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε τὰ ἀμέτρητα «γιατί». «Γιατί σὲ μένα…..». «Τί ἔκαμα καὶ τιμωροῦμαι ἔτσι…..». Σ’ αὐτὴ τὴ δυσκολία σκεφτόμαστε τὸν Θεὸ ὄχι μόνο γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ τοῦ ρίξουμε καὶ τὶς ἀνάλογες εὐθύνες γιὰ τὴν κατάστασή μας. Γιατί δὲν μᾶς βοήθησε….. Γιατί ἔστειλε σέ μας αὐτὴ τὴ δυσκολία, αὐτὴ τὴ δοκιμασία……

          Ἔτσι καλύπτεται ἡ ἀνάγκη γιὰ πραγματικὸ νόημα στὴ ζωὴ ἀπὸ τὶς δυσκολίες καὶ τὰ ἀδιέξοδά της.

          Χριστς μως εναι λπίδα  μας. Εἶναι αὐτὸς πού μας δίνει τὴν δυνατότητα νὰ διαχειριστοῦμε τὶς δυσκολίες μας. Εἶναι τὸ Φῶς στὶς σκιὲς καὶ στὰ σκοτάδια μας. Αὐτὸς πού μας προσφέρει τὴν ἐλπίδα καὶ μᾶς καλεῖ μὲ τὰ λόγια του: «ἐλάτε κοντά μου ὅλοι ὅσοι μοχθεῖτε καὶ κοπιάζετε καὶ εἶστε φορτωμένοι ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῶν θλίψεων καὶ τῶν πλανῶν καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ἀναπαύσω καὶ θὰ σᾶς ξεκουράσω» (Μάτθ. 11,28).

Ἡ ἀναλογία ποὺ ὑπάρχει στὸ σκοτάδι καὶ στὴν ἄγνοια γιὰ τὸν Χριστὸ στὴν ἐποχὴ τῆς Καπερναοὺμ μὲ τὴν σημερινὴ ἐποχή, ἀποδεικνύεται περίτρανα  στὴν ἀδυναμία μας νὰ ὑπερβοῦμε τὴν ρουτίνα τῆς καθημερινότητας καὶ στὴν ἀδιαφορία μας γιὰ τὸ Φῶς ποὺ ἐκπέμπει ὁ Χριστός, δίνοντας νόημα καὶ σκοπὸ στὴ ζωή μας. Χωρὶς τὸν Χριστὸ όμως,  τὸ ὑπαρξιακό μας κενὸ θὰ γίνεται βαθύτερο. Οἱ ἀνασφάλειές μας θὰ μεγαλώνουν καὶ ἡ ζωή μας θὰ γίνεται πιὸ δύσκολη.

          δελφοί μου,

          Τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ εἶναι φῶς αἰώνιο καὶ ἡ πηγὴ τοῦ εἶναι ἀστείρευτη. Αὐτὸς ποὺ θὰ τὸ «ἀκολουθήσει πιστὰ –λέει τὸ Εὐαγγέλιο- δὲν θὰ περπατήσει στὸ σκοτάδι μὲ κίνδυνο νὰ γκρεμιστεῖ στὰ βάραθρα, ἀλλὰ θὰ ἔχει στὴ ζωὴ τοῦ τὸ ἀληθινὸ Φῶς ποὺ πηγὴ τοῦ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός» (Ἰωάν. 8,12) Ἃς τὸ ἀκολουθήσουμε γιὰ νὰ γευθοῦμε κι ἐμεῖς τὴν ἀληθινὴ ζωή.  Ἀμήν.

π. Χ.Κ.

Μπορείτε να μας βρείτε:
error0