Σύγχρονες θρησκειολογικές διαπιστώσεις

1-

 

1. Με ποιό τρόπο πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις θρησκείες;

 

          ΄Οταν αναφερόμαστε σε πράγματα που δεν γνωρίζουμε καλά , υπάρχει πάντα

ο κίνδυνος της γενικεύσεως ή της απλουστεύσεως. Το αποτέλεσμα τότε είναι αφελείς διατυπώσεις και ακρότητες.Τα διάφορα στοιχεία, που βρίσκονται μέσα στις θρησκείες,

δεν είναι  ο ύ τ ε  ό λ α  υ π έ ρ ο χ α , ο ύ τ ε  ό λ α  σ κ ο τ ά δ ι .Οι παλιές αόριστες γνώσεις γιά τα διάφορα θρησκεύματα δημιούργησαν κάποτε μια αρνητική ψευδαίσθηση:

ότι είναι ανάξια λόγου ή δαιμονικά. Επίσης ότι όλα είναι όμοια ή κρίνοντας από το κοντινό μας Ισλάμ να γενικεύουμε τις απόψεις μας για όλα τα άλλα.

       Στις μέρες μας υπάρχει η δυνατότητα καλύτερης γνώσης για τίς θρησκείες και βαθύτερης έρευνας του χριστιανικού μηνύματος.Καλό θα ήταν να εισχωρήσουμε στο

βαθύτερο νόημα της κάθε θρησκείας ,  στην ο υ σ ί α  της.

2. Πώς εξελίχθηκαν οι θρησκείες;

                 Από την προσεκτική μελέτη της ιστορίας των θρησκευμάτων διαπιστώνεται

ένα είδος διπλής εξέλιξης : πρός τα πάνω και πρός τα κάτω. Από τη μια μεριά υπάρχει

ανοδική τάση αναζήτησης του απολύτου. Ο άνθρωπος διαρκώς αναζητά το Υπέρτατο Ον

που δημιούργησε τον κόσμο και τους ζωντανούς οργανισμούς.Μέσα από τη φιλοσοφία και τις επιστήμες εναγωνίως αναζητά απαντήσεις στα θεμελιώδη ερωτήματα όπως :τί είναι ζωή; από πού προήλθε ο άνθρωπος; ποιός ο σκοπός της ζωής του; τι υπάρχει μετά το θάνατο; και πολλά άλλα. Η παραπάνω τάση του ανθρώπου να  ξεπεράσει τα στενά όρια του νού του και να αναζητήσει την αιτία των όσων με τις αισθήσεις του αντιλαμβάνεται, αποτελούν την ανοδική εξέλιξη των θρησκευμάτων.

            Από την άλλη, σαν καθοδική πορεία εξέλιξης  των θρησκευμάτων, παρατηρείται

μία κακώς νοούμενη φυσιολατρεία σε πολλούς λαούς ( κυρίως σε αυτούς που ζουν σε υποτυπώδεις μορφές πολιτισμού ή σε πρωτόγονη κατάσταση ) μια λατρεία της ύλης

( άλλωστε και στις « πολιτισμένες » κοινωνίες δεν παρατηρείται  ο διαρκής αγώνας απόκτισης υλικών αγαθών και υλικής ευημερίας σε βάρος της νοητικής και πνευματικής ανάπτυξης και προόδου;)Αναφορικά με την καθοδική(αρνητική)πορεία των θρησκευμάτων παρατηρείται ένα πλήθος θρησκευτικών εκφράσεων και λατρευτικών μορφών που σε αυτά κυριαρχεί η προκατάληψη , η δεισιδαιμονία και κάθε είδος παραψυχολογικών φαινομένων.

            Γενικά παρατηρείται μια αδιάκοπη διαλεκτική τάση ανάμεσα στην ανθρώπινη ελευθερία και την αγάπη του Θεού, που δεν παύει να εκδηλώνεται στον κόσμο.

             Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι σε όλες τις θρησκείες παρατηρείται μία αναζήτηση του Θεού από τους ανθρώπους, μια «ανακάληψη»,  μια ανοδική  τάση .

Στο Χριστιανισμό , αντίθετα έχουμε την καθοδική πορεία του Θεού, αναζητώντας τον άνθρωπο , έχουμε την θεία  «Αποκάλυψη» .[ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ: Ανακάλυψη 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ :  Αποκάλυψη ]

-2-

3.Ποιά η βασική προσφορά των θρησκειών;

       Παρά τις διαφορετικες απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα του πόνου, του θανάτου του νοήματος της ανθρώπινης ύπαρξης και της κοινωνίας, οι διάφορες θρησκείες βεβαιώνουν ότι υπάρχει μια «εξωκόσμια»- με την έννοια του πέρα από την καθημερινότητα και τον αισθητό κόσμο- εμπειρία και δυνατότητα.Είναι αξιοπρόσεκτο ότι το 79,2% του πληθυσμού της γης , 3,5 δισ. άνθρωποι , υιοθετούν κάποια θρησκευτική πεποίθηση πίστης.

          Σε μια περίοδο που η τεχνολογική εξέλιξη κινδυνεύει να εγκλωβίσει τον άνθρωπο

στην οριζόντια μόνο διάσταση ζωής, από την οποία λείπει το βάθος και το ύψος , οι  θρησκείες συντελούν στο να υπάρξει και η πνευματική διάσταση και η εμπειρία.

Επίσης ανοίγουν ένα ορίζοντα πρός  μια υπερβατική πραγματικότητα, πρός Κάτι ή Κάποιον που υπάρχει πέρα από τα αισθητά φαινόμενα, ανταποκρίνονται στη λαχτάρα της ανθρώπινης υπαρξης για το «Άγιο».

4.Τί πιστεύουμε οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί γιά το μυστήριο του Θεού;

           Ανεξάρτητα από το τί πίστεψαν ή δεν πίστεψαν οι άνθρωποι κατά καιρούς, ένας μόνο Θεός υπάρχει « ΄Οτι εγώ Κύριος ο Θεός καί ουκ έστι έτι πλήν εμού»( Ησαϊας 45:5).Αυτός ο ένας Θεός, «ο Πατήρ πάντων, ο επί πάντων καί διά πάντων καί εν πάσιν». (Εφεσ. 4:6), δημιούργησε το σύμπαν και συνεχώς ενεργεί μέσα στον κόσμο και την ιστορία. Μπορεί οι άνθρωποι να έχουν ποικίλες αντιλήψεις περί του Θεού,αλλά δεν υπάρχουν άλλοι Θεοί.Μία από τις θεμελιώδεις αλήθειες της χριστιανικής πίστης τονίζει ότι ο Θεός είναι ακατάληπτος καί απρόσιτος ως πρός την ουσία του. Εν τούτοις, η βιβλική αποκάλυψη υπερβαίνει το αδιέξοδο της ακατάλυπτης φύσης του Θεού βεβαιώνοντας ότι, ενώ η ουσία του Θεού παραμένει άγνωστη , εν τούτοις αυτο-αποκαλύπτεται μέσα στον κόσμο και το σύμπαν με τη φανέρωση της δόξας του . Όταν ο Θεός αποκαλύπτει τον Εαυτό του μέσω διαφόρων εκδηλώσεων , η δόξα Του είναι αυτή που φανερώνεται , όχι η ουσία Του , γιατί μόνο τη δόξα Του είναι σε θέση οι άνθρωποι να πλησιάσουν και να κατανοήσουν. Αυτή η δόξα είναι η δυναμική, η δημιουργική και μεταμορφωτική ενέργεια της Αγίας Τριάδος. Η δόξα του Τριαδικού Θεού , αγκαλιάζει τα σύμπαντα, και φέρνει τα πάντα μέσα στο χώρο της  Αγάπης Του.Η απόσταση ανάμεσα στο  πλάσμα και το Δημιουργό του παραμένει απροσμέτρητη.Η αφετηρία της χριστιανικής ζωής και το θεμέλιο της ελπίδος μας είναι ότι η δόξα του Θεού διαπερνά όλη την κτίση.  Ο αγγελικός ύμνος που αποκαλύφθηκε στο προφητικό όραμα του Ησαϊα , εξυμνεί θριαμβευτικά και δοξολογικά την κετρική αυτή αλήθεια : « Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πάσα η γη της δόξης  αυτού». (Ησ. 6:3 )

               Παράλληλα  με την πίστη στον Ένα Θεό και την κυριαρχία Του σε ολόκληρο τον κόσμο , τονίζεται η βεβαιότητα της κοινής καταγωγής όλης της ανθρωπότητας , γιά τη δημιουργία του πρώτου ζεύγους από τον ίδιο το Θεό « κατ’ εικόνα καί καθ’ ομοίωσή Του»

καθώς και η βεβαιότητα γιά τον κοινό προορισμό και σκοπό. Όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φυλής , τρόπου ζωής ή γλώσσας, έχουν μέσα τους την ομοιότητα , δηλαδή νου , ελεύθερη θέληση και αγάπη.

           

-3-

            Η μεγάλη περιπέτεια της ανθρώπινης παρακοής δεν έδιωξε την ακτινοβολία της δόξας του Θεού . Η δόξα Του εξακολουθεί να γεμίζει τον ουρανό και τη γή , τα σύμπαντα.

Γιά παράδειγμα : όταν η τηλεόραση έχει βλάβη ή δεν υπάρχει κεραία , δεν μπορούμε να έχουμε σωστή σύνδεση μέ το δίκτυο . Στη περίπτωση αυτή η εικόνα καί ο ήχος αλλοιώνονται. Ο ειδωλολατρικός κόσμος ζει μια τραγική περιπέτεια, επειδή δέχεται αλλοιωμένες εικόνες ή επειδή παρεμβάλονται λανθασμένες απεικονίσεις που

προέρχονται από τη σύγχυση της σκέψης , επιθυμίας και συνειδήσεως του ανθρώπου .

           

5.Ποιός ο «ρόλος» του Θεού στην ανθρώπινη ιστορία;

           Στη διάρκεια της ανθρώπινης περιπέτειας ο Θεός δεν έπαψε να μεριμνά  για όλο τον κόσμο που Εκείνος  δημιούργησε . ΄Οχι μόνο οι άνθρωποι αναζητούσαν το Θεό , αλλά και Εκείνος τους αναζητούσε.  Σε πολλές περιπτώσεις η Παλαιά Διαθήκη  περιγράφει την πρωτοβουλία του Θεού  , να βοηθήσει και να καθοδηγήσει την ανθρωπότητα. Η πρώτη διαθήκη  έγινε με τον Αδάμ καί την Εύα , δηλ. αυτούς που

εκπροσωπούσαν όλο το ανθρώπινο γένος. Η δεύτερη έγινε με το Νώε και τη νέα ανθρωπότητα  που διασώθηκε από τον κατακλυσμό(Γεν. 8). Η τρίτη διαθήκη έγινε με

τον Αβραάμ τον γενάρχη ενός λαού που επρόκειτο να παίξει σημαντικό ρόλο στό λυτρωτικό σχέδιο του Θεού. Η τελευταία και οριστική , η Καινή Διαθήκη , έγινε με τον Ιησού Χριστό , το Νέο Αδάμ .   Η Παλαιά Διαθήκη, επειδή είναι το ιερό βιβλίο του Ισραηλιτικού λαού, περιγράφει την πρόνοια του Θεού γιά  τον εκλεκτό λαό. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο  Θεός έβαλε τέλος στις σχέσεις Του με  τα άλλα έθνη. Ο Θεός στέλνει τον Μωυσή να ελευθερώσει τους Ισραηλίτες ,Αυτός τους δίνει το Νόμο στο όρος Σινά, Αυτός εκλέγει τους Προφήτες για να μιλήσουν στο λαό του και σε όλα τα έθνη. Πολλές φορές οι Προφήτες χρησιμοποιούσαν τη φράση «Ακούσατε ταύτα πάντα τα έθνη» .Επίσης στο βιβλίο των Ψαλμών συναντάμε αναφορές στην παγκοσμιότητα του Θεού : «Του Κυρίου η γη καί το πλήρωμα αυτής , η οικουμένη καί πάντες οι κατοικούντες εν αυτή », « ..καί η βασιλεία αυτού πάντων δεσπόζει » , «του ελέους σου Κύριε , πλήρης η γη ».

                    Με βάση αυτά παρατηρούμε τη θρησκευτική εμπειρία της ανθρωπότητας από

τη μια σαν ενα βαθύ πόθο του ανθρώπου και μια αναζήτηση της ύψιστης πραγματικότητας

και από την άλλη μια απορρόφηση ορισμένων ακτίνων από την παγκόσμια ακτινοβολία του Θεού , που  α π ο κ α λ ύ φ θ η κ ε   στον κόσμο .

6. Ποιά η ριζική διαφορά του Χριστιανισμού με τις άλλες θρησκείες;

         Από πολλές πλευρές ο Χριστιανισμός,  εξωτερικά παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες με άλλες θρησκείες. ΄Ολες οι θρησκείες αναφέρονται λίγο ή πολύ σε μιά υπερβατική πραγματικότητα στο «Άγιο»,στο «θείο»…Είναι  εξακριβωμένο ότι ακόμη και λαοί που θεωρούνται πρωτόγονοι έχουν μια πίστη σε ένα Ύψιστο ΄Ον, στο οποίο αποδίδουν ποικίλα ονόματα , το αποκαλούν  «σοφό» , «δυνατό», «αγαθό» κ.τ.λ.  Επίσης τα διάφορα θρησκεύματα έχουν ιερές γραφές , δογματικές συλλήψεις , ηθικές αρχές , ιερατείο και μοναχισμό .

-4-

  Το ριζικά νέο μήνυμα που ο Χριστιανισμός  προσφέρει στην ανθρωπότητα είναι ότι ο Θεός , ο ζωντανός Θεός , είναι ΑΓΑΠΗ ,  δεν κατέχει απλώς μεταξύ άλλων χαρακτηριστικών , οίκτο και αγαθότητα , αλλά ΕΙΝΑΙ  ΑΓΑΠΗ , και γι’ αυτό πραγματικά ο Θεός έγινε άνθρωπος .

7.Τί πιστεύουμε οι Χριστιανοί γιά τον Ιησού Χριστό;

               Το μυστήριο της Ενανθρωπίσεως του Ιησού Χριστού, συνοψίζεται στο γεγονός ότι « Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τόν κόσμον , ώστε τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πάς ο πιστεύων εις αυτόν μή απόληται , αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον » ( Ιω.3: 16) Αυτή η αγάπη προσλαμβάνει την δεύτερη φύση με τη Σάρκωση του Λόγου , του δευτέρου προσώπου της Αγίας  Τριάδος: « Καί ο Λόγος σάρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν » (Ιω. 1: 4 ).΄Ολες οι φάσεις της ζωής του Χριστού είναι νέες φανερώσεις της δόξης του Θεού, ιδιαίτερα το Πάθος και η Ανάσταση αποτελούν την αποκάλυψη της θείας δόξης Του. Με το Πάθος και την Ανάσταση Του , ο Χριστός εισέρχεται στη δόξα Του , σπάζει οριστικά τη δύναμη του θανάτου και δέχεται « πάσαν εξουσίαν εν ουρανώ και επί γης » (Ματθ. 28: 18). Ο Αναστημένος Χριστός  με την ένδοξη Ανάληψή Του , ενώνει τα επίγεια με τα επουράνια, α ν υ ψ ώ ν ο ν τ α ς   την ανθρώπινη φύση στα δεξιά της δόξης του Πατρός και οδηγώντας την ιστορία της ανθρωπότητας στον τελικό της προορισμό.

Τα γεγονότα αυτά , στα οποία το χριστιανικό μήνυμα επίμονα αναφέρεται, είναι μοναδικά  και ριζικά διαφέρουν από όλα τα άλλα γεγονότα στην ανθρώπινη ιστορία.Δίνουν μια τέλειως νέα προοπτική στην αντίληψη περί Θεού και περί ανθρώπου. Η Σάρκωση εισάγει τον κόσμο σε μία άλλη διάσταση , όπου ο Χριστός δίνει καινούριο νόημα στο παρελθόν , στο παρόν και στο μέλλον .

8.Τί είναι «σπερματικός λόγος»;

                Αν μελετήσουμε προσεκτικά το κήρυγμα του Απ.Παύλου στην  Αθήνα                  ( Πραξεις 17: 16-34), θα δούμε πώς ο Απόστολος διέκρινε την βαθειά θρησκευτικότητα των Αθηναίων, βλέποντας την πόλη τους γεμάτη από βωμούς και αγάλματα  θεών. Προσπάθησε λοιπόν, να προσανατολίσει την πίστη τους , όχι πλέον σε  «αγνώστους» και απροσώπους θεούς , αλλά στον Προσωπικό και Σαρκωθέντα Ιησού Χριστό,  τον Προνοητή ,  Δημιουργό και Συντηρητή του κόσμου και του ανθρώπου, που δίνει ελευθερία επιλογής στον άνθρωπο, και να αναθεωρήσει την ελληνική σοφία που βασίζεται στη λογική , αντικαθιστώντας την ή μάλλον συμπληρώνοντάς την με την άνωθεν και υπέρλογη σοφία του Θεού με την αποδοχή των δύο αξόνων πορείας του σύμπαντος: Τον Ιησού και την Ανάσταση.

               Ένα πολύ σημαντικό «κλειδί» γιά το θέμα , μας έδωσε ο Μ. Βασίλειος , που προέκτεινε την έννοια του σπερματικού λόγου στην ανθρώπινη δυνατότητα της οικειώσεως του αγαθού: « Αδίδακτος μεν γάρ η πρός Θεόν αγάπη…αλλ’ ομού τη συστάσει του ανθρώπου φημί, σ π ε ρ μ α τ ι κ ό ς  τις λόγος  ημίν  εγκαταβέβληται οίκοθεν έχων αφορμάς της πρός τό αγαθόν οικειώσεως».

-5-

       

       Το να βλέπει κανείς  τον «σπερματικό λόγο» στην ανθρώπινη λογική, όσο και στη δυνατότητα αγάπης , ανοίγει έναν καινούριο ορίζοντα γιά την κατανόηση  των ανθρώπων άλλων πίστεων.

             Στη σημερινή χριστιανική αναζήτηση, οι πρώτοι στόχοι του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, καθορίζουν την βάση γιά την σωστή κατανόηση των πιό υψηλών θρησκευτικών εμπνεύσεων της ανθρωπότητος . « Ην γάρ τό φώς τό αληθινόν , ο φωτίζει

πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τόν κόσμον» . Αυτό που είναι ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι

ο ίδιος ο Χριστός αναγνώρισε μια εκπληκτική δύναμη πίστης την οποία συνάντησε και στον ειδωλολατρικό κόσμο , όπως στην Χαναναία  γυναίκα και τον εκατόνταρχο. Επιπλέον οι Πράξεις των Αποστόλων αναφέρουν γιά την ευσέβεια του Κορνηλίου και τη σχέση του με τό Θεό , που υπήρχε πρίν ακόμη δεχτεί την επίσκεψη του Απ. Πέτρου, ο οποίος του μίλησε για το Χριστό και τον βάπτισε.

            Η Εκκλησία , ως  σημείο και εικόνα  της βασιλείας του Θεού, αποτελεί το πνευματικό εργαστήριο στο οποίο συντελείται η ενότητα του σύμπαντος , αυτό που οι

Πατέρες ονόμασαν « ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ » των πάντων δια του Ιησού Χριστού. ΄Ο, τι  είναι η Εκκλησία ,  ό,τι  πράττει , γίνεται γιά όλο τον κόσμο. Οι προσευχές της , η θεία λατρεία της και τα ενδιαφέροντά της αγκαλιάζουν την ανθρωπότητα ολόκληρη. Η  Εκκλησια ενεργεί, προσφέρει τη θεία Ευχαριστία και τη δοξολογία υπέρ όλων των ανθρώπων.Ακτινοβολεί τη δόξα του   ζ ώ ν τ ο ς   Κυρίου σε όλη τη γη .

       

9.Τί πιστεύουμε  οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί γιά το ΄Αγιο Πνεύμα;

             Η  ορθόδοξη θεολογία βλέπει τη δράση του Αγίου Πνευματος ευρύτατη, πέρα από κάθε ορισμό, περιγραφή και όρια. Από την αρχή της δημιουργίας το Πνεύμα επεφέρετο επάνω από το χάος, όσπου το χάος διαμορφώθηκε σε κόσμο. Το Άγιο Πνεύμα , ο δοτήρας της ζωής, συμμετέχει αποφασιστικά στο μυστήριο της Σαρκώσεως του Σωτήρος και στη γέννηση και τη ζωή του μυστικού σώματός Του , που είναι η Εκκλησία. Με την Πεντηκοστή,  η δόξα του Θεού αποκαλύπτεται και εκδηλώνεται με έναν άλλο δυναμικό τρόπο.Η φανέρωση της παρουσίας του Τριαδικού Θεού σ’ ολόκληρο  τον κόσμο, στο χρόνο και την αιωνιότητα , επέρχεται μέσω της συνεχούς ενεργείας του Αγίου Πνεύματος.

« Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών » , το Άγ. Πνεύμα  συνεχίζει να ενεργεί για τη σωτηρία του κάθε προσώπου, την πλήρωση και την τελείωση της σωτηρίας ολοκλήρου του κόσμου.

             Ως Πνεύμα αγιότητος , που μεταφέρει την πνοή , την αγάπη και τη δύναμη του Τριαδικού Θεού στην ανθρωπινη ύπαρξη και στο σύμπαν ολόκληρο.

             Ως  Πνεύμα δυνάμεως  που ανανεώνει με τρόπο δυναμικό την ατμόσφαιρα στην

οποία οι άνθρωποι ζουν και αναπνέουν. Είναι το Πνεύμα που κατακαίει οτιδήποτε σάπιο :

αρχές ,ιδέες , οργανισμούς , ήθη , δαιμονικές δομές , και προσφέρει  νέα ενέργεια για να μεταμορφωθεί και να ανανεωθεί το καθετί μέσα στην κτίση.

         

-6-

              Ως Πνεύμα αληθείας , που ενεργεί και εμπνέει τους ανθρώπους μέσα στον πόθο τους για την αναζήτηση της αλήθειας , οποιαδήποτε όψη της αλήθειας (ασφαλώς και της επιστημονικής) που σχετίζεται με την ανθρώπινη ζωή . Αυτή η αποκάλυψη  της αλήθειας

κορυφώνεται στην αποφασιστική και ορθή γνώση του μυστηρίου του Χριστού, ο οποίος είναι η κατ’ εξοχήν Αλήθεια.

             Ως Πνεύμα ειρήνης που γαληνεύει τις καρδιές και βοηθεί στη δημιουργία νέων σχέσεων ανάμεσα στα ανθρώπινα πρόσωπα , που φέρνει την κατανόηση και την καταλλαγή σ΄ολόκληρη την ανθρωπότητα.        

             Ως Πνεύμα δικαιοσύνης , που δίνει έμπνευση και δύναμη στούς ανθρώπους , για να ποθούν τη δικαιοσύνη και να αγωνίζονται γι’ αυτήν .

              Τίποτε δεν μπορεί να περιορίσει την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος ,είναι η συνεκτική  δύναμη της αγάπης του Θεού , και ενεργεί με τρόπους οι οποίοι υπερβαίνουν κάθε ανθρώπινη σκέψη και σύλληψη.Κάθε τι υψηλό και ουσιαστικά αγαθό είναι δράση του Αγίου Πνεύματος. Οπουδήποτε μπορούν να βρεθούν : αγάπη, χαρά , ειρήνη , μακροθυμία ,  χρηστότης , αγαθοσύνη , πίστη , πραότης , εγκράτεια , είναι καρπός του

Αγίου Πνεύματος, και  φαίνεται ότι πλήθος τέτοιων στοιχείων είναι παρόντα στη ζωή πολλών ανθρώπων  που ανήκουν σε διάφορα θρησκεύματα .

10. Πώς οργανώθηκε η πρώτη Χριστιανική Εκκλησία;

 

            Τα πρώτα χρόνια , αμέσως μετά την Ανάληψη  του Χριστού , αν θελήσουμε να κάνουμε μια επιγραμματική ιστορική αναδρομή , οι χριστιανικές κοινότητες ζούσαν και κινούνταν υπό την καθοδήγηση και το φλογερό λόγο , των αυτοπτών και αυτηκόων  μαρτύρων του Χριστού , των Μαθητών του , οι οποίοι αφού έλαβαν το Αγ.Πνεύμα κατά την Πεντηκοστή , ανέλαβαν την τριπλή διακονία  στην νεοσύστατη Εκκλησία : του κηρύγματος , της τελέσεως της θειας λατρείας (τα ι. μυστήρια δεν είχαν ακόμη διακριθεί , ωστόσο τελούνταν) καί την πνευματική εξουσία και ευθύνη για τις ψυχές των πρώτων χριστιανών. Βασικό μέλημα των Αποστόλων ήταν και η προσφορά της αγάπης και της ανιδιοτελούς βοήθειας στους εμπερίστατους αδελφούς ( χήρες , ορφανά , ασθενείς, φτωχούς κλπ.). Πρός διευκόλυνση του έργου τους εξέλεξε η κοινότητα επτά άνδρες με ζήλο και δύναμη , τους Επτά Διακόνους.

     ΄Οπως διαβάζουμε στις Πράξεις των Αποστόλων , είναι άξια θαυμασμού η ζωή των πρώτων χριστιανών για την ενότητα την βαθειά πίστη και την αγάπη που την διέκρινε. Είχαν κοινές τράπεζες ,τις «αγάπες»,και τελούσαν καθημερινά την Θεία Ευχαριστία στην οποία κοινωνούσαν όλοι, εκτός αν υπήρχε κάποιο σοβαρό εμπόδιο. Εξομολογούνταν δημόσια τις αμαρτίες τους και ζητούσαν συγχώρηση από τους άλλους , χωρίς να ντρέπονται , γιατί  έτσι θεμελίωναν και εφάρμοζαν τη χριστιανική αγάπη , τη συγχωρητικότητα και τη μετάνοια, χωρίς τα οποία δεν έρχεται η Χάρη του Θεού.

                 Οι Απόστολοι , πρίν φύγουν από τη ζωή ,χειροτόνησαν επισκόπους τους άξιους συνεργάτες τους και τους μετέδωσαν την εξουσία την οποία και αυτοί έλαβαν από το Άγιο Πνεύμα. ΄Ετσι δημιουργείται στην Εκκλησία του Χριστού η λεγόμενη « αποστολική διαδοχή» , δηλαδή η διαρκής και αδιάσπαστη συνέχεια (αλυσίδα) μεταξύ των διαδόχων

-7-

των Αποστόλων -των επισκόπων, που έχει ως αρχή το Χριστό και κατόπιν τους Αποστόλους. Αν διακοπεί αυτή η συνέχεια( σπάσει ένας κρίκος της αλυσίδας ) τότε παύει να υπάρχει και η Αποστολική Εκκλησία του Χριστού , η κοινότητα χωρίς αποστολική διαδοχη , στερείται της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος , στερείται της πλήρουςαληθείας και αυθεντικότητας.

            Κάθε τοπική Χριστιανική Εκκλησία έχει οπωσδήποτε ως ιδρυτή της έναν από τους Αποστόλους ή τους συνεργάτες τους , γιά παράδειγμα , η Εκκλησία της Αθήνας έχει ιδρυτή τον Απ. Παύλο,της Κερκύρας τους Αποστόλους Ιάσωνα και Σωσίπατρο , της Λευκάδος τους Αποστόλους Ακύλα και Ηρωδίωνα κ.ο.κ.

11.Ποιά προβλήματα αντιμετώπισε η Εκκλησία στους πρώτους αιώνες;

           

            Δεν έλλειψαν από τους κόλπους των χριστιανικών κοινoτήτων , οι πειρασμοί και τα προβλήματα , όπως η αποδοχή  των πρώην ειδωλολατρών, το θέμα των ειδωλοθύτων οι μερισμοί των πιστών σε συγκεκριμένα πρόσωπα κ.α.

           Από τον 1ο κιόλας  αιώνα μ.Χ. άρχισαν οι φοβεροί   δ ι ω γ μ ο ί   στην Εκκλησία  από το Ρωμαϊκό κράτος , πού πίστευε στα είδωλα και θεοποιούσε την αυτοκρατορική εξουσία. Κράτησαν τρείς αιώνες .Πλήθος οι Μάρτυρες για την πίστη του Χριστού. Αξιοθαύμαστη η ζωντανή πίστη , η αυταπάρνηση  των πρώτων χριστιανών,που περιφρoνώντας πλούτη και κοσμικές εξουσίες ,έδωσαν τη ζωή τους , από το να προσκυνήσουν ψεύτικα είδωλα, κατασκευάσματα ανθρώπινα. Είναι όντως άξια μίμησης , από τον καθένα χριστιανό, έστω και στό ελάχιστο.

              Μετά το γνωστό διάταγμα των Μεδιολάνων το 313 μ.Χ. όπου διακηρύχτηκε η ανεξιθρησκία και μπορούσε ο καθένας να πιστεύει όποιο Θεό ήθελε , οι αιρέσεις του Αρείου , του Νεστορίου καί πλήθους άλλων ,ταλάνισαν την Εκκλησία .Το Άγιο Πνεύμα, που συγκροτεί όλο το θεσμό της Εκκλησίας ,ενέργησε μέσω των Επτά Οικουμενικών Συνόδων των Επισκόπων και εδραιώθηκαν τα ορθόδοξα δόγματα: Το Χριστολογικό το Τριαδολογικό , το Εκκλησιολογικό, ο τρόπος τιμής των ι. εικόνων και των ι. λειψάνων και πολλά άλλα.Περίληψη (ας επιτραπεί ο όρος ) των όσων εδογμάτισαν οι Άγιοι Πατέρες στις Συνόδους είναι το Σύμβολο της πίστεως, το οποίο κάθε ορθόδοξος Χριστιανός οφείλει να γνωρίζει , όχι απαραίτητα από στήθους, αλλά οφείλει να κατέχει τα θεμελιώδη για την πίστη μας νοήματά του .

12. Ποιά τα αίτια του σχίσματος των Εκκλησιών;

              Από την εποχή του Μ. Κων/νου, οι πολιτικοί αρχηγοί άσκησαν σκληρούς διωγμόυς κατά της ειδωλολατρικής λατρείας και όρισαν επίσημη θρησκεία του κράτους το Χριστιανισμό. Οι Εκκλησίες της  ανατολικής μέ αυτές της δυτικής  Βυζαντινής πλέον , αυτοκρατορίας έχουν κάποιες διαφωνίες ως προς το Τριαδολογικό Δόγμα , δηλαδή τις σχέσεις των Προσώπων της Αγίας Τριάδος (Πατήρ Γεννά τον Υιό και Εκπορεύει το Άγιο

-8-

Πνεύμα). Στη Δύση πίστευαν , ότι και οΥιός Εκπορεύει το Αγιο Πνεύμα , διαφωνία που όσο κι αν φαίνεται απλή , εν τούτοις είναι ιδιαίτερα σημαντική γιατί ορίζει δύο αρχές στην Αγία Τριαδα και έτσι κλονίζεται το Δόγμα της ενιαίας ουσίας του Θεού και της κοινής

αρχής και μιάς αιτίας των Τριών Προσώπων. Το 1054 μ.Χ. ,δημιουργήθηκε το οριστικό σχίσμα ανάμεσα στη δυτική και την ανατολική Εκκλησία. Η διαφορετική θεολογική εξέλιξη της λατινικής δυτικής Εκκλησίας και της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ανατολής,  

αντικατοπτρίζει τις βαθιές πολιτικές , πολιτιστικές , θεολογικές και κοινωνικές αντιθέσεις. Μέχρι σήμερα ο ορθόδοξος Χριστιανισμός παρουσιάζει ένα αυθεντικότερο χαρακτήρα στην ερμηνεία των δογμάτων σε σχέση με την αγία Γραφη και την ιερή παράδοση

(το βίωμα των αληθειων,η εμπειρική σχέση μεταξύ δόγματος και ζωής).Μετά το σχίσμα ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή  , η ιστορία του Χριστιανισμού χαρακτηρίζεται από πολυάριθμες περαιτέρω διασπάσεις και σχηματισμούς αιρέσεων αλλά και ακρότητες σε επίπεδο πολιτικό και θεολογικό και από τις δύο πλευρές.΄Ενα επίσης βασικό θέμα που απομάκρυνε και εξακολουθεί να το κάνει τις δύο Εκκλησίες είναι αυτό του Παπικού πρωτείου και του Παπικού «αλάθητου» , δηλαδή το προβάδισμα του Πάπα , που φέρνει το αξίωμα του Επισκόπου της Ρώμης, απέναντι στους άλλους επισκόπους και επομένως

στο σύνολο της Εκκλησίας και δικαιολογείται στο Ρωμαιοκαθολικισμό με τη διαδοχή του Απ. Πέτρου. Η ορθόδοξη Εκκλησία δέχεται το πρωτείο του Πάπα, ως πρωτείο τιμής και μόνο και δε διαφοροποιείται σε τίποτε άλλο μεταξύ των άλλων επισκόπων της γης. Ως αναφορά το «αλάθητο», ο Πάπας σύμφωνα με τη Β΄σύνοδο του Βατικανού , όταν ομιλεί από τη θέση του Επισκόπου Ρώμης  ό,τι λέγει είναι αλάθητο, απόλυτα σωστό και αληθές, ως διάδοχος της πέτρας της Εκκλησίας , του Απ.Πέτρου. Η  Ορθόδοξη Εκκλησία , απορρίπτει το αλάθητο μεμονομένων ανθρώπων , ακόμη και Επισκόπων , και δέχεται το άλαθητο, στις επικυρωμένες από την συνείδηση του εκκλησιαστικού πληρώματος , αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων .

13.Ποιές οι κυριότερες Προτεσταντικές Ομολογίες και από πού προήλθαν;

                Με τον όρο «Προτεσταντισμός» εννοούμε όλες εκείνες τις εκκλησίες , αιρέσεις και μικροομάδες του δυτικού χριστιανικού κόσμου που προέρχονται από τη μεταρύθμιση του 16ου αιώνα και εκφράζει θεολογικές πολιτιστικές και

θρησκευτικές κοινότητες που έρχονται σε αντίθεση με το δόγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλ. το οποίο καθορίζεται από το πρωτείο του Πάπα και το εκκλησ. δίκαιο. Διακρίνουμε επτά κύριες ομάδες : το Λουθηρανισμό , τον Καλβινισμό , τον Αγγλικανισμό ,τις κοινότητες των Ανεξαρτήτων ,των Βαπτιστών ,

των Κουάκερων  και των Μεθοδιστών. Πρέπει να δοθεί βάση στην αιτία γιά την οποία δημιουργήθηκαν αυτές οι κινήσεις με πρωτοστάτες τον Μαρτίνο Λόυθηρο , τον Καλβίνο κ.α., και δεν είναι άλλη από την αρνητική κατάσταση που επικρατούσε στους κόλπους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.Η τελευταία ήθελε τυφλή υπακοή στις αποφάσεις του Πάπα ,δεν επέτρεπε διάλογο για θέματα πίστεως, απέρριπτε κάθε επιστημονική έρευνα και πρόοδο τόσο στη θεολογία όσο και στις άλλες επιστήμες . Το παράδειγμα του Γαλιλαίου που υπέστη την «ιερά εξέταση»

-9-

προκειμένου να αρνηθεί τις επιστημονικές του διαπιστώσεις, είναι ικανό για να μας πείσει.. Σε ένα τέτοιο ασφυκτικό και καθόλου υγιές και χριστιανικό κλίμα ,φυσικό ήταν να δημιουργηθούν τάσεις αμφισβήτησης και αντίδρασης προς καθετί το παραδεδομένο ως αυθεντία. Εκεί βασίζεται και το λίγο μεταγενέστερο κίνημα του

Διαφωτισμού.Οι Πρoτεσταντικές Ομολογίες εξέφρασαν τη διαμαρτυρία τους (γι’ αυτό ονομάζονται και Διαμαρτυρόμενοι) προς την επικρατούσα εκκλ. κατάσταση και διαχωρίστηκαν σε πολυάριθμες ομολογίες, που στις μέρες μας αριθμούνται σε μερικές χιλιάδες. Βασική πεποίθηση των ομολογιών αυτών είναι ότι κατέχουν η καθεμιά ,μέρος της αλήθειας. Ερμηνεύουν την Αγία Γραφή ,σύμφωνα με τη δική τους γνώμη και δε βασίζονται καθόλου στην Αγιοπατερική Παράδοση, ούτε στα συγγράματα των Πατέρων ,ούτε , όπως είναι επόμενο,στις οικουμενικές Συνόδους.Δεν δέχονται τους Αγίους , ούτε τα ιερά μυστήρια και ως εκ τούτου δεν έχουν ιερείς. Μετά τα όσα αναφέρθηκαν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς σε πόσα σφάλματα έχουν πέσει στην προσπάθεια με το ανθρώπινο μυαλό τους να ερμηνεύσουν τη Θεία Αποκάλυψη και να είναι αποκομμένοι από την Ορθόδοξη Εκκλησία που περιέχει «πάσαν τήν αλήθειαν» ,στην οποία μας οδηγεί το Άγιο Πνεύμα.

14.Τί πιστεύουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά καί ποιά είναι η θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας;

 

             Η θρησκευτική αυτή οργάνωση έχει τις ρίζες της στον Ιουδαϊσμό και στις αιρέσεις των  Πρωτοχριστιανικών χρόνων. Οι οπαδοί της έχουν διάφορες ονομασίες όπως: χιλιαστές ,Μάρτυρες του Ιεχωβά , Σπουδαστές των Γραφών, Ρωσσελιστές, Οπαδοί της Νέας Ημέρας, Οργάνωση σκοπιάς του Πύργου. Ιδρύθηκε από τον πλούσιο Κάρολο Ράσελ το 1879 στην Αμερική. ΄Εγραψε βιβλία με τον τίτλο «Γραφικές μελέτες» και παρουσιάστηκε ως εντολοδόχος του Θεού.Η θρησκευτική οργάνωση των Χιλιαστών έχει έδρα το Μπρούκλιν της Ν.Υόρκης. Εξαπλώθηκε σε 200 χώρες και έχει 2,5 εκατομμύρια οπαδούς, οι οποίοι καθοδηγούνται με τα περιοδικά «Σκοπιά» και «Ξύπνα». Το 1906 διαδόθηκε από την Αμερική στην Ελλάδα.

               Οι Χιλιαστές , αρνούνται τη θεότητα του Χριστού , απορρίπτουν την πίστη στον Τριαδικό Θεό, αρνούνται τη θεότητα του Αγίου Πνεύματος, πολεμούν την πίστη στην αθανασία της ψυχής.

              Οι κυριότερες πολιτικές και κοινωνικές θέσεις τους είναι ότι δε δέχονται τη μετάγγιση αίματος ,δεν συμβάλλουν στην άμυνα της πατρίδος ,δεν τιμούν τις εθνικές

εορτές και τη σημαία που είναι το σύμβολο του έθνους ,δεν ψάλλουν Εθνικό ΄Υμνο

και δεν παρίστανται σε δεήσεις στα μνημεία των ηρώων.

               Η Ορθόδοξη Εκκλησία προβάλλει την ορθή πίστη και δηλώνει υπεύθυνα ότι οι χιλιαστές  είναι αιρετικοί γιατί : Η θεότητα του Χριστού αναφέρεται και δηλώνεται με έμφαση στην Καινή Διαθήκη.

-10-

Δεν τους ανήκει η ονομασία «Χριστιανοί Μάρτυρες του Ιεχωβά».  Η άρνηση του Αγίου Πνεύματος , των μυστηρίων , των εικόνων και του Σταυρού είναι αντίθετη με τη διδασκαλία της Αγιάς Γραφής. Η διδασκαλία για τη συντέλεια του κόσμου, τα έσχατα και την εγκαθίδρυση χιλιετούς βασιλείας από το Χριστό, είναι αυθαίρετη. Η παρερμηνεία της Αγίας Γραφής τους οδηγεί σε λανθασμένες αντικοινωνικές και αντεθνικές αντιλήψεις .Την άρνηση στράτευσης και υπερασπίσεως της πατρίδας, την στηρίζουν στην Π.Διαθήκη , στο «ου φονεύσεις ». Η προσηλυτιστική τους δραστηριότηταείναι αντίθετη με το Σύνταγμα μας και τα μέλη της απευθύνονται σε ανθρώπους με χαλαρή πίστη. Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας αναλαμβάνει σθεναρό πνευματικό αγώνα ενάντια στην ύπουλη αυτή αίρεση και αναμένει την επιστροφή των «απολωλότων» στους κόλπους της .

15. Από πού προήλθε ο ΒΟΥΔΔΙΣΜΟΣ, ποιός ο ιδρυτής και ποιά η εξέλιξή του;

         Ο Βουδδισμός είναι μία από τις αρχαιότερες και σημαντικότερες θρησκείες. Επηρεάζει γιά 2500 χρόνια την ιστορία ενός μεγάλου τμήματος της ανθρωπότητος και στις μέρες μας γύρω στα 300 εκατομύρια , ζούν σύμφωνα με τις επιταγές του. Το βασικό  ερώτημα στο οποίο προσπάθησε να απαντήσει , είναι γιατί το κακό και ο πόνος  δένονται τόσο σφικτά με την ανθρώπινη ζωή και πώς μπορεί κανείς να ελευθερωθεί από αυτά.

      Οι βουδδιστές ονομάζουν τη θρησκεία τους ως λυτρωτικό νόμο και υπέρτατο νόμο ζωής . Ο βουδδισμός ξεπήδησε από τους κόλπους του Ινδουϊσμού ,ως κίνηση

διαμαρτυρίας κατά των βραχμάνων (ιερέων του ινδουϊσμού) και των τελετουργιών τους

με σκοπό την απελευθέρωση των ανθρώπων από την τραγικότητα της υπάρξεως.

       Ιδρυτής της θρησκείας είναι ο Σιντάρτα Γκαουτάμα , ο ονομαζόμενος Buddha (Βούδδας) που θα πει «φωτισμένος» , ο οποίος έζησε στο Νεπάλ της Ινδίας , περίπου τον

Στ΄ αιώνα π.Χ.  Ο Γκαουτάμα έζησε τη νεότητά του σαν πλούσιος πρίγκιπας , στα δεκαέξι του παντρεύτηκε και στα εικοσιεννέα χρόνια του απέκτησε παιδί. Την ίδια εποχή όμως

συνάντησε σε τέσσερις εξορμήσεις του κατά σειρά ένα γέρο, έναν άρρωστο, ένα νεκρό και ένα μοναχό. Οι τρείς πρώτες συναντήσεις του τον έκαναν να γνωρίσει τη ματαιότητα των εγκοσμίων . Η τελευταία συνάντηση του με τον μοναχό του έδειξε το δρόμο γιά να απελευθερωθεί από τη ματαιότητα αυτή. Στην αρχή της αναζήτησης της γνώσης δραπέτευσε από την κοσμική ζωή.  Επί έξι χρόνια προσπάθησε να εφαρμόσει στην πράξη την ασκητική ζωή.  Το έκανε με μεγάλη ένταση με κίνδυνο της ζωής του ακόμη, φτάνοντας στις ανώτερες βαθμίδες του διαλογισμού ( περισυλλογή , βαθειά αυτοσυγκέντρωση ). Δεν κατόρθωσε όμως να φτάσει στη λύτρωση από τις επιθυμίες και την εγκόσμια πραγματικότητα . Μετά από πολλούς πειρασμούς που δέχτηκε από το Μάρα, ένα είδος σατανά του βουδδισμού, έλαβε τη φώτιση ένα πρωί.  Πήγε σέ πέντε παλιούς ασκητές και έκανε το πρώτο του κήρυγμα , αυτοί τον ακολούθησαν και ίδρυσαν το τάγμα του Βούδδα. Ο τελευταίος πορευόταν και έκανε κήρυγμα μέχρι το 80ό έτος της ηλικίας του .

           

-11-

Μετά από ένα βαρύ γεύμα , ο Βούδδας  πέθανε  κάτω από ένα δέντρο, στη θέση που του είχε ετοιμάσει ο πιστός  μοναχός και υπηρέτης του, Αμάντα. Το λείψανό του κάηκε

και τα κομμάτια που έμειναν μοιράστηκαν στα οκτώ αριστοκρατικά γένη της βόρειας Ινδίας .

16. Ποιά τα βασικά «πιστεύω» του ΒΟΥΔΔΙΣΜΟΥ;

              Οι βασικές αντιλήψεις και τα « πιστεύω» του βουδδισμού , στηρίζονται στις λεγόμενες  «τέσσερεις ευγενικές αλήθειες» οι οποίες αποτελούν και τον πυρήνα του κηρύγματος του Βούδδα.  Η πρώτη ευγενική αλήθεια είναι η διαπίστωση ότι η ζωή είναι πόνος. Με τη λέξη «πόνο» εννοούμε  τη δοκιμασία , την αγωνία ,τον ψυχικό και σωματικό πόνο , την ατέλεια. Με την άσκησή του ο βουδδιστής , προσπαθεί να υπερβεί τον πόνο και τις συνέπειές του.

                 Η δεύτερη αλήθεια είναι το ότι η αιτία του πόνου ,βρίσκεται

στην επιθυμία .Πρόκειται γιά τη δίψα απολαύσεων. Επιθυμία γιά πράγματα που

παροδικά ικανοποιούν, γιά να προκαλέσουν κατόπιν μεγαλύτερη λαχτάρα. Η άγνοια της πραγματικής και πρόσκαιρης φύσης της  ύλης , που εκδηλώνεται με την επιθυμία γιά απολαύσεις , είναι η αιτία του  π ό ν ο υ.

                Η  τρίτη ευγενική αλήθεια , η θεραπεία , αναφέρεται στη δυνατότητα υπερβάσεως της τραγικότητας της ζωής , στην ύπαρξη μιάς κατάστασης απόλυτης ελευθερίας από τον πόνο.

              Με την τέταρτη ευγενική αλήθεια , την οκταπλή οδό , η οποία αποκαλείται και «μέση οδός» γιατί κινείται  ανάμεσα στην εγωιστική ικανοποίηση των παθών και την υπερβολική άσκηση. Οι οκτώ αυτές αρχές για την επιτυχία του βουδδιστικού ιδανικού είναι: α) η ορθή κατανόηση της βουδδιστικής διδασκαλίας , β) η ορθή σκέψη , γ) η ορθή ομιλία , δ) η ορθή πράξη , ε) ο ορθός βιοπορισμός , στ) η ορθή προσπάθεια , ζ) η ορθή μνήμη (νοητική συγκέντρωση) και η) ο ορθός αυτοβυθισμός. Η ευγενική οκτάπλευρη πορεία παριστάνεται συμβολικά με μια ρόδα με οκτώ ακτίνες. Η οδός αυτή οδηγεί στη διορατικότητα ,την επίγνωση που διαλύει την άγνοια. Το αποτέλεσμα είναι ο φωτισμός , μια κατάσταση απόλυτης γαλήνης και μακαριότητας :η νιρβάνα.

            Ο Βουδδισμός δέν δέχεται ότι ο άνθρωπος έχει ανθρώπινη ψυχή , η οποία

εξακολουθεί να υπάρχει και μετά το θάνατο και βρίσκεται αιώνια κάπου, στον ουρανό ή στην κόλαση. Αντίθετα τονίζει συνεχώς τον όρο «μη-ψυχή». Η άποψη αυτή θεωρείται έννοια –κλειδί στον Βουδδισμό, που τον διακρίνει από τις άλλες θρησκείες.

17.Ποιές οι έννοιες των όρων « κ ά ρ μ α »   και  « ν ι ρ β ά ν α »   στό Βουδδισμό;

             Κ ά ρ μ α :   Η ζωή δεν πρόκειται να τελειώσει με το θάνατο, αλλά θα συνεχίζεται σε νέα ζωή, όσο υπάρχει η «επιθυμία». Εφόσον κάποιος την ώρα του θανάτου του δεν έχει συνειδητοποιήσει τη φύση της ύπαρξής του και δεν έχει αποβάλλει τελείως την επιθυμία, θα ξαναγεννηθεί. Αυτό που δίνει κίνηση και που διατηρεί τη διαδικασία των αλλεπάλληλων γεννήσεων, είναι το «κάρμα» (έργο, πράξη που έχει συνέπεια ).

-12-

Το παρόν που βιώνουμε, είναι αποτέλεσμα  του παρελθόντος και συγχρόνως θα έχει συνέπειες πάνω στό μέλλον.

 

            Νιρβάνα : Η οκταπλή οδός οδηγεί στη νιρβάνα, είναι ο τρόπος που υπέδειξε ο Βούδδας  γιά να βάλλει κανείς τέρμα στη σειρά των ανακυκλήσεων της ζωής. Ο τελικός στόχος του δρόμου προς τη λύτρωση .

18. Ποιά η θέση του μοναχισμού  στο Βουδδισμό;

          Θεμελιώδες χαρακτηριστικό του Βουδδισμού , είναι ο μοναχισμός , το ιδανικό του παραμένει ο μοναχός. Ο ιδρυτής του υπήρξε ασκητής και ο πυρήνας της βουδδιστικής κινήσεως είναι  α σ κ η τ ι κ ό ς . Η πλειοψηφία των βουδδιστών είναι λαϊκοί, αλλά η πραγματοποίηση των στόχων που έθεσε ο Βούδδας, δεν είναι εύκολο να τηρηθούν στο συγκεκριμένο ρυθμό της οικογενειακής ζωής. Ο μοναχός έχει ως σκοπούς και ιδανικά,  την αυστηρή αυτοπειθαρχία , την απόλυτη εγκράτεια ,την πτωχεία , την αποφυγή προκλήσεως βλάβης σε ζωντανό πλάσμα. Πρέπει να ζεί πολύ απλά .

       

19.Ποιά η λατρευτική ζωή και τα ιερά κείμενα των Βουδδιστών;

            Λατρευτική ζωή: Κέντρο της λατρευτικής ζωής των βουδδιστών, είναι τα μοναστήρια. Η λατρεία τους στρέφεται κυρίως στα ιερά λείψανα,το άγαλμα του Βούδδα, και πρός το ιερό δέντρο μπόντι . Η λατρεία βασίζεται στην δοξολογική αναφώνηση στο όνομα του Βούδδα ,την τριπλή καταφυγή (στό Βούδδα ,στη διδασκαλία και στη μοναχική αδελφότητα) και την υπόσχεση τήρησης των επιταγών της καθημερινής ζωής του βουδδιστή. Στις λατρευτικές πράξεις συνήθως πρόσφεραν λουλούδια, καντήλια, κεριά, τροφές, ποτά και άλλα χρήσιμα αντικείμενα γιά τους μοναχούς. Η σημαντικότερη και πιό αντιπροσωπευτική μορφή της βουδδιστικής θρησκευτικότητας είναι ο αυτοβυθισμός και η περισυλλογή. Δεν προκειται τόσο γιά ένα είδος διανοητικής σκέψης αλλά γιά τη συγκέντρωση σε ένα συγκεκριμένο θέμα με ιδιαίτερη ένταση. Αυτό συμβάλλει στην ανάπτυξη ενός ήρεμου και αυτοπειθαρχημένου χαρακτήρα. Ο Βουδδισμός έχει «οπαδούς» κυρίως στη νοτιοανατολική Ασία, στην περιοχή του Θιβέτ, αλλά βρίσκει υποστηρικτές ακόμη και στην Ευρώπη και τη Νότια Αμερική.

             Ιερά  κείμενα:     Σαν ιερά κείμενα του Βουδδισμού , μπορούμε εντελως επιγραμματικά να αναφέρουμε τα: « Κανών Πάλι» , «Βινάγια Πίτακα» , «Σούτα Πίτακα»,  «Αμπιντάμα Πίτακα» ,την κινεζική  Τριπίτακα και την θιβετιανή βουδδιστική Γραμματεία.

-13-

20. Πως αξιολογεί ο  ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ τον ΒΟΥΔΔΙΣΜΟ;

          Ο Βουδδισμός χαρακτηρίζεται από μια εκπληκτική διανοητική ανάπτυξη, που συνδυάζει υψηλής ποιότητας ηθική φιλοσοφία και παρουσιάζει χαρακτηριστικά μιάς

αναπτυγμένης θρησκείας. Από πλευράς επιρροής , ο Βουδδισμός αποτελεί αναμφισβήτητα μέσα στα άλλα παγκόσμια θρησκεύματα , ένα σοβαρο ανταγωνιστή του

Χριστιανισμού. Οπώς έγινε γνωστό  από τα παραπάνω, και οι δύο θρησκείες βρίσκονται σε παράλληλη γραμμή σε πολλές ηθικές αρχές τις οποίες υποστηρίζουν. Και οι δύο υπογραμμίζουν σαν βασικό χρέος , τη φιλαλήθεια, το σεβασμό στη ζωή, την αγνότητα, το σεβασμό πρός τον συνάνθρωπο. Καί οι δύο είναι εναντιον της χλιδής, της λαιμαργίας,  της ασέλγειας, της κλοπής .

                Εν τούτοις, είναι φανερό πως στα θέματα της ερμηνείας των προβλημάτων της ζωής, υπάρχουν μεταξύ Βουδδισμού και Χριστιανισμού ριζικές διαφορές. Από την πλευρά του Βουδδισμού, υπάρχουν πολλά θεϊκά όντα και ο Βούδδας βρίσκεται υπεράνω όλων. Στο Χριστιανισμό, υπογραμμίζεται η βεβαιότητα ότι υπάρχει ένας μόνον Θεός , Παντοδύναμος, Δημιουργός και Προνοητής. Ο Βούδδας απέφυγε να μιλήσει για το αν υπάρχει μια υπέρτατη αρχή , προσωπική ή απρόσωπη. Δε μίλησε για δημιουργία του κόσμου, πτώση του ανθρώπου, γιά έλεος του Θεού, γιά έννοιες που είναι θεμελιώδεις στη χριστιανική αντίληψη για το σύμπαν. Ο Βούδδας   π ο τ έ   δεν ισχυρίστηκε ότι είναι σωτήρας , ο οποίος μπορεί να φορτωθεί τις αμαρτίες  και τον πόνο της ανθρωπότητος. Τόνισε ότι είναι ένας «γιατρός» και ένας «οδηγός» , ο οποίος  διέγνωσε την ασθένεια και ανακάλυψε την θεραπεία της .

             Η θεώρηση του ανθρώπου απ’ το Βουδδισμό είναι ριζικά διαφορετική από την χριστιανική ανθρωπολογία. Ο άνθρωπος κατά την βουδδιστική αντιληψη, θεωρείται ένας

αδιάκοπα μεταβαλλόμενος συνδυασμός από νοητικές και υλικές καταστάσεις, αντίθετα στον Χριστιανισμό, ο άνθρωπος θεωρείται «εικών  Θεού»  και καλείται να μεταμορφωθεί με το Άγιο Πνεύμα.΄Επίσης ενώ ο Βουδδισμός παραμένει με τις μεθόδους αυτοσυγκέντρωσης, εγωκεντρικός, ο  Χριστιανισμός τονίζει αδιάκοπα την κοινωνική διάσταση της ανθρώπινης υπάρξεως μιλώντας για επικοινωνία και συμμετοχή στη ζωή αγάπης της Αγίας Τριάδος.

            Ο Βουδδισμός κατέχει πράγματι εξέχουσα θέση στην παγκόσμια ιστορία, διατηρεί κάτι από τη μεγαλοπρέπεια, το φως και την ομίχλη της σιωπηλής μοναξιάς των Ιμαλαϊων, στους πρόποδες των οποίων, γεννήθηκε ο ιδρυτής του .

21.Τί εννοούμε με το όνομα «ΙΝΔΟΥΪΣΜΟΣ»;

             Το  όνομα « Ινδουϊσμός » δεν αποτελεί θρησκευτικό χαρακτηρισμό  με την στενή

έννοια του όρου, αλλά αναφέρεται στο συνολικό πολιτισμό των Ινδών. Ο Ινδουϊσμός

εξελίχτηκε σε ετερογενές  κράμα που φιλοξενεί τα πιό διαφορετικά και αντιφατικά δόγματα και λατρείες της ανθρωπότητος. Από τον Ινδουϊσμό έχουν πηγάσει στη διαδρομή των αιώνων διάφορες θρησκείες, όπως  ο Τζαϊνισμός και ο Βουδδισμός.

-14-

         Σήμερα ο Ινδουϊσμός αποτελεί τη δεσπόζουσα θρησκεία στις Ινδίες, της δεύτερης μεγαλύτερης χώρας του κόσμου, και επηρεάζει περίπου το 80% του ινδικού πληθυσμού. Εκτός από το ιστορικό ενδιαφέρον εμφανίζεται και στις μέρες μας σαν πόλος έλξης γιά πολλόυς νέους Ευρωπαίους οι οποίοι ταξιδεύουν στις Ινδίες αναζητώντας πνευματικό οδηγό «γκουρού», ενώ τα βιβλία της ινδικής σοφίας μεταφράζονται και κυκλοφορούν σε πολλές χώρες του κόσμου.

         Χαρακτηριστική διαφορά του Ινδουϊσμού με  τις άλλες  μεγάλες θρησκείες είναι

ότι δεν έχει ιδρυτή ούτε χρονολογία γεννήσεως. Είναι το αποτέλεσμα διαδικασιών που κράτησαν χιλιάδες χρόνια. Οι ινδοί δεν δίνουν κεντρική σημασία σε μία θρησκευτική προσωπικότητα, ως φορέα της θείας αλήθειας. Θεωρούν τη θρησκεία τους αιώνια, γιατί οι

ρίζες της βυθίζονται στην αρχή του κόσμου. Δεν παραδέχονται ιστορική εξέλιξη του κόσμου, δεν βλέπουν την ιστορία σαν μια γραμμική κίνηση, αλλά πιστεύουν στην αδιάκοπη ανακύκληση των κόσμων και στην αιωνιότητα του σύμπαντος. Δεν  έχει κοινό

σύστημα διδασκαλίας, κοινό πιστεύω.  Η ινδουϊστική πίστη είναι κατεξοχήν ελαστική. Δεν έχει δυσκολία να υιοθετήσει και να αφομοιώσει νέες αντιλήψεις και νέες πεποιθήσεις.  ΄Ενας ινδουϊστής, μπορεί να λατρεύει έναν θεό ή πολλούς, ή να λατρεύει κάποιον άνθρωπο σαν θεό, όπως συμβαίνει με πολλούς σήμερα στην Ινδία, ή να μη λατρεύει κανένα θεό. Δεν επιβάλλει ορισμένο λατρευτικό πρόγραμμα ή κοινό κώδικα συμπεριφοράς.΄Ενας ινδουϊστής μπορεί να είναι υποχρεωμένος να τηρεί ένα πολύπλοκο σύστημα κανόνων ή κάτι ελάχιστο . Σε μια επιγραμματική ιστορική αναδρομή από τα 5000 χρόνια π.Χ. που εμφανίζεται, μέχρι τις μέρες μας παρατηρούμε ότι με την κάθοδο των Αρείων στις Ινδίες από το βορρά και την επιρροή που άσκησαν πάνω στους γηγενείς (Δραβίδες) στη θρησκεία, προήλθε ο Βεδισμός, που σχετίζεται με τα ιερά κείμενα των ινδών, τις Βέδες. Την περίοδο αυτή ακμάζει η λατρεία των βεδικών θεοτήτων,

διαμορφώνονται οι κοινωνικές και φιλοσοφικές ιδέες, το χωρισμό σε τέσσερεις κάστες (βραχμάνων, πολεμιστών, επαγγελματιών και χωρικών) . Οι επόμενες περίοδοι χαρακτηρίζονται από την διαμόρφωση των επών και γενικά της θρησκευτικής γραμματείας, καθώς και στη διαμόρφωση μιας κατά κάποιο τρόπο εξατομικευμένης

θρησκευτικότητος .

22. Ποιές οι  βασικές ιδέες του ΙΝΔΟΥΪΣΜΟΥ ;

         Αν θέλουμε να εισέλθουμε στις βασικές ιδέες της ινδουϊστικής σκέψης, αυτές

διαιρούνται στην οδό των έργων , την οδό των γνώσεων και την οδό της αφοσιώσεως.

Πάνω απ’ όλα, μέσα σε όλα, βρίσκεται το « μπράχμαν» που περικλείει και διαποτίζει τα πάντα. Είναι πέρα από κάθε ορισμό, είναι ο αιθέρας, η χαρά, η ζωή, το κενό, ό,τι υπάρχει και ό,τι δεν υπάρχει. Παράλληλα αναπτύσεται και η διδασκαλία για το «άτμαν», που είναι το αόρατο τμήμα της ανθρώπινης ύπαρξης. Στο σύμπαν υπάρχει ένα μόνο «άτμαν» και σε αυτό πρέπει να προσανατολίζεται ο Ινδουϊστής. ΄Ο,τι αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας, ο κόσμος, η φύση, είναι όλα παραισθήσεις, φανταστικές εικόνες και μή πραγματικά . Η θεότητα είναι ακατάληπτη και μακριά από τη λογική, γι αυτό και δεν έχουν νόημα οι θυσίες. O πνευματικά ώριμος άνθρωπος, κατευθύνει τις προσπάθειές του προς την

-15-

ενατένιση της υπέρτατης ουσίας, πρός τον ασκητισμό, μέσω του οποίου επιτυγχάνεται η αληθινή αυτοκυριαρχία .

23. Ποιά η σημασία των όρων « σ α μ σ ά ρ α » ,   « κ ά ρ μ α » ,  « μ ό ξ α » ,

« κ ά λ π α »  και « μπάκτι θρησκευτικότητα » κατα τον ΙΝΔΟΥΪΣΜΟ ;

           « Σαμσάρα» οι ινδουϊστές ονομάζουν την αλυσίδα των θανάτων, γεννήσεων και αναγεννήσεων, στην οποία είναι καταδικασμένη η ψυχή.

            « Κάρμα »  ονομάζουν την ποιότητα των ανθρωπίνων έργων σύμφωνα με τα

οποία εξαρτάται το αν μετά τον υλικό θάνατο μια ύπαρξη θα μετενσαρκωθεί σε ανώτερη μορφή (άνθρωπο , θεό) ή κατώτερη (φυτό , ζώο).

          « Μόξα» ονομάζεται η απελευθέρωση, η λύτρωση και ο τελικός σκοπός του ανθρώπου, η απαλλαγή από την αδιάκοπη ροή της σαμσάρα.

           « Κάλπα» είναι μία ορισμένη χρονική περίοδος, μετά την οποία το σύμπαν καταστρέφεται και έχουμε περιοδικές καταστροφές και αναδημιουργίες του κόσμου.

             « Μπάκτι» θρησκευτικότητα είναι η αφοσίωση του ινδουϊστή σε κάποιο

προσωπική θεότητα, κατά την προτίμησή του.΄Οταν ο άνθρωπος γεμίσει την ύπαρξή του με αγάπη προς τον συγκεκριμένο θεό, τότε ενώνεται μαζί του και η ψυχή του λυτρώνεται  κατά την ώρα του θανάτου.

24. Ποιά η λατρευτική ζωή και τα ιερά κείμενα των Ινδουϊστών;

             Η  λατρεία των ινδουϊστών είναι πολύμορφη και διαιρείται :

α)στη λατρεία του ελεφαντόμορφου θεού της σοφίας και της τύχης, Γκαναπάτι,

β) στη λατρεία του ήλιου και των διαφόρων φαινομένων που σχετίζονται με αυτόν, γ) στη λατρεία του θεου Βίσνου, του αναμορφωτή του κόσμου, και των ενσαρκώσεών του, δ) στη λατρεία του πολυδύναμου θεού  Σίβα και ε) στην  λατρεία με άσεμνες και οργιαστικές εκδηλώσεις. Τόποι λατρείας είναι οι ναοί, οι όχθες ποταμών, οι κατοικίες. Δεν υπάρχει καθορισμένος χρόνος. Αντικείμενα λατρείας είναι τα σύμβολα ή τα ειδώλια του θεού που τυγχάνουν σεβασμού και τιμών (ράντισμα με νερό, ένδυση με πολυτελή ρούχα, προσφορά καρπών, θυμιάματος κ.α.). Επίσης ριζωμένη στη λατρεία είναι η ανάγνωση ιερών κειμένων και οι δοξολογικές αναφωνήσεις στις θεότητες.

            Τα ιερά κείμενα του Ινδουϊσμου, είναι πολυπληθή και διαμορφώθηκαν στο διάστημα μιας χιλιετίας. Τα βασικότερα από αυτά είναι: Οι Βέδες, οι Ουπανισάδες,

τα έπη της Ιτιχάσας: Μαχαμπάρατα και Ραμάγιανα  και τά Έπη της Πουράνας .

16-

25. Τί είναι γιόγκα και πώς σχετίζεται με την ομώνυνη μέθοδο που εφαρμόζεται και σήμερα;    

 « Γιόγκα» είναι ένα παλαιότατο φιλοσοφικοθρησκευτικό πρακτικό σύστημα. Σημαίνει σύζευξη, ένωση και συμβολίζει τον μυστικό δεσμό του ανθρώπου με την υπερβατική πραγματικότητα « άτμαν» , που γίνεται με τις διάφορες νοητικές και σωματικές τεχνικές και μεθόδους διαλογισμού και την απελευθέρωση του ανθρώπου από τις ψευδαισθήσεις και τα δεσμά του παρόντος κόσμου.Αυτή η μέθοδος εφαρμόζεται και σήμερα και εκτός των ορίων του Ινδουϊσμού, με περισσότερο φιλοσοφική και ψυχολογική χροιά, απ’ ότι με τη θρησκευτική της .

26. Πώς αξιολογεί ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ τον ΙΝΔΟΥΪΣΜΟ;

              Τα περισσότερα ινδουϊστικά συστήματα, αρνούνται την ύπαρξη ενός προσωπικού Θεού, δημιουργού και κυβερνήτη του κόσμου. Στο Χριστιανισμό, δεσπόζει η πίστη σε ένα ζώντα Θεό, που ενδιαφέρεται άμεσα γιά την πορεία της ανθρωπότητας και του κόσμου. Γιά τον ινδουϊσμό, η ιστορία αποτελεί μια κυκλική αναδίπλωση, χωρίς αρχή και τέλος . Ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε εκ του μηδενός από το Θεό, αλλά κινείται με απρόσωπους φυσικούς και ηθικούς νόμους. Γιά τη χριστιανική αντίληψη, ο άνθρωπος είναι η κορωνίδα της κτίσεως ,  δημιούργημα του Θεού κατ’εικόνα και καθ’ ομοίωσή του. Για την ινδουϊστική σκέψη, υπάρχει μια διαβάθμιση των όντων, που αρχίζει από τα φυτά, τα ζώα και φτάνει στους υπέρτατους θεούς. Ο άνθρωπος βρίσκεται σε μία ενδιάμεση κλίμακα, και είναι δυνατό να ξαναγεννηθεί παίρνοντας διάφορες μορφές υπάρξεως.

          Το δόγμα της μετενσαρκώσεως , αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του Ινδουϊσμού.

Με το θάνατο, το όχημα του νου και του χαρακτήρα, αυτό που οι ινδουϊστές ονομάζουν «άτμαν» και οι χριστιανοί «ψυχή», αναχωρεί από το φυσικό σώμα για να κατοικήσει σε ένα καινούριο, αν οι πράξεις της ζωής του ήταν καλές,τότε θα ενσωματωθεί σε κάποια ανώτερη μορφή ύπαρξης, αν δεν ήταν καλές τότε θα «μετοικήσει» σε κατώτερη μορφή

ζωής. Μία επίσης  αξιοπρόσεκτη ιδιοτυπία του Ινδουϊσμού είναι και η έμφαση στον διαλογισμό , την περισυλλογή, που αναπτύχθηκε με διάφορες ψυχοπνευματικές κινήσεις

(γιόγκα). Αξίζει κανείς να διακρίνει τη λεπτή διαφορά μεταξύ διαλογισμού και προσευχής: με τον διαλογισμό ο ινδουϊστής , προσπαθεί να εισέλθει στο εσωτερικό «εγώ» του λατρευόμενου Θεού , να κατακτήσει την αυτοσυνειδησία του και να επιτύχει την προσωπική του σωτηρία.

               Αντίθετα , στο χριστιανισμό η προσευχή αποτελεί τη γέφυρα επικοινωνίας και

διαπροσωπικής σχέσης  του ανθρώπου με τον ζωντανό Θεό, που είναι το υψηλότερο προνόμιο και δικαίωμα της ανθρώπινης ύπαρξη .

               Τον τελευταίο αιώνα οι  ινδουϊστές, παρουσιάζονται να σέβονται τον Ιησού Χριστό, και συχνά μάλιστα αναφέρονται σε κάποιες διδασκαλίες του, αλλά στο πρόσωπό του αναγνωρίζουν μία από τις πολλές ενσαρκώσεις του θεού Βίσνου.

-17-

          Αρνούνται να παραδεχτούν το «άπαξ διά παντός »της γεννήσεως του Χριστού. ΄Ολες οι μεγάλες προσωπικότητες θεωρούνται και αυτές ενσαρκώσεις του θείου.

               Τέλος στο κοινωνικό πεδίο, ενώ ο Χριστιανισμός τονίζει την ισότητα και την αδελφωσύνη όλων των ανθρώπων, ο Ινδουϊσμό χωρίζει τους ανθρώπους σε αυστηρά περιχαρακωμένες τάξεις, κάστες .

27. Ποιές οι ρίζες και ποιός ο ιδρυτής του ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΥ;

              Πρόκειται γιά τη νεότερη από τις μονοθεϊστικές παγκόσμιες θρησκείες,  που αποκαλύφθηκε από τον Μωάμεθ (569-632μ.Χ.). Σήμερα αριθμεί περίπου 900.000.000

πιστούς. Αρχική περιοχή που εμφανίστηκε ο Ισλαμισμός , είναι η δυτική ακτή της Αραβικής χερσονήσου όπου και οι «ιερές πόλεις» Μέκκα και Μεδίνα. Η λέξη «ισλάμ» σημαίνει αφοσίωση στο Θεό και είναι ονομασία που διάλεξε ο Μωάμεθ για τη νέα θρησκεία που ο ίδιος ίδρυσε. Ο Μωάμεθ γεννήθηκε στη Μέκκα περί το 570 μ.Χ. , μεγάλωσε ορφανός. Στο 14ο έτος της ηλικίας του, έλαβε την αποκάλυψη από τον Αλλάχ (Θεός των Ισλαμιστών).Από τότε άρχισε το κήρυγμά του. Με παραστατικές εικόνες περιέγραφε την παντοκρατορία του Θεού, εντυπωσίαζε τους ακροατές του με τις προφητείες του  για το τρομερό θεϊκό δικαστήριο. Κήρυττε την κοινωνική υπευθυνότητα , υμνούσε την φιλευσπλαχνία του Θεού και εξήγγειλε την προοπτική της παραδείσιας χαράς. Ο λόγος του άγγιξε σε μεγάλο βαθμό μόνο τους κοινωνικά υποβαθμισμένους του πληθυσμού της Μέκκα, ενώ οι πλούσιοι φοβήθηκαν πως η εξάπλωση των απόψεών του θα είχε αρνητικές συνέπειες στο εμπόριο, γιατί όσοι πήγαιναν στην Μέκκα και άκουγαν τό κήρυγμά του, δεν επέστρεφαν. Ο Μωάμεθ, οργάνωσε τους μετανάστες οπαδούς του σε στρατιωτική στρατιά, έδειξε εξαιρετικό αρχηγικό ταλέντο, στον αραβικό ενωτικό αγώνα και γι’ αυτό πολλοί τον αμφισβήτησαν αν πράγματι δέχτηκε αποκάλυψη και τον αποκάλεσαν «ψευδοπροφήτη». Ο ίδιος ο Μωάμεθ, αν και θεωρούσε τον εαυτό του τον Τελευταίο Προφήτη , πίστευε εντούτοις ότι ως άνθρωπος δεν αποτελούσε πρότυπο αλάθητου ανθρώπου. Στην πορεία της εξέλιξης του Ισλαμισμού, εξελίχτηκε σε πρότυπο απολύτως αλαθήτου ανθρώπου .

28. Ποιά τα βασικά «πιστεύω» και ποιά τα θεμελιώδη ιερά κείμενα του ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΥ;

              Γενικά το Ισλάμ είναι  από τη μια  η ομολογία της πίστης στον ένα και παντοδύναμο Θεό και από την άλλη ο νόμος του Θεού που αποκαλύφθηκε μέσω του Μωάμεθ. Η αφοσίωση και η τήρηση αυτού του νόμου οδηγούν τον  μουσουλμάνο στο Θεo .

             

-18-

 

                Τα θεμέλια του Ισλαμισμού αποτελούν : το Κοράνι , η  Σούνα και οι Χαντίθ.

Η ύπαρξη του Θεού, αποτελεί για το Κοράνι όπως και για τη Βίβλο, αυτονόητη προϋπόθεση που δεν χρειάζεται αιτιολόγηση. Το Κοράνι περιέχει την αποκάλυψη που έκανε ο Αλλάχ διά μέσου του Αγγέλου Γαβριήλ, στον Μωάμεθ. Στις πρώτες και βασικές παραγράφους του το Κοράνι, τονίζει την καλωσύνη και την παντοδυναμία του Ενός

Θεού, ως τρίτο χαρακτηριστικό αναφέρεται η δράση του ως δημιουργού. ΄Ενα άλλο κεντρικό γνώρισμα της ισλαμικής ιδέας περί Θεού, είναι και η θέση του ως δικαστή στη Δευτέρα Παρουσία. Στην έκδοση της κρίσης του, αποφασιστικής σημασίας θα είναι περισσότερο η πίστη τους στο Θεό και λιγότερο οι καλές ή οι κακές πράξεις τους. Εκείνοι που θα θεωρηθούν από το Θεό δίκαιοι, θα πάνε στους ουρανούς και θα ζήσουν αιώνια εκεί στον κήπο της Εδέμ. Οι υπόλοιποι θα πάνε στην κόλαση για να μετανοήσουν. Αυτό επίσης που μετρά θετικά στην κρίση του Θεού είναι η συμμετοχή του Ισλαμιστή στο «τζιχάντ» τον «ιερό πόλεμο» για την εξάπλωση της πίστης ακόμα και με τη δύναμη των όπλων .

       

29.Τί συντέλεσε στη γρήγορη εξάπλωση του Ισλαμισμού;

                 Αυτό που συντέλεσε στην γρήγορη και δυναμική εξαπλωση του Ισλαμισμού,

είναι η βαθειά και όντως αξιοπρόσεκτη πεποίθηση των οπαδών του, ότι έχουν στα χέρια τους τον μοναδικό κι αιώνιο νόμο του Θεού και είναι κοινός γιά όλους τους ανθρώπους. Ο μουσουλμάνος είναι βαθύτατα πιστός και αφοσιωμένος στο Θεό.

Επίσης οι πρώτες μουσουλμανικές κοινότητες (χαλιφάτα) διακρίνοταν για το δυναμισμό και τη συνοχή τους και συνέδεσαν άρρηκτα την πολιτική και κοινωνική του δύναμη και εξέλιξη με την πίστη στο Κοράνι.΄Ολοι ήταν ίσοι μέσα σε αυτές τις κοινότητες , δεν υπήρχαν ιερείς και χαρισματούχοι ,δεν υπήρχαν διακρίσεις, τουλάχιστον θεωρητικά.

30. Ποιά η σημασία του όρου «  κ ι σ μ έ τ » ;

      «Κισμέτ» γιά τους Ισλαμιστές σημαίνει  απόλυτος προορισμός. Κατά την Ισλαμική πίστη ,μόνο ο Θεός αποφασίζει για τη σωτηρία του ανθρώπου ή την καταστροφή του. Ότι και να κάνει ο άνθρωπος είναι μάταιο, αφού ακόμη και ο αριθμός των πιστών που θα σωθούν είναι προκαθορισμένος, πράγμα που αντιτίθεται με τη χριστιανική πεποίθηση για τη συνεργασία του ανθρώπου και της θείας  χάριτος γιά τη σωτηρία του.

   

-19

31.Ποιοί οι  « Π έ ν τ ε   σ τ ύ λ ο ι  »  του  ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΥ;

            Πέντε στύλοι του Ισλάμ : Οι πέντε βασικές υποχρεώσεις του Ισλαμιστή είναι η ομολογία της πίστης , η τελετουργική προσευχή , η νηστεία , η ελεημοσύνη (που πήρε τη μορφή φόρου) και τέλος το προσκύνημα στη Μέκκα. Ο Ισλαμισμός περιορίζει (σε αντίθεση με τον Ιουδαϊσμό)τις απαγορεύσεις σχετικά με το φαγητό , στο χοιρινό, το αίμα και το αλκοόλ. Γιά να εκπληρώσει τα θρησκευτικά του καθήκοντα ο μουσουλμάνος

πρέπει να προσεύχεται πέντε φορές την ημέρα, σε καθορισμένες ώρες, χωρίς να οφείλει να βρίσκεται σε συγκεκριμένο χώρο. Μία φορά την εβδομάδα, την Παρασκευή, ο Ισλαμιστής πρέπει να πάει στό τζαμί (ο οίκος του Θεού κατα τους μουσουλμάνους, χώρος ατομικής και ομαδικής προσευχής και κέντρο της κοινωνικής ισλαμικής ζωής ) γιά την μεγάλη τελετουργική προσευχή. Το πάτωμα θα πρέπει να είναι οπωσδήποτε καθαρό ή να καλυφθεί με ένα χαλί. Η κατεύθυνση της προσευχής πρέπει να είναι πρός τη Μέκκα. Η νηστεία κατά τον μήνα Ραμαντάν που σημαίνει πλήρη αποχή από φαγητό,  ποτό και συζυγική επαφή από την ανατολή μέχρι τη δύση του Ηλίου και είναι υποχρεωτική γιά όλους του υγιείς ενήλικες μουσουλμάνους.

32. Πώς αξιολογεί ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ  τον  ΙΣΛΑΜΙΣΜΟ ;

              Το πρώτο σημειο διαφοροποίησης τους είναι η πίστη στο Χριστό, που για το Ισλάμ  είναι ένας από τους προφήτες του , όπως ο Μωάμεθ και όχι Υιός του Θεού. Σε αντίθεση με την Παλαιά Διαθήκη, στο Κοράνι η δημιουργία περιγράφεται ως μια συνεχής διαδικασία στην οποία ο Θεός ως παντοδύναμος , διαρκώς επεμβαίνει.

            Αν ο Ισλαμισμός έχει έναν εξωτερικό και επεκτατικό δυναμισμό , ο Χριστιανισμός διαθέτει έναν εσωτερικό δυναμισμό, και διαδίδεται με μόνο τον ευαγγελικό μεταμορφωτικό λόγο που είναι απλός και αληθινός.

        Το κήρυγμα της ισότητος των δύο φύλλων που χαρακτηρίζει το χριστιανισμό, δε συναντάται στο Ισλάμ , αντίθετα οι γυναίκες θεωρούνται κατώτερες, δεν συμμετέχουν στην κοινή προσευχή , δεν έχουν δικαίωμα γνώμης και πολύ περισσότερο να χωρίσουν εκείνες τον άντρα τους ακόμα και αν τις απατά. Κυκλοφορούν με καλυμμένο το πρόσωπο και δε συμμετέχουν σε συζητήσεις με άντρες. Το Ισλάμ επίσης έχει μια σειρά αυστηρότατων νόμων που δεσμεύουν την ελευθερία και τη δυνατότητα μετάνοιας του ανθρώπου.

        Επίσης η δυνατότητα «εξαγοράς» της θείας εύνοιας με βαρείς φόρους  τους οποίους καταβάλουν οι μουσουλμάνοι όταν δεν είναι εντάξει στις υποχρεώσεις τους στη λατρεία και τους θείους νόμους, υποβαθμίζει το επίπεδο της θρησκείας και ευνοεί τους πλούσιους στο να αισθάνονται ήσυχοι ακόμη και όταν δεν αγωνίζονται να εκτελέσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα.Ο Χριστιανισμός ανάγει την ελεημοσύνη σε ύψιστη πράξη ανιδιοτελούς αγάπης και διακονίας, χωρίς να εξαναγκάζει κανένα να την ακολουθήσει, πράγμα που κάνει και γιά όλες τις ευαγγελικές επιταγές .

-20-

         

33.Ποιά τα βασικότερα   Κ ι ν έ ζ ι κ α   και  Ι α π ω ν ι κ ά    θρησκεύματα ;

         Εντελώς αναφορικά τα Κινέζικα θρησκευματα είνα κυρίως ο Ταοϊσμός και ο Κομφουκιανισμός , ενώ τα Ιαπωνικά: ο Σιντοϊσμός , ο Κομφουκιανισμός καθώς και παραλλαγές του Βουδδισμού .

34.Ποιά η σημασία του όρου «  αθεϊσμός » ;

             Υπάρχουν θεολογίες και φιλοσοφικά ρεύματα που αρνούνται την ύπαρξη ενός προσωπικού Θεού. Το πρόβλημα της Θεοδικίας υπήρξε πολλές φορές αφετηρία κάποιας αθεϊστικής στάσης, η οποία συνέδεε την καταστροφή του κόσμου και τα βάσανα της ανθρώπινης  ύπαρξης με υλικές αιτίες και όχι με την αποδοχή ενός παντοδύναμου όντος. Στην εποχή μας παρατηρείται μια αθεϊστική τάση (περίπου το 5% του πληθ.της γης) που ερμηνεύεται -αν ερευνήσει κανείς- ως «μη –θρησκεία», και οι οπαδοί «άθρησκοι» διότι ναι μεν δεν ακολουθούν κάποια οργανωμένη ή έστω υποτυπώδη θρησκεία, αλλά στη θέση του Θεού έχουν τοποθετήσει το θεοποιημένο «εγώ» τους, τις φιλοδοξίες τους, τις κομματικές-πολιτικές κοινωνικές ιδεολογίες τους (Κομμουνισμός , Μαρξισμός κ.α.) ή τη λατρεία τους γιά το χρήμα και το κυνήγι της ύλης .

35. Ποιά η σημασία του όρου  « σατανισμός » ;

                    Η λατρεία του «πεσόντος εωσφόρου» , του αρχηγού του 10ου τάγματος των Αγγέλων, ο οποίος από την μεγάλη του αλαζονεία μετατρέπεται σε αντίμαχο του Θεού, σε πειρασμό και απατεώνα, που αντιμάχεται τον αγώνα των πιστών, και είναι ο αρχηγός της κολάσεως. Είναι η φοβερότερη και απανθρωπότερη λατρεία, γιατί το αντικείμενό της  μπορεί να εγγυηθεί μόνο το κακό,την απώλεια και την καταστροφή που έρχεται με την απομάκρυνσή μας από το Θεό. Ο σατανισμός είναι μία από τις μάστιγες της εποχής μας που απειλεί νέες ψυχές  με τον όλεθρο και την καταστροφή. Είναι ταυτισμένος με βεβηλώσεις ναών , τάφων και ιερών αντικειμένων , θυσίες ζώων αλλά και ανθρώπων, τελετές μαγείας , βουντού , επικλήσεις πονηρών πνευμάτων , σεξουαλικά όργια και κάθε τί άλλο που ο μισόκαλος διάβολος θα υπαγορεύσει στους λατρευτές του. Η Εκκλησία μας είναι η μόνη σωτηρία από τον σατανισμό, γιατί προσφέρει τον ίδιο το Χριστό, στη θέα του Οποίου οι δαίμονες «φρίττουν και τρέμουν».  

36.Ποιόν χαρακτηρίζουμε «  αλλόθρησκο » ;

            Με τον όρο αυτό χαρακτηρίζουμε κάποιον ο οποίος ανήκει σε διαφορετικό θρήσκευμα από εμάς. Για παράδειγμα για τους χριστιανούς , οι μουσουλμάνοι είναι αλλόθρησκοι κ.ο.κ.

-21-

37.Τί  σημαίνει « αίρεση » ;

              Με τον όρο αυτό η Εκκλησία αντιλαμβάνεται την άρνηση μιας συγκεκριμένης αλήθειας , η οποία ανήκει στο θησαυρό της χριστιανικής πίστης.  Οι τοπικές και κυρίως οι Οικουμενικές σύνοδοι καταδίκασαν τις αιρέσεις και διακήρυξαν την ορθή πίστη. Αιτία μιας αίρεσης κυρίως είναι ο πόθος για προβολή , ο εγωϊσμός ,η άγνοια και η αμάθεια , η στήριξη των απόψεων σε ατομικές γνώμες , αλλά και η αντίδραση σε ένα ασφυκτικό θρησκευτικό ή πολιτικό καθεστώς .

38.Ποιόν χαρακτηρίζουμε « ετερόδοξο » ;

               Ετερόδοξος είναι αυτός που ανήκει στην ίδια θρησκεία π.χ. Χριστιανισμό , αλλά σε διαφορετική Εκκλησία –ομολογία . Γιά παράδειγμα για ένα Ρωμαιοκαθολικό Χριστιανό , ένας Χριστιανός της Αγγλικανικής Εκκλησίας  ή ένας  Χριστιανός Ορθόδοξος,  είναι ετερόδοξος .

39.Τί εννοούμε με τον όρο « αμαρτία »;

             Αμαρτία χαρακτηρίζεται σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση , το να υπερβεί κάποιος την ηθική τάξη που ορίζει ο Θεός και είναι σταθερά αποτυπωμένη στο Δεκάλογο. Κατά την ερμηνεία της βίβλου και ιερών κειμένων άλλων θρησκειών, αμαρτία είναι το να θέλει κάποιος με τις δικές του δυνάμεις να φτάσει το Θεό. Στην αρχαία Ελλάδα αυτό το ονόμαζαν  «ύβρι».  Στο Χριστιανισμό οι αμαρτίες εξαλείφονται με την ενσυνείδητη εξoμολόγηση , ενώ η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία χωρίζει τις αμαρτίες σε αφέσιμες (αυτές που συγχωρούνται) και σε θανάσιμες δηλαδή σε αυτές που δεν συγχωρούνται και επιφέρουν αιώνια καταδίκη, μια άποψη που είναι λανθασμένη γιατί σύμφωνα με την ιερά αγιοπατερική μας παράδοση «και η μεγαλύτερη αμαρτία δεν μπορεί να νικήσει την αγάπη του Θεού».  

40.Τι εννοούμε με τον όρο « λατρεία »;

            Λατρεία: περιεκτικός όρος που περιγράφει όλες τις δραστηριότητες ή τρόπους συμπεριφοράς, που ακολούθησαν οι άνθρωποι σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις εποχές γιά να τιμήσουν ό,τι θεωρούσαν θεϊκό και υπερφυσικό.  Οι λατρείες διακρίνονται σε ιδιωτικές και επίσημες και σχετίζονται άμεσα με ιερά αντικείμενα τα οποία είτε είναι εικόνες ή ειδώλια ή λείψανα ή ιερά σύμβολα που παραπέμπουν σε μια θεότητα ή σε μια υπερβατική κατάσταση .

-22-

                  Στον Χριστιανισμό λατρεία είναι όλες οι πράξεις τιμής, παράκλησης και ευχαριστίας με τις οποίες ο πιστός δίνει την ευσεβή «απάντησή» του στο λόγο του Θεού.

Στη θεία λατρεια περιλαμβάνονται και τα επτα Μυστήριατα οποία μπορούν να τελούν μόνο οι πρεσβύτεροι και οι επίσκοποι. Η λατρεία συνοδεύεται  πολλές φορές από κινήσεις ταπείνωσης όπως γονυκλισίες , κεφαλοκλισίες κ.λ.π.

41.Τί εννοούμε μέ τον όρο « λύτρωση »;

                   Η λύτρωση  όταν αναφέρεται στη θρησκεία , σημαίνει πάνω απ’ όλα την απελευθέρωση από την ενοχή και τη σωτηρία από το θάνατο. Οι ελπίδες γιά τη σωτηρία αποτελούν χαρακτηριστικό γιά το είδος εκείνο των θρησκειών , στο κέντρο των οποίων βρίσκεται ένας  σωτήρας , ένας μεσσίας , ένας λυτρωτής . Στο Χριστιανισμό η λύτρωσή μας σχετίζεται άμεσα με την Θυσία του Χριστού , και τη δυνατότητα μας να ξαναζήσουμε αιώνια .

                               

       

-23

Συμπερασματικές παρατηρήσεις

            ΄Ολες οι θρησκευτικές εμπειρίες της ανθρωπότητος , έχουν θετικά και αρνητικά στοιχεία. Κριτήριο για την αξιολόγηση και αποδοχή των διαφόρων θρησκευτικών εμπνεύσεων και αρχών γιά τους χριστιανούς παραμένει ο Ιησούς  Χριστός, ο Λόγος του Θεού , ο Οποίος ενσαρκώνει την αγάπη του Τριαδικού Θεού. Το μήνυμα της αγάπης που έχει  φέρει, συνεχίζεται μέσα στην Εκκλησία [ γι΄αυτό και ορθά έχει ειπωθεί ότι ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία, γιατί δεν αναζητά το Θεό, αλλά Αποκάλυψη και Εκκλησία, γιατί ο ίδιος ο Τριαδικός Θεός αποκαλύφθηκε στον κόσμο «διά Ιησού Χριστού»].

           

              Ενώ η χριστιανική στάση είναι αυστηρά κριτική απέναντι στα άλλα θρησκεύματα, ως συστήματα και οργανικές ενότητες, εμείς οι χριστιανοί οφείλουμε να σταθούμε με πολλή κατανόηση , σεβασμό και αγάπη μπροστά στους ανθρώπους που ζουν στο κλίμα των διαφόρων θρησκειών και ιδεολογιών.  Το ανθρώπινο πρόσωπο, ακόμα κι αν οι θρησκευτικές αντιλήψεις και πεποιθήσεις του είναι εσφαλμένες, δεν έχει χάσει τη θεία προέλευσή του, έχει δημιουργηθεί κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Θεού και έτσι κάθε άνθρωπος είναι αδελφός μας.

           

                Ας μας επιτραπεί να πούμε : ΄Ολοι οι άνθρωποι έχουν κάποια σχέση με το Θεό, εφόσον δέχονται ορισμένες ακτίνες της δόξης του που αγκαλιάζουν το σύμπαν, εφόσον δέχονται ορισμένες ενέργειες του Αγίου Πνεύματος, ενέργειες ζωής, αγάπης και αλήθειας.

       

              Ο κόσμος ποθεί έναν ζωντανό Χριστιανισμό, που θα δίνει μαρτυρία για το μυστήριο της αγάπης της Αγίας Τριάδος, ποθεί τη βαθιά μεταμόρφωση της ανθρώπινης ύπαρξης και της κοινωνίας με την παγκόσμια πραγματικότητα της αγάπης .  

                                                                                       Χρήστος Καραβίας

                                                                                                                                                        Φοιτητής θεολογίας  .

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ  ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ

ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ

     

Aπαντήσεις στις ερωτήσεις των κατασκηνωτών μας.

π

Γραπτό Θείο Κύρηγμα – Κυριακή 30 Αυγούστου 2020 – ΙΒ’ Ματθαίου

                          Κυριακή σήμερα αδελφοί μου, ημέρα του Κυρίου. Προσήλθαμε στον Ναό για να τελέσουμε την κοινή μας λατρεία , την Θεία Λειτουργία.  Να γίνουμε ένα με τον Χριστό , κοινωνώντας το Σώμα και το Αίμα Του. Να γίνουμε ένα μεταξύ μας . Ο Χριστός , οι Άγιοι , οι ζώντες και οι κεκοιμημένοι- με το σύνδεσμο της θεϊκής Αγάπης.  Κλήρος και λαός να ευχαριστήσουμε το Θεό για τα εγκόσμια και υπερκόσμια αγαθά Του και να εορτάσουμε -όπως κάθε Κυριακή-  την Ανάσταση του Χριστού που έγινε η απαρχή και της δικής μας ανάστασης και της αιώνιας ζωής. 

Διότι Χριστιανός που δεν προσδοκά την ανάσταση των νεκρών ή τη θεωρεί παραμύθι δεν είναι χριστιανός. Χριστιανός που δεν πιστεύει στην αιώνια ζωή , ας αναζητήσει βαθειά μέσα του το «γιατί». Από αυτή την αναζήτηση ξεκινούν όλα. Κυρίως ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την ύλη και το πώς την διαχειριζόμαστε.

Ακούσαμε  προ ολίγου την διδακτική διήγηση με τον πλούσιο νέο που δεν μπόρεσε να απαλλαγεί από την σκέψη και την επήρεια θα λέγαμε του πλούτου.  Το ερώτημα που προκύπτει είναι συγκλονιστικό: Με  ποιά εφόδια φεύγει ο άνθρωπος από τον κόσμο αυτό; Ναι μεν όσα έχει τον βοηθούν να ζήσει άνετα και να κατακτήσει τους στόχους του, ως ένα βαθμό φυσικά. Αλλά τί από όσα αποθήκευσε και συγκέντρωσε στη γη, θα πάρει μαζί του μετά θάνατον; Ας κατανοήσουμε επίσης πως φυλάργυρος  είναι όχι μόνο ένας πλούσιος που λατρεύει το χρήμα , αλλά και ο κάθε άνθρωπος φτωχός η πλούσιος που συνδέει την ευτυχία του και την επιτυχία του με το χρήμα και την ύλη. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν είναι Χριστιανός αλλά ειδωλολάτρης γιατί αντί για το Θεό λατρεύει – ηθελημένα ή αθέλητα – τον μαμωνά. Κάνει το χρήμα αυτοσκο. Γίνεται υποχείριο σε κάτι άψυχο , ο έμψυχος και λογικός άνθρωπος . Πόσο άδικο και παράλογο! Ο πλούτος, λοιπόν , όχι από μόνος του αλλά  η απληστία, η φιλαργυρία, το πώς θα αποκτήσει περισσότερα, χωρίς ίχνος φιλανθρωπίας ,  έχουν  αποτέλεσμα να μένει ο άνθρωπος  ανικανοποίητος πάντοτε, να ζει με το διαρκές άγχος και  με την ισόβια μέριμνα της ύλης που προσφέρει μόνο μια ψευδαίσθηση ευτυχίας και σιγουριάς. Ο εξαρτημένος από το χρήμα είτε το έχει είτε το προσδοκά δεν είναι ελεύθερος , γίνεται απάνθρωπος και εγκλωβισμένος στη μοναξιά του. Αλήθεια πόσους φτωχούς θα μπορούσε να βοηθήσει από την μεγάλη σοδειά του -αν είχε αγάπη μέσα του- ο πλούσιος της παραβολής; Πόσο ανάλαφρος θα άφηνε αυτόν τον κόσμο την ώρα του θανάτου του; ενώ τώρα  πνίγεται στις βιοτικές μέριμνες και παλεύει με τους δαίμονες την ώρα του θανάτου ,  που απαιτούν δικαιωματικά να πάρουν την ψυχή  «Αν δεις κάποιον να γίνεται πλούσιος χωρίς να το αξίζει, μην τον καλοτυχίσεις, μην τον ζηλέψεις, μην τα βάλεις με τη θεία πρόνοια. Μην αισθανθείς ότι αδικείσαι και κυρίως  μη νομίσεις ότι γίνεται τίποτα στον κόσμο τούτο τυχαία και άσκοπα»  ,  μας διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στο λόγο του «περί πλούτου και φτώχειας» «Για ποιό λόγο, άνθρωπέ μου,» συνεχίζει ο Ιερός Πατήρ της Εκκλησίας μας, «ο πλούτος σου φαίνεται σπουδαίο πράγμα; Αναμφίβολα γιατί σου αρέσουν οι σπάταλες απολαύσεις, γιατί ευχαριστιέσαι όταν σε θαυμάζουν ή σε ζηλεύουν οι άλλοι, γιατί μπορείς με τα χρήματά σου να κάνεις κακό στους εχθρούς σου και, τέλος, γιατί όλοι σε φοβούνται για τη δύναμη που σου δίνει ο πλούτος. Ναι, γι’ αυτές τις τέσσερις αιτίες κυνηγάς τα λεφτά, για την ηδονή, την κολακεία, την εκδίκηση και το φόβο. ‘Αλλη αιτία δεν υπάρχει. Γιατί, συνήθως, ο πλούτος ούτε πιο σοφό κάνει τον άνθρωπο ούτε πιο συνετό ούτε πιο καλό ούτε πιο φιλάνθρωπο. Καμιάν αρετή δεν μπορεί να φυτέψει μέσα στην ψυχή μας ο πλούτος. Απεναντίας μάλιστα, αν βρει μερικές αρετές, τις ξεριζώνει, για να φυτέψει μέσα μας τις αντίστοιχες κακίες».

 

Τα σοφά αυτά λόγια του Ιερού Χρυσοστόμου , μας βοηθούν να κατανοήσουμε το πραγματικό μας συμφέρον που είναι ο πλούτος της Αγάπης του Θεού. Να μη μισήσουμε τον υλικό πλούτο, γιατί είναι δώρο θεϊκό. Να μισήσουμε την πλεονεξία που φωλιάζει στην ψυχή μας και μας κάνει απάνθρωπους και στην ουσία άπιστους και άθεους. Η πλεονεξία και η απερισκεψία του ανθρώπου ευθύνεται για όλες τις κοινωνικές αδικίες, για τους πολέμους , για την οικονομική κρίση , για την οικολογική καταστροφή. Η διαστρέβλωση του Νόμου της Αγάπης και του ευαγγελικού πολιτισμού  έχουν ως  υπαίτιο τον φίλαυτο και άφρονα άνθρωπο κάθε εποχής.   Ο πλούτος όμως είναι στα χέρια των λίγων και οι περισσότεροι από μας τουλάχιστον οικονομικά ανήκουμε στους αδικημένους παρά στους αδικούντες. Πώς πρέπει ως χριστιανοί να διαχειριστούμε αυτή την ανισότητα; 

Ας μας δώσει την απάντηση και πάλι ο Ιερός Χρυσόστομος , κατακλείοντας           το λόγο του «περί πλούτου και φτώχειας» :

«Όταν, λοιπόν μας αδικούν , όταν χάνουμε περιουσίες και χρήματα, να μην ταραζόμαστε, αλλά να λέμε: “Ας είναι δοξασμένος ο Θεός, και θα βρούμε πλούτο πολύ μεγαλύτερο”. Όσο θα ωφεληθούμε μ’ αυτόν μόνο το λόγο, δεν θα ωφεληθούμε ούτε αν ξοδεύουμε ό,τι έχουμε σε αγαθοεργίες, ούτε αν γυρίζουμε παντού αναζητώντας φτωχούς, για να τους βοηθήσουμε, ούτε αν σκορπάμε τα λεφτά μας για να προσφέρουμε φαγητό στους πεινασμένους. Γι’ αυτόν το λόγο δεν θαυμάζω τόσο τον Ιώβ, επειδή είχε το σπίτι του ανοιχτό σ’ εκείνους που χρειάζονταν βοήθεια, όσο γιατί με ευχαριστία και δοξολογία του Θεού χειρίστηκε την απώλεια των αγαθών του. Όποιος μπορέσει, όταν δοκιμάσει συμφορά, να πει ειλικρινά και αγόγγυστα ό,τι είπε ο Ιώβ, «Ο Κύριος μου έδωσε όσα είχα, ο Κύριος μου τα πήρε» (Ιώβ 1:21), μόνο για το λόγο τούτο θα ανακηρυχθεί δίκαιος μαζί με τον Ιώβ και θα σταθεί ένδοξος κοντά στον Αβραάμ. Και ο μεν Ιώβ, χάρη στη θεάρεστη στάση του, πήρε πίσω διπλά εκείνα που είχε χάσει. Εσύ, όμως, όχι μόνο διπλά και τριπλά, μα εκατονταπλάσια θα τα πάρεις όλα, αν υπομείνεις με πνευματική γενναιότητα τις συμφορές, και, το σπουδαιότερο, θα κληρονομήσεις την αιώνια ζωή, την οποία εύχομαι ν’ απολαύσουμε όλοι μας, με τη χάρη του Κυρίου».   Αμήν! 

π.Χ.Κ.

 

 

Γραπτό Θείο Κύρηγμα – Κυριακή 23 Αυγούστου 2020 – Λουκ 10

Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοί ους εθήλασας

 

Κάποια γυναίκα, αγαπητοί αδελφοί μου , φωτισμένη από το Άγιο Πνεύμα , όπως προ ολίγου ακούσαμε στο ευαγγέλιο , σήμερα εορτή της Αποδόσεως της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μια άσημη γυναίκα , που ούτε το όνομά της δε μας είναι γνωστό, είπε αυτή την τελευταία προφητεία για την Παναγία μας ενώπιον του Υιού και Θεού της,  Ιησού Χριστού. Είναι αξιομακάριστη και ευλογημένη , είπε , η κοιλία η οποία σε δέχτηκε ως βρέφος και οι μαστοί που έθρεψαν εσένα , τον τροφέα πάσης της κτίσεως. Καί όντως επαληθεύτηκε αυτό που είπε : Η Παναγία μας είναι αυτή την οποία μακαρίζουν πάσαι αι γεναιαί, που την επικαλείται άπαν το γένος των χριστιανών, που την δοξάζουν οι στρατιές των αγγέλων , που την τρέμει το τάγμα των δαιμόνων και φρίττει στο άκουσμα του Αγίου ονόματός της. Η Θεοτόκος είναι αυτή για την οποία  χιλιάδες χρόνια πριν την ενανθρώπιση του Ιησού Χριστού μίλησαν με ακρίβεια και παραστατικότητα οι Προφήτες ,ονομάζοντάς την χρυσή στάμνο που μέσα της έχει το μάνα , τον Χριστό. Ράβδο του Ααρών την βλαστήσασα,  εννοώντας την γέννηση του Χριστού από μητέρα Παρθένο. Την ονόμασαν ακόμη  πύλη που οδηγεί στα άγια των αγίων και είναι πάντα κεκλεισμένη.   Με αυτές  τις αλληγορικές παραστάσεις προσεγγίζεται το ακατανόητο , το ανερμήνευτο μυστήριο της Οικονομίας του Θεού που έστειλε στη γη τον μονογενή του Υιο δια της Θεοτόκου. Και αξίωσε την Μητέρα Του της μεγαλύτερης τιμής  που έλαβε ποτέ άνθρωπος , εξυψώνοντας και τιμώντας τόσο πολύ τη γυναικεία φύση και το ρόλο της μητρότητας. 

                 Όλο το γένος των ορθοδόξων, τιμά την σεβάσμια Κοίμησή της  και την μετάστασή της, διότι  η ιερά παράδοση μας λέει ότι το σώμα της Θεοτόκου δεν βρέθηκε στον τάφο της τρείς ημέρες μετά την ταφή. Ψυχή και σώματι η Παναγία μας βρίσκεται στα δεξιά του Υιού της και διαρκώς του μεταφέρει τα αιτήματά μας. Δέεται για τη σωτηρία όλου του κόσμου.
Σε έναν εξαιρετικού θεολογικού περιεχομένου ύμνο της σημερινής εορτής που θα ακούσουμε μετά το «Εξαιρέτως»  στη θεία  λειτουργία και το οποίο αξίζει ιδιαιτέρως να προσέξουμε , ο ιερός υμνογράφος μας παρουσιάζει εν συντομία  το μέγιστο και ανερμήνευτο θαύμα που συνετελέσθη στο πρόσωπο της Παναγίας: Νικήθηκαν οι όροι και οι νόμοι της φύσεως , μας λέγει , σε Εσενα Παρθένε. Γιατί ενώ ήσουν παρθένος , γέννησες και ενώ γεύτηκες το θάνατο , ζείς , εσύ που παραμένεις μετά τη Γέννηση Παρθένος και μετά το θάνατό ζωντανή.  Σώζε , Σε  παρακαλούμε πάντα Θεοτόκε το γένος των χριστιανών. 

 Ας σταθούμε λίγο στα  δυο κυριότερα  ονόματα της Παναγίας, για να δούμε τη θεολογική τους σημασία και τους λόγους που επεκράτησαν στη γλώσσα της Εκκλησίας. Η Παναγία μας ήδη από την Γ΄Οικουμενική Σύνοδο ονομάζεται   Θεοτόκος διότι εφόσον πιστεύουμε ότι ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε ως Θεός και άνθρωπος ,  Παναγία δεν γέννησε μόνο τον άνθρωπο Χριστό και γι’ αυτό δεν την ονομάζουμε  «Χριστοτόκο» (όπως την οι αιρετικοί)  αλλά αφού γέννησε τον θεάνθρωπο Χριστό-  το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος – γι’ αυτό ονομάζεται Θεοτόκος και Θεομήτωρ  . Επίσης ονομάζουμε την Παναγία Παρθένο και Αειπάρθενο , τονίζοντας ότι ήταν πάντα παρθένος: πριν γεννήσει τον Ιησού Χριστό , την στιγμή που τον Γέννησε και μετά τη γέννηση , αυτό σημαίνει ο όρος αειπάρθενος αεί = πάντα παρθένος . Αυτό συμβολίζεται με τα τρία αστέρια που πάντα αγιογραφούνται στις βυζαντινές εικόνες της Θεοτόκου ένα στην κεφαλή της και δύο στους ώμους της.
Τέλος επίσημη ονομασία της Θεοτόκου είναι ο όρος
Παναγία και Υπεραγία, που δηλώνει ότι ο Θεός την αξίωσε , επειδή έγινε το μέσο για να έρθει ο Χριστός στον κόσμο , να τιμάται και να δοξάζεται περισσότερο και πάνω από όλους τους αγίους και τους αγγέλους , γι αυτό την αποκαλούμε τιμιωτέρα των χερουβίμ και ενδοξοτέρα των Σεραβείμ , στον όρθρο,  την ώρα που ο ιερεύς θυμιάζει- και το θυμίαμα συμβολίζει την ευωδία του Αγίου Πνεύματος,  δια του οποίου η Θεοτόκος κατά τον ευαγγελισμό της η Θεοτόκος συνέλαβε στην κοιλιά της τον Ιησού Χριστό. 

Βλέπουμε λοιπόν  πως , ό, τι αναφέρει η ορθόδοξη θεολογία και Παράδοση για την Παναγία μας , το αναφέρει πάντα σε άμεση σχέση με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού και με την Ενανθρώπιση του , γιατί η Παναγία υπηρέτησε με την καθαρότητα , την ταπείνωση και την υπακοή της  το σχέδιο της Θείας οικονομίας , για τη σωτηρία μας από την καταδυναστεία του διαβόλου και το θάνατο. Η Παναγία μας γεννήθηκε ως άνθρωπος , είχε , όπως όλοι οι άνθρωποι, το πρωπατορικό αμάρτημα, με τον Ευαγγελισμό της όμως την αξίωσε ο Θεός κατά χάριν να μην αμαρτήσει μέχρι την κοίμησή της. Η Παναγία μας , τέλος, δεν έχει καμία σχέση με το ιερό θηλυκό και τη θηλυκή θεότητα , για την οποία πολύς λόγος γίνεται στις μέρες μας.  Η Υπεραγία Θεοτόκος έφυγε από αυτόν τον κόσμο με την ελπίδα της Αναστάσεως που εγκαινίασε με την ανάστασή του ο Υιός και Θεός της.  Πράγματι, μετέχει και αυτή στην αιώνια ζωή και η κοίμησή της ενδυναμώνει και τη δική μας  ελπίδα για την δική μας ανάσταση , που έχει αρχή το θάνατό μας. Γι αυτό  γιορτάζουμε για την κοίμηση της Θεοτόκου και δε λυπόμαστε , γιατί πιστεύουμε ακράδαντα ότι η Παναγία μας είναι κοντά μας, δέχεται τις προσευχές μας και μακαρίζεται από τα παιδιά της στο πέρασμά τον αιώνων

 Κι εμείς, αδελφοί μου αγαπητοί,  είμαστε μακάριοι , δηλ. ευτυχισμένοι και ευλογημένοι που την έχουμε αδιάψευστη προστασία  και αμετάθετη μεσίτρια προς τον Ποιητή και Πλάστη μας! Ας μας αξιώσει ο Θεός με τις σωστικές πρεσβείες της Υπεραγίας Μητέρας του , να γίνουμε μέτοχοι κι εμείς όπως εκείνη  της αιωνίου ζωής και μακαριότητος , περνώντας από το θάνατο στη ζωή και από τη θλίψη και τον πόνο του παρόντος βίου,  στην ατελεύτητη  και πραγματική χαρά του Θεού . ΑΜΗΝ

 

π.Χ.Κ.

Γραπτό Θείο Κύρηγμα – Κυριακή 16 Αυγούστου 2020 – Οσίου Γερασίμου Κεφαλληνίας

Έναν Άγιο της Επτανήσου, τον Θαυματουργό Άγιο της νήσου Κεφαλληνίας, τον άφθαρτο Όσιο Γεράσιμο τον Νέο Ασκητή, τιμά σήμερα η Εκκλησία μας , αγαπητοί αδελφοί. Σε αυτόν θα αφιερώσουμε λίγες απλές σκέψεις σήμερα.  Ο Άγιος Γεράσιμος σύμφωνα με τη παράδοση γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Κορινθίας το 1506. Ο πατέρας του ονομάζονταν Δημήτριος και η μητέρα του Καλή. Ο πατέρας του ανήκε στην βυζαντινή αριστοκρατία, στη μεγάλη οικογένεια των Νοταράδων. Το βαφτιστικό όνομα του Άγιου Γεράσιμου ήταν Γεώργιος. Ό Άγιος Γεράσιμος μεγάλωσε και μορφώθηκε όπως όλα τα αρχοντόπουλα της εποχής. Στα 20 χρόνια του αποφάσισε να πάει στη Ζάκυνθο που ήταν ένα σημαντικό κέντρο των γραμμάτων της εποχής καθώς παρόλη την Ενετική κατάκτηση υπήρχε εκεί ένας αναγεννησιακός αέρας σε αντίθεση με την υπόλοιπη τουρκοκρατούμενη Ελλάδα.

Η βαθιά σχέση του με την ορθόδοξη πίστη, τον κάνει να εγκαταλείψει τη Ζάκυνθο και να ξεκινήσει προσκυνήματα στα σημαντικότερα πνευματικά χριστιανικά κέντρα της εποχής του.  Πρώτος του σταθμός η Κωνσταντινούπολη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο από όπου πήρε και την πατριαρχική ευλογία και αμέσως μετά το Περιβόλι της Παναγίας το Άγιον Όρος. Στο Άγιον Όρος ο Άγιος Γεράσιμος έγινε μοναχός. Δεν γνωρίζουμε σε πια μονή αν και πολλοί υποστηρίζουν ότι έγινε στο μοναστήρι των Ιβήρων και ότι ασκήτηψε στο κελί του Αγ. Βασιλείου στην περιοχή της Καψάλας. Ο Άγιος Γεράσιμος σύμφωνα με τους βιογράφους του έμεινε αρκετά στο Άγιον Όρος και έφυγε όταν αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι στους Άγιους Τόπους, όπου πρέπει να έφθασε γύρω στο 1538. Εκτός από τον Πανάγιο Τάφο, επισκέφτηκε τη Συρία, τη Δαμασκό, το Σινά, την Αντιόχεια, την Αλεξάνδρεια και την έρημο της Θηβαίδας. Ο πατριάρχης στα Ιεροσόλυμα εκτιμά την προσωπικότητα του Γεράσιμου και έτσι τον κρατάει κοντά του και αναλαμβάνει κανδηλανάπτης στον Πανάγιο Τάφο. Στα Ιεροσόλυμα ο Άγιος Γεράσιμος χειροτονείται διάκονος και πρεσβύτερος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Γερμανό με το όνομα Γεράσιμος προς τιμήν του Άγιου Γεράσιμου του Ιορδανίτου. Το 1548 ο Άγιος Γεράσιμος αφήνει τα Ιεροσόλυμα για να ένα ταξίδι στην Κρήτη όπου και έμεινε γύρω στα δύο χρόνια. Από εκεί επιστρέφει στη Ζάκυνθο μετά από ένα ταξίδι προσκύνημα που τον έφερε πιο κοντά στο θεό, μετά από 20 χρόνια.  Στη Ζάκυνθο ο Άγιος Γεράσιμος ασκήτεψε σε μια σπηλιά στον Άγιο Νικόλα Γερακαρίου όπου μέχρι σήμερα οι Ζακυνθινοί την ονομάζουν του Αγίου Γερασίμου. Υπάρχουν αναφορές ότι μπορεί να εφημέρευσε στην εκκλησία του Αγίου Λαζάρου. Την ίδια εποχή αυτή έχει γεννηθεί στη Ζάκυνθο και ο Άγιος Διονύσιος και κάποια παράδοση θέλει να τον έχει βαφτίσει ο άγιος Γεράσιμος. Πάντως το σίγουρο είναι ότι ο Άγιος Διονύσιος επηρεάστηκε από την προσωπικότητα του Άγιου Γεράσιμου που ήταν ήδη πολύ γνωστός στο νησί. Η εποχή της Ενετικής κυριαρχίας είναι δύσκολη και από  άποψη  πίστεως καθώς η καθολική εκκλησία προσπαθεί να αποκτήσει πιστούς από τον ντόπιο πληθυσμό. Ο Άγιος Γεράσιμος αποφασίζει να πάει στη Κεφαλονιά. Ασκητεύει πάλι σε σπήλαιο κοντά στο Αργοστόλι. Στο σπήλαιο έμεινε για 5 χρόνια και 11 μήνες οπότε αποφασίζει να εγκατασταθεί στη περιοχή των ομαλών στους πρόποδες του Αίνου και να ιδρύσει ένα μοναστήρι. 

Εκεί αρχίζουν να συρρέουν οι πιστοί για να ακούσουν τη διδασκαλία του. Στη περιοχή των Ομαλών υπήρχε ένα ερημοκλήσι αφιερωμένο στην κοίμηση της Θεοτόκου το οποίο παραχωρήθηκαν στον Άγιο Γεράσιμο μαζί με τα γύρω κτήματα. Ο Άγιος ιδρύει μοναστήρι με το όνομα Νέα Ιερουσαλήμ με την άδεια και την ευλογία του επίσκοπου του νησιού. Από τότε η φήμη του εξαπλώνεται σε όλο το χριστιανικό κόσμο. Μετά από αίτηση του το πατριαρχείο θέτει η μονή υπό την υψηλή του προστασία. Ο Άγιος Γεράσιμος κοιμήθηκε στις 15 Αυγούστου την ίδια μέρα με την αγαπημένη του Παναγία.  Οι ιερείς ντύνουν τον άγιο με τα άμφια τα οποία φέρει μέχρι σήμερα και μετά από κατανυκτική εξόδιο ακολουθία στην οποία χοροστάτησε ο Επίσκοπος Κεφαλληνίας, ενταφιάζουν το σώμα του Άγιου Γεράσιμου δίπλα και μέσα στον νότιο τοίχο του Ναού. Η πρώτη ανακομιδή του σώματος του Αγίου Γεράσιμου έγινε δύο χρόνια και δύο μήνες μετά την κοίμηση του, στις 20 Οκτωβρίου του 1581. Οι Ενετοί όμως θορυβημένοι από την αφθαρσία του σώματος του ζήτησαν να ταφεί ξανά ώστε να συμπληρωθούν τα 3 χρόνια. Η δεύτερη ανακομιδή του σώματος γίνεται μετά από 6 μήνες και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. 

Γι αυτό το λόγο θεσπίστηκε η κυριώνυμος εορτή του Άγιου Γεράσιμου στις 20 Οκτωβρίου και όχι στις 15 Αυγούστου. Αργότερα όμως οι χριστιανοί γιόρταζαν τη μνήμη του και στην κοίμηση της Θεοτόκου όχι όμως στις 15 ημέρα της Κοιμήσεως  της Θεοτόκου, αλλά στις 16 Αυγούστου. Η ανακήρυξη της αγιότητας του οσίου Γερασίμου έγινε το 1622. Ο Άγιος Γεράσιμος ονομάστηκε νέος ασκητής για να τον ξεχωρίζουν από τον άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη. 

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Ο Όσιος Γεράσιμος έχει από τον Θεό λάβει ιδιαίτερη χάρη κατά των δαιμονίων. Του δόθηκε γιατί κι αυτός όσο ζούσε πολύ αγάπησε τον Χριστό , τόσο πολύ που αψήφησε τις κοσμικές χαρές, τα άφησε όλα στον γλυκύτατο Ιησού, τα έδωσε όλα σε Αυτόν.  Ως πραγματικός μοναχός στην ζωή του δεν είχε τίποτα παρά μόνο τον Χριστό. Και ο έχων τον Χριστό έχει το παν. Γι αυτό οι δαίμονες φρίττουν και τρέμουν το όνομα του Αγίου, επειδή το σώμα του το άφθαρτο είναι όντως σκήνωμα και κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Και όπως ο σεληνιαζόμενος νέος της σημερινής ευαγγελικής περικοπής κατέφυγε για να λυτρωθεί στον Χριστό, έτσι και πολλοί αδελφοί μας που έχουν κυριολεκτικά κυριευτεί σωματικά από τον μισάνθρωπο διάβολο, καταφεύγοντας στην Χάρη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και τις πρεσβείες του Οσίου Γερασίμου, του διώκτου των δαιμόνων ελευθερώνονται από αυτή την τυραννία και υγιείς πλέον δοξολογούν τον Τρισάγιο Θεό και ευχαριστούν τον Άγιο. Ζη Κύριος ο Θεός ! Ζουν και οι Άγιοί Του! Ενεργούν θαύματα και σημεία σε κάθε εποχή και μας παρηγορούν με την ελπίδα της εν Χριστώ αιώνιας σωτηρίας. Ας καταφεύγουμε συχνά και ολοπρόθυμα στη σκέπη τους! Όσιε του Θεού Γεράσιμε, πρέσβευε υπέρ ημών ! Αμήν! 

π.Χ.Κ.

 

Γραπτό Θείο Κύρηγμα – Κυρικακή 9 Αυγούστου 2020 – Θ’ Ματθαίου

                                                   «Και έμβάντων αυτών είς το πλοίον εκόπασεν άνεμος»

 

 

Αγαπητοί μου αδελφοί!  

Ο Κύριος μας, η πηγή της ζωής και το πέλαγος των θαυμάτων , πραγματοποίησε ενώπιον των μαθητών Του ένα ακόμη σημείο, δηλωτικό της επί γης Βασιλείας του Θεού την οποία ο ίδιος εγκαινίασε. Ο Χριστός έκανε πολλά θαύματα. Έκανε θαύματα στους ανθρώπους όπως π,χ. θεράπευσε τον παραλυτικό της Καπερναούμ, τους δέκα λεπρούς, τον υιό της χήρας της Ναίν κ.ά. Έκανε θαύματα με τα οποία μας έδειχνε πτυχές του προσώπου Του, όπως το θαύμα της Μεταμορφώσεως, της Αναστάσεως και της Αναλήψεως. Τέλος έκανε θαύματα επί της αψύχου ύλης, όπως πολλαπλασίασε τους πέντε άρτους καί καταράσθηκε την άκαρπη συκή. Στο σημερινό Εύαγγελικό ανάγνωσμα γαληνεύει τη θάλασσα και κάνει να κοπάσει ο άνεμος.

 

Μετά τον πολλαπλασιασμό των πέντε άρτων ανάγκασε τους μαθητές Του «έμβήναι εις το πλοίον και προάγειν αυτόν είς το πέραν» (Ματθ. 14,22). Αυτός άφού απέλυσε τους όχλους, ανέβηκε στο όρος για να προσευχηθεί. Κατά τη διάρκεια της προσευχής Του το πλοίο δοκιμάσθηκε, γιατί άρχισε σφοδρή θαλασσοταραχή και ήταν «βασανιζόμενον υπό των κυμάτων». Τις πρωϊνές ώρες εμφανίσθηκε κι έλυσε τον τάραχο των κυμάτων. Οι μαθητές είχαν συνηθίσει στην παρουσία του Χριστού. Ήθελε να τους δώσει να καταλάβουν πως πρέπει να είναι στενά συνδεδεμένοι μαζί Του. «Όσω γαρ επετείνετο τα της αγωνίας, ησμένιζον αυτού την παρουσίαν», δηλαδή όσο ανέβαινε ή αγωνία τους, τόσο περισσότερο ήθελαν την παρουσία του Χριστού, γράφει ο ιερός Χρυσόστομος. Σηκώθηκε θύελλα, ο άνεμος αντίθετος, περνούσαν οι ώρες και βοήθεια δεν είχαν από κανέναν.

Ό Κύριος ήθελε να τους δοκιμάσει στην υπομονή. Ήθελε να τους δώσει να καταλάβουν «φέρειν τα συμπίπτοντα γενναίως», να αντιμετωπίζουν με γενναιότητα τους πειρασμούς. Η θαλασσοταραχή ήταν μια εξάσκηση των μαθητών στην υπομονή, στην καρτερία, στην προσευχή. Ό Χριστός, όταν πρόκειται να δώσει σε κάποιον άφθονη χάρη, τον εκπαιδεύει προηγουμένως στους πειρασμούς. Οι Απόστολοι θα κήρυτταν σ όλον τον κόσμο, θα έκαναν πολλά θαύματα, θα τους έδινε ο Χριστός τη δύναμη να κάνουν σημεία και υπερφυσικά γεγονότα, γι’ αυτό και τούς εκπαιδεύει στους πειρασμούς, ώστε να μην απελπισθούν, όταν θα συναντούσαν δυσκολίες και αντιξοότητες, Ή εμφάνιση του Χριστού τις πρωινές ώρες έλυσε τους φόβους των μαθητών και γαλήνευσε τη θάλασσα.

 

Στη ζωή μας υπάρχουν δύο ειδών πειρασμοί. Υπάρχουν πειρασμοί πού ανα-φέρονται στην πίστη. Ό άνθρωπος ολιγοπιστεί απέναντι στο Θεό, έχει λογισμούς βλασφημίας, δεν παραδέχεται τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, αρνείται τα Ιερά μυστήρια, είναι δίψυχος. Επίσης πολεμάται απ την πορνεία και από την υπερηφάνεια και γενικά από τα μεγάλα πάθη. Στους πειρασμούς αυτούς ο άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί να πολεμήσει σωστά. Μόνον με τη βοήθεια του Θεού μπορεί να νικήσει τις καταστάσεις που περιγράψαμε πιο πάνω. Όταν εμφανισθούν τέτοια φαινόμενα στη ζωή μας, λέμε την προσευχή του Χριστού· «μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν» (Ματθ. 6,13). Οι πειρασμοί αυτοί μας χωρίζουν από το Θεό. Κάθε τι πού μας χωρίζει από το Θεό, πρέπει να το διώχνουμε αμέσως.

Αντίθετα υπάρχουν άλλοι πειρασμοί πού μας ωφελούν π.χ. οι πειρασμοί της στερήσεως των υλικών αγαθών, η συκοφαντία εις βάρος μας, οι ονειδισμοί των οικείων και φίλων μας, ή έλλειψη συμπάθειας εκ μέρους των ανωτέρων μας, οι ασθένειες οι ανίατες και βασανιστικές, αλλά και οι άλλες πού πρόσκαιρα μας ταλαιπωρούν κ.ά. Όλοι αυτοί οι πειρασμοί δεν μας κάνουν κακό, όταν τους αντιμετωπίσουμε με το πνεύμα το Ευαγγελικό και τη δύναμη της προσευχής.

 

«Μακάριος ανήρ ος υπομένει πειρασμόν ότι δόκιμος γενόμενος λήψεται τον στέφανον της ζωής» (Ιακ. 1,12), γράφει ό Απόστολος Ιάκωβος στην επιστολή του. Ο ίδιος λέγει πως πρέπει να νιώθουμε χαρά, όταν περιπέσουμε σε πειρασμό. Αυτοί οι πειρασμοί είναι ευεργέτες μας και μάλιστα μεγάλοι, γράφει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος. Κανένας άνθρωπος πού θέλει να αγωνισθεί και να ζήσει ενάρετα, δεν είναι μόνος του στον αγώνα του. Το φορτίο του το σηκώνει ο Θεός και γίνεται ελαφρό.  Εμείς οφείλουμε να πιστεύουμε πως δε θα μας εγκαταλείψει ο Θεός. Δεν ωφελεί να πιστεύουμε στο Χριστό, εάν δεν έχουμε εμπιστοσύνη στο πρόσωπό Του. Πιστεύουμε ακράδαντα πως στο τέλος θα επέμβει ο Θεός στη ζωή μας και θα απαλύνει τους πειρασμούς, εάν δε γογγύσουμε και δε μεμψιμοιρούμε και έχουμε υπομονή.

 

Αδελφοί μου,

Έχουμε πάρει όπλα από  το Θεό πνευματικά, για να πολεμούμε τους πειρασμούς κι όχι να περιπίπτουμε σε ακηδία κι απελπισία. Ας έχουμε, λοιπόν,  στραμμένο συνεχώς το πρόσωπο μας στο πρόσωπο του Χρίστου με πίστη  για να μη βουλιάζουμε στο πέλαγος των καθημερινών πειρασμών της ζωής μας.  Αμήν!

                                                                                                                            

 

π.Χ.Κ.

 

Γραπτό Θείο Κύρηγμα – Κυριακή 2 Αυγούστου 2020 – Η’ Ματθαίου

«Και έφαγον πάντες καί εχορτάσθησαν»


Αγαπητοί αδελφοί! 

Το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων ακούσαμε προ ολίγου από το Ευαγγελικό ανάγνωσμα.  Ας δούμε τι προηγήθηκε του θαύματος αυτού. Μετά το θάνατο του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου ο Χριστός αναχωρεί στην έρημο. Αναχωρεί στην έρημο, για να φυλάξει τον εαυτό Του για τον κατάλληλο καιρό του Σταυρού. Δεν είχε έλθει ακόμη η ώρα για το πάθος Του. Ό άλλος Ευαγγελιστής γράφει πως αναχώρησε στην έρημο για να δώσει την ευκαιρία στους μαθητές Του να ξεκουρασθούν (Μάρκ. 6,31). Ανεχώρησαν σε κάποια έρημο της πόλεως Βηθσαϊδά (Λουκ. 9,10). 
Τα αρνητικά δεδομένα είναι περισσότερα από τα θετικά στο θαύμα των πέντε άρτων.  Ο τόπος ήταν έρημος και δεν υπήρχε κάποια εστία ανεφοδιασμού για τον κόσμο. Ή ώρα ήταν περασμένη· «ή ώρα ήδη παρήλθεν» (Ματθ.Ί4,15), του είπαν οι μαθητές. Τα τρόφιμα, ήταν ελάχιστα. « Η μεν ημέρα κλίνειν ήρξατο, καθώς είπε ο Ευαγγελιστής Λουκάς· αυτοί δε παρέμεναν άσιτοι», δηλαδή η  ήμερα τελείωνε, αλλά αυτοί παρέμειναν άσιτοι, σημειώνει ό Ευθύμιος Ζιγαβηνός. Ο πολύς ο κόσμος είχε αιχμαλωτευθεί από τη διδασκαλία του Χριστού και κανείς δεν τολμούσε να Τον πλησιάσει και να Τον παρακαλέσει για φαγητό. Προσήλθαν όμως οι μαθητές και Του ζήτησαν να τελειώσει τη διδασκαλία, για να μπορέσουν οι άνθρωποι να ψάξουν να βρουν κάτι να φάνε. Κατά την Αγία Γραφή «ου λιμοκτονήσει Κύριος ψυχήν δικαίαν» (Παροιμ. 10,3), δηλαδή ο Κύριος δεν θα αφήσει να πεθάνει από την πείνα η ψυχή πού είναι δίκαιη. 

Ό Χριστός είχε αποφασίσει να τους θρέψει με τον παράδοξο αυτό τρόπο, αλλά περίμενε να Του το ζητήσουν να μη φανεί πως κάνει θαύματα προς εντυπωσιασμό. Άφησε να πεινάσουν υπερβολικά, προκειμένου να λάβουν μεγαλύτερη αίσθηση του θαύματος. Πρίν κάνει το θαύμα προσευχήθηκε στον Πατέρα Του· «αναβλέψας εις τον ουρανόν ευλόγησεν» (Ματθ. 14,19). Εδώ βλέπουμε το μυστήριο της ενσάρκου οικονομίας, δηλαδή ό Χριστός ήταν τέλειος άνθρωπος, γι’ αυτό και προσεύχεται όπως κάνουν όλοι που έχουν την ανθρώπινη φύση. Μετά προσευχήθηκε στον Πατέρα Του», λέγει ό Ιερός Χρυσόστομος, για να δώσει να καταλάβουν όλοι πως δεν είναι αντίθεος, αλλά έχει την προέλευση Του από το Θεό «και ότι ίσος εστί», δηλαδή είναι ίσος με το Θεό Πατέρα. Ό Μωϋσής στην έρημο παρακάλεσε το Θεό κι έδωσε στους Ισραηλίτες το μάννα ανάλογα με την ανάγκη, πού είχαν, όπως κι ό Ηλίας έδωσε στη χήρα γυναίκα στα Σάρεπτα της Σιδώνας το λάδι και το αλεύρι μόνον για τον καιρό του λιμού, ενώ ό Κύριος πολλαπλα-σίασε τους πέντε άρτους χωρίς φειδώ, με αποτέλεσμα να έχουν περισσεύματα «δώδεκα κοφίνους πλήρεις» (Ματθ. 14,20).
Στους μαθητές του δίνει τους άρτους, για γα τους μοιράσουν στο πλήθος, για να θυμούνται μόνιμα και συνεχώς το θαύμα. Ακόμη τους δίνει τους άρτους, για να μη νομισθεί πως κατά φαντασία θαυματούργησε. Τα περισσεύματα είναι δείγματα ατράνταχτης αλήθειας. Το θαύμα των πέντε άρτων είναι σύμβολο και της θείας Ευχαριστίας. Ή θεία Ευχαριστία είναι ο ουράνιος άρτος των ανθρώπων. Ακόμη μπορεί οι άρτοι να συμβολίζουν και τα πολλά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Ό Κύριος τρέφει το λαό Του και την Εκκλησία Του με τον εαυτό Του. Ό Χριστός είναι ο ζωοποιός άρτος.

 

 Πολλοί διαβάζοντας το θαύμα των πέντε άρτων ίσως κάνουν σκέψεις πως ο Χριστός πρέπει να λύσει το κοινωνικό πρόβλημα των ανθρώπων πού συνδέεται με τις βιοποριστικές τους ανάγκες κατά τρόπο μαγικό. Κάπως έτσι πίστευαν και οι άνθρωποι της εποχής Του (Ίωάν. 6,26). Νόμιζαν πώς ο Χριστός θα έκανε κάθε μέρα το ίδιο θαύμα και θα τους απάλλασσε από την εργασία. Ό Χριστός δεν περιφρονεί τα υλικά αγαθά, αλλά τα ιεραρχεί. Πρώτα είναι η βρώση η μένουσα και μετά η πρόσκαιρη. Πρώτα βάζει την πνευματική καλλιέργεια του ανθρώπου και μετά τα υλικά αγαθά. Ή αγχώδης μέριμνα κι η επίμονη προσπάθεια για την απόκτηση των αγαθών πού παρέρχονται, είναι ανώφελες για την ψυχοσωματική μας σωτηρία

 

Αγαπητοί αδελφοί,

Ή Εκκλησία ενδιαφέρεται το ίδιο για τις υλικές ανάγκες του ανθρώπου, αλλά βάζει μια σειρά στις απαιτήσεις μας. Δεν πρέπει ποτέ να προηγούνται των πνευματικών ενδιαφερόντων μας τα υλικά. Πρώτα δίδαξε ο Χριστός τον όχλο και μετά τους έδωσε ψωμί να φάνε. Τον άνθρωπο οφείλει να τον διακατέχει ή αγωνία μήπως χάσει τον σύνδεσμό του με το Χριστό, που είναι ο ζωοποιός άρτος κι όχι η επιθυμία να αποκτήσει πολλά εφήμερα αγαθά.
Να θεωρούμε τον εαυτό μας πλούσιο, όταν αρκούμεθα στα αναγκαία κι έχουμε τον Χριστό επιούσιο άρτο στη ζωή μας.  Τότε όντως είμαστε πλούσιοι. 

π.Χ.Κ.

Νέο Ιερό Παρεκκλήσιο Αγίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου

Με ιδιαίτερη χαρά λειτουργήσαμε σήμερα για πρώτη φορά στον καινούριο εκκλησάκι  που αφιερώσαμε στην Οσία Μητέρα ημών Ειρήνη Ηγουμένη της Μονής Χρυσοβαλάντου που τιμάται σήμερα 28 Ιουλίου η Ιερά της Μνήμη,  σύμφωνα με επιθυμία της οικογένειας Χρίστου  και Ελένης Σαράντου οι οποίοι είναι και οι κτήτορες του ναού.
Η ανέγερση ενός Ιερού Ναού είναι έργο σπουδαίο και αξιέπαινο . Δηλώνει την πίστη μας στην Ορθόδοξη Εκκλησία και την ευλάβειά μας προς τον Τριαδικό Θεό και τους Αγίους μας. Με τον εγκαινιασμό του χώρου του Ναού είτε με την επίσημη τελετή των Εγκαινίων που τελεί ο Επίσκοπος συνήθως σε ναούς που το μέγεθός τους το επιτρέπει και η ξεχωριστή Αγία Τράπεζα στην οποία τοποθετούνται Άγια Λείψανα, είτε με τον αγιασμό και τα θυρανοίξια σε μικρούς ναούς και την τέλεση της πρώτης θείας Λειτουργίας, ο χώρος αυτός πλέον είναι αφιερωμένος αποκλειστικά στην Λατρεία του Θεού, παύει να είναι ιδιωτικός χώρος και γίνεται δημόσιος χώρος θείας λατρείας και ανήκει συνήθως στην ενορία την οποία ανήκουν και οι κτήτορές του. Αυτό γίνεται για να έχει την ευθύνη και την μέριμνα ο εφημέριος για την όσο γίνεται τακτική τέλεση της θείας Λειτουργίας και άλλων ιερών ακολουθιών και της ετήσιας Πανηγύρεως με την ευλογία πάντοτε του τοπικού επισκόπου και τον προγραμματισμό της ενορίας προς ψυχική ωφέλεια των πιστών.
Ιερώτατο, λοιπόν, και σπουδαιώτατο έργο η ανέγερση κάθε νέου Ιερού Ναού, μικρού ή μεγάλου. Είναι μια πράξη δημιουργική και πνευματικά καρποφόρα με την προϋπόθεση πως αυτός ο Ιερός χώρος δεν θα χρησιμεύει μόνο για να προσκυνούμε και να ανάβουμε το κεράκι μας αλλά μέσα σε αυτόν θα προσευχόμαστε με ευλάβεια, θα τελούμε τις ιερές Ακολουθίες και τα Ιερά Μυστήρια και θα κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Σταυρωθέντος και Αναστάντος Χριστού!

Θερμά συγχαρητήρια στου κτήτορες του Νέου Ναού αυτού της Αγίας Ειρήνης και νέου  παρεκκλησίου του
ιερού Μητροπολιτικού μας  ναού Τιμίου Προδρόμου Κρανιδίου !
Να έχουν την ευλογία του Θεού και τις πρεσβείες της Αγίας Ειρήνης! Άξιοι! Τούτον τον Οίκον στερέωσον Κύριε!   

Κείμενο Παρακλητικού κανόνος Προφήτου Ελισσαίου

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΕΛΙΣΣΑΙΟΝ

Ψαλλομένη εἰς τὸ ἐξωκκλήσιον τοῦ Προφήτου , ἐν Κρανιδίῳ.

Ἐγράφη ἐν Κρανιδίῳ τὴν 14ην Ἰουνίου 2010 – Μνήμη τοῦ Προφήτου Ἐλισσαίου – ὑπὸ τοῦ π. Χριστοφόρου Καραβία.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΕΛΙΣΣΑΙΟΝ

– Ψαλλομένη εἰς τὸ ἐξωκκλήσιον τοῦ Προφήτου , ἐν Κρανιδίῳ. –

Ὁ ἱερεὺς : Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς …

Ὁ Ἀναγνώστης : Ἀμήν.

Ὁ ῥμβ΄ (142) Ψαλμὸς
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου• καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος• καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι.

ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τὸ πνεῦμά μου• μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. ἀκουστὸν ποίησόν μοι τὸ πρωῒ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοὶ ἤλπισα• γνώρισόν μοι,
Κύριε, ὁδόν, ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου• ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρὸς σὲ κατέφυγον. δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου• τὸ πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου• καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολεθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σού εἰμι.
Εὐθὺς ψάλλομεν.
Ἦχος δ΄

Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν• εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. (Τετράκις)

Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Τὸν τῆς Χριστοῦ μεγαλωσύνης Προφήτην καὶ Ἠλιού τὸν μαθητὴν τὸν πιστώτατον, τὸν Ἐλισσαῖον ἅπαντες ὑμνήσωμεν πιστοὶ. Οὗτος γὰρ ἐν θαύμασι τὴν Θεοῦ παρουσίαν ἔθνεσιν ἐκήρυξεν καὶ συγκόπτων τῷ λόγῳ τῆς ἀσεβείας δένδρον τὸ σαπρόν, τῆς ἀληθείας τὸν σπόρον ἐφύτευσεν .

Δόξα Πατρὶ . Ἦχος δ’
Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, ἄνωθεν καταπέμψας, Ἐλισσαίῳ τὴν χάριν, νόσους ἀποδιώκει, καὶ λεπροὺς καθαρίζει• διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.

Καὶ νῦν . Θεοτοκίον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Οὐ σιωπήσωμεν ποτὲ Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων, τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ· σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ἀναγνώστης

Ν΄ (50) Ψαλμός.

Ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἐλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος των οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με.
Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διὰ παντὸς.
Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε.
Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου.
Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι.
Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καὶ καθαρισθήσομαι πλυνεῖς με καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι.
Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα.
Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον.
Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοὶ ὁ Θεὸς καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου.
Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ Πνεῦμα σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ.
Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με.
Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσιν.
Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεὸς, ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου.
Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου.
Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν ἔδωκα ἂν ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις.
Θυσία τῷ Θεῷ, πνεῦμα συντετριμμένον΄ καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει.
Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιὼν, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ.
Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα.
Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους, καὶ ἐλέησόν με ὁ Θεός.

Εἴτα ψάλλομεν τὸν Κανόνα

Ὠδὴ α΄ Ἦχος πλ. δ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Ὑγρὰν διοδεύσας ὡσεὶ ξηράν, καὶ τὴν Αἰγυπτίαν, μοχθηρίαν διαφυγών, ὁ Ἰσραηλίτης ἀνεβόα· τῷ λυτρωτῇ καὶ Θεῷ ἡμῶν ᾄσωμεν».

Προφῆτα τοῦ Θεοῦ πρεσβεῦε ὑπὲρ ἡμῶν.

Προφῆτα Κυρίου θαυματουργὲ, μάκαρ Ἐλισσαῖε, τοὺς προστρέχοντας εὐλαβῶς τῷ θείῳ ναῷ σου νῦν παράσχου τῶν πρεσβειῶν σου τὴν χάριν τὴν ἄφθονον.

Μαθητὴς ὑπάρχων τοῦ Ἡλιού καὶ αὐτοῦ τὴν χάριν διπλῆν ἔχων, πᾶσιν ἡμῖν τοῖς τὴν θείαν μνήμην σου τελοῦσιν, τῶν νοσημάτων χορήγησον ἴασιν.

Δόξα πατρί.

Τὸν νόμον Κυρίου ἔχων σοφὲ ἐν τῇ βιοτῇ σου ὥσπερ λύχνον ἀειλαμπῆ, ἐκήρυττες πᾶσι τοῖς ἀνθρώποις τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρίαν καὶ λύτρωσιν.

Καὶ νῦν .

Πολλοῖς συνεχόμενος πειρασμοῖς, μερίμναις τοῦ βίου καὶ ἀπάταις τῶν ἡδονῶν, πρὸς σὲ καταφεύγω Θεοτόκε· πρὸς σωτηρίας λιμένα μὲ ὅρμισον.

Ὠδὴ γ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Οὐρανίας ἁψῖδος, ὀροφουργὲ Κύριε, καὶ τῆς Ἐκκλησίας δομῆτορ, σὺ μὲ στερέωσον, ἐν τῇ ἀγάπῃ τῇ σῇ, τῶν ἐφετῶν ἡ ἀκρότης, τῶν πιστῶν τὸ στήριγμα, μόνε φιλάνθρωπε».

Σῶν θαυμάτων τὰ πλήθη ἐπιχειρῶν Ἅγιε ἵνα ἐξυμνήσω εὑρίσκονται ἀναρίθμητα, διό μοι δώρησον τὸν φωτισμόν σου Προφῆτα καὶ τῆς μετανοίας τὸ θαῦμα τὸ μέγιστον.

Σύ τῆς χήρας τὸ ἔλαιον πληθύνων ἐν θαύματι, ἔπαυσας Προφῆτα τὴν ἔνδειαν καὶ τὴν στέρησιν τῶν δύο τέκνων αὐτῆς· κάμε πενόμενον σῷζε, χορηγῶν μοι πάντοτε τροφὴν οὐράνιον.

Δόξα Πατρί.

Τῶν ὑδάτων ὁ τρέψας τὴν βλαπτικὴν σύστασιν καὶ μεταποιήσας δι΄ ἅλατος εἰς ἰάματα· οὕτω μετάβαλε, προφητικῇ σου δυνάμει, λογισμῶν μου σύστασιν ἅλατι χάριτος.

Καὶ νῦν.

Χορηγὸν τῶν θαυμάτων καὶ τῆς ζωῆς ἔχοντα σὺ τὴν ἐξουσίαν Παρθένε ἐκυοφόρησας . Διὰ τοῦ τόκου σου, πάντες εὑρήκαμεν Κόρη τὴν ὁδὸν τὴν ἄγουσαν εἰς τὸν Παράδεισον.

Διάσωσον ἀπὸ κινδύνων τοὺς δούλους σου ὦ Ἐλισσαῖε Προφῆτα , καὶ καταξίωσον πάντας θεάσασθαι, τὴν ἄφθιτον δόξαν τήν τοῦ Κυρίου.

Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν καί ἲασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Εἶτα μνημονεύει ὁ Ἱερεύς δι΄ οὕς ἡ παράκλησης γίνεται καί ἐν συνεχειᾳ ψάλλομεν :

Κάθισμα
Ἦχος β΄ Τά ἄνω ζητῶν

Ὑμνοῦντες τὰ σὰ Ἐλισσαῖε κατορθώματα, θαυμάτων πληθὺν καὶ χάριτος τὸ μέγεθος, ἣν αἰτήσας θερμῶς, διπλῆν θεόφρον ἔλαβες παρὰ τοῦ διδασκάλου τοῦ σοῦ, χαρίτωσον καὶ ἡμᾶς, σὲ ἱκετεύομεν .

Ὠδὴ δ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Εἰσακήκοα Κύριε, τῆς οἰκονομίας σου τὸ μυστήριον, κατενόησα τὰ ἔργα σου, καὶ ἐδόξασά σου τὴν Θεότητα».

Τῆς θανάτου δυνάμεως σὺ τὸν καθαιρέτην λαμπρῶς ἐκήρυξας, καὶ υἱὸν τῆς Σωμανίτιδος, τῇ Αὐτοῦ δυνάμει ἐξανέστησας.

Τὴν τροφὴν τὴν πρὸς θάνατον πάντας ὁδηγοῦσαν, σύ μετεποίησας, δι΄ ἀλεύρου τῆς προσμίξεως, ἐλεῶν Προφῆτα τοὺς συνδούλους σου.

Δόξα Πατρὶ .

Ἁπαλῶν ἐξ ὀνύχων τὸν Θεὸν ἀγαπήσας Προφῆτα Τίμιε, ἐνετρύφησας χαρίσματι εἰς Αὐτοῦ ἀπόῤῥητα μυστήρια.

Καὶ νῦν .

Μυστηρίων μυστήριον καὶ θαυμάτων θαῦμα ἀπερινόητον, πῶς καὶ τίκτεις τὸν Θεὸν ἡμῶν καὶ Παρθένος μένεις Παναμώμητε.

Ὠδὴ ε΄. Ὁ Εἰρμός.

«Φώτισον ἡμᾶς, τοῖς προστάγμασί σου, Κύριε, καὶ τῷ βραχίονί σου τῷ ὑψηλῷ, τὴν σὴν εἰρήνην, παράσχου ἡμῖν, φιλάνθρωπε».

Λέπρας τὴν φθορὰν θεραπεύσας Ἐλισσαῖε ποτὲ, τὸν ἀσεβῆ ἐπαιδαγώγης Γιεζήν, διά τῆς αὐτῆς ἀσθενείας, δικαιώτατε.

Λέπρᾳ τὴν ψυχὴν ἀσθενοῦσαν μου, θεράπευσον, τούς τοῦ πλάνου μολυσμούς καὶ πειρασμούς ἐκδιώκων, ὦ Προφῆτα, ταῖς πρεσβείαις σου.

Δόξα Πατρί.

Μόνος Νεεμάν ὑπὸ σοῦ ἐκαθαρίσθη σοφὲ, καθὼς λέγει ὁ Χριστὸς ἐν ταῖς Γραφαῖς, μαρτυρῶν τὴν σὴν χάριν τῆς ἰάσεως.

Και νῦν.

Σῦ τῶν προφητῶν καὶ δικαίων σεμνολόγημα καὶ ἐν σοὶ Θεοκυήτωρ Μαριάμ, τῶν Ἀγγέλων αἱ χορεῖαι ἀναπαύονται.

Ὠδὴ στ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Ἰλάσθητί μοι Σωτήρ, πολλαὶ γὰρ αἱ ἀνομίαι μου, καὶ ἐκ βυθοῦ τῶν κακῶν, ἀνάγαγε δέομαι, πρὸς σὲ γὰρ ἐβόησα, καὶ ἐπάκουσόν μου, ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου».

Ὡς ὁ Χριστὸς εὐλόγων, τοὺς πέντε ἄρτους ἐπλήθυνε , οὕτω καὶ σὺ τοὺς πεινῶντας ἔθρεψας Ἅγιε, Προφῆτα θεόπνευστε Ἐλισσαῖε Μάκαρ, ἐν κριθίνοις ἄρτοις εἰκόσι.

Σύ ὡς πιστὸς μαθητὴς τοῦ Ἡλιού καὶ ὑπήκοος, ἐδέξω διπλῆν αὐτοῦ τὴν χάριν πανόλβιε, κάμοι μαθητεύοντι τῷ Εὐαγγελίῳ, δίδου χάριν κατανύξεως.

Δόξα Πατρί.

Δυνάμει προφητικῇ, τοὺς ἀσεβεῖς ἐστηλίτευσας καὶ παῤῥησίᾳ πολλῇ τὸν Λόγον ἐκήρυξας, ἐν κόσμῳ ἐρχόμενον, θανάτου ἵνα λύσῃ τὴν σκοτόμαιναν, θεόπνευστε.

Και νῦν

Ἡ ῥάβδος τοῦ Ἀαρών, τὸ ὄρος τὸ ἀλατόμητον, τὸ κλέος τῶν Προφητῶν, Ἀποστόλων σέμνωμα ὑπάρχεις Πανάχραντε· ἔχων σὲ προστάτιν, οὐ φοβοῦμαι τὸν ἀντίπαλον.

Διάσωσον ἀπὸ κινδύνων τοὺς δούλους σου ὦ Ἐλισσαῖε Προφῆτα, καὶ καταξίωσον πάντας θεάσασθαι, τὴν ἄφθιτον δόξαν τήν τοῦ Κυρίου.

Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Καὶ πάλιν δέησις ὑπὸ τοῦ ἱερέως.

Κοντάκιον , ἦχος β’.

Μερίμναις ταῖς βιοτικαῖς συνεχόμενος καὶ πελάγει τῶν ἀνομιῶν βυθιζόμενος, σοί προστρέχω θερμῶς, τῷ τοῦ Κυρίου Προφήτῃ, δεόμενος. Ὡς ἔχων παῤῥησίαν πολλὴν, διώκειν ἀσθενειῶν τὴν ἀχλὺν Ἐλισσαῖε ἱερώτατε· πρόφθασον ἐν ἀνάγκαις καὶ ἴασίν μοι χορήγει, ψυχικὴν καὶ σωματικὴν, ὅπως μεγαλύνω τὴν μνήμην σου.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.

Μὴ ἅπτεσθε τῶν χρηστῶν μου καὶ ἐν τοῖς Προφήταις μου μὴ πονηρεύεσθε. (δίς)

Στίχος . Ὁ Θεὸς ὁ ἐνδοξαζόμενος ἐν βουλῇ Ἁγίων.

Μὴ ἅπτεσθε τῶν χρηστῶν μου καὶ ἐν τοῖς Προφήταις μου μὴ πονηρεύεσθε.

Εὐαγγέλιον 20ης Ἰουλίου.

Δόξα Πατρὶ .
Ταῖς τοῦ σοῦ Προφήτου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων .

Ἐλεησὸν μὲ ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.

Ἦχος πλ. β΄ Ὅλην ἀποθέμενοι.

Ῥεῖθρα Ἰορδάνεια διῄρεσας Ἐλισσαῖε, ἰσχύει δοθείσῃ σοι διὰ μηλωτῆς Ἠλιού διδασκάλου σου. Νόσους ἐξεδίωξας διὰ προσευχῶν σου καὶ λεπροῖς διδοὺς τὴν κάθαρσιν, ὤφθης μακάριε βρύσις τῶν θαυμάτων ἀδάπανος. Νεκρὸν δὲ ἐξανέστησας χήρας τὸν υἱὸν Σωμανίτιδος. Διό μὴ παρίδῃς τὴν δέησιν ἡμῶν σῶν ἱκετῶν, ἀλλὰ χορήγει τὴν χάριν σου, τοῖς νῦν εὐφημοῦσι σε.

Ὁ ἱερεύς: Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαόν σου…

Ὠδὴ ζ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας, καταντήσαντες Παῖδες ἐν Βαβυλῶνί ποτε, τῇ πίστει τῇ Τριάδος, τὴν φλόγα τῆς καμίνου, κατεπάτησαν ψάλλοντες. Ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἴ».

Οἱ ἐκ τοῦ Κρανιδιου, νῦν προστρέχοντες πίστει τῷ τοῦ Προφήτου Ναῷ καὶ χάριν ἐξαιτοῦντες ψυχῆς τε τὴν γαλήνην, νοσημάτων τὴν ἴασιν, πρεσβείας θεοπειθεῖς ἀντλήσατε προθύμως.

Παλαιᾶς Διαθήκης σὺ ὁ φλογερὸς καὶ θεῖος διδάσκαλος, Προφῆτα Ἐλισσαῖε, θαυμάτων ταῖς ἀκτῖσι τοὺς τὴν μνήμην σου σήμερον τελοῦντας χαρμονικῶς, καταύγασον καὶ σῶσον.

Δόξα πατρί.

Τὴν ἀγάπην Κυρίου ἔχων ἐν καρδίᾳ σου ἀξιάγαστε, καὶ τῇ δικαιοσύνῃ αὐτοῦ ἐντρυφήσας, δυσεβεῖς κατεδίκασας, ὑπάρχεις δὲ ἀρωγὸς τοῖς πίστει σὲ τιμῶσιν.

Καὶ νῦν…

Σωμάτων καχεξίαν καὶ ψυχῶν ἀκαρπίαν, Παρθένε Ἄχραντε, τῇ θείᾳ σοῦ πρεσβείᾳ τρέψον πρὸς τὸ συμφέρον· καὶ νοεῖν πάντας ποίησον τοὺς ὑμνητάς σου Ἁγνὴ, τὸ θέλημα τὸ θεῖον.

Ὠδὴ η΄. Ὁ Εἰρμός.

«Τὸν Βασιλέα τῶν οὐρανῶν, ὂν ὑμνούσι, στρατιαὶ τῶν Ἀγγέλων ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τους αἰῶνας».

Τοὺς βοηθείας τῆς παρὰ σοῦ δεομένους μὴ παρίδῃς Προφῆτα ὑμνουντας θείαν βιοτήν σου, θαυμάτων τε τὴν χάριν.

Σύ ὁ προστάτης τῶν ἀσθενούντων ἐκ λέπρας καὶ θερμὸς ἀδικουμένων πρέσβυς, μάκαρ Ἐλισσαῖε, βοήθησον σοῖς δούλοις.

Δόξα Πατρί.
Ἐξ ἁμαρτίας, παντοδαπῶν προβλημάτων κοινωνὸν μὲ ὄντα, μὴ παρίδῃς μάκαρ Ἐλισσαῖε, ἀλλὰ βοήθησόν μοι.

Καὶ νῦν .
Τῇ ἀνθρωπίνῃ νῦν βοηθείᾳ Παρθένε, σὸν ἱκέτην μὴ καταπιστεύσῃς, πλὴν σοῦ γὰρ ὁ τάλας, ἐλπίδα οὐ γινώσκω.

Ὠδὴ θ΄. Ὁ Εἰρμός.

«Κυρίως Θεοτόκον σὲ ὁμολογοῦμεν οἱ διὰ σοῦ σεσωσμένοι, Παρθένε ἁγνή, σὺν Ἀσωμάτοις χορείαις σὲ μεγαλύνοντες».

Τιμῶντες τὴν σὴν μνήμην, σὲ ὑμνολογοῦμεν ἐν τοῖς Προφήταις τὸν πρόκριτον ἅπαντες, ὦ Ἐλισσαῖε, ὁρῶντες τὰ μεγαλεῖα σου.

Πιστῶν νῦν τάς δεήσεις, δέχου ὦ Προφῆτα, καὶ τῷ Υἱῷ τοῦ Θεοῦ νῦν προσάγαγε, σῦ γὰρ ἐκήρυξας Τοῦτον λόγοις καὶ ἔργοις σου.

Δόξα Πατρί.
Προφῆτα Ἐλισσαῖε, μετὰ τοῦ Προδρόμου καὶ Ἠλιού διδασκάλου σου, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν τελούντων τὴν θείαν μνήμην σου.

Καὶ νῦν
Παρθένε Παναγία, Μῆτερ τοῦ Σωτῆρος, τῶν Προφητῶν τὸ σεπτόν ἐγκαλλώπισμα, λιταῖς σοφοῦ Ἐλισσαίου, σῶσον τοὺς δούλους σου.

Καὶ εὐθὺς τὸ Ἄξιόν ἐστιν.

Μεγαλυνάρια.
Ἵλεως γενοῦ μοι τῷ ταπεινῷ, Προφῆτα Κυρίου Ἐλισσαῖε θαυματουργὲ, βέβλημαι γὰρ ὅλος κακώσεσι τοῦ βίου, ἀλλὰ τῇ σῇ πρεσβείᾳ , θαῤῥῶν προστρέχω σοι.
Χάριν σοι παρέσχε μάκαρ διπλῆν ὁ διδάσκαλός σου Ἡλιού διὰ μηλωτῆς· μετ΄ αὐτοῦ δυσώπει Προφῆτα Ἐλισσαῖε, τὸν Κύριον τῆς δόξης ὑπὲρ τῶν δούλων σου.
Θάνατος αἰφνίδιος ἐπελθών τῷ υἱῷ τῆς χήρας ξενισάσης σὲ θαυμαστὲ , αὔθις δι΄ εὐχῶν σου, τὸ ζῆν αὐτῷ ἐδίδους, δοξάζοντι σὴν χάριν, δι΄ ἧς βοήθει μοι.
Ὑπὲρ ἀσθενούντων, θαυματουργὲ, καὶ πεφορτισμένων διαβόλου ἐπιῤῥοαῖς, εὔχου πρὸς τὸν Κτίστην, ἵνα κραυγάζομέν σοι· Χαίροις ὁ τοῦ Κυρίου φίλος ὁ γνήσιος.
Σῶσον Κρανιδίου τοὺς οἰκιστὰς, τοὺς προστρέχοντάς σοι ἐν τῷ θείῳ τούτῳ Ναῷ καὶ ἐπιτελούντας τὴν ἱερὰν σοῦ μνήμην, Προφῆτα Ἐλισσαῖε, παρακαλοῦμεν σε.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ ἅγιοι πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμάς.

Τρισάγιον. Παναγία Τριάς. Πάτερ ἡμῶν. Ὅτι σοῦ ἐστιν.

Τροπάρια. Ἦχος πλ. β’.

Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην σοὶ τὴν ἱκεσίαν ὡς Δεσπότῃ οἱ ἁμαρτωλοὶ προσφέρομεν, ἐλεῆσον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν, μὴ ὀργισθῇς ἡμῖν σφοδρά, μηδὲ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν, ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαγχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν, σῦ γὰρ εἲ Θεὸς ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός σου, πάντες ἔργα χειρῶν σου καὶ τὸ ὄνομά σου ἐπικεκλήμεθα.

Καὶ νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε. Ἐλπίζοντες εἰς σέ, μὴ ἀστοχήσωμεν, ῥυσθείημεν διὰ σοῦ τῶν περιστάσεων, σῦ γὰρ εἲ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν χριστιανῶν.

Ὁ ἱερεὺς : Ἐλέησον ἡμᾶς…….Ἐπάκουσον ἡμάς.

Μικρὰ Ἀπόλυσις .

Πρό τοῦ Δι΄ εὐχῶν.

Ἦχος β΄ Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου σὲ νεκρόν.

Δεῦτε εὐφημήσωμεν πιστοὶ, τῆς μεγαλωσύνης Κυρίου Προφήτην πάντιμον, θαύμασι λαμπρύναντα τὴν κτίσιν ἅπασαν. Ἡλιού τὸν ἀκόλουθον, παρ΄ οὗ καὶ τὴν χάριν διπλῆν οὗτος ἔλαβεν ἐν ἔργῳ προφητικῷ. Τοῦτον ἐκτενῶς δυσωποῦμεν· πρέσβευε σοφὲ Ἐλισσαῖε, ὑπὲρ πάντων τῶν θερμῶς παρακαλοῦντων σε.

Μήνυμα αρχιμ. π. Χριστόφορος Καραβίας

Αγαπητοί μου αδελφοί, ενορίτες του Τιμίου Προδρόμου και ευλαβείς πιστοί όλης της Ερμιονίδας!

 

Αισθάνομαι την ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σας, κατά τις Άγιες αυτές μέρες της Μεγάλης Εβδομάδος και να σας μεταφέρω το μήνυμα των ημερών αυτών. Και το μήνυμα αυτό δεν είναι άλλο παρά η προσευχή. Η προσευχή του Χριστού πριν αναστήσει το Λάζαρο, που απευθύνθηκε στον Πατέρα Του λέγοντάς Του: «Πατέρα ξέρω ότι πάντα με ακούς». Η αγωνιώδης προσευχή του Χριστού στον κήπο της Γεθσημανή . Η προσευχή του Χριστού πάνω στο σταυρό που ζητούσε την συγχώρηση των σταυρωτών Του.

Φέτος προσευχόμαστε μόνοι μας στο σπίτι μας. Με καρδιά που φλέγεται από τον πόθο για την πίστη και την ανάσταση των ψυχών και των σωμάτων μας. Με πόνο γιατί δεν έχουμε τη δυνατότητα να επικοινωνήσουμε με τους αδελφούς μας σωματικά και να συμμετέχουμε στην θεία λατρεία, την μοναδική θεία λατρεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ιδιαιτέρως κατά την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα. Φέτος αισθανόμαστε εντονότερη την ανάγκη της προσευχής. Εντονότερη την ανάγκη να επικοινωνήσουμε με τον Δημιουργό μας να το καταθέσουμε τις αγωνίες μας, αφού θα έχουμε ομολογήσει πως πήραμε λάθος δρόμο, πως αγαπήσαμε λάθος πράγματα, πως υπερεκτιμήσαμε τις δυνάμεις μας, πως παρεξηγήσαμε το σκοπό της ύπαρξής μας εδώ στη γή.

Μεγάλο το προνόμιο της προσευχής. Η προσευχή είναι επίκληση του Θεού Πατέρα μας που είμαστε σίγουροι ότι μας ακούει. Η προσευχή γίνεται σε στιγμές απόλυτης θλίψης, μοναξιάς και φόβου μπροστά στο θάνατο και την αρρώστια, φόβου μπροστά στο αβέβαιο μέλλον και στα επερχόμενα. Αλλά η προσευχή μας ας περιέχει και το αίτημα της συγχώρεσης για όλους όσους μας έβλαψαν και μας στενοχώρησαν. Μια σπάνια διάσταση προσευχής, είναι η προσευχή μετανοίας, με δάκρυα σαν αυτά του Αποστόλου Πέτρου. Ας προσευχηθούμε με μετάνοια . Ας μετανοήσουμε για την απομάκρυνσή μας από την Αλήθεια, για την ολιγοπιστία μας, για το θυμό μας μπροστά στην σκληρή επικαιρότητα. Μετάνοια για τις δικές μας καθημερινές αμαρτίες προς τον ίδιο μας τον εαυτό και προς τους συνανθρώπους μας, τους οποίους κι εμείς με τη σειρά μας στενοχωρήσαμε και πικράναμε. Όμως η υψηλότερη και σπανιότερη μορφή προσευχής είναι η προσευχή δοξολογίας στο Θεό και για τα ευχάριστα αλλά και για τα δυσάρεστα που ζούμε. Δείχνει την απόλυτη εμπιστοσύνη μας στο Θεό.

Προσευχή, λοιπόν, αδερφοί μου! Εγκάρδια, ουσιαστική προσευχή μετάνοιας και επιστροφής για να έρθει το έλεος του Θεού στον κόσμο μας, στην πατρίδα μας, στον τόπο μας στις οικογένειές μας, στις ψυχές μας. Έτσι να βιώσουμε το φετινό Πάσχα. Προσευχητικά, ήσυχα και λιτά. Αυτό το διαφορετικό Πάσχα, ας μας κάνει να εκτιμήσουμε τις λαμπρές και πάνδημες ακολουθίες που ζήσαμε τα προηγούμενα χρόνια. Αυτή η παρένθεση να μας κάνει να εκτιμήσουμε και να αξιολογήσουμε το υπόλοιπο κείμενο που γράφουμε για τη ζωή μας και την πορεία μας.

Σας εύχομαι ολόψυχα να δώσει ο Θεός πλούσια τα ελέη Του, πίστη, δύναμη, αγάπη, απλότητα, μετάνοια και συντριβή, προσευχή ουσιαστική . Να συνειδητοποιήσουμε και να αξιοποιήσουμε την δύναμη που έχουμε μέσα μας, την δύναμη της πίστης η οποία νικάει κάθε αντίθετη και αντίθεη δύναμη. Πίστη που είναι Σταυρός και Γολγοθάς αλλά ο μόνος τρόπος να οδηγηθούμε στην Ανάσταση.

Καλή ανάσταση με υγεία και εσωτερική χαρά !

Το Φως του Αναστάντος Χριστού να λάμψει μέσα μας και γύρω μας και σύντομα να αξιωθούμε όλοι μαζί να πανηγυρίσουμε αναστημένοι γύρω από την Αγία Τράπεζα όπου προσφέρεται και θα προσφέρεται μέχρι τη συντέλεια του αιώνος το μόνο φάρμακο ζωής και αθανασίας στον κόσμο αυτό: Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού!

Χρόνια πολλά και ευλογημένα με τις οικογένειες σας με τους ξενιτεμένους σας, με φίλους και εχθρούς!

Καλή ανάσταση! Καλή αντάμωση! Με τις ευχές του σεπτού ποιμενάρχου μας κ.κ. Εφραίμ και των τιμίων συμπρεσβυτέρων εφημερίων της επαρχίας μας! Δεν σας ξεχνάμε στις προσευχές μας στον Ναό του Πολιούχου μας Τιμίου Προδρόμου! Εύχεσθε και εσείς για εμάς!

Με πολύ αγάπη Χριστού,
Ο εφημέριος του Τιμίου Προδρόμου και αρχιερατικός επίτροπος Κρανιδίου
αρχιμ. π. Χριστόφορος Καραβίας

Εγκύκλιος Ιεράς Συνόδου προς τους πιστούς

(Η εγκύκλιος σε pdf μορφή: Πατήστε εδώ.)

 

Πρωτ. 1705
Ἀριθ. Διεκπ. 764

Ἀθήνησι τῇ 10ῃ Ἀπριλίου 2020

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 3019

Πρός
Τό Εὐσεβές Ὀρθόδοξο Πλήρωμα
τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

 

Θέμα: «Συνοδικός Παραμυθητικός Λόγος γιά τήν Μεγάλη Ἑβδομάδα καί τό Ἅγιον Πάσχα»


Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, κατά τήν συνεδρίαση Αὐτῆς τήν 1η Ἀπριλίου 2020, ἀπεφάσισε νά ἀπευθυνθεῖ πρός ἐσᾶς, τό ἐκλεκτό λογικό ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ, μέ πολλή ἀγάπη ἀλλά καί μέ ἀμέτρητο πόνο, γιά τήν προκληθεῖσα πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ καί τά θλιβερά ἀποτελέσματά της.

Ἀπευθυνόμαστε πρός ἐσᾶς γιά νά σᾶς δώσουμε καί δι᾿ αὐτοῦ τοῦ τρόπου τήν πατρική μας εὐλογία, ἀλλά καί γιά νά σᾶς ἐνημερώσουμε ὑπεύθυνα γιά τίς ἀποφάσεις πού ἐλάβαμε αὐτές τίς ἡμέρες.

Ἄν καί οἱ ἀποφάσεις μας αὐτές δέχθηκαν καί δέχονται μεγάλη πολεμική ἀπό ὁρισμένους, ἐλαχίστους ἀδελφούς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι, εἴτε ἀπό ἄγνοια, εἴτε ἀπό κακή πληροφόρηση ἤ παρεξήγηση, χρησιμοποίησαν τόν προσφιλῆ καί εὔκολο τρόπο τῆς συκοφαντίας, τῆς μυθοπλασίας καί τῶν ὕβρεων, σκανδαλίζοντας τοιουτοτρόπως τόν λαό τοῦ Θεοῦ, ἐμεῖς, ὡς πνευματικοί πατέρες καί αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, τούς ἐπισημαίνουμε ὅτι μέ τήν στάση τους αὐτή διασποῦν τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί σκανδαλίζουν ἀδελφούς. Ὑπενθυμίζουμε δέ ὅτι ὁ λόγος τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων Πατέρων γιά τόν σκανδαλισμό καί τήν πρόκληση διάσπασης στήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι φοβερώτατος.

Μέ πλήρη συναίσθηση, λοιπόν, τῆς εὐθύνης μας ἔναντι τοῦ ποιμνίου, πού ὁ Κύριος Ἰησοῦς μᾶς ἐμπιστεύθηκε, καί μέ συνείδηση ἀγαθή ὅτι πράξαμε στό ἀκέραιο τό καθῆκον μας, μέ λόγο ἀληθείας καί παρρησία καταθέτουμε στήν ἀγάπη σας, ὅτι οἱ ἀφορῶσες στήν πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ Συνοδικές ἀποφάσεις ἦταν ἀποτέλεσμα ἐκτενοῦς προσευχῆς καί αἱματηρῆς ἀγωνίας. Σέ καμία περίπτωση δέν ἀποφασίσαμε γρήγορα, ἀβασάνιστα, ἐπιπόλαια, καί φυσικά καμία ἀπό τίς ἀποφάσεις δέν καταστρατήγησε τό δόγμα καί τό ἦθος τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅπως ἐπισημάνθηκε, οἱ ἀποφάσεις μας αὐτές ἐκφράζουν τό κενωτικό ἦθος τῆς Ἐκκλησίας μας, τό ὁποῖο μᾶς προσέφερε ὡς πρότυπο ζωῆς καί ἤθους ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας, ὁ Ὁποῖος ἀπό τήν ἀγάπη Του γιά τόν ἄνθρωπο «ἐκένωσε τόν ἑαυτό του καί τό μεγαλεῖο τῆς Θεότητός του καί ἔγινε ἄνθρωπος… ὑπακούοντας μέχρι θανάτου καί, μάλιστα, θανάτου σταυρικοῦ» (Φιλ. 2, 7-8). Αὐτό ἔπραξε καί ἡ Ἐκκλησία μας. Ἐνώπιον τῆς ἀγωνίας τοῦ ἀνθρώπου νά διατηρήσει τό ὕψιστο ἐπί γῆς ἀγαθό τῆς ζωῆς καί τῆς ὑγείας, ταπεινώθηκε καί συμπορεύθηκε μέ τόν πόνο καί τήν ἀγωνία τοῦ ἀνθρώπου. Δέν παρέμεινε ἀδιάφορη μπροστά σέ αὐτόν τόν φόβο. Ἀντιθέτως τόν κατενόησε, τόν προσέλαβε καί τόν ἀνέθεσε στόν Χριστό γιά νά τόν θεραπεύσει. Μία Ἐκκλησία πού δέν κατανοεῖ τόν ἄνθρωπο, τίς ἀνάγκες καί τίς ἀγωνίες του, καί δέν τίς προσλαμβάνει γιά νά τίς θεραπεύσει, δέν εἶναι μητέρα, ἀλλά μητριά.

Σέ αὐτή τήν συνάφεια μπορεῖ νά κατανοηθεῖ ἡ ἀπόφασή μας γιά προσωρινή ἀποχή ἀπό τίς λατρευτικές μας Συνάξεις. Σᾶς ὁμολογοῦμε, ὅτι ἡ ἀπόφαση αὐτή ἦταν κάτι πού μᾶς πόνεσε δυνατά καί φυσικά συνεχίζει νά μᾶς πονᾶ. Αἷμα στάζει ἡ καρδιά μας, καθώς βλέπουμε τούς Ἱερούς Ναούς μας κλειστούς καί ἄδειους ἀπό τό λογικό ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας. Ὅμως τοῦτο ἔγινε ἀπό ἀγάπη πρός τούς συνανθρώπους μας καί ἀπό σεβασμό πρός τό πολύτιμο ἀγαθό τῆς ὑγείας καί τῆς διατήρησης τῆς ζωῆς. Οἱ εἰδικοί ἐπιστήμονες ἀπεφάνθησαν ὅτι ὁ ἰός διαδίδεται εὔκολα στίς συναθροίσεις. Ἡ εἰδική ἐπιστημονική ὁμάδα μᾶς προέτρεψε νά ἀπέχουμε ἀπό τίς λατρευτικές μας Συνάξεις μέχρι νά ξεπερασθεῖ ὁ πειρασμός. Ὁ κίνδυνος τῆς διασπορᾶς ἦταν καί εἶναι μεγάλος. Θά ἔμενε ἡ Ἐκκλησία στωικά ἀδιάφορη ἐνώπιον αὐτῆς τῆς παγκόσμιας ἀγωνίας; Ἀνθρώπινες ζωές χάνονται. Γι᾿ αὐτό καί συστοιχηθήκαμε μέ τήν εἰδική ἐπιστημονική ὁμάδα γιά τήν προσωρινή ἀναστολή τῶν λατρευτικῶν συναθροίσεων. Ταπεινωθήκαμε ἕως ἐσχάτων βλέποντας τούς Ναούς μας ἄνευ πιστῶν, καί μάλιστα αὐτές τίς ἅγιες ἡμέρες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος. Ὅμως εἴμαστε βέβαιοι ὅτι «ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος» (Ψαλ. 135, 23).

Ἡ προσωρινή ἀναστολή τῶν λατρευτικῶν Συνάξεών μας δέν σημαίνει σέ καμία περίπτωση ὅτι ἀποδεχόμαστε τίς ἀπόψεις αὐτῶν πού ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ μετάδοση τοῦ κορωνοϊοῦ πραγματοποιεῖται καί διά τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἡ Θεία Εὐχαριστία ἀποτελεῖ γιά τούς πιστούς πηγή Ζωῆς καί «Φάρμακο Ἀθανασίας». Ὁ κοινωνῶν τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ λαμβάνει περισσή ζωή καί ὄχι θάνατο. Οὐδείς ἄλλωστε προσεβλήθη ἀπό ἀσθένεια ἐξαιτίας τῆς μετοχῆς του στό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Φυσικά, οἱ ἐκτός τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας ἀδυνατοῦν νά κατανοήσουν αὐτήν τήν πίστη μας, διότι στεροῦνται τῆς ἐμπειρίας τῆς Θείας Κοινωνίας καί ἔτσι βρίσκονται σέ ἀδυναμία νά πιστέψουν στό ζωογόνο Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Δέν μποροῦμε ὅμως νά κατανοήσουμε τόν ἀσεβῆ, προσβλητικό καί ὑβριστικό τρόπο μέ τόν ὁποῖον κάποιοι ἐξέφρασαν τίς ἀπόψεις τους γιά τήν Θεία Κοινωνία. Εἶναι, τό λιγώτερο, κακόηθες νά προσβάλλεις τό βιωματικό Εὐχαριστιακό Γεγονός τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖο γιά ἀναρίθμητους ἀνθρώπους ἀποτελεῖ κεντρικό σημεῖο ὄχι μόνο τῆς πίστεώς τους, ἀλλά καί τῆς ἴδιας τῆς ὑπάρξεώς τους.

Ὡς ποιμένες καί πνευματικοί πατέρες σας, αἰσθανόμαστε τήν θλίψη σας γιά τήν μή συμμετοχή σας στήν λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἀφουγκραζόμαστε τόν πόνο σας γιά τήν στέρηση τῆς Θείας Κοινωνίας. Σέ αὐτή τήν θλίψη καί σέ αὐτόν τόν πόνο, πού πολλές φορές μπορεῖ νά ὁδηγήσει στήν ἀπελπισία καί στήν ἀπιστία, παρακαλοῦμε νά ἀντιτάξουμε τήν δοξολογία τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ. Ἄς θυμηθοῦμε καί ἄς προσευχηθοῦμε μέ τούς λόγους τοῦ πολύπαθου Δικαίου Ἰώβ: «ὁ Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον εἰς τοὺς αἰῶνας» («Ὁ Κύριος μᾶς τά ἔδωσε ὁ Κύριος μᾶς τά στέρησε. Ὅπως θέλησε ὁ Κύριος, αὐτό καί ἔγινε. Ἄς εἶναι τό ὄνομα τοῦ Κυρίου εὐλογημένο στούς αἰῶνες»). (Ἰώβ 1,21). Εἶναι πολύ σημαντικό ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς νά ἀναλάβει τήν πνευματική εὐθύνη του γιά τήν σημερινή κατάσταση, νά ταπεινωθεῖ καί ἐκ βαθέων νά ἐπικαλεσθεῖ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Θά τολμήσουμε νά ποῦμε ὅτι τώρα εἶναι ἡ ὥρα τῶν πιστῶν. Τώρα πού ἡ ἀνθρωπότητα εἶναι τόσο ἀνίσχυρη μπροστά στήν πανδημία, τώρα πού ἡ ἰατρική ἐπιστήμη, παρ’ ὅλες τίς μέχρι θυσίας προσπάθειές της, ἀδυνατεῖ νά τιθασεύσει τόν ἰό, τώρα πού πανίσχυρα ἔθνη συντρίβονται καί κονιορτοποιοῦνται, τώρα ὀφείλουμε οἱ πιστοί νά λυγίσουμε τά γόνατα, νά ὑψώσουμε τά χέρια, μέ καρδιά συντετριμμένη ἀπό τήν μετάνοια, καί μέ μάτια δακρυσμένα νά φωνάξουμε πρός τόν Κύριο τοῦ ἐλέους: «Μόνο ἀπέναντί σου ἁμαρτάνουμε ἀλλά καί μόνο ἐσένα λατρεύουμε. Δέσποτα, ἄλλο Θεό δέν ξέρουμε νά προσκυνοῦμε, οὔτε σέ ἄλλο Θεό ὑψώνουμε τά χέρια μας. Ξέχνα τίς ἁμαρτίες μας καί δέξου τίς γονατιστές δεήσεις μας, ἅπλωσε σέ ὅλους χέρι βοηθείας καί δέξου τήν προσευχή μας αὐτή, σάν εὐάρεστο θυμίαμα πού ἀνεβαίνει μπροστά στήν ὑπεράγαθη Βασιλεία σου» (Εὐχή Ἑσπερινοῦ Πεντηκοστῆς). Ἡ μετάνοια θά ἐπαναφέρει τήν γαλήνη. Καί ἡ μετάνοια εἶναι ἔργο τῶν πιστῶν.

Μέ βάση αὐτό τό φρόνημα τῆς μετανοίας, ἄς ὑπομείνουμε τήν προσωρινή στέρηση τῆς συμμετοχῆς μας στίς ἱερές Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας, καί κυρίως τῆς κοινωνίας μας στό Ποτήριο τῆς Ζωῆς. Παράλληλα, ἡ μετάνοια αὐτή, ἄς γίνει ἀφορμή γιά μιά γενναία αὐτογνωσία, γιά μιά εἰλικρινέστερη ἀδελφογνωσία, γιά μιά ταπεινή Θεογνωσία. Συμπεριφορές πού ἀπαιτοῦν ἀπειλητικά τήν συμμετοχή στό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἀπέχουν πολύ ἀπό τό πνεῦμα τῆς μετανοίας καί ἀπό τό γνήσιο Ἐκκλησιαστικό φρόνημα, πού θεωρεῖ τήν Θεία Κοινωνία ὡς Δῶρον καί ὄχι ὡς ἀτομικό δικαίωμα.

Εἶναι βέβαιο ὅτι ἡ ἐφετινή Μεγάλη Ἑβδομάδα καί τό Ἅγιο Πάσχα εἶναι πολύ διαφορετικά ἀπό τά προηγούμενα. Θά στερηθοῦμε αὐτά πού σέ ἄλλες συνθῆκες τά θεωρούσαμε δεδομένα. Ἐφέτος θά κάνουμε Πάσχα «ἀπό μακρυά»… «θεωροῦντες ποῦ τίθεται». Ὅμως ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς, ἄν πραγματικά λαχταρᾶ τήν συνάντησή του μέ τόν Σταυρωθέντα καί Ἀναστάντα Κύριο, νά εἶναι βέβαιος ὅτι ὁ Χριστός «ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ» θά τόν συναντήσει στό δωμάτιό του, στό σπιτικό του, στήν ἀτομική του προσευχή. Τί καί ἄν οἱ θύρες εἶναι κλεισμένες καί οἱ μαθητές Του συνηγμένοι στά σπιτικά τους «διά τόν φόβον» τοῦ κορωνοϊοῦ; Ὁ Σταυρωθείς καί Ἀναστάς Κύριος Ἰησοῦς θά εἰσέλθει «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων» (Ἰωάν. 20,19) γιά νά χαρίσει τήν εἰρήνη Του. Θά προσφέρει τόν Οὐράνιο Ἄρτο τῆς παρουσίας Του καί θά κεράσει τά παιδιά Του «ἰχθύος ὀπτοῦ μέρος καί ἀπό μελισσίου κηρίου» (Λουκ. 24,42). Ἄς τό κατανοήσουμε καλά! Στήν Ἐκκλησία μας δέν ὑπάρχουν ἀδιέξοδα. Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, τό Ὁποῖο τά ἀσθενῆ θεραπεύει καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῖ, θά ἀναπληρώσει τήν στέρηση τῶν ἡμερῶν καί θά πληρώσει τίς καρδιές τῶν μετανοούντων πιστῶν μέ τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ.

Τέλος, ἐπιθυμοῦμε νά στρέψουμε τόν λόγο καί τήν προσευχή μας καί πρός ὅλους αὐτούς πού μέ αὐτοθυσία «πολεμοῦν» στήν πρώτη γραμμή τοῦ ἰδιότυπου αὐτοῦ πολέμου. Μνημονεύουμε μέ εὐγνωμοσύνη καί προσευχόμαστε ἐκτενῶς γιά τούς ἰατρούς, τούς ἐρευνητές, τούς νοσηλευτές, τούς μεταφορεῖς καί ὅλους τούς ἐργαζομένους στά νοσοκομεῖα μας. Ἕνα εὐχαριστῶ εἶναι πολύ μικρό μπροστά στήν δική τους αὐτοθυσία. Εὐχαριστοῦμε ἐπίσης τά Σώματα Ἀσφαλείας, ἀλλά καί ὅσους ἐργάζονται στόν τομέα τῆς καθαριότητος καί τῆς ὑγιεινῆς. Παρακαλοῦμε ἰδιαιτέρως τόν Χριστό μας, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο καί ὅλους τούς Ἁγίους ὑπέρ τῆς ὑγείας τῶν ἀσθενούντων καί ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν κεκοιμημένων. Παραλλήλως, ἐπαναβεβαιώνουμε τήν σταθερή πρόθεση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά συνεργασία μέ τήν Ἔντιμο Ἑλληνική Κυβέρνηση ὡς καί μέ τούς ἁρμοδίους φορεῖς, μέ σκοπό τήν ἄμεση καί ἀποτελεσματική ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
Μέσα σέ ὅλη αὐτή τήν ζοφερή ἀτμόσφαιρα τοῦ θανάτου, μέ αἰσιοδοξία διαπιστώνουμε τήν μείωση τῶν κρουσμάτων καί τῶν θανάτων στήν χώρα μας. Τοῦτο φυσικά ὀφείλεται στήν ἄμεση λήψη κυβερνητικῶν μέτρων, στήν λαμπρή, ὑπό τόν καθηγητή ἰατρό κ. Σωτήριο Τσιόδρα, ἐπιστημονική ὁμάδα, ὡς καί στήν συντριπτική πλειονοψηφία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ πού ὑπήκουσε καί συνεχίζει νά ὑπακούει στά μέτρα. Πάνω ὅμως ἀπό ὅλους ὀφείλεται στήν Χάρη καί στό Ἔλεος τοῦ Χριστοῦ καί στίς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί τῶν Ἁγίων, οἱ Ὁποῖοι εἰσακούουν τίς δεήσεις τῶν πιστῶν καί φωτίζουν τούς εἰδικούς ἐπιστήμονες καί τούς ἰθύνοντες.

Γι᾿ αὐτό παρακαλοῦμε ὅλους∙ συνεχίστε νά προσεύχεσθε ἐνθέρμως∙ περικυκλῶστε τόν θρόνο τοῦ Θεοῦ μέ τίς ἱκεσίες σας καί παραμείνετε στό σπίτι προσευχόμενοι. Διατρανῶστε, καί δι᾿ αὐτοῦ τοῦ τρόπου, ὅτι: «μένω στό σπίτι γιατί ἀγαπῶ τόν Θεό, τόν συνάνθρωπο καί τόν ἑαυτό μου. Μένω στό σπίτι, ὄχι μόνος ἀλλά μέ τόν Θεό, τήν Θεοτόκο, τούς Ἁγίους καί ὅλους αὐτούς πού ἀγαπῶ καί μ’ ἀγαποῦν, συμμετέχοντας μέ τήν ψυχή μου στίς Ἀκολουθίες τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Ἑβδομάδος. Μένω στό σπίτι καί εἶμαι βέβαιος ὅτι θά δεχθῶ τήν Χάρη τῶν Θείων Λειτουργιῶν πού θά ἱερουργηθοῦν αὐτές τίς Ἅγιες ἡμέρες, καθώς γνωρίζω καί πιστεύω ὅτι ἡ Θεία Λειτουργία τελεῖται «ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας» καί «ὑπέρ τῶν δι’ εὐλόγους αἰτίας ἀπολειφθέντων». Μένω στό σπίτι καί εἶμαι σίγουρος ὅτι ὁ Χριστός θά ἔλθει στό σπιτικό μου καί θά τό μεταμορφώσει σέ «οἶκο Θεοῦ». Μέσα σέ αὐτό τόν «οἶκο» θά κάνω Μεγάλη Ἑβδομάδα καί Πάσχα».

Γνωρίζετε ὅλοι, ὅτι αὐτό εἶναι ἕνα προσωρινό μέτρο, γιά ὅσο διάστημα κρατήσει ἡ πανδημία. Μόλις αὐτή ὑποχωρήσει, οἱ Ἱεροί Ναοί μας θ᾿ ἀνοίξουν καί πάλι στήν κοινή Λατρεία καί ὅλοι μας θά συναχθοῦμε στίς λειτουργικές μας Συνάξεις, γιά νά ἑνωθοῦμε στό Κοινό Ποτήριο τῆς Πίστεως καί τῆς Ζωῆς!

Μέ αὐτές τίς σκέψεις εὐλογοῦμε πατρικῶς ὅλους σας καί εὐχόμεθα ἐγκαρδίως καλή Μεγάλη Ἑβδομάδα καί καλή Ἀνάσταση.

 

Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος
Ὁ Θεσσαλονίκης Ἄνθιμος
Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν καί Γηρομερίου Τίτος
Ὁ Μηθύμνης Χρυσόστομος
Ὁ Τριφυλίας καί Ὀλυμπίας Χρυσόστομος
Ὁ Μεσσηνίας Χρυσόστομος
Ὁ Λευκάδος καί Ἰθάκης Θεόφιλος
Ὁ Θηβῶν καί Λεβαδείας Γεώργιος
Ὁ Παροναξίας Καλλίνικος
Ὁ Φωκίδος Θεόκτιστος
Ὁ Νέας Κρήνης καί Καλαμαριᾶς Ἰουστῖνος
Ὁ Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου Στέφανος
Ὁ Σισανίου καί Σιατίστης Ἀθανάσιος

 

Ἀκριβές Ἀντίγραφον
Ὁ Ἀρχιγραμματεύς

Ὁ Ὠρεῶν Φιλόθεος